Mahābhārata · Adhyāya 1.18
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.18.1
ततोऽभ्रशिखराकारैर्गिरिशृङ्गैरलंकृतम् ।
मन्दरं पर्वतवरं लताजालसमाकुलम् ॥ १.१८.१ ॥
Então o Mandara, o melhor dos montes, adornado com cumes semelhantes a nuvens e coberto de redes de trepadeiras.
1.18.2
नानाविहंगसंघुष्टं नानादंष्ट्रिसमाकुलम् ।
किंनरैरप्सरोभिश्च देवैरपि च सेवितम् ॥ १.१८.२ ॥
Ressoando com os cantos de muitas espécies de aves, cheio de muitas feras de presas, e frequentado por kinnaras, apsaras e deuses.
1.18.3
एकादश सहस्राणि योजनानां समुच्छ्रितम् ।
अधोभूमेः सहस्रेषु तावत्स्वेव प्रतिष्ठितम् ॥ १.१८.३ ॥
Ergue-se onze mil yojanas e está igualmente fixado por milhares de yojanas abaixo da terra.
1.18.4
तमुद्धर्तुमशक्ता वै सर्वे देवगणास्तदा ।
विष्णुमासीनमभ्येत्य ब्रह्माणं चेदमब्रुवन् ॥ १.१८.४ ॥
Então todas as hostes dos deuses, incapazes de erguê-lo, aproximaram-se de Viṣṇu e Brahmā, que estavam sentados, e disseram estas palavras.
1.18.5
भवन्तावत्र कुरुतां बुद्धिं नैःश्रेयसीं पराम् ।
मन्दरोद्धरणे यत्नः क्रियतां च हिताय नः ॥ १.१८.५ ॥
Que vós dois aqui formeis a resolução suprema que conduz ao bem, e que se faça o esforço de erguer o Mandara para o nosso bem.
1.18.6
तथेति चाब्रवीद्विष्णुर्ब्रह्मणा सह भार्गव ।
अचोदयदमेयात्मा फणीन्द्रं पद्मलोचनः ॥ १.१८.६ ॥
Ó Bhārgava, dizendo «Assim seja», Viṣṇu, o de olhos de lótus e de self imensurável, junto com Brahmā, instou o senhor das serpentes.
1.18.7
ततोऽनन्तः समुत्थाय ब्रह्मणा परिचोदितः ।
नारायणेन चाप्युक्तस्तस्मिन्कर्मणि वीर्यवान् ॥ १.१८.७ ॥
Então Ananta, instigado por Brahmā e também chamado por Nārāyaṇa para aquela tarefa, levantou-se; era poderoso.
1.18.8
अथ पर्वतराजानं तमनन्तो महाबलः ।
उज्जहार बलाद्ब्रह्मन्सवनं सवनौकसम् ॥ १.१८.८ ॥
Então Ananta, de grande força, ó brâmane, arrancou à força aquele rei das montanhas, Mandara, morador da floresta.
1.18.9
ततस्तेन सुराः सार्धं समुद्रमुपतस्थिरे ।
तमूचुरमृतस्यार्थे निर्मथिष्यामहे जलम् ॥ १.१८.९ ॥
Então os deuses foram ao oceano com ele e disseram-lhe: «Pelo néctar, vamos bater a água.»
1.18.10
अपांपतिरथोवाच ममाप्यंशो भवेत्ततः ।
सोढाऽस्मि विपुलं मर्दं मन्दरभ्रमणादिति ॥ १.१८.१० ॥
Então o senhor das águas disse: «Que também eu tenha uma parte. Suportarei o enorme atrito causado pela rotação de Mandara.»
1.18.11
ऊचुश्च कूर्मराजानमकूपारे सुरासुराः ।
अधिष्ठानं गिरेरस्य भवान्भवितुमर्हति ॥ १.१८.११ ॥
E deuses e asuras disseram ao rei das tartarugas no oceano: «Convém que sejas o suporte desta montanha.»
1.18.12
कूर्मेण तु तथेत्युक्त्वा पृष्ठमस्य समर्पितम् ।
तं शैलं तस्य पृष्ठस्थं वज्रेणेन्द्रोऽभ्यपीडयत् ॥ १.१८.१२ ॥
Mas a tartaruga disse: «Seja assim», e ofereceu o seu dorso. Então Indra pressionou com o raio a montanha que repousava sobre o seu dorso.
