மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.18
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.18.1
ततोऽभ्रशिखराकारैर्गिरिशृङ्गैरलंकृतम् ।
मन्दरं पर्वतवरं लताजालसमाकुलम् ॥ १.१८.१ ॥
அப்போது மேகச் சிகரங்களைப் போன்ற மலைமுடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், கொடிக் கூட்டங்களால் நிறைந்ததுமான சிறந்த மலை மந்தரம்.
1.18.2
नानाविहंगसंघुष्टं नानादंष्ट्रिसमाकुलम् ।
किंनरैरप्सरोभिश्च देवैरपि च सेवितम् ॥ १.१८.२ ॥
பல வகைப் பறவைகளின் ஒலியால் முழங்குவதும், கோரைப்பல் விலங்குகள் நிறைந்ததும், கின்னரர், அப்சரஸ்கள், தேவர்களால் சேவிக்கப்படுவதுமான மந்தரம்.
1.18.3
एकादश सहस्राणि योजनानां समुच्छ्रितम् ।
अधोभूमेः सहस्रेषु तावत्स्वेव प्रतिष्ठितम् ॥ १.१८.३ ॥
பதினொரு ஆயிரம் யோசனை உயரமாக எழுந்துள்ள அது, பூமியின் கீழும் அத்தனை ஆயிரம் யோசனை நிலைபெற்றுள்ளது.
1.18.4
तमुद्धर्तुमशक्ता वै सर्वे देवगणास्तदा ।
विष्णुमासीनमभ्येत्य ब्रह्माणं चेदमब्रुवन् ॥ १.१८.४ ॥
அப்போது அதை எடுக்க இயலாத தேவக் கூட்டத்தினர் அனைவரும், அமர்ந்திருந்த விஷ்ணுவையும் பிரம்மாவையும் அணுகி இவ்வாறு கூறினர்.
1.18.5
भवन्तावत्र कुरुतां बुद्धिं नैःश्रेयसीं पराम् ।
मन्दरोद्धरणे यत्नः क्रियतां च हिताय नः ॥ १.१८.५ ॥
நீங்கள் இருவரும் இங்கு மிகச் சிறந்த நன்மை தரும் முடிவை எடுங்கள்; மந்தரத்தை தூக்குவதற்கான முயற்சியை நமது நன்மைக்காகச் செய்யுங்கள்.
1.18.6
तथेति चाब्रवीद्विष्णुर्ब्रह्मणा सह भार्गव ।
अचोदयदमेयात्मा फणीन्द्रं पद्मलोचनः ॥ १.१८.६ ॥
பார்கவரே! "அவ்வாறே ஆகட்டும்" என்று கூறி, பிரம்மாவுடன் அளவற்ற ஆத்மா கொண்ட தாமரைக்கண் விஷ்ணு, நாகராஜனை (ஆதிசேஷனை) ஏவினார்.
1.18.7
ततोऽनन्तः समुत्थाय ब्रह्मणा परिचोदितः ।
नारायणेन चाप्युक्तस्तस्मिन्कर्मणि वीर्यवान् ॥ १.१८.७ ॥
பின்னர் பிரம்மாவால் தூண்டப்பட்ட அனந்தன் எழுந்தான்; நாராயணனும் அந்தச் செயலைப் பற்றிச் சொன்னான். அவன் வலிமை மிக்கவன்.
1.18.8
अथ पर्वतराजानं तमनन्तो महाबलः ।
उज्जहार बलाद्ब्रह्मन्सवनं सवनौकसम् ॥ १.१८.८ ॥
பின்னர் மகாபலனான அனந்தன், பிராமணரே, அந்தப் பர்வதராஜனை—காட்டில் வசிக்கும் மந்தரத்தை—வலிமையால் பிடுங்கி எடுத்தான்.
