மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.19
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.19.1
अथावरणमुख्यानि नानाप्रहरणानि च ।
प्रगृह्याभ्यद्रवन्देवान्सहिता दैत्यदानवाः ॥ १.१९.१ ॥
பின்னர் கவசங்கள் முதலிய பல்வேறு ஆயுதங்களை எடுத்துக்கொண்டு தைத்தியர்களும் தானவர்களும் ஒன்றுசேர்ந்து தேவர்கள்மீது பாய்ந்தனர்.
1.19.2
ततस्तदमृतं देवो विष्णुरादाय वीर्यवान् ।
जहार दानवेन्द्रेभ्यो नरेण सहितः प्रभुः ॥ १.१९.२ ॥
பின்னர் வல்லமையுள்ள தேவன் விஷ்ணு அந்த அமிர்தத்தை எடுத்து, நரனுடன் சேர்ந்து தானவத் தலைவர்களிடமிருந்து அதைக் கவர்ந்து சென்றார்.
1.19.3
ततो देवगणाः सर्वे पपुस्तदमृतं तदा ।
विष्णोः सकाशात्संप्राप्य संभ्रमे तुमुले सति ॥ १.१९.३ ॥
பின்னர் தேவர் கூட்டத்தினர் அனைவரும் விஷ்ணுவிடமிருந்து அந்த அமிர்தத்தைப் பெற்று, பெரும் குழப்பமும் கலக்கமும் நிலவிய அந்த வேளையில் அதைப் பருகினர்.
1.19.4
पाययत्यमृतं देवान्हरौ बाहुबलान्नरः ।
निरोधयति चापेन दूरीकृत्य धनुर्धरान्।
ये येऽमृतं पिबन्ति स्म ते ते युद्ध्यन्ति दानवैः ॥ १.१९.४ ॥
நரன் விஷ்ணுவின் புயபலத்தால் தேவர்களுக்கு அமிர்தம் பருகச் செய்து, வில்லால் வில்லாளர்களை விலக்கித் தடுக்கிறார். அமிர்தம் பருகியவர்கள் அனைவரும் தானவர்களுடன் போரிடுகின்றனர்.
1.19.5
ततः पिबत्सु तत्कालं देवेष्वमृतमीप्सितम् ।
राहुर्विबुधरूपेण दानवः प्रापिबत्तदा ॥ १.१९.५ ॥
அப்போது தேவர்கள் விரும்பிய அந்த அமிர்தத்தைப் பருகிக் கொண்டிருக்கையில், தானவன் ராகு தேவன் வடிவம் கொண்டு அதைப் பருகினான்.
1.19.6
तस्य कण्ठमनुप्राप्ते दानवस्यामृते तदा ।
आख्यातं चन्द्रसूर्याभ्यां सुराणां हितकाम्यया ॥ १.१९.६ ॥
அமிர்தம் அந்த தானவனின் தொண்டைவரை சென்றடைந்தபோது, தேவர்களின் நலனை விரும்பி சந்திரனும் சூரியனும் அதைத் தெரிவித்தனர்.
1.19.7
ततो भगवता तस्य शिरश्छिन्नमलंकृतम् ।
चक्रायुधेन चक्रेण पिबतोऽमृतमोजसा ॥ १.१९.७ ॥
பின்னர் பகவான் சக்ராயுதனாகிய அவன், அமுதத்தை வலிமையுடன் பருகிக் கொண்டிருந்த அவனுடைய அலங்கரிக்கப்பட்ட தலையை சக்கரத்தால் வெட்டினான்.
1.19.8
तच्छैलशृह्गप्रङ्गिमं दानवस्य शिरो महत् ।
चक्रेणोत्कृत्तमपतच्चालयद्वसुधातलम् ॥ १.१९.८ ॥
மலைச் சிகரம் போன்ற அந்த தானவனின் பெரிய தலை சக்கரத்தால் அறுபட்டு விழுந்து பூமிப்பரப்பை அதிரச் செய்தது.
1.19.9
चक्रच्छिन्नं खमुत्पत्य ननादातिभयंकरम् ।
तत्कबन्धं पपातास्य विस्फुरद्धरणीतले ॥ १.१९.९ ॥
சக்கரத்தால் துண்டிக்கப்பட்ட அந்தத் தலை ஆகாயத்தில் பாய்ந்து மிகவும் பயங்கரமாக முழங்கியது; அவனுடைய உடல் பூமியில் துடித்து விழுந்தது.
