Mahābhārata · Adhyāya 1.18
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.18.1
ततोऽभ्रशिखराकारैर्गिरिशृङ्गैरलंकृतम् ।
मन्दरं पर्वतवरं लताजालसमाकुलम् ॥ १.१८.१ ॥
Dann der Mandara, der beste der Berge, geschmückt mit Gipfeln gleich Wolkenhäuptern und dicht von Rankengeflecht überzogen.
1.18.2
नानाविहंगसंघुष्टं नानादंष्ट्रिसमाकुलम् ।
किंनरैरप्सरोभिश्च देवैरपि च सेवितम् ॥ १.१८.२ ॥
Widerhallend vom Geschrei vielerlei Vögel, voll vielerlei Tiere mit Fängen, und von Kinnaras, Apsaras und Göttern besucht.
1.18.3
एकादश सहस्राणि योजनानां समुच्छ्रितम् ।
अधोभूमेः सहस्रेषु तावत्स्वेव प्रतिष्ठितम् ॥ १.१८.३ ॥
Er erhebt sich elftausend Yojanas und ist ebenso viele Tausende Yojanas unter der Erde verankert.
1.18.4
तमुद्धर्तुमशक्ता वै सर्वे देवगणास्तदा ।
विष्णुमासीनमभ्येत्य ब्रह्माणं चेदमब्रुवन् ॥ १.१८.४ ॥
Da traten alle Scharen der Götter, unfähig, ihn zu heben, zu Viṣṇu und Brahmā, die dasaßen, und sprachen diese Worte.
1.18.5
भवन्तावत्र कुरुतां बुद्धिं नैःश्रेयसीं पराम् ।
मन्दरोद्धरणे यत्नः क्रियतां च हिताय नः ॥ १.१८.५ ॥
Mögt ihr beide hier den höchsten, zum Heil führenden Entschluss fassen, und möge man sich bemühen, den Mandara zu heben, zu unserem Wohl.
1.18.6
तथेति चाब्रवीद्विष्णुर्ब्रह्मणा सह भार्गव ।
अचोदयदमेयात्मा फणीन्द्रं पद्मलोचनः ॥ १.१८.६ ॥
O Bhārgava, sprach: »So sei es«, Viṣṇu, der lotusäugige mit unermesslichem Selbst, zusammen mit Brahmā, und bewog den Herrn der Schlangen.
1.18.7
ततोऽनन्तः समुत्थाय ब्रह्मणा परिचोदितः ।
नारायणेन चाप्युक्तस्तस्मिन्कर्मणि वीर्यवान् ॥ १.१८.७ ॥
Da erhob sich Ananta, von Brahmā angetrieben und auch von Nārāyaṇa zu jener Aufgabe aufgerufen; er war mächtig.
1.18.8
अथ पर्वतराजानं तमनन्तो महाबलः ।
उज्जहार बलाद्ब्रह्मन्सवनं सवनौकसम् ॥ १.१८.८ ॥
Da riss Ananta von großer Kraft, o Brahmane, jenen Bergkönig, Mandara, den Bewohner des Waldes, mit Gewalt heraus.
1.18.9
ततस्तेन सुराः सार्धं समुद्रमुपतस्थिरे ।
तमूचुरमृतस्यार्थे निर्मथिष्यामहे जलम् ॥ १.१८.९ ॥
Da traten die Götter mit ihm an den Ozean heran und sprachen zu ihm: »Um des Nektars willen wollen wir das Wasser quirlen.«
1.18.10
अपांपतिरथोवाच ममाप्यंशो भवेत्ततः ।
सोढाऽस्मि विपुलं मर्दं मन्दरभ्रमणादिति ॥ १.१८.१० ॥
Da sprach der Herr der Gewässer: »Auch mir soll ein Anteil zustehen. Ich werde das gewaltige Reiben ertragen, das durch das Kreisen Mandaras entsteht.«
1.18.11
ऊचुश्च कूर्मराजानमकूपारे सुरासुराः ।
अधिष्ठानं गिरेरस्य भवान्भवितुमर्हति ॥ १.१८.११ ॥
Und Götter und Asuras sprachen zum Schildkrötenkönig im Ozean: »Es geziemt dir, die Stütze dieses Berges zu werden.«
1.18.12
कूर्मेण तु तथेत्युक्त्वा पृष्ठमस्य समर्पितम् ।
तं शैलं तस्य पृष्ठस्थं वज्रेणेन्द्रोऽभ्यपीडयत् ॥ १.१८.१२ ॥
Die Schildkröte aber sprach: »So sei es« und bot ihren Rücken dar. Da drückte Indra mit dem Donnerkeil auf jenen Berg, der auf ihrem Rücken ruhte.
