Mahābhārata · Adhyāya 1.19
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.19.1
अथावरणमुख्यानि नानाप्रहरणानि च ।
प्रगृह्याभ्यद्रवन्देवान्सहिता दैत्यदानवाः ॥ १.१९.१ ॥
Da stürzten die Daityas und Dānavas gemeinsam, nachdem sie ihre Hauptrüstungen und verschiedene Waffen ergriffen hatten, auf die Götter los.
1.19.2
ततस्तदमृतं देवो विष्णुरादाय वीर्यवान् ।
जहार दानवेन्द्रेभ्यो नरेण सहितः प्रभुः ॥ १.१९.२ ॥
Da nahm der mächtige Gott Viṣṇu zusammen mit Nara jenes Amṛta und entriss es den Herren der Dānavas.
1.19.3
ततो देवगणाः सर्वे पपुस्तदमृतं तदा ।
विष्णोः सकाशात्संप्राप्य संभ्रमे तुमुले सति ॥ १.१९.३ ॥
Da tranken alle Göttergeschaften, nachdem sie jenes Amṛta von Viṣṇu erhalten hatten, es inmitten eines furchtbaren Getümmels.
1.19.4
पाययत्यमृतं देवान्हरौ बाहुबलान्नरः ।
निरोधयति चापेन दूरीकृत्य धनुर्धरान्।
ये येऽमृतं पिबन्ति स्म ते ते युद्ध्यन्ति दानवैः ॥ १.१९.४ ॥
Nara lässt die Götter durch die Armkraft Haris das Amṛta trinken und hält mit seinem Bogen die Bogenschützen fern. Wer gerade das Amṛta trank, kämpfte mit den Dānavas.
1.19.5
ततः पिबत्सु तत्कालं देवेष्वमृतमीप्सितम् ।
राहुर्विबुधरूपेण दानवः प्रापिबत्तदा ॥ १.१९.५ ॥
Da trank, während die Götter jenes ersehnte Amṛta tranken, der Dānava Rāhu in Göttergestalt ebenfalls davon.
1.19.6
तस्य कण्ठमनुप्राप्ते दानवस्यामृते तदा ।
आख्यातं चन्द्रसूर्याभ्यां सुराणां हितकाम्यया ॥ १.१९.६ ॥
Als das Amṛta die Kehle jenes Dānava erreicht hatte, verrieten es Mond und Sonne aus dem Wunsch nach dem Wohl der Götter.
1.19.7
ततो भगवता तस्य शिरश्छिन्नमलंकृतम् ।
चक्रायुधेन चक्रेण पिबतोऽमृतमोजसा ॥ १.१९.७ ॥
Da schlug der Erhabene, dessen Waffe der Diskus ist, mit dem Diskus den geschmückten Kopf dessen ab, der den Amṛta mit Kraft trank.
1.19.8
तच्छैलशृह्गप्रङ्गिमं दानवस्य शिरो महत् ।
चक्रेणोत्कृत्तमपतच्चालयद्वसुधातलम् ॥ १.१९.८ ॥
Jener große Kopf des Dānava, einem Bergesgipfel gleich, vom Diskus abgeschlagen, fiel herab und erschütterte die Oberfläche der Erde.
1.19.9
चक्रच्छिन्नं खमुत्पत्य ननादातिभयंकरम् ।
तत्कबन्धं पपातास्य विस्फुरद्धरणीतले ॥ १.१९.९ ॥
Jener Kopf, vom Diskus abgetrennt, schnellte in den Himmel empor und brüllte furchtbar; sein kopfloser Rumpf fiel zuckend auf die Oberfläche der Erde.
1.19.10
त्रयोदश सहस्राणि चतुरश्रं समन्ततः ।
सपर्वतवनद्वीपां दैत्यस्याकम्पयन्महीम् ॥ १.१९.१० ॥
Sie ließ die Erde des Daitya erzittern — dreizehntausend Yojanas im Quadrat, ringsum, mit ihren Bergen, Wäldern und Inseln.
1.19.11
ततो वैरविनिर्बन्धः कृतो राहुमुखेन वै ।
शाश्वतश्चन्द्रसूर्याभ्यां ग्रसत्यद्यापि चैव तौ ॥ १.१९.११ ॥
Da wurde durch Rāhus Mund ein ewiges Band der Feindschaft mit Mond und Sonne geknüpft; noch heute verschlingt er die beiden.
1.19.12
विहाय भगवांश्चापि स्त्रीरूपमतुलं हरिः ।
नानाप्रहरणैर्भीमैर्दानवान्तमकम्पयत् ॥ १.१९.१२ ॥
Nachdem der Erhabene Hari seine unvergleichliche Frauengestalt abgelegt hatte, ließ er die Schar der Dānavas mit vielerlei furchtbaren Waffen erzittern.
