مهابهاراتا · أدهيايا 1.18
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.18.1
ततोऽभ्रशिखराकारैर्गिरिशृङ्गैरलंकृतम् ।
मन्दरं पर्वतवरं लताजालसमाकुलम् ॥ १.१८.१ ॥
ثم جبل مندرا، أفضل الجبال، المزين بقمم تشبه رؤوس السحب والمكتظ بشبكات من الأغصان المتسلقة.
1.18.2
नानाविहंगसंघुष्टं नानादंष्ट्रिसमाकुलम् ।
किंनरैरप्सरोभिश्च देवैरपि च सेवितम् ॥ १.१८.२ ॥
يتردد فيه صياح أنواع كثيرة من الطيور، ويعج بأنواع كثيرة من الوحوش ذات الأنياب، وتخدمه الكِنّرات والأبسراس والآلهة.
1.18.3
एकादश सहस्राणि योजनानां समुच्छ्रितम् ।
अधोभूमेः सहस्रेषु तावत्स्वेव प्रतिष्ठितम् ॥ १.१८.३ ॥
يرتفع إحدى عشرة ألف يوجانا، ومثبت بالقدر نفسه من آلاف اليوجانات تحت الأرض.
1.18.4
तमुद्धर्तुमशक्ता वै सर्वे देवगणास्तदा ।
विष्णुमासीनमभ्येत्य ब्रह्माणं चेदमब्रुवन् ॥ १.१८.४ ॥
فاقترب حينئذ جميع جماعات الآلهة، إذ عجزوا عن رفعه، من فيشنو وبراهما وهما جالسان، وقالوا هذه الكلمات.
1.18.5
भवन्तावत्र कुरुतां बुद्धिं नैःश्रेयसीं पराम् ।
मन्दरोद्धरणे यत्नः क्रियतां च हिताय नः ॥ १.१८.५ ॥
فليتخذ أنتما هنا القرار الأسمى المفضي إلى الخير، وليُبذل الجهد في رفع مندرا لصالحنا.
1.18.6
तथेति चाब्रवीद्विष्णुर्ब्रह्मणा सह भार्गव ।
अचोदयदमेयात्मा फणीन्द्रं पद्मलोचनः ॥ १.१८.६ ॥
يا بهارغافا، قال فيشنو ذو العينين كالنرجس وذو النفس اللامتناهية، قائلاً: «فليكن كذلك»، ومع براهما حرّض ملك الأفاعي.
1.18.7
ततोऽनन्तः समुत्थाय ब्रह्मणा परिचोदितः ।
नारायणेन चाप्युक्तस्तस्मिन्कर्मणि वीर्यवान् ॥ १.१८.७ ॥
فنهض أنانتا، وقد حثّه براهما، ودعاه نارايانا إلى ذلك العمل؛ فقد كان ذا بأس.
1.18.8
अथ पर्वतराजानं तमनन्तो महाबलः ।
उज्जहार बलाद्ब्रह्मन्सवनं सवनौकसम् ॥ १.१८.८ ॥
ثم اقتلع أنانتا ذو القوة العظيمة، أيها البراهمي، بالقوة ذلك ملك الجبال، مندرا ساكن الغابة.
1.18.9
ततस्तेन सुराः सार्धं समुद्रमुपतस्थिरे ।
तमूचुरमृतस्यार्थे निर्मथिष्यामहे जलम् ॥ १.१८.९ ॥
فاقترب الآلهة معه من المحيط، وقالوا له: «من أجل الخلد سنقلّب الماء».
1.18.10
अपांपतिरथोवाच ममाप्यंशो भवेत्ततः ।
सोढाऽस्मि विपुलं मर्दं मन्दरभ्रमणादिति ॥ १.१८.१० ॥
فقال سيد المياه: «ليكن لي أنا أيضاً نصيب؛ سأحتمل الاضطراب العظيم الناتج عن دوران مندرا.»
1.18.11
ऊचुश्च कूर्मराजानमकूपारे सुरासुराः ।
अधिष्ठानं गिरेरस्य भवान्भवितुमर्हति ॥ १.१८.११ ॥
وقال الآلهة والأسورا لملك السلاحف في المحيط: «يليق بك أن تكون أساس هذا الجبل.»
1.18.12
कूर्मेण तु तथेत्युक्त्वा पृष्ठमस्य समर्पितम् ।
तं शैलं तस्य पृष्ठस्थं वज्रेणेन्द्रोऽभ्यपीडयत् ॥ १.१८.१२ ॥
فقالت السلحفاة: «ليكن كذلك»، وقدّمت ظهرها. فضغط إندرا بالصاعقة على ذلك الجبل المستقر على ظهرها.