1.18.9
ततस्तेन सुराः सार्धं समुद्रमुपतस्थिरे ।
तमूचुरमृतस्यार्थे निर्मथिष्यामहे जलम् ॥ १.१८.९ ॥
பின்னர் தேவர்கள் அவனுடன் கடலை அணுகினர்; அமிர்தத்திற்காக நாம் நீரைக் கடைவோம் என்று அவனிடம் சொன்னார்கள்.
1.18.10
अपांपतिरथोवाच ममाप्यंशो भवेत्ततः ।
सोढाऽस्मि विपुलं मर्दं मन्दरभ्रमणादिति ॥ १.१८.१० ॥
அப்போது நீர்களின் அதிபதி சொன்னான்: "எனக்கும் பங்கு இருக்கட்டும். மந்தரம் சுழல்வதால் உண்டாகும் பெரும் கடைதலை நான் தாங்குவேன்."
1.18.11
ऊचुश्च कूर्मराजानमकूपारे सुरासुराः ।
अधिष्ठानं गिरेरस्य भवान्भवितुमर्हति ॥ १.१८.११ ॥
தேவர்களும் அசுரர்களும் கடலில் இருந்த ஆமை அரசனிடம் சொன்னார்கள்: "இந்த மலைக்கு அடித்தளமாக நீங்கள் ஆக வேண்டும்."
1.18.12
कूर्मेण तु तथेत्युक्त्वा पृष्ठमस्य समर्पितम् ।
तं शैलं तस्य पृष्ठस्थं वज्रेणेन्द्रोऽभ्यपीडयत् ॥ १.१८.१२ ॥
ஆமையோ "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று சொல்லி தன் முதுகைக் கொடுத்தது. அதன் முதுகின் மேல் நின்ற அந்த மலையை இந்திரன் வஜ்ராயுதத்தால் அழுத்தினான்.
1.18.13
मन्थानं मन्दरं कृत्वा तथा योक्त्रं च वासुकिम् ।
देवा मथितुमारब्धाः समुद्रं निधिमम्भसाम्।
अमृतार्थे पुरा ब्रह्मस्तथैवासुरदानवाः ॥ १.१८.१३ ॥
மந்தரத்தை மத்தாகவும், வாசுகி நாகத்தை கயிறாகவும் ஆக்கி, தேவர்கள் நீர்நிதியாகிய கடலைக் கடையத் தொடங்கினர்; ஹே பிராமணரே, முன்பு அமிர்தத்திற்காக அசுரர்களும் தானவர்களும் அவ்வாறே (இணைந்திருந்தனர்).
1.18.14
एकमन्तमुपाश्लिष्टा नागराज्ञो महासुराः ॥ १.१८.१४ ॥
நாகராஜனின் ஒரு முனையை மகா அசுரர்கள் பற்றிக்கொண்டிருந்தனர்.
1.18.15
विबुधाः सहिताः सर्वे यतः पुच्छं ततः स्थिताः ।
अनन्तो भगवान्देवो यतो नारायणः स्थितः ॥ १.१८.१५ ॥
தேவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக வாலின் பக்கம் நின்றனர்; பகவான் அனந்த தேவன் நாராயணன் நின்ற இடத்தில் நின்றார்.
1.18.16
वासुकेरग्रमाश्लिष्टा नागराज्ञो महासुराः ।
शिर उत्क्षिप्य नागस्य पुनः पुनरवाक्षिपन् ॥ १.१८.१६ ॥
வாசுகியின் முன்பக்கத்தை மகா அசுரர்கள் பற்றிக்கொண்டிருந்தனர்; நாகத்தின் தலையை மேலே தூக்கி மீண்டும் மீண்டும் கீழே இழுத்தனர்.
1.18.17
वासुकेरथ नागस्य सहसा क्षिप्यतोऽसुरैः ।
सधूमाः सार्चिषो वाता निष्पेतुरसकृन्मुखात् ॥ १.१८.१७ ॥
அப்போது அசுரர்களால் திடீரென இழுக்கப்பட்ட வாசுகி நாகத்தின் வாயிலிருந்து புகையும் தீச்சுடருமுடன் கூடிய காற்று மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்பட்டது.
