महाभारत · अध्याय 1.170
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.170.1
ततस्ते पाण्डवाः सर्वे शालिहोत्राश्रमे तदा ।
पूजितास्तेन वन्येन तमामन्त्र्य महामुनिम् ॥ १.१७०.१ ॥
तेव्हा ते सर्व पाण्डव शालिहोत्राच्या आश्रमात, त्या वनवासीकडून सन्मानित होऊन, त्या महामुनीचा निरोप घेते झाले.
1.170.2
जटाः कृत्वाऽऽत्मनः सर्वे वल्कलाजिनवाससः ।
कुन्त्या सह महात्मानो बिभ्रतस्तापसं वपुः ॥ १.१७०.२ ॥
स्वतःसाठी जटा बांधून, वल्कल व अजिन वस्त्रे धारण करून, कुंतीसह ते महात्मे तापसाचे रूप धारण करीत होते.
1.170.3
ब्राह्मं वेदमधीयाना वेदाङ्गानि च सर्वशः ।
नीतिशास्त्रं च धर्मज्ञा न्यायज्ञानं च पाण्डवाः ॥ १.१७०.३ ॥
ब्राह्म वेद व सर्व वेदांगांचे अध्ययन करीत, नीतिशास्त्र व न्यायज्ञान प्राप्त करीत, धर्मज्ञ पाण्डव.
1.170.4
शालिहोत्रप्रसादेन लब्ध्वा प्रीतिमवाप्य च ।
ते वनेन वनं गत्वा घ्नन्तो मृगगणान्बहून्।
अपक्रम्य ययू राजंस्त्वरमाणा महारथाः ॥ १.१७०.४ ॥
शालिहोत्राच्या कृपेने आनंद मिळवून ते वनातून वनात जाताना अनेक मृगसमूहांना मारीत गेले. हे राजा, ते महारथी घाईने तेथून निघून गेले.
1.170.5
मत्स्यांस्त्रिगर्तान्पाञ्चालान्कीचकानन्तरेण च ।
रमणीयान्वनोद्देशान्प्रेक्षमाणाः सरांसि च ॥ १.१७०.५ ॥
मत्स्य, त्रिगर्त, पांचाल व कीचकांच्या प्रदेशांजवळून, रमणीय वनप्रदेश व सरोवरे पाहत.
1.170.6
क्वचिद्वहन्तो जननीं त्वरमाणा महारथाः ।
क्वचिच्छ्रान्ताश्च कान्तारे क्वचित्तिष्ठन्ति हर्षिताः ॥ १.१७०.६ ॥
कधी आईला वाहून घाईने जात, कधी वनात थकून थांबत, तर कधी आनंदाने उभे राहत ते महारथी.
1.170.7
क्वचिच्छन्देन गच्छन्तस्ते जग्मुः प्रसभं पुनः ।
पथि द्वैपायन सर्वे ददृशुः स्वपितामहम् ॥ १.१७०.७ ॥
कधी इच्छेनुसार चालत ते पुन्हा वेगाने पुढे गेले. हे द्वैपायना, वाटेत त्या सर्वांनी आपल्या पितामहांना पाहिले.
1.170.8
तेऽभिवाद्य महात्मानं कृष्णद्वैपायनं तदा ।
तस्थुः प्राञ्जलयः सर्वे सह मात्रा परन्तपाः ॥ १.१७०.८ ॥
तेव्हा शत्रूंना तापवणारे ते सर्व मातेसह महात्मा कृष्ण द्वैपायनांना अभिवादन करून हात जोडून उभे राहिले.
1.170.9
तदाश्रमान्निर्गमनं मया ज्ञातं नरर्षभाः ।
घटोत्कचस्य चोत्पत्तिं ज्ञात्वा प्रीतिरवर्धत ॥ १.१७०.९ ॥
हे नरश्रेष्ठांनो, तेव्हा त्यांनी आश्रमातून निघाल्याचे मला कळले; आणि घटोत्कचाचा जन्म जाणून माझा आनंद वाढला.
1.170.10
इदं नगरमभ्याशे रमणीयं निरामयम् ।
वसतेह प्रतिच्छन्ना ममागमनकाङ्क्षिणः ॥ १.१७०.१० ॥
हे नगर जवळच आहे; सुंदर आणि रोगरहित. माझ्या आगमनाची वाट पाहत येथे वेषांतर करून राहा.
1.170.11
एवं स तान्समाश्वास्य व्यासः पार्तानरिन्दमान् ।
एकचक्रामभिगतां कुन्तीमाश्वासयत्प्रभुः ॥ १.१७०.११ ॥
अशा प्रकारे व्यासांनी त्या शत्रुदमन पृथापुत्रांना धीर दिला; आणि एकचक्रेला आलेल्या कुंतीलाही प्रभूंनी धीर दिला.
1.170.12
कुर्यान्न केवलं धर्मं दुष्कृतं च तथान नरः ।
सुकृतं दुष्कृतं लोके न कर्ता नास्ति कश्चन ॥ १.१७०.१२ ॥
मनुष्याने केवळ धर्मच करू नये, तसेच दुष्कर्मही करू नये; जगात सुकृत किंवा दुष्कृताचा कोणीही कर्ता नाही.
1.170.13
अवश्यं लभते कर्ता फलं वै पुण्यपापयोः ।
दुष्कृतस्य फलेनैव प्राप्तं व्यसनमुत्तमम् ॥ १.१७०.१३ ॥
कर्ता अवश्य पुण्य आणि पाप यांचे फळ मिळवतो. दुष्कृताच्या फलानेच त्याला हे उत्तम संकट प्राप्त झाले.
1.170.14
तस्मान्माधवि मानार्हे मा च शोके मनः कृथाः ।
एवमुक्त्वा निवेश्यैनान्ब्राह्मणस्य निवेशने ॥ १.१७०.१४ ॥
म्हणून हे माधवी, मानास पात्र असलेली, शोकात मन ठेवू नकोस. असे सांगून यांना एका ब्राह्मणाच्या घरी ठेवून—
1.170.15
जगाम भगवान्व्यासो यताकाममृषिः प्रभुः ॥ १.१७०.१५ ॥
भगवान व्यास, ऋषी आणि प्रभू, आपल्या इच्छेनुसार निघून गेले.