Mahābhārata · Adhyāya 1.19
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.19.1
अथावरणमुख्यानि नानाप्रहरणानि च ।
प्रगृह्याभ्यद्रवन्देवान्सहिता दैत्यदानवाः ॥ १.१९.१ ॥
Então os Daityas e Dānavas, unidos, tomando suas principais armaduras e diversas armas, lançaram-se sobre os deuses.
1.19.2
ततस्तदमृतं देवो विष्णुरादाय वीर्यवान् ।
जहार दानवेन्द्रेभ्यो नरेण सहितः प्रभुः ॥ १.१९.२ ॥
Então o poderoso deus Viṣṇu, junto com Nara, tomou aquele néctar dos senhores dos Dānavas.
1.19.3
ततो देवगणाः सर्वे पपुस्तदमृतं तदा ।
विष्णोः सकाशात्संप्राप्य संभ्रमे तुमुले सति ॥ १.१९.३ ॥
Então todas as hostes de deuses, tendo recebido aquele néctar de Viṣṇu, o beberam em meio a um tumulto terrível.
1.19.4
पाययत्यमृतं देवान्हरौ बाहुबलान्नरः ।
निरोधयति चापेन दूरीकृत्य धनुर्धरान्।
ये येऽमृतं पिबन्ति स्म ते ते युद्ध्यन्ति दानवैः ॥ १.१९.४ ॥
Nara, pela força dos braços de Hari, faz os deuses beberem o néctar, e com seu arco afasta e contém os arqueiros. Aqueles que bebiam o néctar então lutavam contra os Dānavas.
1.19.5
ततः पिबत्सु तत्कालं देवेष्वमृतमीप्सितम् ।
राहुर्विबुधरूपेण दानवः प्रापिबत्तदा ॥ १.१९.५ ॥
Então, enquanto os deuses bebiam aquele néctar desejado, o Dānava Rāhu, na forma de um deus, também o bebeu.
1.19.6
तस्य कण्ठमनुप्राप्ते दानवस्यामृते तदा ।
आख्यातं चन्द्रसूर्याभ्यां सुराणां हितकाम्यया ॥ १.१९.६ ॥
Quando o néctar chegou à garganta daquele Dānava, a lua e o sol, desejando o bem dos deuses, o revelaram.
1.19.7
ततो भगवता तस्य शिरश्छिन्नमलंकृतम् ।
चक्रायुधेन चक्रेण पिबतोऽमृतमोजसा ॥ १.१९.७ ॥
Então o bem-aventurado Senhor, cuja arma é o disco, cortou com o disco a cabeça adornada daquele que bebia o amṛta com força.
1.19.8
तच्छैलशृह्गप्रङ्गिमं दानवस्य शिरो महत् ।
चक्रेणोत्कृत्तमपतच्चालयद्वसुधातलम् ॥ १.१९.८ ॥
Aquela grande cabeça do dānava, semelhante ao cume de uma montanha, cortada pelo disco, caiu e abalou a superfície da terra.
1.19.9
चक्रच्छिन्नं खमुत्पत्य ननादातिभयंकरम् ।
तत्कबन्धं पपातास्य विस्फुरद्धरणीतले ॥ १.१९.९ ॥
Aquela cabeça, cortada pelo disco, saltou para o céu e rugiu de modo terrível; seu tronco decapitado caiu se contorcendo sobre a superfície da terra.
1.19.10
त्रयोदश सहस्राणि चतुरश्रं समन्ततः ।
सपर्वतवनद्वीपां दैत्यस्याकम्पयन्महीम् ॥ १.१९.१० ॥
Fez tremer a terra do daitya — treze mil yojanas em quadrado, por todos os lados, com suas montanhas, florestas e ilhas.
1.19.11
ततो वैरविनिर्बन्धः कृतो राहुमुखेन वै ।
शाश्वतश्चन्द्रसूर्याभ्यां ग्रसत्यद्यापि चैव तौ ॥ १.१९.११ ॥
Então, pela boca de Rāhu, firmou-se um vínculo perpétuo de inimizade com a lua e o sol; ainda hoje ele devora aqueles dois.
1.19.12
विहाय भगवांश्चापि स्त्रीरूपमतुलं हरिः ।
नानाप्रहरणैर्भीमैर्दानवान्तमकम्पयत् ॥ १.१९.१२ ॥
Tendo abandonado sua incomparável forma feminina, o bem-aventurado Hari fez tremer a hoste dos dānavas com diversas armas terríveis.