1.18.13
मन्थानं मन्दरं कृत्वा तथा योक्त्रं च वासुकिम् ।
देवा मथितुमारब्धाः समुद्रं निधिमम्भसाम्।
अमृतार्थे पुरा ब्रह्मस्तथैवासुरदानवाः ॥ १.१८.१३ ॥
Nachdem sie den Mandara als Quirl und Vāsuki als Seil gemacht hatten, begannen die Götter, das Meer, den Schatz der Wasser, zu quirlen. O Brahmane, in alter Zeit taten es ihnen die Asuras und Dānavas gleich, um das Amṛta zu gewinnen.
1.18.14
एकमन्तमुपाश्लिष्टा नागराज्ञो महासुराः ॥ १.१८.१४ ॥
An einem Ende klammerten sich die großen Asuras an den König der Schlangen.
1.18.15
विबुधाः सहिताः सर्वे यतः पुच्छं ततः स्थिताः ।
अनन्तो भगवान्देवो यतो नारायणः स्थितः ॥ १.१८.१५ ॥
Alle Götter standen zusammen dort, wo der Schwanz war; der erhabene Gott Ananta war dort, wo Nārāyaṇa stand.
1.18.16
वासुकेरग्रमाश्लिष्टा नागराज्ञो महासुराः ।
शिर उत्क्षिप्य नागस्य पुनः पुनरवाक्षिपन् ॥ १.१८.१६ ॥
Die großen Asuras klammerten sich an das vordere Ende Vāsukis; sie hoben den Kopf der Schlange und zogen ihn immer wieder hinab.
1.18.17
वासुकेरथ नागस्य सहसा क्षिप्यतोऽसुरैः ।
सधूमाः सार्चिषो वाता निष्पेतुरसकृन्मुखात् ॥ १.१८.१७ ॥
Als die Asuras die Schlange Vāsuki plötzlich zogen, brachen immer wieder Winde mit Rauch und Flammen aus ihrem Maul hervor.
1.18.18
वासुकेर्मथ्यमानस्य निःसृतेन विषेण च ।
अभवन्मिश्रितं तोयं तदा भार्गवनन्दन ॥ १.१८.१८ ॥
O Sohn des Bhṛgu, da vermischte sich das Wasser mit dem Gift, das aus dem gequirlten Vāsuki austrat.
1.18.19
मथनान्मन्दरेणाथ देवदानवबाहुभिः ।
विषं तीक्ष्णं समुद्भूतं हालाहलमिति श्रुतम् ॥ १.१८.१९ ॥
Da entstand beim Quirlen mit dem Berg Mandara durch die Arme der Götter und Dämonen ein scharfes Gift, bekannt als Hālāhala.
1.18.20
देवाश्च दानवाश्चैव दग्धाश्चैव विषेण ह ।
अपाक्रामंस्ततो भीता विषादमगमंस्तदा ॥ १.१८.२० ॥
Götter und Dämonen wurden vom Gift verbrannt; da zogen sie sich verängstigt zurück und verfielen damals in Verzweiflung.
1.18.21
ब्रह्माणमब्रुवन्देवाः समेत्य मुनिपुंगवैः ।
मथ्यमानेऽमृते जातं विषं कालानलप्रभम् ॥ १.१८.२१ ॥
Die Götter, mit den besten Weisen versammelt, sprachen zu Brahmā: Während das Amṛta gequirlt wurde, entstand ein Gift, leuchtend wie das Feuer des Weltendes.
1.18.22
तेनैव तापिता लोकास्तस्य प्रतिकुरुष्वह ।
एवमुक्तस्तदा ब्रह्मा दध्यौ लोकेश्वरं हरम् ॥ १.१८.२२ ॥
Durch es sind die Welten versengt; schaffe Abhilfe dafür. So angesprochen, meditierte Brahmā über Hara, den Herrn der Welten.
1.18.23
त्र्यक्षं त्रिशूलिनं रुद्रे देवदेवमुमापतिम् ।
तदाऽथ चिन्तितो देवस्तज्ज्ञात्वा द्रुतमाययौ ॥ १.१८.२३ ॥
Brahmā meditierte über den Dreiäugigen, den Dreizackträger Rudra, Gott der Götter, Herrn Umās. Da kam der besonnene Gott, dies erkennend, eilig herbei.
