Mahābhārata · Adhyāya 1.19
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.19.1
अथावरणमुख्यानि नानाप्रहरणानि च ।
प्रगृह्याभ्यद्रवन्देवान्सहिता दैत्यदानवाः ॥ १.१९.१ ॥
Entonces los Daityas y Dānavas, unidos, tomando sus principales armaduras y diversas armas, se lanzaron contra los dioses.
1.19.2
ततस्तदमृतं देवो विष्णुरादाय वीर्यवान् ।
जहार दानवेन्द्रेभ्यो नरेण सहितः प्रभुः ॥ १.१९.२ ॥
Entonces el poderoso dios Viṣṇu, junto con Nara, arrebató aquel néctar a los señores de los Dānavas.
1.19.3
ततो देवगणाः सर्वे पपुस्तदमृतं तदा ।
विष्णोः सकाशात्संप्राप्य संभ्रमे तुमुले सति ॥ १.१९.३ ॥
Entonces todas las huestes de dioses, habiendo recibido aquel néctar de Viṣṇu, lo bebieron en medio de un tumulto terrible.
1.19.4
पाययत्यमृतं देवान्हरौ बाहुबलान्नरः ।
निरोधयति चापेन दूरीकृत्य धनुर्धरान्।
ये येऽमृतं पिबन्ति स्म ते ते युद्ध्यन्ति दानवैः ॥ १.१९.४ ॥
Nara, por la fuerza de los brazos de Hari, hace beber el néctar a los dioses, y con su arco aparta y contiene a los arqueros. Quienes bebían el néctar luchaban con los Dānavas.
1.19.5
ततः पिबत्सु तत्कालं देवेष्वमृतमीप्सितम् ।
राहुर्विबुधरूपेण दानवः प्रापिबत्तदा ॥ १.१९.५ ॥
Entonces, mientras los dioses bebían aquel néctar tan deseado, el Dānava Rāhu, con forma de dios, también lo bebió.
1.19.6
तस्य कण्ठमनुप्राप्ते दानवस्यामृते तदा ।
आख्यातं चन्द्रसूर्याभ्यां सुराणां हितकाम्यया ॥ १.१९.६ ॥
Cuando el néctar llegó a la garganta de aquel Dānava, la luna y el sol, deseando el bien de los dioses, lo revelaron.
1.19.7
ततो भगवता तस्य शिरश्छिन्नमलंकृतम् ।
चक्रायुधेन चक्रेण पिबतोऽमृतमोजसा ॥ १.१९.७ ॥
Entonces el bienaventurado Señor, con el disco por arma, cortó la cabeza adornada de aquel que bebía el amṛta con vigor.
1.19.8
तच्छैलशृह्गप्रङ्गिमं दानवस्य शिरो महत् ।
चक्रेणोत्कृत्तमपतच्चालयद्वसुधातलम् ॥ १.१९.८ ॥
Aquella gran cabeza del dānava, semejante a la cumbre de una montaña, cortada por el disco, cayó y sacudió la superficie de la tierra.
1.19.9
चक्रच्छिन्नं खमुत्पत्य ननादातिभयंकरम् ।
तत्कबन्धं पपातास्य विस्फुरद्धरणीतले ॥ १.१९.९ ॥
Aquella cabeza, cortada por el disco, saltó al cielo y rugió con terrible espanto; su tronco sin cabeza cayó retorciéndose sobre la superficie de la tierra.
1.19.10
त्रयोदश सहस्राणि चतुरश्रं समन्ततः ।
सपर्वतवनद्वीपां दैत्यस्याकम्पयन्महीम् ॥ १.१९.१० ॥
Hizo temblar la tierra del daitya — trece mil yojanas en cuadrado, por todos lados, con sus montañas, bosques e islas.
1.19.11
ततो वैरविनिर्बन्धः कृतो राहुमुखेन वै ।
शाश्वतश्चन्द्रसूर्याभ्यां ग्रसत्यद्यापि चैव तौ ॥ १.१९.११ ॥
Entonces, por la boca de Rāhu, se estableció un vínculo perpetuo de enemistad con la luna y el sol; incluso hoy los devora a ambos.
1.19.12
विहाय भगवांश्चापि स्त्रीरूपमतुलं हरिः ।
नानाप्रहरणैर्भीमैर्दानवान्तमकम्पयत् ॥ १.१९.१२ ॥
Abandonando su incomparable forma de mujer, el bienaventurado Hari hizo temblar a la hueste de los dānavas con diversas armas terribles.