1.18.13
मन्थानं मन्दरं कृत्वा तथा योक्त्रं च वासुकिम् ।
देवा मथितुमारब्धाः समुद्रं निधिमम्भसाम्।
अमृतार्थे पुरा ब्रह्मस्तथैवासुरदानवाः ॥ १.१८.१३ ॥
Fazendo de Mandara a haste de bater e de Vāsuki a corda, os deuses começaram a bater o oceano, o tesouro das águas. Ó brâmane, outrora os asuras e dānavas, igualmente, (uniram-se a eles) pelo amṛta.
1.18.14
एकमन्तमुपाश्लिष्टा नागराज्ञो महासुराः ॥ १.१८.१४ ॥
Numa extremidade, os grandes asuras agarravam-se ao rei das serpentes.
1.18.15
विबुधाः सहिताः सर्वे यतः पुच्छं ततः स्थिताः ।
अनन्तो भगवान्देवो यतो नारायणः स्थितः ॥ १.१८.१५ ॥
Todos os deuses juntos ficaram onde estava a cauda; o bem-aventurado deus Ananta estava onde Nārāyaṇa se encontrava.
1.18.16
वासुकेरग्रमाश्लिष्टा नागराज्ञो महासुराः ।
शिर उत्क्षिप्य नागस्य पुनः पुनरवाक्षिपन् ॥ १.१८.१६ ॥
Os grandes asuras agarravam-se à extremidade frontal de Vāsuki; erguendo a cabeça da serpente, puxavam-na para baixo repetidas vezes.
1.18.17
वासुकेरथ नागस्य सहसा क्षिप्यतोऽसुरैः ।
सधूमाः सार्चिषो वाता निष्पेतुरसकृन्मुखात् ॥ १.१८.१७ ॥
Então, enquanto os asuras puxavam de repente a serpente Vāsuki, ventos com fumaça e chamas irromperam de sua boca repetidamente.
1.18.18
वासुकेर्मथ्यमानस्य निःसृतेन विषेण च ।
अभवन्मिश्रितं तोयं तदा भार्गवनन्दन ॥ १.१८.१८ ॥
Ó filho de Bhṛgu, então a água se misturou ao veneno que saiu do Vāsuki agitado.
1.18.19
मथनान्मन्दरेणाथ देवदानवबाहुभिः ।
विषं तीक्ष्णं समुद्भूतं हालाहलमिति श्रुतम् ॥ १.१८.१९ ॥
Então, ao bater com o Mandara, pelos braços de deuses e demônios surgiu um veneno feroz, conhecido como Hālāhala.
1.18.20
देवाश्च दानवाश्चैव दग्धाश्चैव विषेण ह ।
अपाक्रामंस्ततो भीता विषादमगमंस्तदा ॥ १.१८.२० ॥
Deuses e demônios foram queimados pelo veneno; então, assustados, retiraram-se e caíram em desespero.
1.18.21
ब्रह्माणमब्रुवन्देवाः समेत्य मुनिपुंगवैः ।
मथ्यमानेऽमृते जातं विषं कालानलप्रभम् ॥ १.१८.२१ ॥
Os deuses, reunidos com os melhores dos sábios, disseram a Brahmā: enquanto se batia o amṛta, surgiu um veneno brilhante como o fogo do fim dos tempos.
1.18.22
तेनैव तापिता लोकास्तस्य प्रतिकुरुष्वह ।
एवमुक्तस्तदा ब्रह्मा दध्यौ लोकेश्वरं हरम् ॥ १.१८.२२ ॥
Pelo veneno os mundos estão abrasados; busca um remédio para isso. Assim interpelado, Brahmā meditou em Hara, o senhor dos mundos.
1.18.23
त्र्यक्षं त्रिशूलिनं रुद्रे देवदेवमुमापतिम् ।
तदाऽथ चिन्तितो देवस्तज्ज्ञात्वा द्रुतमाययौ ॥ १.१८.२३ ॥
Brahmā meditou no de três olhos, portador do tridente, Rudra, deus dos deuses, senhor de Umā. Então o deus meditado, sabendo disso, veio rapidamente.