1.18.24
तस्याथ देवस्तत्सर्वमाचचक्षे प्रजापतिः ।
तच्छ्रुत्वा दवेदेवेशो लोकस्यास्य हितेप्सया ॥ १.१८.२४ ॥
Dann erzählte der Herr der Geschöpfe jenem Gott alles. Als der Herr der Götter es gehört hatte, handelte er aus dem Wunsch nach dem Wohl dieser Welt.
1.18.25
अपिबत्तद्विषं रुद्रः कालानलसमप्रभम् ।
कण्ठे स्थापितवान्देवो लोकानां हितकाम्यया ॥ १.१८.२५ ॥
Rudra trank jenes Gift, das wie das Feuer der Zeit leuchtete. Aus Verlangen nach dem Wohl der Welten behielt der Gott es in seiner Kehle.
1.18.26
यस्मात्तु नीलता कण्ठे नीलकण्ठस्ततः स्मृतः ।
पीतमात्रे विषे तत्र रुद्रेणामिततेजसा ॥ १.१८.२६ ॥
Weil in seiner Kehle ein blauer Schimmer erschien, wird er als Nīlakaṇṭha, der Blaukehlige, erinnert; kaum war das Gift getrunken, hielt Rudra von unermesslichem Glanz es dort.
1.18.27
देवाः प्रीताः पुनर्जग्मुश्चक्रुर्वै कर्म तत्तथा ।
मथ्यमानेऽमृतस्यार्थे भूयो वै देवदानवैः ॥ १.१८.२७ ॥
Die Götter kehrten erfreut zurück und vollführten jene Aufgabe erneut, während Götter und Dānavas wieder um den Nektar der Unsterblichkeit quirlten.
1.18.28
वासुकेरथ नागस्य सहसा क्षिप्यतोऽसुरैः ।
सधूमाः सार्चिषो वाता निष्पेतुरसकृन्मुखात् ॥ १.१८.२८ ॥
Als die Asuras die Schlange Vāsuki plötzlich hin und her rissen, drangen immer wieder Winde voller Rauch und Flammen aus seinem Maul.
1.18.29
ते धूमसङ्घाः संभूता मेघसङ्घाः सविद्युतः ।
अभ्यवर्षन्सुरगणाञ्श्रमसंतापकर्शितान् ॥ १.१८.२९ ॥
Jene Rauchmassen wurden emporgetragen und wurden zu Wolkenmassen mit Blitzen; sie regneten auf die von Mühe und Hitze erschöpften Scharen der Götter herab.
1.18.30
तस्माच्च गिरिकूटाग्रात्प्रच्युताः पुष्पवृष्टयः ।
सुरासुरगणान्सर्वान्समन्तात्समवाकिरन् ॥ १.१८.३० ॥
Und Blumenregen, von der Spitze jenes Bergkamms herabgefallen, streuten sich von allen Seiten über alle Scharen von Göttern und Asuras.
1.18.31
बभूवात्र महान्नादो महामेघरवोपमः ।
उदधेर्मथ्यमानस्य मन्दरेण सुरासुरैः ॥ १.१८.३१ ॥
Hier erhob sich ein gewaltiger Laut, gleich dem Donner einer großen Gewitterwolke, als Götter und Asuras den Ozean mit dem Mandara quirlten.
1.18.32
तत्र नानाजलचरा विनिष्पिष्टा महाद्रिणा ।
विलयं समुपाजग्मुः शतशो लवणाम्भसि ॥ १.१८.३२ ॥
Dort fanden Hunderte verschiedener Wassertiere, von dem großen Berg zermalmt, im salzigen Wasser ihren Untergang.
1.18.33
वारुणानि च भूतानि विविधानि महीधरः ।
पातालतलवासीनि विलयं समुपानयत् ॥ १.१८.३३ ॥
Und der Berg brachte die verschiedenen Wesen Varuṇas, die in den Tiefen der Unterwelt wohnten, zum Untergang.
1.18.34
तस्मिंश्च भ्राम्यमाणेऽद्रौ संघृष्यन्तः परस्परम् ।
न्यपतन्पतगोपेताः पर्वताग्रान्महाद्रुमाः ॥ १.१८.३४ ॥
Und während jener Berg herumgewirbelt wurde, stürzten die großen Bäume mit ihren Vögeln, einander reibend, von den Gipfeln herab.
1.18.35
तेषां संघर्षजश्चाग्निरर्चिर्भिः प्रज्वलन्मुहुः ।
विद्युद्भिरिव नीलाभ्रमावृणोन्मन्दरं गिरिम् ॥ १.१८.३५ ॥
Das aus ihrer Reibung geborene Feuer, immer wieder mit Flammen auflodernd, umhüllte den Mandara gleich einer dunklen Wolke mit Blitzen.