1.19.13
ततः प्रवृत्तः संग्रामः समीपे लवणाम्भसः ।
सुराणामसुराणां च सर्वघोरतरो महान् ॥ १.१९.१३ ॥
Entonces comenzó una gran batalla cerca del océano salado entre los dioses y los asuras, la más terrible de todas.
1.19.14
प्रासाश्च विपुलास्तीक्ष्णा न्यपतन्त सहस्रशः ।
तोमराश्च सुतीक्ष्णाग्राः शस्त्राणि विविधानि च ॥ १.१९.१४ ॥
Lanzas grandes y afiladas caían por miles, y jabalinas de puntas muy agudas, y armas de muchas clases.
1.19.15
ततोऽसुराश्चक्रभिन्ना वमन्तो रुधिरं बहु ।
असिशक्तिगदारुग्णा निपेतुर्धरणीतले ॥ १.१९.१५ ॥
Entonces los asuras, desgarrados por los discos, vomitando mucha sangre y destrozados por espadas, lanzas y mazas, cayeron sobre la tierra.
1.19.16
छिन्नानि पट्टिशैश्चैव शिरांसि युधि दारुणैः ।
तप्तकाञ्चनमालीनि निपेतुरनिशं तदा ॥ १.१९.१६ ॥
Cabezas cortadas en la batalla por terribles mazas de hierro, adornadas con guirnaldas de oro fundido, caían sin cesar en aquel tiempo.
1.19.17
रुधिरेणानुलिप्ताङ्गा निहताश्च महासुराः ।
अद्रीणामिव कूटानि धातुरक्तानि शेरते ॥ १.१९.१७ ॥
Los grandes asuras, abatidos, con los miembros untados de sangre, yacen como cumbres de montañas enrojecidas por minerales.
1.19.18
आहाकारः समभवत्तत्र तत्र सहस्रशः ।
अन्योन्यंछिन्दतां शस्त्रैरादित्ये लोहितायति ॥ १.१९.१८ ॥
Por todas partes se alzaron miles de gritos de «¡ay!», mientras se cortaban unos a otros con armas y el sol enrojecía.
1.19.19
परिघैरायसैस्तीक्ष्णैः सन्निकर्षे च मुष्टिभिः ।
निघ्नतां समरेऽन्योन्यं शब्दो दिवमिवास्पृशत् ॥ १.१९.१९ ॥
Con agudas mazas de hierro, y con los puños al estar cerca, mientras se golpeaban unos a otros en la batalla, el estruendo parecía tocar el cielo.
1.19.20
छिन्धिभिन्धि प्रधाव त्वं पातयाभिसरेति च ।
व्यश्रूयन्त महाघोराः शब्दास्तत्र समन्ततः ॥ १.१९.२० ॥
'¡Corta! ¡Atraviesa! ¡Avanza! ¡Derriba! ¡Ataca!' — tan terribles gritos se oían allí por todas partes.
1.19.21
एवं सुतुमुले युद्धे वर्तमाने महाभये ।
नरनारायणौ देवौ समाजग्मतुराहवम् ॥ १.१९.२१ ॥
Mientras así se libraba aquella batalla tan tumultuosa y de gran peligro, los dioses Nara y Nārāyaṇa llegaron al campo de batalla.
1.19.22
तत्र दिव्यं धनुर्दृष्ट्वा नरस्य भगवानपि ।
चिन्तयामास तच्चक्रं विष्णुर्दानवसूदनम् ॥ १.१९.२२ ॥
Allí, al ver el arco divino de Nara, el bienaventurado Viṣṇu también pensó en aquel disco, matador de los Dānavas.
1.19.23
ततोऽम्बराच्चिन्तितमात्रमागतं ।
महाप्रभं चक्रममित्रतापनम्।
विभावसोस्तुल्यमकुण्ठमण्डलं ।
सुदर्शनं संयति भीमदर्शनम् ॥ १.१९.२३ ॥
Entonces, apenas fue pensado, llegó desde el cielo el gran disco resplandeciente, atormentador de enemigos, igual al fuego, de borde sin mella, Sudarśana, terrible de ver en combate.
1.19.24
तदागतं ज्वलितहुताशनप्रभं ।
भयंकरं करिकरबाहुरच्युतः।
मुमोच वै प्रबलवदुग्रवेगवा-
न्महाप्रभं परनगरावदारणम् ॥ १.१९.२४ ॥
Aquel terrible disco que había llegado resplandeciente como un fuego encendido, Acyuta, de brazos como trompas de elefante, lo soltó con fuerza poderosa y velocidad feroz: el gran disco resplandeciente que parte las ciudades del enemigo.