1.19.13
ततः प्रवृत्तः संग्रामः समीपे लवणाम्भसः ।
सुराणामसुराणां च सर्वघोरतरो महान् ॥ १.१९.१३ ॥
Então começou uma grande batalha perto do oceano salgado entre os deuses e os asuras, a mais terrível de todas.
1.19.14
प्रासाश्च विपुलास्तीक्ष्णा न्यपतन्त सहस्रशः ।
तोमराश्च सुतीक्ष्णाग्राः शस्त्राणि विविधानि च ॥ १.१९.१४ ॥
Lanças grandes e afiadas caíam aos milhares, e tomaras de pontas muito agudas, e armas de muitos tipos.
1.19.15
ततोऽसुराश्चक्रभिन्ना वमन्तो रुधिरं बहु ।
असिशक्तिगदारुग्णा निपेतुर्धरणीतले ॥ १.१९.१५ ॥
Então os asuras, despedaçados pelos discos, vomitando muito sangue e esmagados por espadas, lanças e maças, caíram sobre a terra.
1.19.16
छिन्नानि पट्टिशैश्चैव शिरांसि युधि दारुणैः ।
तप्तकाञ्चनमालीनि निपेतुरनिशं तदा ॥ १.१९.१६ ॥
Cabeças cortadas em batalha por terríveis maças de ferro, adornadas com guirlandas de ouro em brasa, caíam incessantemente naquele tempo.
1.19.17
रुधिरेणानुलिप्ताङ्गा निहताश्च महासुराः ।
अद्रीणामिव कूटानि धातुरक्तानि शेरते ॥ १.१९.१७ ॥
Os grandes asuras, abatidos, com os membros untados de sangue, jazem como picos de montanhas avermelhados por minérios.
1.19.18
आहाकारः समभवत्तत्र तत्र सहस्रशः ।
अन्योन्यंछिन्दतां शस्त्रैरादित्ये लोहितायति ॥ १.१९.१८ ॥
Por toda parte ergueram-se milhares de gritos de «ah!», enquanto se cortavam uns aos outros com armas e o sol avermelhava.
1.19.19
परिघैरायसैस्तीक्ष्णैः सन्निकर्षे च मुष्टिभिः ।
निघ्नतां समरेऽन्योन्यं शब्दो दिवमिवास्पृशत् ॥ १.१९.१९ ॥
Com afiadas clavas de ferro e, de perto, com punhos, enquanto se golpeavam uns aos outros na batalha, o estrondo parecia tocar o céu.
1.19.20
छिन्धिभिन्धि प्रधाव त्वं पातयाभिसरेति च ।
व्यश्रूयन्त महाघोराः शब्दास्तत्र समन्ततः ॥ १.१९.२० ॥
'Corta! Perfura! Avança! Derruba! Ataca!' — tais gritos terríveis ouviam-se ali por todos os lados.
1.19.21
एवं सुतुमुले युद्धे वर्तमाने महाभये ।
नरनारायणौ देवौ समाजग्मतुराहवम् ॥ १.१९.२१ ॥
Enquanto essa batalha tão tumultuosa e de grande perigo prosseguia, os dois deuses Nara e Nārāyaṇa chegaram ao campo de batalha.
1.19.22
तत्र दिव्यं धनुर्दृष्ट्वा नरस्य भगवानपि ।
चिन्तयामास तच्चक्रं विष्णुर्दानवसूदनम् ॥ १.१९.२२ ॥
Ali, ao ver o arco divino de Nara, o bem-aventurado Viṣṇu também pensou naquele disco, o matador dos Dānavas.
1.19.23
ततोऽम्बराच्चिन्तितमात्रमागतं ।
महाप्रभं चक्रममित्रतापनम्।
विभावसोस्तुल्यमकुण्ठमण्डलं ।
सुदर्शनं संयति भीमदर्शनम् ॥ १.१९.२३ ॥
Então, mal pensado, desceu do céu o grande disco resplandecente, atormentador dos inimigos, igual ao fogo, de borda intacta, Sudarśana, terrível de ver na batalha.
1.19.24
तदागतं ज्वलितहुताशनप्रभं ।
भयंकरं करिकरबाहुरच्युतः।
मुमोच वै प्रबलवदुग्रवेगवा-
न्महाप्रभं परनगरावदारणम् ॥ १.१९.२४ ॥
Aquele terrível disco, que chegara resplandecente como um fogo aceso, Acyuta, de braços como troncos de elefante, lançou com força poderosa e velocidade feroz — o grande disco resplandecente que racha as cidades inimigas.