1.18.36
ददाह कुञ्जरांस्तत्र सिंहांश्चैव विनिर्गतान् ।
विगतासूनि सर्वाणि सत्त्वानि विविधानि च ॥ १.१८.३६ ॥
Es verbrannte die Elefanten und Löwen, die dort herauskamen, und alle verschiedenen Lebewesen wurden leblos.
1.18.37
तमग्निममरश्रेष्ठः प्रदहन्तमितस्ततः ।
वारिणा मेघजेनेन्द्रः शमयामास सर्वशः ॥ १.१८.३७ ॥
Indra, der Beste der Unsterblichen, löschte jenes Feuer, das hier und dort brannte, gänzlich mit einem aus den Wolken geborenen Wasser.
1.18.38
ततो नानाविधास्तत्र सुस्रुवुः सागराम्भसि ।
महाद्रुमाणां निर्यासा बहवश्चौषधीरसाः ॥ १.१८.३८ ॥
Da flossen in die Wasser des Ozeans vielerlei Harze großer Bäume und viele Säfte von Heilkräutern.
1.18.39
तेषाममृतवीर्याणां रसानां पयसैव च ।
अमरत्वं सुरा जग्मुः काञ्चनस्य च निःस्रवात् ॥ १.१८.३९ ॥
Durch jene Säfte von ambrosischer Kraft, durch die Milch und durch das Ausfließen des Goldes erlangten die Götter die Unsterblichkeit.
1.18.40
ततस्तस्य समुद्रस्य तञ्जातमुदकं पयः ।
रसोत्तमैर्विमिश्रं च ततः क्षीरादभूद्धृतम् ॥ १.१८.४० ॥
Da wurde jenes Wasser des Ozeans zu Milch, mit den besten Säften vermischt, und aus der Milch entstand das Ghee.
1.18.41
ततो ब्रह्माणमासीनं देवा वरदमब्रुवन् ।
श्रान्ताः स्म सुभृशं ब्रह्मन्नोद्भवत्यमृतं च तत् ॥ १.१८.४१ ॥
Da sprachen die Götter zu Brahmā, dem Gewährer der Gnaden, der dasaß: 'O Brahmā, wir sind sehr erschöpft; jenes Amrita ist noch nicht entstanden.'
1.18.42
ऋते नारायणं देवं सर्वेऽन्ये देवदानवाः ।
चिरारब्धमिदं चापि सागरस्यापि मन्थनम् ॥ १.१८.४२ ॥
Außer dem Gott Nārāyaṇa sind alle anderen Götter und Dämonen erschöpft — dieses Quirlen des Ozeans wurde schon vor langer Zeit begonnen, und doch.
1.18.43
ग्लानिरस्मान्समाविष्टा न चात्रामृतमत्थितम् ।
देवानां वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ १.१८.४३ ॥
Erschöpfung hat uns ergriffen, und das Amṛta ist hier nicht gewonnen worden. Als Brahmā, der Urgroßvater der Welten, die Worte der Götter hörte, (überlegte er).
1.18.44
ततो नारायणं देवं वचनं चेदमब्रवीत् ।
विधत्स्वैषां बलं विष्णो भवानत्र परायणम् ॥ १.१८.४४ ॥
Da sprach er zu dem Gott Nārāyaṇa diese Worte: 'O Viṣṇu, verleihe ihnen Kraft; hier bist du ihre Zuflucht.'
1.18.45
बलं ददामि सर्वेषां कर्मैतद्ये समास्थिताः ।
क्षोभ्यतां कलशः सर्वैमन्दरः परिवर्त्यताम् ॥ १.१८.४५ ॥
'Ich verleihe allen, die sich dieser Aufgabe widmen, Kraft. Alle sollen den Ozean quirlen, und der Berg Mandara soll gedreht werden!'
1.18.46
नारायणवचः श्रुत्वा बलिनस्ते महोदधेः ।
तत्पयः सहिता भूयश्चक्रिरे भृशमाकुलम् ॥ १.१८.४६ ॥
Als sie die Worte Nārāyaṇas hörten, versetzten jene Mächtigen zusammen mit den Wassern des großen Ozeans es erneut in heftige Aufregung.
1.18.47
तत्र पूर्वं विषं जातं तद्ब्रह्मवचनाच्छिवः ।
प्राग्रसल्लोकरक्षार्थं ततो ज्येष्ठा समुत्थिता।
कृष्णरूपधरा देवी सर्वाभरणभूषिता ॥ १.१८.४७ ॥
Dort entstand zuerst das Gift; auf Brahmās Wort trank Śiva es zum Schutz der Welten. Dann erhob sich die Göttin Jyeṣṭhā, von dunkler Gestalt und mit allen Schmuckstücken geschmückt.