1.18.18
वासुकेर्मथ्यमानस्य निःसृतेन विषेण च ।
अभवन्मिश्रितं तोयं तदा भार्गवनन्दन ॥ १.१८.१८ ॥
ஹே பார்கவனின் மகனே, கடையப்படும் வாசுகியிடமிருந்து வெளிப்பட்ட விஷத்தால் அப்போது நீர் கலங்கிவிட்டது.
1.18.19
मथनान्मन्दरेणाथ देवदानवबाहुभिः ।
विषं तीक्ष्णं समुद्भूतं हालाहलमिति श्रुतम् ॥ १.१८.१९ ॥
பின்பு மந்தர மலையால் கடைந்தபோது, தேவர்களும் தானவர்களும் தங்கள் புயங்களால் கடைந்ததால், ஹாலாஹலம் என்று அறியப்பட்ட கடுமையான விஷம் தோன்றியது.
1.18.20
देवाश्च दानवाश्चैव दग्धाश्चैव विषेण ह ।
अपाक्रामंस्ततो भीता विषादमगमंस्तदा ॥ १.१८.२० ॥
தேவர்களும் தானவர்களும் விஷத்தால் எரிந்தனர்; அப்போது அஞ்சி விலகி ஓடி, அப்போது துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர்.
1.18.21
ब्रह्माणमब्रुवन्देवाः समेत्य मुनिपुंगवैः ।
मथ्यमानेऽमृते जातं विषं कालानलप्रभम् ॥ १.१८.२१ ॥
தேவர்கள் சிறந்த முனிவர்களுடன் கூடி பிரம்மாவிடம் கூறினர்: அமிருதம் கடையப்படும்போது, காலாக்னி போன்ற ஒளியுள்ள விஷம் தோன்றியது.
1.18.22
तेनैव तापिता लोकास्तस्य प्रतिकुरुष्वह ।
एवमुक्तस्तदा ब्रह्मा दध्यौ लोकेश्वरं हरम् ॥ १.१८.२२ ॥
அதனாலேயே உலகங்கள் சுட்டெரிக்கப்படுகின்றன; அதற்கு பரிகாரம் செய்யுங்கள். இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், பிரம்மா உலகேஸ்வரரான ஹரனை தியானித்தார்.
1.18.23
त्र्यक्षं त्रिशूलिनं रुद्रे देवदेवमुमापतिम् ।
तदाऽथ चिन्तितो देवस्तज्ज्ञात्वा द्रुतमाययौ ॥ १.१८.२३ ॥
முக்கண்ணன், திரிசூலதாரி, ருத்திரன், தேவர்களின் தேவன், உமாபதி ஆகியோரை (பிரம்மா தியானித்தார்). அப்போது தியானிக்கப்பட்ட தேவன் அதை அறிந்து விரைவாக வந்தார்.
1.18.24
तस्याथ देवस्तत्सर्वमाचचक्षे प्रजापतिः ।
तच्छ्रुत्वा दवेदेवेशो लोकस्यास्य हितेप्सया ॥ १.१८.२४ ॥
பின்பு பிரஜாபதி அந்த தேவனிடம் அனைத்தையும் கூறினார். அதைக் கேட்ட தேவேசன், இவ்வுலகின் நன்மையை விரும்பி (செயல்பட்டார்).
1.18.25
अपिबत्तद्विषं रुद्रः कालानलसमप्रभम् ।
कण्ठे स्थापितवान्देवो लोकानां हितकाम्यया ॥ १.१८.२५ ॥
காலாக்னியைப் போல் ஒளிரும் அந்த விஷத்தை ருத்ரன் குடித்தார். உலகங்களின் நன்மையை விரும்பி அந்தத் தேவன் அதைக் கழுத்தில் நிறுத்தினார்.