1.19.13
ततः प्रवृत्तः संग्रामः समीपे लवणाम्भसः ।
सुराणामसुराणां च सर्वघोरतरो महान् ॥ १.१९.१३ ॥
Da entbrannte nahe dem Salzmeer eine große Schlacht zwischen den Göttern und den Asuras, die schrecklichste von allen.
1.19.14
प्रासाश्च विपुलास्तीक्ष्णा न्यपतन्त सहस्रशः ।
तोमराश्च सुतीक्ष्णाग्राः शस्त्राणि विविधानि च ॥ १.१९.१४ ॥
Große, scharfe Speere fielen tausendfach, dazu Wurfspieße mit sehr scharfen Spitzen und Waffen mancherlei Art.
1.19.15
ततोऽसुराश्चक्रभिन्ना वमन्तो रुधिरं बहु ।
असिशक्तिगदारुग्णा निपेतुर्धरणीतले ॥ १.१९.१५ ॥
Da fielen die Asuras, von den Wurfscheiben zerrissen, viel Blut speiend und von Schwertern, Speeren und Keulen zerschlagen, zu Boden.
1.19.16
छिन्नानि पट्टिशैश्चैव शिरांसि युधि दारुणैः ।
तप्तकाञ्चनमालीनि निपेतुरनिशं तदा ॥ १.१९.१६ ॥
Im Kampf von furchtbaren Eisenkeulen abgeschlagene Häupter, mit Girlanden aus glühendem Gold geschmückt, fielen damals unablässig.
1.19.17
रुधिरेणानुलिप्ताङ्गा निहताश्च महासुराः ।
अद्रीणामिव कूटानि धातुरक्तानि शेरते ॥ १.१९.१७ ॥
Die großen Asuras liegen erschlagen da, die Glieder mit Blut beschmiert, wie Bergkuppen, rot von Erzen.
1.19.18
आहाकारः समभवत्तत्र तत्र सहस्रशः ।
अन्योन्यंछिन्दतां शस्त्रैरादित्ये लोहितायति ॥ १.१९.१८ ॥
Überall erhob sich tausendfach der Klageruf »Ach!«, während sie einander mit Waffen zerschlugen und die Sonne sich rötete.
1.19.19
परिघैरायसैस्तीक्ष्णैः सन्निकर्षे च मुष्टिभिः ।
निघ्नतां समरेऽन्योन्यं शब्दो दिवमिवास्पृशत् ॥ १.१९.१९ ॥
Mit scharfen eisernen Keulen und, im Nahkampf, mit den Fäusten, während sie einander im Kampf schlugen, schien der Lärm den Himmel zu berühren.
1.19.20
छिन्धिभिन्धि प्रधाव त्वं पातयाभिसरेति च ।
व्यश्रूयन्त महाघोराः शब्दास्तत्र समन्ततः ॥ १.१९.२० ॥
„Schneide! Durchbohre! Stürme voran! Stürze ihn! Greif an!“ — solch furchtbare Rufe waren dort von allen Seiten zu hören.
1.19.21
एवं सुतुमुले युद्धे वर्तमाने महाभये ।
नरनारायणौ देवौ समाजग्मतुराहवम् ॥ १.१९.२१ ॥
Während so die überaus tumultuöse und gefahrvolle Schlacht tobte, kamen die beiden Götter Nara und Nārāyaṇa auf das Schlachtfeld.
1.19.22
तत्र दिव्यं धनुर्दृष्ट्वा नरस्य भगवानपि ।
चिन्तयामास तच्चक्रं विष्णुर्दानवसूदनम् ॥ १.१९.२२ ॥
Als er dort Naras göttlichen Bogen sah, dachte auch der erhabene Viṣṇu an jene Wurfscheibe, den Töter der Dānavas.
1.19.23
ततोऽम्बराच्चिन्तितमात्रमागतं ।
महाप्रभं चक्रममित्रतापनम्।
विभावसोस्तुल्यमकुण्ठमण्डलं ।
सुदर्शनं संयति भीमदर्शनम् ॥ १.१९.२३ ॥
Da kam, kaum gedacht, vom Himmel herab die strahlende Wurfscheibe, Peinigerin der Feinde, dem Feuer gleich, mit unversehrtem Rand, Sudarśana, im Kampf furchterregend anzusehen.
1.19.24
तदागतं ज्वलितहुताशनप्रभं ।
भयंकरं करिकरबाहुरच्युतः।
मुमोच वै प्रबलवदुग्रवेगवा-
न्महाप्रभं परनगरावदारणम् ॥ १.१९.२४ ॥
Jene furchtbare Wurfscheibe, die strahlend wie entzündetes Feuer herangekommen war, schleuderte Acyuta, dessen Arme Elefantenrüsseln gleichen, mit gewaltiger Kraft und wildem Schwung ab — die strahlende Scheibe, die feindliche Städte spaltet.