1.18.24
तस्याथ देवस्तत्सर्वमाचचक्षे प्रजापतिः ।
तच्छ्रुत्वा दवेदेवेशो लोकस्यास्य हितेप्सया ॥ १.१८.२४ ॥
Então o senhor das criaturas contou tudo àquele deus. Ouvindo isso, o senhor dos deuses, desejando o bem deste mundo, agiu.
1.18.25
अपिबत्तद्विषं रुद्रः कालानलसमप्रभम् ।
कण्ठे स्थापितवान्देवो लोकानां हितकाम्यया ॥ १.१८.२५ ॥
Rudra bebeu aquele veneno, que brilhava como o fogo do tempo. Por desejar o bem dos mundos, o deus o manteve em sua garganta.
1.18.26
यस्मात्तु नीलता कण्ठे नीलकण्ठस्ततः स्मृतः ।
पीतमात्रे विषे तत्र रुद्रेणामिततेजसा ॥ १.१८.२६ ॥
Porque surgiu uma tonalidade azul em sua garganta, ele é lembrado como Nīlakaṇṭha, o de garganta azul; assim que o veneno foi bebido, Rudra de esplendor infinito o reteve ali.
1.18.27
देवाः प्रीताः पुनर्जग्मुश्चक्रुर्वै कर्म तत्तथा ।
मथ्यमानेऽमृतस्यार्थे भूयो वै देवदानवैः ॥ १.१८.२७ ॥
Os deuses, satisfeitos, voltaram e realizaram novamente aquela tarefa, enquanto deuses e dānavas batiam outra vez pelo néctar da imortalidade.
1.18.28
वासुकेरथ नागस्य सहसा क्षिप्यतोऽसुरैः ।
सधूमाः सार्चिषो वाता निष्पेतुरसकृन्मुखात् ॥ १.१८.२८ ॥
Enquanto os asuras arrastavam de repente a serpente Vāsuki, ventos carregados de fumaça e chamas saíam repetidas vezes de sua boca.
1.18.29
ते धूमसङ्घाः संभूता मेघसङ्घाः सविद्युतः ।
अभ्यवर्षन्सुरगणाञ्श्रमसंतापकर्शितान् ॥ १.१८.२९ ॥
Aquelas massas de fumaça, ao se erguerem, tornaram-se nuvens com relâmpagos, e choveram sobre as hostes dos deuses exaustas de fadiga e calor.
1.18.30
तस्माच्च गिरिकूटाग्रात्प्रच्युताः पुष्पवृष्टयः ।
सुरासुरगणान्सर्वान्समन्तात्समवाकिरन् ॥ १.१८.३० ॥
E chuvas de flores, caídas do cume daquele pico de montanha, espalharam-se de todos os lados sobre todas as hostes de deuses e asuras.
1.18.31
बभूवात्र महान्नादो महामेघरवोपमः ।
उदधेर्मथ्यमानस्य मन्दरेण सुरासुरैः ॥ १.१८.३१ ॥
Aqui surgiu um grande estrondo, semelhante ao rugido de uma grande nuvem de tempestade, enquanto deuses e asuras agitavam o oceano com o Mandara.
1.18.32
तत्र नानाजलचरा विनिष्पिष्टा महाद्रिणा ।
विलयं समुपाजग्मुः शतशो लवणाम्भसि ॥ १.१८.३२ ॥
Ali, esmagadas pela grande montanha, centenas de diversas criaturas aquáticas encontraram a destruição nas águas salgadas.
1.18.33
वारुणानि च भूतानि विविधानि महीधरः ।
पातालतलवासीनि विलयं समुपानयत् ॥ १.१८.३३ ॥
E a montanha levou à destruição os diversos seres de Varuṇa que habitavam as profundezas do submundo.
1.18.34
तस्मिंश्च भ्राम्यमाणेऽद्रौ संघृष्यन्तः परस्परम् ।
न्यपतन्पतगोपेताः पर्वताग्रान्महाद्रुमाः ॥ १.१८.३४ ॥
E enquanto aquela montanha era girada, as grandes árvores com suas aves, roçando umas nas outras, caíram dos cumes.
1.18.35
तेषां संघर्षजश्चाग्निरर्चिर्भिः प्रज्वलन्मुहुः ।
विद्युद्भिरिव नीलाभ्रमावृणोन्मन्दरं गिरिम् ॥ १.१८.३५ ॥
O fogo nascido de seu atrito, ardendo repetidamente com chamas, envolveu o Mandara como uma nuvem escura com relâmpagos.