1.18.26
यस्मात्तु नीलता कण्ठे नीलकण्ठस्ततः स्मृतः ।
पीतमात्रे विषे तत्र रुद्रेणामिततेजसा ॥ १.१८.२६ ॥
கழுத்தில் நீலநிறம் தோன்றியதால் அவர் நீலகண்டர் என்று நினைவுகூரப்படுகிறார். அளவற்ற தேஜஸ் கொண்ட ருத்ரன் விஷத்தை உட்கொண்டதும் அங்கே அது நிகழ்ந்தது.
1.18.27
देवाः प्रीताः पुनर्जग्मुश्चक्रुर्वै कर्म तत्तथा ।
मथ्यमानेऽमृतस्यार्थे भूयो वै देवदानवैः ॥ १.१८.२७ ॥
தேவர்கள் மகிழ்ந்து மீண்டும் சென்று அந்தச் செயலை அவ்வாறே செய்தனர். அமிர்தத்தின் பொருட்டு தேவர்களும் தானவர்களும் மீண்டும் கடையப்பட்டபோது.
1.18.28
वासुकेरथ नागस्य सहसा क्षिप्यतोऽसुरैः ।
सधूमाः सार्चिषो वाता निष्पेतुरसकृन्मुखात् ॥ १.१८.२८ ॥
அசுரர்களால் திடீரென்று இழுக்கப்பட்ட நாகன் வாசுகியின் வாயிலிருந்து புகையுடனும் சுடருடனும் கூடிய காற்றுகள் மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்பட்டன.
1.18.29
ते धूमसङ्घाः संभूता मेघसङ्घाः सविद्युतः ।
अभ्यवर्षन्सुरगणाञ्श्रमसंतापकर्शितान् ॥ १.१८.२९ ॥
அந்தப் புகைத் திரள்கள் எழுந்து மின்னலுடன் கூடிய மேகக் கூட்டங்களாயின; களைப்பாலும் வெப்பத்தாலும் வாடிய தேவக் கூட்டத்தின் மீது அவை பொழிந்தன.
1.18.30
तस्माच्च गिरिकूटाग्रात्प्रच्युताः पुष्पवृष्टयः ।
सुरासुरगणान्सर्वान्समन्तात्समवाकिरन् ॥ १.१८.३० ॥
அந்த மலைச்சிகரத்தின் உச்சியிலிருந்து விழுந்த மலர்மழைகள் தேவர், அசுரர் அனைத்துக் கூட்டங்களின் மீதும் நாற்புறமும் பொழிந்தன.
1.18.31
बभूवात्र महान्नादो महामेघरवोपमः ।
उदधेर्मथ्यमानस्य मन्दरेण सुरासुरैः ॥ १.१८.३१ ॥
மந்தரத்தால் தேவர்களும் அசுரர்களும் கடலைக் கடைந்தபோது, பெரிய மேகத்தின் முழக்கத்தைப் போன்ற ஒரு பெரும் ஒலி அங்கு எழுந்தது.
1.18.32
तत्र नानाजलचरा विनिष्पिष्टा महाद्रिणा ।
विलयं समुपाजग्मुः शतशो लवणाम्भसि ॥ १.१८.३२ ॥
அங்கே பெரிய மலையால் நசுக்கப்பட்ட பல வகை நீர்வாழ் உயிரினங்கள் நூற்றுக்கணக்கில் உப்புநீரில் அழிந்தன.
1.18.33
वारुणानि च भूतानि विविधानि महीधरः ।
पातालतलवासीनि विलयं समुपानयत् ॥ १.१८.३३ ॥
பாதாளத்தின் அடியில் வாழ்ந்த வருணனுக்குரிய பல்வகை உயிரினங்களையும் அந்த மலை அழிவுக்குள்ளாக்கியது.