1.18.48
ततः शतसहस्रांशुर्मथ्यमानात्तु सागरात् ।
प्रसन्नात्मा समुत्पन्नः सोमः शीतांशुरुज्ज्वलः ॥ १.१८.४८ ॥
Dann erhob sich aus dem gequirlten Ozean Soma, von heiterem Gemüt, tausendstrahlig, kühlstrahlig und leuchtend.
1.18.49
श्रीरनन्तरमुत्पन्ना घृतात्पाण्डुरवासिनी ।
सुरा देवी समुत्पन्ना तुरगः पाण्डुरस्तथा ॥ १.१८.४९ ॥
Dann erhob sich aus dem wie Ghee gerührten Ozean Śrī, in weiße Gewänder gekleidet; die Göttin Surā erhob sich, und ebenso ein weißes Pferd.
1.18.50
कौस्तुभस्तु मणिर्दिव्य उत्पन्नो घृतसंभवः ।
मरीचिविकचः श्रीमान्नारायणउरोगतः ॥ १.१८.५० ॥
Aus dem ghee-artigen Ozean erhob sich das göttliche Juwel Kaustubha, strahlend von Lichtstrahlen, und es ruhte auf der Brust Nārāyaṇas.
1.18.51
श्रीः सुरा चैव सोमश्च तुरगश्च मनोजवः ।
पारिजातश्च तत्रैव सुरभिश्च महामुने।
जज्ञाते तौ तदा ब्रह्मन्सर्वकामफलप्रदौ ॥ १.१८.५१ ॥
Śrī, Surā, Soma, das gedankenschnelle Pferd, der Pārijāta-Baum und ebenso Surabhi erhoben sich dort; o großer Weiser, o Brahmane, da erhoben sich jene beiden, die die Frucht aller Wünsche gewähren.
1.18.52
ततो जज्ञे महाकायश्चतुर्दन्तो महागजः ।
कपिला कामवृक्षश्च कौस्तुभश्चाप्सरोगणः।
यतो देवास्ततो जग्मुरादित्यपथमाश्रिताः ॥ १.१८.५२ ॥
Dann erhob sich der große Elefant, von gewaltigem Leib und mit vier Stoßzähnen; es erhoben sich Kapilā, der Wunschbaum, Kaustubha und die Schar der Apsaras. Daraufhin zogen die Götter, den Pfad der Sonne nehmend, davon.
1.18.53
धन्वन्तरिस्ततो देवो वपुष्मानुदतिष्ठत ।
श्वेतं कमण्डलुं बिभ्रदमृतं यत्र तिष्ठति ॥ १.१८.५३ ॥
Dann erhob sich der Gott Dhanvantari in leiblicher Gestalt und trug ein weißes Wasserkrug, in dem der Nektar der Unsterblichkeit ruhte.
1.18.54
एतदत्यद्भुतं दृष्ट्वा दानवानां समुत्थितः ।
अमृतार्थे महान्नादो ममेदमिति जल्पताम् ॥ १.१८.५४ ॥
Als sie dieses überaus wundersame Schauspiel sahen, erhob sich unter den Dānavas ein großes Getöse um den Nektar, und sie riefen: »Das gehört mir!«
1.18.55
ततो नारायणो मायां मोहिनीं समुपाश्रितः ।
स्त्रीरूपमद्भुतं कृत्वा दानवानभिसंश्रितः ॥ १.१८.५५ ॥
Da nahm Nārāyaṇa die verwirrende Māyā an, nahm eine wunderbare weibliche Gestalt an und trat zu den Dānavas.
1.18.56
ततस्तदमृतं तस्यै ददुस्ते मूढचेतसः ।
स्त्रियै दानवदैतेयाः सर्वे तद्गतमानसाः ॥ १.१८.५६ ॥
Da gaben all die Dānavas und Daityas, verwirrten Geistes und auf sie gerichteten Sinnes, jenes Amṛta der Frau.
1.18.57
सा तु नारायणी माया धारयन्ती कमण्डलुम् ।
आस्यमानेषु दैत्येषु पङ्क्त्या च प्रति दानवैः ॥ १.१८.५७ ॥
Jene Nārāyaṇī-Māyā aber, einen Wasserkrug haltend, saß, während die Daityas in einer Reihe saßen, den Dānavas gegenüber.
1.18.58
देवानपाययद्देवी न दैत्यांस्ते च चुक्रुशुः ॥ १.१८.५८ ॥
Die Göttin ließ die Götter trinken, nicht die Daityas; und diese schrien auf.