1.18.36
ददाह कुञ्जरांस्तत्र सिंहांश्चैव विनिर्गतान् ।
विगतासूनि सर्वाणि सत्त्वानि विविधानि च ॥ १.१८.३६ ॥
Queimou ali os elefantes e leões que saíram, e todas as diversas criaturas ficaram sem vida.
1.18.37
तमग्निममरश्रेष्ठः प्रदहन्तमितस्ततः ।
वारिणा मेघजेनेन्द्रः शमयामास सर्वशः ॥ १.१८.३७ ॥
Indra, o melhor dos imortais, extinguiu por completo com água nascida das nuvens aquele fogo que ardia por toda parte.
1.18.38
ततो नानाविधास्तत्र सुस्रुवुः सागराम्भसि ।
महाद्रुमाणां निर्यासा बहवश्चौषधीरसाः ॥ १.१८.३८ ॥
Então fluíram para as águas do oceano muitas espécies de resinas de grandes árvores e muitos extratos de ervas.
1.18.39
तेषाममृतवीर्याणां रसानां पयसैव च ।
अमरत्वं सुरा जग्मुः काञ्चनस्य च निःस्रवात् ॥ १.१८.३९ ॥
Com aqueles sucos de poder ambrosíaco, com o leite e pelo escoamento do ouro, os deuses alcançaram a imortalidade.
1.18.40
ततस्तस्य समुद्रस्य तञ्जातमुदकं पयः ।
रसोत्तमैर्विमिश्रं च ततः क्षीरादभूद्धृतम् ॥ १.१८.४० ॥
Então aquela água do oceano tornou-se leite, misturada aos melhores sucos, e do leite surgiu o ghee.
1.18.41
ततो ब्रह्माणमासीनं देवा वरदमब्रुवन् ।
श्रान्ताः स्म सुभृशं ब्रह्मन्नोद्भवत्यमृतं च तत् ॥ १.१८.४१ ॥
Então os deuses disseram a Brahmā, o concedente de dádivas, que estava sentado: 'Ó Brahmā, estamos muito exaustos; aquele néctar ainda não surgiu.'
1.18.42
ऋते नारायणं देवं सर्वेऽन्ये देवदानवाः ।
चिरारब्धमिदं चापि सागरस्यापि मन्थनम् ॥ १.१८.४२ ॥
Exceto o deus Nārāyaṇa, todos os outros deuses e demônios — este batimento do oceano foi iniciado há muito tempo, e ainda assim.
1.18.43
ग्लानिरस्मान्समाविष्टा न चात्रामृतमत्थितम् ।
देवानां वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ १.१८.४३ ॥
O cansaço nos dominou, e aqui o amṛta não foi obtido. Ao ouvir as palavras dos deuses, Brahmā, avô dos mundos, (refletiu).
1.18.44
ततो नारायणं देवं वचनं चेदमब्रवीत् ।
विधत्स्वैषां बलं विष्णो भवानत्र परायणम् ॥ १.१८.४४ ॥
Então disse estas palavras ao deus Nārāyaṇa: 'Ó Viṣṇu, concede-lhes força; aqui tu és o refúgio deles.'
1.18.45
बलं ददामि सर्वेषां कर्मैतद्ये समास्थिताः ।
क्षोभ्यतां कलशः सर्वैमन्दरः परिवर्त्यताम् ॥ १.१८.४५ ॥
'Concedo força a todos os que se empenharam nesta tarefa. Que todos batam o oceano, e que a montanha Mandara seja girada!'
1.18.46
नारायणवचः श्रुत्वा बलिनस्ते महोदधेः ।
तत्पयः सहिता भूयश्चक्रिरे भृशमाकुलम् ॥ १.१८.४६ ॥
Ao ouvir as palavras de Nārāyaṇa, aqueles poderosos, junto com as águas do grande oceano, agitaram-no novamente com grande violência.
1.18.47
तत्र पूर्वं विषं जातं तद्ब्रह्मवचनाच्छिवः ।
प्राग्रसल्लोकरक्षार्थं ततो ज्येष्ठा समुत्थिता।
कृष्णरूपधरा देवी सर्वाभरणभूषिता ॥ १.१८.४७ ॥
Ali surgiu primeiro o veneno; por palavra de Brahmā, Śiva o bebeu para proteger os mundos. Então surgiu a deusa Jyeṣṭhā, de forma escura e adornada com todas as joias.