1.18.34
तस्मिंश्च भ्राम्यमाणेऽद्रौ संघृष्यन्तः परस्परम् ।
न्यपतन्पतगोपेताः पर्वताग्रान्महाद्रुमाः ॥ १.१८.३४ ॥
அந்த மலை சுழற்றப்பட்டபோது, ஒன்றோடொன்று உரசிக்கொண்ட பறவைகளுடன் கூடிய பெரிய மரங்கள் மலை உச்சிகளிலிருந்து கீழே விழுந்தன.
1.18.35
तेषां संघर्षजश्चाग्निरर्चिर्भिः प्रज्वलन्मुहुः ।
विद्युद्भिरिव नीलाभ्रमावृणोन्मन्दरं गिरिम् ॥ १.१८.३५ ॥
அவற்றின் உராய்வால் பிறந்த நெருப்பு, ஜ்வாலைகளுடன் பலமுறை எரிந்து, மின்னலுடன் கூடிய நீல மேகம் போல மந்தர மலையை மூடியது.
1.18.36
ददाह कुञ्जरांस्तत्र सिंहांश्चैव विनिर्गतान् ।
विगतासूनि सर्वाणि सत्त्वानि विविधानि च ॥ १.१८.३६ ॥
அங்கே வெளியே வந்த யானைகளையும் சிங்கங்களையும் அது எரித்தது; பல்வகை உயிரினங்கள் அனைத்தும் உயிரிழந்தன.
1.18.37
तमग्निममरश्रेष्ठः प्रदहन्तमितस्ततः ।
वारिणा मेघजेनेन्द्रः शमयामास सर्वशः ॥ १.१८.३७ ॥
தேவர்களில் சிறந்த இந்திரன் அங்குமிங்கும் எரிந்துகொண்டிருந்த அந்த நெருப்பை மேகத்தில் பிறந்த நீரால் முழுவதுமாக அணைத்தான்.
1.18.38
ततो नानाविधास्तत्र सुस्रुवुः सागराम्भसि ।
महाद्रुमाणां निर्यासा बहवश्चौषधीरसाः ॥ १.१८.३८ ॥
பின்னர் அங்கு கடல் நீரில் பலவகையான பெரிய மரங்களின் பிசின்களும், பல மூலிகைகளின் சாறுகளும் பாய்ந்தன.
1.18.39
तेषाममृतवीर्याणां रसानां पयसैव च ।
अमरत्वं सुरा जग्मुः काञ्चनस्य च निःस्रवात् ॥ १.१८.३९ ॥
அமுதத்தின் வீரியம் கொண்ட அந்த சாறுகளாலும் பாலாலும், பொன்னின் ஒழுகலாலும் தேவர்கள் அமரத்துவம் அடைந்தனர்.
1.18.40
ततस्तस्य समुद्रस्य तञ्जातमुदकं पयः ।
रसोत्तमैर्विमिश्रं च ततः क्षीरादभूद्धृतम् ॥ १.१८.४० ॥
பின்னர் கடலின் அந்த நீர் பாலாக ஆனது; உயர்ந்த சாறுகளுடன் கலந்து, அந்தப் பாலிலிருந்து நெய் உண்டானது.
1.18.41
ततो ब्रह्माणमासीनं देवा वरदमब्रुवन् ।
श्रान्ताः स्म सुभृशं ब्रह्मन्नोद्भवत्यमृतं च तत् ॥ १.१८.४१ ॥
பின்னர் அமர்ந்திருந்த வரம் அளிக்கும் பிரம்மனிடம் தேவர்கள் கூறினர்: 'பிரம்மனே, நாங்கள் மிகவும் களைத்துவிட்டோம்; அந்த அமுதம் இன்னும் தோன்றவில்லை.'
1.18.42
ऋते नारायणं देवं सर्वेऽन्ये देवदानवाः ।
चिरारब्धमिदं चापि सागरस्यापि मन्थनम् ॥ १.१८.४२ ॥
நாராயண தேவனைத் தவிர மற்ற தேவர்களும் தானவர்களும் அனைவரும் — இந்தக் கடல் கடைதல் நீண்ட காலமாகத் தொடங்கப்பட்டிருக்கிறது, இன்னும்.