1.19.25
तदन्तकज्वलनसमानवर्चसं ।
पुनःपुनर्न्यपतत वेगवत्तदा।
विदारयद्दितिदनुजान्सहस्रशः ।
करेरितं पुरुषवरेण संयुगे ॥ १.१९.२५ ॥
Entonces él, resplandeciente como el fuego de la Muerte, cayó con rapidez una y otra vez; lanzado por la mano del mejor de los hombres en la batalla, desgarró a miles de los demonios, hijos de Diti y Danu.
1.19.26
दहत्क्वचिज्ज्वलन इवावलेलिह-
त्प्रसह्य तानसुरगणान्न्यकृन्तत।
प्रवेरितं वियति मुहुः क्षितौ तथा ।
पपौ रणे रुधिरमथो पिशाचवत् ॥ १.१९.२६ ॥
Ardiendo aquí y allá, lamiendo como con llamas, cortó con violencia a aquellas huestes de asuras; arrojado una y otra vez al cielo y a la tierra, bebió sangre en la batalla como un piśāca.
1.19.27
तथाऽसुरा गिरिभिरदीनचेतसो ।
मुहुर्मुहुः सुरगणमार्दयंस्तदा।
महाबला विगलितमेघवर्चसः ।
सहस्रशो गगनमभिप्रपद्यह ॥ १.१९.२७ ॥
Así también los asuras, de ánimo impávido, asaltaban una y otra vez a la hueste de los dioses con montañas; aquellos poderosos, con el esplendor de nubes dispersas, se lanzaron por miles al cielo.
1.19.28
अथाम्बराद्भयजननाः प्रपेदिरे ।
सपादपा बहुविधमेघरूपिणः।
महाद्रयः परिगलिताग्रसानवः ।
परस्परं द्रुतमभिहत्य सस्वनाः ॥ १.१९.२८ ॥
Entonces cayeron del cielo, causando terror, con sus árboles, grandes montañas semejantes a nubes de muchas formas, sus cumbres y laderas desmoronadas; chocando unas con otras, cayeron veloces con estruendo.
1.19.29
ततो मही प्रविचलिता सकानना ।
महाद्रिपाताभिहता समन्ततः।
परस्परं भृशमभिगर्जतां मुहू ।
रणाजिरे भृशमभिसंप्रवर्तिते ॥ १.१९.२९ ॥
Entonces la tierra, con sus bosques, tembló violentamente, golpeada por todos lados por la caída de grandes montañas, mientras se rugían una y otra vez entre sí y la terrible batalla se desataba en el campo de combate.
1.19.30
नरस्ततो वरकनकाग्रभूषणै-
र्महेषुभिर्गगनपथं समावृणोत्।
विदारयन्गिरिशिखराणि पत्रिभि-
र्महाभयेऽसुरगणविग्रहे तदा ॥ १.१९.३० ॥
Entonces Nara cubrió por completo el camino del cielo con grandes flechas adornadas con los mejores extremos de oro, y en aquella terrible batalla contra la hueste de los asuras partió las cimas de las montañas con flechas emplumadas.
1.19.31
ततो महीं लवणजलं च सागरं ।
महासुराः प्रविविशुरर्दिताः सुरैः।
वियद्गतं ज्वलितहुताशनप्रभं ।
सुदर्शनं परिकुपितं निशाम्य ते ॥ १.१९.३१ ॥
Entonces los grandes asuras, atormentados por los dioses, entraron en la tierra y en el océano de agua salada, al ver al furioso Sudarśana ascender al cielo, brillando como un fuego ardiente.
1.19.32
ततः सुरैर्विजयमवाप्य मन्दरः ।
स्वमेव देशं गमितः सुपूजितः।
विनाद्य खं दिवमपि चैव सर्वश-
स्ततो गताः सलिलधरा यथागतम् ॥ १.१९.३२ ॥
Entonces Mandara, habiendo obtenido la victoria gracias a los dioses y muy honrado, regresó a su propio lugar; y los portadores de nubes, habiendo hecho resonar el cielo y el paraíso con truenos por todas partes, se marcharon tal como habían llegado.
1.19.33
ततोऽमृतं सुनिहितमेव चक्रिरे ।
सुराः पुरां मुदमभिगम्य पुष्कलाम्।
ददो च तं निधिममृतस्य रक्षितुं ।
किरीटिने बलभिदथामरैः सह ॥ १.१९.३३ ॥
Entonces los dioses guardaron cuidadosamente el néctar; y, yendo con gran alegría a sus ciudades, Indra, destructor de la fuerza, junto con los inmortales, confió aquel tesoro de néctar al coronado Arjuna para su custodia.