1.18.13
मन्थानं मन्दरं कृत्वा तथा योक्त्रं च वासुकिम् ।
देवा मथितुमारब्धाः समुद्रं निधिमम्भसाम्।
अमृतार्थे पुरा ब्रह्मस्तथैवासुरदानवाः ॥ १.१८.१३ ॥
جعل الآلهة جبل مندارا عصا الخض وفاسوكي الحبل، وبدأوا خض المحيط خزانة المياه. أيها البرهمي، في القديم انضم إليهم الأسورا والدانافا كذلك من أجل الأمريتا.
1.18.14
एकमन्तमुपाश्लिष्टा नागराज्ञो महासुराः ॥ १.१८.१४ ॥
في طرف واحد تعلّق الأسورا العظماء بملك الثعابين.
1.18.15
विबुधाः सहिताः सर्वे यतः पुच्छं ततः स्थिताः ।
अनन्तो भगवान्देवो यतो नारायणः स्थितः ॥ १.१८.१५ ॥
وقفت الآلهة جميعًا معًا حيث كان الذيل؛ وكان الإله المبارك أنانتا حيث وقف ناراياناه.
1.18.16
वासुकेरग्रमाश्लिष्टा नागराज्ञो महासुराः ।
शिर उत्क्षिप्य नागस्य पुनः पुनरवाक्षिपन् ॥ १.१८.१६ ॥
تعلّق الأسورا العظماء بالطرف الأمامي لفاسوكي؛ فرفعوا رأس الثعبان وجذبوه إلى أسفل مرارًا وتكرارًا.
1.18.17
वासुकेरथ नागस्य सहसा क्षिप्यतोऽसुरैः ।
सधूमाः सार्चिषो वाता निष्पेतुरसकृन्मुखात् ॥ १.१८.१७ ॥
ثم، بينما كان الأسورا يجذبون الثعبان فاسوكي فجأة، اندفعت من فمه رياح مع الدخان واللهب مرارًا وتكرارًا.
1.18.18
वासुकेर्मथ्यमानस्य निःसृतेन विषेण च ।
अभवन्मिश्रितं तोयं तदा भार्गवनन्दन ॥ १.१८.१८ ॥
يا ابن بهرغو، عندئذٍ امتزج الماء بالسم الذي انبعث من فاسوكي المخضوض.
1.18.19
मथनान्मन्दरेणाथ देवदानवबाहुभिः ।
विषं तीक्ष्णं समुद्भूतं हालाहलमिति श्रुतम् ॥ १.१८.१९ ॥
ثم عند الخض بجبل مندارا، بسواعد الآلهة والشياطين، ظهر سمٌّ حادّ يُعرف باسم هالاهالا.
1.18.20
देवाश्च दानवाश्चैव दग्धाश्चैव विषेण ह ।
अपाक्रामंस्ततो भीता विषादमगमंस्तदा ॥ १.१८.२० ॥
احترق الآلهة والشياطين بالسم؛ فانسحبوا خائفين، ووقعوا حينئذ في الحزن.
1.18.21
ब्रह्माणमब्रुवन्देवाः समेत्य मुनिपुंगवैः ।
मथ्यमानेऽमृते जातं विषं कालानलप्रभम् ॥ १.१८.२१ ॥
اجتمع الآلهة مع أفضل الحكماء وقالوا لبراهما: عند خض الأمريتا ظهر سمّ متوهّج كنار القيامة.
1.18.22
तेनैव तापिता लोकास्तस्य प्रतिकुरुष्वह ।
एवमुक्तस्तदा ब्रह्मा दध्यौ लोकेश्वरं हरम् ॥ १.१८.२२ ॥
بسببه تحترق العوالم؛ فاصنع له علاجاً. فلما قيل له ذلك، تأمّل براهما في هارا، سيد العوالم.
1.18.23
त्र्यक्षं त्रिशूलिनं रुद्रे देवदेवमुमापतिम् ।
तदाऽथ चिन्तितो देवस्तज्ज्ञात्वा द्रुतमाययौ ॥ १.१८.२३ ॥
تأمّل براهما في ذي العيون الثلاث، حامل الرمح الثلاثي، رودرا، إله الآلهة، زوج أوما. فجاء الإله الذي تُذكر له ذلك سريعاً.