1.19.25
तदन्तकज्वलनसमानवर्चसं ।
पुनःपुनर्न्यपतत वेगवत्तदा।
विदारयद्दितिदनुजान्सहस्रशः ।
करेरितं पुरुषवरेण संयुगे ॥ १.१९.२५ ॥
Da stürzte er, leuchtend wie das Feuer des Todes, immer wieder mit Wucht herab; von der Hand des besten der Männer im Kampf geschleudert, zerriss er tausendfach die Dämonen, die Söhne Ditis und Danus.
1.19.26
दहत्क्वचिज्ज्वलन इवावलेलिह-
त्प्रसह्य तानसुरगणान्न्यकृन्तत।
प्रवेरितं वियति मुहुः क्षितौ तथा ।
पपौ रणे रुधिरमथो पिशाचवत् ॥ १.१९.२६ ॥
Hier und dort brennend, leckend wie mit Flammen, hieb er jene Scharen der Asuras mit Gewalt nieder; immer wieder in den Himmel und auf die Erde geschleudert, trank er im Kampf Blut wie ein Piśāca.
1.19.27
तथाऽसुरा गिरिभिरदीनचेतसो ।
मुहुर्मुहुः सुरगणमार्दयंस्तदा।
महाबला विगलितमेघवर्चसः ।
सहस्रशो गगनमभिप्रपद्यह ॥ १.१९.२७ ॥
So auch die Asuras, unverzagten Geistes, die immer wieder die Schar der Götter mit Bergen bedrängten; jene Mächtigen, vom Glanz zerstreuter Wolken, stürmten tausendfach in den Himmel.
1.19.28
अथाम्बराद्भयजननाः प्रपेदिरे ।
सपादपा बहुविधमेघरूपिणः।
महाद्रयः परिगलिताग्रसानवः ।
परस्परं द्रुतमभिहत्य सस्वनाः ॥ १.१९.२८ ॥
Da fielen vom Himmel, Schrecken erregend, mit ihren Bäumen, gewaltige Berge gleich Wolken vielerlei Gestalt, deren Gipfel und Hänge zerbröckelten; aneinanderschlagend stürzten sie schnell mit dröhnendem Getöse herab.
1.19.29
ततो मही प्रविचलिता सकानना ।
महाद्रिपाताभिहता समन्ततः।
परस्परं भृशमभिगर्जतां मुहू ।
रणाजिरे भृशमभिसंप्रवर्तिते ॥ १.१९.२९ ॥
Da bebte die Erde mit ihren Wäldern heftig, von allen Seiten getroffen durch den Sturz gewaltiger Berge, während sie einander immer wieder gewaltig anbrüllten und die schreckliche Schlacht auf dem Schlachtfeld tobte.
1.19.30
नरस्ततो वरकनकाग्रभूषणै-
र्महेषुभिर्गगनपथं समावृणोत्।
विदारयन्गिरिशिखराणि पत्रिभि-
र्महाभयेऽसुरगणविग्रहे तदा ॥ १.१९.३० ॥
Da bedeckte Nara den Himmelsweg mit großen Pfeilen, die mit den feinsten goldenen Spitzen geschmückt waren, und in jenem furchtbaren Kampf gegen das Heer der Asuras spaltete er mit gefiederten Pfeilen die Gipfel der Berge.
1.19.31
ततो महीं लवणजलं च सागरं ।
महासुराः प्रविविशुरर्दिताः सुरैः।
वियद्गतं ज्वलितहुताशनप्रभं ।
सुदर्शनं परिकुपितं निशाम्य ते ॥ १.१९.३१ ॥
Da zogen sich die großen Asuras, von den Göttern gequält, in die Erde und in das salzige Meer zurück, als sie den zornigen Sudarśana in den Himmel emporsteigen sahen, leuchtend wie ein loderndes Feuer.
1.19.32
ततः सुरैर्विजयमवाप्य मन्दरः ।
स्वमेव देशं गमितः सुपूजितः।
विनाद्य खं दिवमपि चैव सर्वश-
स्ततो गताः सलिलधरा यथागतम् ॥ १.१९.३२ ॥
Da kehrte der Berg Mandara, der durch die Götter den Sieg errungen hatte und hoch geehrt war, an seinen eigenen Ort zurück; und die Wolkenträger, die Himmel und Paradies ringsum mit Donner erfüllt hatten, zogen davon, wie sie gekommen waren.
1.19.33
ततोऽमृतं सुनिहितमेव चक्रिरे ।
सुराः पुरां मुदमभिगम्य पुष्कलाम्।
ददो च तं निधिममृतस्य रक्षितुं ।
किरीटिने बलभिदथामरैः सह ॥ १.१९.३३ ॥
Dann bewahrten die Götter den Nektar sorgfältig auf; und mit großer Freude in ihre Städte zurückkehrend, übergab Indra, der Zerstörer der Kraft, zusammen mit den Unsterblichen jenen Schatz des Nektars dem gekrönten Arjuna zur Bewachung.