1.19.10
त्रयोदश सहस्राणि चतुरश्रं समन्ततः ।
सपर्वतवनद्वीपां दैत्यस्याकम्पयन्महीम् ॥ १.१९.१० ॥
பதின்மூன்று ஆயிரம் சதுர யோஜனை பரப்புள்ள, நாற்புறமும் மலைகள், காடுகள், தீவுகளுடன் கூடிய தைத்தியனின் பூமியை அது நடுங்கச் செய்தது.
1.19.11
ततो वैरविनिर्बन्धः कृतो राहुमुखेन वै ।
शाश्वतश्चन्द्रसूर्याभ्यां ग्रसत्यद्यापि चैव तौ ॥ १.१९.११ ॥
பின்னர் ராகுவின் வாயால் சந்திரன், சூரியன் இருவருடனும் நிலையான பகைக் கட்டு உண்டாக்கப்பட்டது; இன்றும் அவன் அவ்விருவரையும் விழுங்குகிறான்.
1.19.12
विहाय भगवांश्चापि स्त्रीरूपमतुलं हरिः ।
नानाप्रहरणैर्भीमैर्दानवान्तमकम्पयत् ॥ १.१९.१२ ॥
பகவான் ஹரி தனது ஒப்பற்ற பெண் வடிவத்தை விட்டு, பயங்கரமான பல்வேறு ஆயுதங்களால் தானவர் கூட்டத்தை நடுங்கச் செய்தார்.
1.19.13
ततः प्रवृत्तः संग्रामः समीपे लवणाम्भसः ।
सुराणामसुराणां च सर्वघोरतरो महान् ॥ १.१९.१३ ॥
அப்போது உப்புக் கடலின் அருகில் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையே அனைத்திலும் கொடிய பெரும் போர் தொடங்கியது.
1.19.14
प्रासाश्च विपुलास्तीक्ष्णा न्यपतन्त सहस्रशः ।
तोमराश्च सुतीक्ष्णाग्राः शस्त्राणि विविधानि च ॥ १.१९.१४ ॥
கூரிய பெரிய ஈட்டிகள் ஆயிரக்கணக்கில் விழுந்தன; கூரிய முனைகளுடைய தோமரங்களும் பல வகையான ஆயுதங்களும் விழுந்தன.
1.19.15
ततोऽसुराश्चक्रभिन्ना वमन्तो रुधिरं बहु ।
असिशक्तिगदारुग्णा निपेतुर्धरणीतले ॥ १.१९.१५ ॥
அப்போது சக்கரங்களால் சிதைந்த அசுரர்கள் மிகுதியாக இரத்தம் கக்கியபடி, வாள், சக்தி, கதைகளால் நொறுக்கப்பட்டு நிலத்தில் வீழ்ந்தனர்.
1.19.16
छिन्नानि पट्टिशैश्चैव शिरांसि युधि दारुणैः ।
तप्तकाञ्चनमालीनि निपेतुरनिशं तदा ॥ १.१९.१६ ॥
போரில் கொடிய பட்டிசங்களால் வெட்டப்பட்ட தலைகள், உருக்கிய பொன் மாலைகளை அணிந்தவை, அப்போது இடைவிடாது விழுந்தன.
1.19.17
रुधिरेणानुलिप्ताङ्गा निहताश्च महासुराः ।
अद्रीणामिव कूटानि धातुरक्तानि शेरते ॥ १.१९.१७ ॥
இரத்தத்தில் தோய்ந்த உடல்களுடன் கொல்லப்பட்ட மகா அசுரர்கள் மலைச் சிகரங்கள் கனிம உலோகங்களால் சிவந்து கிடப்பதுபோல் கிடந்தனர்.
1.19.18
आहाकारः समभवत्तत्र तत्र सहस्रशः ।
अन्योन्यंछिन्दतां शस्त्रैरादित्ये लोहितायति ॥ १.१९.१८ ॥
அங்கங்கே ஆயிரக்கணக்கில் 'ஆஹா' என்ற ஓலம் எழுந்தது; ஆயுதங்களால் ஒருவரையொருவர் வெட்டிக்கொண்ட போது, சூரியன் சிவக்கத் தொடங்கியிருந்தான்.