1.18.48
ततः शतसहस्रांशुर्मथ्यमानात्तु सागरात् ।
प्रसन्नात्मा समुत्पन्नः सोमः शीतांशुरुज्ज्वलः ॥ १.१८.४८ ॥
Então, do oceano batido, surgiu Soma, de espírito sereno, de mil raios, de raios frescos e luminoso.
1.18.49
श्रीरनन्तरमुत्पन्ना घृतात्पाण्डुरवासिनी ।
सुरा देवी समुत्पन्ना तुरगः पाण्डुरस्तथा ॥ १.१८.४९ ॥
Depois, do oceano batido como ghee, surgiu Śrī, vestida de branco; surgiu a deusa Surā, e igualmente um cavalo branco.
1.18.50
कौस्तुभस्तु मणिर्दिव्य उत्पन्नो घृतसंभवः ।
मरीचिविकचः श्रीमान्नारायणउरोगतः ॥ १.१८.५० ॥
Do oceano semelhante ao ghee surgiu a joia divina Kaustubha, radiante de raios, e pousou sobre o peito de Nārāyaṇa.
1.18.51
श्रीः सुरा चैव सोमश्च तुरगश्च मनोजवः ।
पारिजातश्च तत्रैव सुरभिश्च महामुने।
जज्ञाते तौ तदा ब्रह्मन्सर्वकामफलप्रदौ ॥ १.१८.५१ ॥
Śrī, Surā, Soma, o cavalo veloz como o pensamento, a árvore Pārijāta e também Surabhi surgiram ali; ó grande sábio, ó brâmane, então surgiram aqueles dois que concedem o fruto de todos os desejos.
1.18.52
ततो जज्ञे महाकायश्चतुर्दन्तो महागजः ।
कपिला कामवृक्षश्च कौस्तुभश्चाप्सरोगणः।
यतो देवास्ततो जग्मुरादित्यपथमाश्रिताः ॥ १.१८.५२ ॥
Então surgiu o grande elefante, de corpo imenso e quatro presas; surgiram Kapilā, a árvore dos desejos, Kaustubha e a multidão de apsaras. Então os deuses, tomando o caminho do sol, partiram.
1.18.53
धन्वन्तरिस्ततो देवो वपुष्मानुदतिष्ठत ।
श्वेतं कमण्डलुं बिभ्रदमृतं यत्र तिष्ठति ॥ १.१८.५३ ॥
Então surgiu o deus Dhanvantari em forma corpórea, trazendo um vaso branco onde se encontrava o néctar da imortalidade.
1.18.54
एतदत्यद्भुतं दृष्ट्वा दानवानां समुत्थितः ।
अमृतार्थे महान्नादो ममेदमिति जल्पताम् ॥ १.१८.५४ ॥
Ao verem essa visão maravilhosa, ergueu-se um grande tumulto entre os dānavas pelo néctar, enquanto gritavam: 'Isto é meu!'
1.18.55
ततो नारायणो मायां मोहिनीं समुपाश्रितः ।
स्त्रीरूपमद्भुतं कृत्वा दानवानभिसंश्रितः ॥ १.१८.५५ ॥
Então Nārāyaṇa, recorrendo à ilusão sedutora, tomou uma forma feminina maravilhosa e aproximou-se dos dānavas.
1.18.56
ततस्तदमृतं तस्यै ददुस्ते मूढचेतसः ।
स्त्रियै दानवदैतेयाः सर्वे तद्गतमानसाः ॥ १.१८.५६ ॥
Então todos aqueles dānavas e daityas, de mente deludida e fixa nela, deram aquele néctar à mulher.
1.18.57
सा तु नारायणी माया धारयन्ती कमण्डलुम् ।
आस्यमानेषु दैत्येषु पङ्क्त्या च प्रति दानवैः ॥ १.१८.५७ ॥
Mas aquela māyā de Nārāyaṇī, segurando um kamaṇḍalu, enquanto os daityas estavam sentados em fila, sentou-se diante dos dānavas.
1.18.58
देवानपाययद्देवी न दैत्यांस्ते च चुक्रुशुः ॥ १.१८.५८ ॥
A deusa fez os deuses beberem o néctar, não os daityas; e estes gritaram.