1.19.25
तदन्तकज्वलनसमानवर्चसं ।
पुनःपुनर्न्यपतत वेगवत्तदा।
विदारयद्दितिदनुजान्सहस्रशः ।
करेरितं पुरुषवरेण संयुगे ॥ १.१९.२५ ॥
Então ele, resplandecendo como o fogo da Morte, caiu com velocidade repetidas vezes; arremessado pela mão do melhor dos homens na batalha, despedaçou milhares dos demônios, filhos de Diti e Danu.
1.19.26
दहत्क्वचिज्ज्वलन इवावलेलिह-
त्प्रसह्य तानसुरगणान्न्यकृन्तत।
प्रवेरितं वियति मुहुः क्षितौ तथा ।
पपौ रणे रुधिरमथो पिशाचवत् ॥ १.१९.२६ ॥
Ardendo aqui e ali, lambendo como se com chamas, abateu à força aquelas hostes de asuras; arremessado repetidas vezes ao céu e à terra, bebeu sangue na batalha como um piśāca.
1.19.27
तथाऽसुरा गिरिभिरदीनचेतसो ।
मुहुर्मुहुः सुरगणमार्दयंस्तदा।
महाबला विगलितमेघवर्चसः ।
सहस्रशो गगनमभिप्रपद्यह ॥ १.१९.२७ ॥
Assim também os asuras, de ânimo destemido, assaltavam repetidas vezes a hoste dos devas com montanhas; aqueles poderosos, com o esplendor de nuvens dispersas, precipitaram-se aos milhares no céu.
1.19.28
अथाम्बराद्भयजननाः प्रपेदिरे ।
सपादपा बहुविधमेघरूपिणः।
महाद्रयः परिगलिताग्रसानवः ।
परस्परं द्रुतमभिहत्य सस्वनाः ॥ १.१९.२८ ॥
Então caíram do céu, causando terror, com suas árvores, grandes montanhas semelhantes a nuvens de muitas formas, seus picos e encostas desmoronados; chocando-se umas com as outras, caíram velozmente com estrondo.
1.19.29
ततो मही प्रविचलिता सकानना ।
महाद्रिपाताभिहता समन्ततः।
परस्परं भृशमभिगर्जतां मुहू ।
रणाजिरे भृशमभिसंप्रवर्तिते ॥ १.१९.२९ ॥
Então a terra, com suas florestas, tremeu violentamente, atingida por todos os lados pela queda de grandes montanhas, enquanto elas rugiam repetidamente umas contra as outras e a terrível batalha se alastrava no campo de combate.
1.19.30
नरस्ततो वरकनकाग्रभूषणै-
र्महेषुभिर्गगनपथं समावृणोत्।
विदारयन्गिरिशिखराणि पत्रिभि-
र्महाभयेऽसुरगणविग्रहे तदा ॥ १.१९.३० ॥
Então Nara cobriu inteiramente o caminho do céu com grandes flechas adornadas com as melhores pontas de ouro, e naquela terrível batalha contra a hoste dos asuras fendeu os cumes das montanhas com flechas emplumadas.
1.19.31
ततो महीं लवणजलं च सागरं ।
महासुराः प्रविविशुरर्दिताः सुरैः।
वियद्गतं ज्वलितहुताशनप्रभं ।
सुदर्शनं परिकुपितं निशाम्य ते ॥ १.१९.३१ ॥
Então os grandes asuras, atormentados pelos deuses, entraram na terra e no oceano de águas salgadas, ao verem o irado Sudarśana subir ao céu, brilhando como um fogo ardente.
1.19.32
ततः सुरैर्विजयमवाप्य मन्दरः ।
स्वमेव देशं गमितः सुपूजितः।
विनाद्य खं दिवमपि चैव सर्वश-
स्ततो गताः सलिलधरा यथागतम् ॥ १.१९.३२ ॥
Então o monte Mandara, tendo obtido a vitória pelos deuses e muito honrado, voltou ao seu próprio lugar; e os portadores de nuvens, depois de fazer o céu e o paraíso ressoarem com trovões por todos os lados, partiram como tinham vindo.
1.19.33
ततोऽमृतं सुनिहितमेव चक्रिरे ।
सुराः पुरां मुदमभिगम्य पुष्कलाम्।
ददो च तं निधिममृतस्य रक्षितुं ।
किरीटिने बलभिदथामरैः सह ॥ १.१९.३३ ॥
Então os deuses guardaram cuidadosamente o néctar; e, indo com grande alegria às suas cidades, Indra, destruidor da força, junto com os imortais, confiou aquele tesouro de néctar ao coroado Arjuna para que o guardasse.