1.18.24
तस्याथ देवस्तत्सर्वमाचचक्षे प्रजापतिः ।
तच्छ्रुत्वा दवेदेवेशो लोकस्यास्य हितेप्सया ॥ १.१८.२४ ॥
ثم أخبر سيد الخلائق ذلك الإله بكل شيء. فلما سمع ذلك سيد الآلهة، راغباً في خير هذا العالم، تحرّك.
1.18.25
अपिबत्तद्विषं रुद्रः कालानलसमप्रभम् ।
कण्ठे स्थापितवान्देवो लोकानां हितकाम्यया ॥ १.१८.२५ ॥
شرب رودرا ذلك السم الذي كان يتوهج كنار الزمان. ومن رغبته في خير العوالم، أبقاه الإله في حلقه.
1.18.26
यस्मात्तु नीलता कण्ठे नीलकण्ठस्ततः स्मृतः ।
पीतमात्रे विषे तत्र रुद्रेणामिततेजसा ॥ १.१८.२६ ॥
لأن زرقة ظهرت في حلقه، يُذكر باسم نيلاكانتا، صاحب الحلق الأزرق؛ وما إن شُرب السم حتى أمسكه رودرا ذو البهاء الذي لا حدود له هناك.
1.18.27
देवाः प्रीताः पुनर्जग्मुश्चक्रुर्वै कर्म तत्तथा ।
मथ्यमानेऽमृतस्यार्थे भूयो वै देवदानवैः ॥ १.१८.२७ ॥
عاد الآلهة مسرورين وأدّوا ذلك العمل كما كان، إذ كان الآلهة والدانافا يخضون من جديد من أجل ماء الخلود.
1.18.28
वासुकेरथ नागस्य सहसा क्षिप्यतोऽसुरैः ।
सधूमाः सार्चिषो वाता निष्पेतुरसकृन्मुखात् ॥ १.१८.२८ ॥
بينما كان الأسورا يجذبون الثعبان فاسوكي فجأة، انطلقت من فمه مرارًا رياح مشحونة بالدخان واللهب.
1.18.29
ते धूमसङ्घाः संभूता मेघसङ्घाः सविद्युतः ।
अभ्यवर्षन्सुरगणाञ्श्रमसंतापकर्शितान् ॥ १.१८.२९ ॥
تلك الكتل من الدخان حين ارتفعت صارت سحبًا مصحوبة بالبرق، فأمطرت على جموع الآلهة المنهكة من التعب والحرارة.
1.18.30
तस्माच्च गिरिकूटाग्रात्प्रच्युताः पुष्पवृष्टयः ।
सुरासुरगणान्सर्वान्समन्तात्समवाकिरन् ॥ १.१८.३० ॥
وتساقطت من قمة ذلك الجبل أمطار من الزهور، فانتثرت على جميع جموع الآلهة والأسورا من كل جانب.
1.18.31
बभूवात्र महान्नादो महामेघरवोपमः ।
उदधेर्मथ्यमानस्य मन्दरेण सुरासुरैः ॥ १.१८.३१ ॥
ارتفع هنا صوت عظيم كهدير سحابة رعدية كبيرة، حين كان الآلهة والأسورا يخضون المحيط بجبل مندارا.
1.18.32
तत्र नानाजलचरा विनिष्पिष्टा महाद्रिणा ।
विलयं समुपाजग्मुः शतशो लवणाम्भसि ॥ १.१८.३२ ॥
هناك، سُحقت تحت الجبل العظيم مئات من الكائنات المائية المختلفة وهلكت في الماء المالح.
1.18.33
वारुणानि च भूतानि विविधानि महीधरः ।
पातालतलवासीनि विलयं समुपानयत् ॥ १.१८.३३ ॥
وأوصل الجبل إلى الفناء أنواعًا شتى من الكائنات التابعة لفارونا، القاطنة في أعماق الجحيم السفلي.
1.18.34
तस्मिंश्च भ्राम्यमाणेऽद्रौ संघृष्यन्तः परस्परम् ।
न्यपतन्पतगोपेताः पर्वताग्रान्महाद्रुमाः ॥ १.१८.३४ ॥
وبينما كان ذلك الجبل يُدار، تساقطت من قمم الجبال أشجار عظيمة مع طيورها، متحكّة بعضها ببعض.
1.18.35
तेषां संघर्षजश्चाग्निरर्चिर्भिः प्रज्वलन्मुहुः ।
विद्युद्भिरिव नीलाभ्रमावृणोन्मन्दरं गिरिम् ॥ १.१८.३५ ॥
اشتعلت النار المولودة من احتكاكها مرارًا بلهبها، فغطّت جبل مندارا كسحابة داكنة تتخللها البروق.