1.19.19
परिघैरायसैस्तीक्ष्णैः सन्निकर्षे च मुष्टिभिः ।
निघ्नतां समरेऽन्योन्यं शब्दो दिवमिवास्पृशत् ॥ १.१९.१९ ॥
கூரிய இரும்பு உலக்கைகளாலும், நெருங்கியபோது முஷ்டிகளாலும் போர்க்களத்தில் ஒருவரையொருவர் அடித்தவர்களின் ஒலி வானத்தையே தொட்டது போல் இருந்தது।
1.19.20
छिन्धिभिन्धि प्रधाव त्वं पातयाभिसरेति च ।
व्यश्रूयन्त महाघोराः शब्दास्तत्र समन्ततः ॥ १.१९.२० ॥
'வெட்டு, குத்து, முன்னேறு, வீழ்த்து, தாக்கு' என்ற மிக பயங்கரமான ஒலிகள் அங்கே எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் கேட்டன।
1.19.21
एवं सुतुमुले युद्धे वर्तमाने महाभये ।
नरनारायणौ देवौ समाजग्मतुराहवम् ॥ १.१९.२१ ॥
இவ்வாறு மிகுந்த கலக்கமும் பெரும் அபாயமும் நிறைந்த போர் நடந்துகொண்டிருந்தபோது, நர நாராயணர் என்ற இரு தேவர்களும் போர்க்களத்திற்கு வந்தனர்।
1.19.22
तत्र दिव्यं धनुर्दृष्ट्वा नरस्य भगवानपि ।
चिन्तयामास तच्चक्रं विष्णुर्दानवसूदनम् ॥ १.१९.२२ ॥
அங்கே நரரின் தெய்வீக வில்லைக் கண்டதும், பகவான் விஷ்ணுவும் தானவர்களைக் கொல்லும் அந்தச் சக்கரத்தை நினைத்தார்।
1.19.23
ततोऽम्बराच्चिन्तितमात्रमागतं ।
महाप्रभं चक्रममित्रतापनम्।
विभावसोस्तुल्यमकुण्ठमण्डलं ।
सुदर्शनं संयति भीमदर्शनम् ॥ १.१९.२३ ॥
பின்னர், நினைத்த மாத்திரத்திலேயே வானிலிருந்து மகா ஒளி கொண்ட, பகைவரை வாட்டும் அந்தச் சக்கரம் வந்தது — அக்னிக்கு இணையானதும், மழுங்காத வட்டமுள்ளதும், சுதர்சனம் என்றதும், போரில் பயங்கரமாகத் தோன்றுவதுமான அது।
1.19.24
तदागतं ज्वलितहुताशनप्रभं ।
भयंकरं करिकरबाहुरच्युतः।
मुमोच वै प्रबलवदुग्रवेगवा-
न्महाप्रभं परनगरावदारणम् ॥ १.१९.२४ ॥
வந்த அந்த எரியும் அக்னிக்கு ஒத்த ஒளியுள்ள, பயங்கரமான சக்கரத்தை, யானைத் துதிக்கை போன்ற புயங்களைக் கொண்ட அச்யுதர் வலிமையும் கடும் வேகமுமாக விடுத்தார் — அது பகைவர் நகரங்களைப் பிளக்கும் மகா ஒளியுடையது।
1.19.25
तदन्तकज्वलनसमानवर्चसं ।
पुनःपुनर्न्यपतत वेगवत्तदा।
विदारयद्दितिदनुजान्सहस्रशः ।
करेरितं पुरुषवरेण संयुगे ॥ १.१९.२५ ॥
அப்போது இறுதிக் காலத்து நெருப்பைப் போன்ற ஒளியுடையவன் வேகமாக மீண்டும் மீண்டும் பாய்ந்தான்; போரில் சிறந்த மனிதனின் கையால் வீசப்பட்டு, தைத்யர்களையும் தானவர்களையும் ஆயிரக்கணக்கில் பிளந்தான்.
1.19.26
दहत्क्वचिज्ज्वलन इवावलेलिह-
त्प्रसह्य तानसुरगणान्न्यकृन्तत।
प्रवेरितं वियति मुहुः क्षितौ तथा ।
पपौ रणे रुधिरमथो पिशाचवत् ॥ १.१९.२६ ॥
சில இடங்களில் எரியும் நெருப்பைப் போல நாவால் நக்கி, அந்த அசுரக் கூட்டங்களை பலவந்தமாக வெட்டினான்; வானிலும் நிலத்திலும் மீண்டும் மீண்டும் வீசப்பட்டு, போரில் பிசாசைப் போல ரத்தம் குடித்தான்.