1.18.43
ग्लानिरस्मान्समाविष्टा न चात्रामृतमत्थितम् ।
देवानां वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ १.१८.४३ ॥
எங்களை சோர்வு சூழ்ந்தது; இங்கே அமிர்தம் கிடைக்கவில்லை. தேவர்களின் சொற்களைக் கேட்டு உலக பிதாமகரான பிரம்மா (சிந்தித்தார்).
1.18.44
ततो नारायणं देवं वचनं चेदमब्रवीत् ।
विधत्स्वैषां बलं विष्णो भवानत्र परायणम् ॥ १.१८.४४ ॥
பின்னர் அவர் தேவன் நாராயணனிடம் இந்த சொற்களைச் சொன்னார்: 'விஷ்ணுவே, இவர்களுக்கு வலிமை அளிப்பாய்; இங்கே நீயே அவர்களின் புகலிடம்.'
1.18.45
बलं ददामि सर्वेषां कर्मैतद्ये समास्थिताः ।
क्षोभ्यतां कलशः सर्वैमन्दरः परिवर्त्यताम् ॥ १.१८.४५ ॥
'இந்தச் செயலில் ஈடுபட்டிருக்கும் அனைவருக்கும் நான் வலிமை அளிக்கிறேன். அனைவரும் கடலைக் கடையுங்கள்; மந்தர மலை சுழற்றப்படட்டும்.'
1.18.46
नारायणवचः श्रुत्वा बलिनस्ते महोदधेः ।
तत्पयः सहिता भूयश्चक्रिरे भृशमाकुलम् ॥ १.१८.४६ ॥
நாராயணனின் சொற்களைக் கேட்ட அந்த வலிமையுள்ளவர்கள் மகாசமுத்திரத்தின் நீருடன் மீண்டும் அதை மிகவும் கலக்கினர்.
1.18.47
तत्र पूर्वं विषं जातं तद्ब्रह्मवचनाच्छिवः ।
प्राग्रसल्लोकरक्षार्थं ततो ज्येष्ठा समुत्थिता।
कृष्णरूपधरा देवी सर्वाभरणभूषिता ॥ १.१८.४७ ॥
அங்கே முதலில் விஷம் தோன்றியது; பிரம்மாவின் சொல்லால் சிவன் உலகைக் காப்பதற்காக அதை முன்னதாகவே உண்டார். பின்னர் கருநிற வடிவம் கொண்டு அனைத்து ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஜ்யேஷ்டா தேவி எழுந்தாள்.
1.18.48
ततः शतसहस्रांशुर्मथ्यमानात्तु सागरात् ।
प्रसन्नात्मा समुत्पन्नः सोमः शीतांशुरुज्ज्वलः ॥ १.१८.४८ ॥
பின்னர் கடையப்படும் கடலிலிருந்து தெளிந்த மனமுடைய, ஆயிரம் கதிர்களுடைய, குளிர்ந்த கதிர்களையுடைய, ஒளிர்கின்ற சோமன் தோன்றினான்.
1.18.49
श्रीरनन्तरमुत्पन्ना घृतात्पाण्डुरवासिनी ।
सुरा देवी समुत्पन्ना तुरगः पाण्डुरस्तथा ॥ १.१८.४९ ॥
அதன் பின் நெய் போன்ற கடலிலிருந்து வெண்ணிற ஆடை அணிந்த ஸ்ரீ தோன்றினாள். தேவி சுரை தோன்றினாள், அதேபோல் வெண்ணிற குதிரையும் தோன்றியது.
1.18.50
कौस्तुभस्तु मणिर्दिव्य उत्पन्नो घृतसंभवः ।
मरीचिविकचः श्रीमान्नारायणउरोगतः ॥ १.१८.५० ॥
நெய் போன்ற கடலிலிருந்து தெய்வீக கௌஸ்துப மணி தோன்றியது. கதிர்களால் ஒளிரும் அது, நாராயணனின் மார்பில் வந்து அமர்ந்தது.