1.18.36
ददाह कुञ्जरांस्तत्र सिंहांश्चैव विनिर्गतान् ।
विगतासूनि सर्वाणि सत्त्वानि विविधानि च ॥ १.१८.३६ ॥
أحرق هناك الفيلة والأسود التي خرجت، وصارت جميع الكائنات المختلفة بلا حياة.
1.18.37
तमग्निममरश्रेष्ठः प्रदहन्तमितस्ततः ।
वारिणा मेघजेनेन्द्रः शमयामास सर्वशः ॥ १.१८.३७ ॥
أطفأ إندرا، أفضل الخالدين، تماماً بماءٍ مولودٍ من السحب تلك النار المشتعلة هنا وهناك.
1.18.38
ततो नानाविधास्तत्र सुस्रुवुः सागराम्भसि ।
महाद्रुमाणां निर्यासा बहवश्चौषधीरसाः ॥ १.१८.३८ ॥
فجرى حينئذ في مياه البحر أنواعٌ شتى من راتنجات الأشجار الكبيرة وعصارات أعشابٍ كثيرة.
1.18.39
तेषाममृतवीर्याणां रसानां पयसैव च ।
अमरत्वं सुरा जग्मुः काञ्चनस्य च निःस्रवात् ॥ १.१८.३९ ॥
بتلك العصارات ذات قوة الأمرتا وبالحليب، وبسيلان الذهب، نال الآلهة الخلود.
1.18.40
ततस्तस्य समुद्रस्य तञ्जातमुदकं पयः ।
रसोत्तमैर्विमिश्रं च ततः क्षीरादभूद्धृतम् ॥ १.१८.४० ॥
ثم صار ذلك الماء من البحر لبناً، ممتزجاً بأفضل العصارات، ومن اللبن نشأ السمن.
1.18.41
ततो ब्रह्माणमासीनं देवा वरदमब्रुवन् ।
श्रान्ताः स्म सुभृशं ब्रह्मन्नोद्भवत्यमृतं च तत् ॥ १.१८.४१ ॥
فقالت الآلهة لبراهما، واهب النعم، وهو جالس: «يا براهما، لقد أعيانا التعب الشديد؛ ولم يظهر ذلك الأمرتا بعد.»
1.18.42
ऋते नारायणं देवं सर्वेऽन्ये देवदानवाः ।
चिरारब्धमिदं चापि सागरस्यापि मन्थनम् ॥ १.१८.४२ ॥
عدا الإله نارايانا، سائر الآلهة والدانافا — وقد بُدئ هذا الخفق للبحر منذ زمن طويل، ومع ذلك.
1.18.43
ग्लानिरस्मान्समाविष्टा न चात्रामृतमत्थितम् ।
देवानां वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ १.१८.४३ ॥
لقد غلبنا الإعياء، ولم نحصل هنا على الأمريتا. وعند سماع كلام الآلهة، فكّر براهما جدّ العوالم.
1.18.44
ततो नारायणं देवं वचनं चेदमब्रवीत् ।
विधत्स्वैषां बलं विष्णो भवानत्र परायणम् ॥ १.१८.४४ ॥
ثم قال هذه الكلمات للإله نارايانا: «يا فيشنو، امنحهم القوة؛ فأنت هنا ملاذهم.»
1.18.45
बलं ददामि सर्वेषां कर्मैतद्ये समास्थिताः ।
क्षोभ्यतां कलशः सर्वैमन्दरः परिवर्त्यताम् ॥ १.१८.४५ ॥
«إنني أمنح القوة لكل من شرعوا في هذا العمل. فليخضّ الجميع المحيط، ولتُدَر جبلُ المندارا!»
1.18.46
नारायणवचः श्रुत्वा बलिनस्ते महोदधेः ।
तत्पयः सहिता भूयश्चक्रिरे भृशमाकुलम् ॥ १.१८.४६ ॥
ولما سمع أولئك الأقوياء كلام نارايانا، أثاروا المحيط العظيم مع مياهه مرة أخرى إثارةً شديدة.
1.18.47
तत्र पूर्वं विषं जातं तद्ब्रह्मवचनाच्छिवः ।
प्राग्रसल्लोकरक्षार्थं ततो ज्येष्ठा समुत्थिता।
कृष्णरूपधरा देवी सर्वाभरणभूषिता ॥ १.१८.४७ ॥
هناك ظهر السمّ أولاً؛ وبكلمة براهما شربه شيفا لحفظ العوالم. ثم نهضت الإلهة جيشتا، ذات الهيئة السوداء، المزينة بكل الحلي.