1.19.27
तथाऽसुरा गिरिभिरदीनचेतसो ।
मुहुर्मुहुः सुरगणमार्दयंस्तदा।
महाबला विगलितमेघवर्चसः ।
सहस्रशो गगनमभिप्रपद्यह ॥ १.१९.२७ ॥
அதுபோல அசுரர்கள், கலங்காத மனமுடையவர்களாய், மலைகளால் தேவர் கூட்டத்தை மீண்டும் மீண்டும் வருத்தினர்; அந்த மாபெரும் வலியவர்கள், சிதறிய மேகங்களின் ஒளியுடன், ஆயிரக்கணக்கில் வானில் பாய்ந்தனர்.
1.19.28
अथाम्बराद्भयजननाः प्रपेदिरे ।
सपादपा बहुविधमेघरूपिणः।
महाद्रयः परिगलिताग्रसानवः ।
परस्परं द्रुतमभिहत्य सस्वनाः ॥ १.१९.२८ ॥
பின்னர் வானிலிருந்து அச்சம் தரும் மரங்களுடன் கூடிய, பல வடிவ மேகங்களைப் போன்ற பெரும் மலைகள் விழுந்தன; அவற்றின் உச்சிகளும் சரிவுகளும் உடைந்து, ஒன்றோடொன்று மோதி முழங்கியபடி விரைவாக வீழ்ந்தன.
1.19.29
ततो मही प्रविचलिता सकानना ।
महाद्रिपाताभिहता समन्ततः।
परस्परं भृशमभिगर्जतां मुहू ।
रणाजिरे भृशमभिसंप्रवर्तिते ॥ १.१९.२९ ॥
அப்போது காடுகளுடன் கூடிய பூமி நடுங்கியது; பெரும் மலைகளின் வீழ்ச்சியால் எங்கும் தாக்கப்பட்டு; போர்க்களத்தில் ஒருவரையொருவர் மீண்டும் மீண்டும் மிகுதியாக முழங்கிக் கொண்டிருக்க, கடுமையாகப் போர் மூண்டபோது.
1.19.30
नरस्ततो वरकनकाग्रभूषणै-
र्महेषुभिर्गगनपथं समावृणोत्।
विदारयन्गिरिशिखराणि पत्रिभि-
र्महाभयेऽसुरगणविग्रहे तदा ॥ १.१९.३० ॥
அப்போது நரன் சிறந்த பொன் முனை அணிகள் கொண்ட பெரிய அம்புகளால் வானப் பாதையை முழுவதும் மறைத்தான். அந்த மாபெரும் அச்சம் தரும் அசுரர் படைப் போரில் சிறகுள்ள அம்புகளால் மலைச் சிகரங்களைப் பிளந்தான்.
1.19.31
ततो महीं लवणजलं च सागरं ।
महासुराः प्रविविशुरर्दिताः सुरैः।
वियद्गतं ज्वलितहुताशनप्रभं ।
सुदर्शनं परिकुपितं निशाम्य ते ॥ १.१९.३१ ॥
அப்போது தேவர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட பெரிய அசுரர்கள் பூமியிலும் உப்பு நீர் கடலிலும் புகுந்தனர்; எரியும் நெருப்பின் ஒளியுடன் வானில் சென்ற, கோபித்த சுதர்சனத்தை அவர்கள் கண்டபோது.
1.19.32
ततः सुरैर्विजयमवाप्य मन्दरः ।
स्वमेव देशं गमितः सुपूजितः।
विनाद्य खं दिवमपि चैव सर्वश-
स्ततो गताः सलिलधरा यथागतम् ॥ १.१९.३२ ॥
பின்னர் தேவர்களால் வெற்றி பெற்ற மந்தரம் பெரிதும் மதிக்கப்பட்டு தன் இடத்துக்கே திரும்பிச் சென்றது. வானையும் சொர்க்கத்தையும் எங்கும் முழங்கச் செய்து, மேகங்கள் வந்தவாறே போயின.
1.19.33
ततोऽमृतं सुनिहितमेव चक्रिरे ।
सुराः पुरां मुदमभिगम्य पुष्कलाम्।
ददो च तं निधिममृतस्य रक्षितुं ।
किरीटिने बलभिदथामरैः सह ॥ १.१९.३३ ॥
பின்னர் தேவர்கள் அமிர்தத்தை நன்கு பாதுகாத்து வைத்தனர்; பெரும் மகிழ்ச்சியுடன் நகரங்களுக்குச் சென்று, அந்த அமிர்தப் பொக்கிஷத்தைக் காக்க, பல-சக்தி அழிப்பவனான இந்திரன் தேவர்களுடன் சேர்ந்து அதை கிரீடதாரியான அர்ஜுனனிடம் ஒப்படைத்தான்.