1.18.51
श्रीः सुरा चैव सोमश्च तुरगश्च मनोजवः ।
पारिजातश्च तत्रैव सुरभिश्च महामुने।
जज्ञाते तौ तदा ब्रह्मन्सर्वकामफलप्रदौ ॥ १.१८.५१ ॥
ஸ்ரீ, சுரா, சோமன், மனத்தைப் போல் வேகமான குதிரை, பாரிஜாதம் ஆகியவையும் அங்கே தோன்றின. மகாமுனியே, பிராமணரே, அப்போது எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் அளிப்பவை அவ்விரண்டும் தோன்றின.
1.18.52
ततो जज्ञे महाकायश्चतुर्दन्तो महागजः ।
कपिला कामवृक्षश्च कौस्तुभश्चाप्सरोगणः।
यतो देवास्ततो जग्मुरादित्यपथमाश्रिताः ॥ १.१८.५२ ॥
பின்பு பெரிய உடலும் நான்கு தந்தங்களுமுள்ள மகா கஜம் தோன்றியது. கபிலை, காமவிருட்சம், கௌஸ்துபம், அப்சரஸ் கூட்டம் ஆகியவையும் தோன்றின. அதனால் தேவர்கள் ஆதித்ய வழியை அடைந்து சென்றனர்.
1.18.53
धन्वन्तरिस्ततो देवो वपुष्मानुदतिष्ठत ।
श्वेतं कमण्डलुं बिभ्रदमृतं यत्र तिष्ठति ॥ १.१८.५३ ॥
பின்பு தேவன் தன்வந்தரி உடலுடன் எழுந்தார். அவர் வெண்மையான கமண்டலத்தைத் தாங்கினார்; அதில் அமிர்தம் இருந்தது.
1.18.54
एतदत्यद्भुतं दृष्ट्वा दानवानां समुत्थितः ।
अमृतार्थे महान्नादो ममेदमिति जल्पताम् ॥ १.१८.५४ ॥
இந்த மிக அற்புதமான காட்சியைக் கண்டு, அமிர்தத்திற்காக தானவர்களிடையே மாபெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது; 'இது எனதே' என்று அவர்கள் கூவினர்.
1.18.55
ततो नारायणो मायां मोहिनीं समुपाश्रितः ।
स्त्रीरूपमद्भुतं कृत्वा दानवानभिसंश्रितः ॥ १.१८.५५ ॥
பின்பு நாராயணன் மோகினி மாயையை ஏற்று, அற்புதமான பெண் உருவம் கொண்டு தானவர்களை அணுகினார்.
1.18.56
ततस्तदमृतं तस्यै ददुस्ते मूढचेतसः ।
स्त्रियै दानवदैतेयाः सर्वे तद्गतमानसाः ॥ १.१८.५६ ॥
பின்பு மயக்கமுற்ற மனத்துடன், அவளிடமே மனம் நிலைத்த அந்த தானவ-தைத்தியர்கள் அனைவரும் அந்த அமிர்தத்தை அவளுக்கு அளித்தனர்.
1.18.57
सा तु नारायणी माया धारयन्ती कमण्डलुम् ।
आस्यमानेषु दैत्येषु पङ्क्त्या च प्रति दानवैः ॥ १.१८.५७ ॥
ஆனால் அந்த நாராயணீ மாயை கமண்டலுவை ஏந்தியவளாய், தைத்தியர்கள் வரிசையாக அமர்ந்திருக்கையில், தானவர்களுக்கு எதிரே இருந்தாள்.
1.18.58
देवानपाययद्देवी न दैत्यांस्ते च चुक्रुशुः ॥ १.१८.५८ ॥
தேவி தேவர்களுக்கு அமிர்தம் பருகச் செய்தாள்; தைத்தியர்களுக்கு அல்ல; அவர்கள் கூக்குரலிட்டனர்.