1.18.48
ततः शतसहस्रांशुर्मथ्यमानात्तु सागरात् ।
प्रसन्नात्मा समुत्पन्नः सोमः शीतांशुरुज्ज्वलः ॥ १.१८.४८ ॥
ثم نشأ من المحيط المخضوض سوما، صافي النفس، ذو الألف شعاع، بارد الأشعة، متلألئ.
1.18.49
श्रीरनन्तरमुत्पन्ना घृतात्पाण्डुरवासिनी ।
सुरा देवी समुत्पन्ना तुरगः पाण्डुरस्तथा ॥ १.१८.४९ ॥
ثم ظهرت من المحيط المخضوض كالسمن الشري، المرتدية ثوبًا أبيض؛ وظهرت الإلهة سورا، وكذلك حصان أبيض.
1.18.50
कौस्तुभस्तु मणिर्दिव्य उत्पन्नो घृतसंभवः ।
मरीचिविकचः श्रीमान्नारायणउरोगतः ॥ १.१८.५० ॥
من المحيط الشبيه بالسمن نشأت الجوهرة الإلهية الكوستوبها، المتألقة بالأشعة، واستقرت على صدر نارايانا.
1.18.51
श्रीः सुरा चैव सोमश्च तुरगश्च मनोजवः ।
पारिजातश्च तत्रैव सुरभिश्च महामुने।
जज्ञाते तौ तदा ब्रह्मन्सर्वकामफलप्रदौ ॥ १.१८.५१ ॥
وظهرت هناك شري وسورا وسوما، والحصان السريع كالفكر، وشجرة باريجاتا، وكذلك سورابهي؛ أيها الحكيم العظيم، أيها البراهمي، عندئذ ظهر ذانك المانحان لثمرة كل رغبة.
1.18.52
ततो जज्ञे महाकायश्चतुर्दन्तो महागजः ।
कपिला कामवृक्षश्च कौस्तुभश्चाप्सरोगणः।
यतो देवास्ततो जग्मुरादित्यपथमाश्रिताः ॥ १.१८.५२ ॥
ثم ظهر الفيل العظيم، ضخم الجسم ذو الأنياب الأربعة؛ وظهرت كابيلا وشجرة الأماني والكوستوبها وجماعة الأبسارا. فمضت الآلهة، آخذةً طريق الشمس.
1.18.53
धन्वन्तरिस्ततो देवो वपुष्मानुदतिष्ठत ।
श्वेतं कमण्डलुं बिभ्रदमृतं यत्र तिष्ठति ॥ १.१८.५३ ॥
ثم نهض الإله دهانفنتاري بجسد، حاملاً إبريقًا أبيض فيه ماء الخلود.
1.18.54
एतदत्यद्भुतं दृष्ट्वा दानवानां समुत्थितः ।
अमृतार्थे महान्नादो ममेदमिति जल्पताम् ॥ १.१८.५४ ॥
ولما رأى الدانافا هذا المشهد البالغ الغرابة، ثار بينهم ضجيج عظيم من أجل الخلود، إذ صاحوا: «هذا لي!»
1.18.55
ततो नारायणो मायां मोहिनीं समुपाश्रितः ।
स्त्रीरूपमद्भुतं कृत्वा दानवानभिसंश्रितः ॥ १.१८.५५ ॥
فتوسّل نارايانا بالمايا المُضلّة، فاتخذ هيئة امرأة عجيبة، وأقبل على الدانافا.
1.18.56
ततस्तदमृतं तस्यै ददुस्ते मूढचेतसः ।
स्त्रियै दानवदैतेयाः सर्वे तद्गतमानसाः ॥ १.१८.५६ ॥
فدفع إليها الدانافا والدايتيا جميعًا، وقد اضطربت عقولهم وتعلّقت قلوبهم بها، ذلك الأمرت.
1.18.57
सा तु नारायणी माया धारयन्ती कमण्डलुम् ।
आस्यमानेषु दैत्येषु पङ्क्त्या च प्रति दानवैः ॥ १.१८.५७ ॥
أما تلك المايا النارايانية، وهي تحمل الكمندلو، فقد جلست مقابل الدانافا، فيما جلس الدايتيا في صف.
1.18.58
देवानपाययद्देवी न दैत्यांस्ते च चुक्रुशुः ॥ १.१८.५८ ॥
فسقت الإلهة الآلهة الأمرت، ولم تسقِ الدايتيا؛ فصرخوا.