مهابهاراتا · أدهيايا 1.192
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.192.1
ऋष्योस्तु यत्कृते वैरं विश्वामित्रवसिष्ठयोः ।
बभूव गन्धर्वपते शंस तत्सर्वमेव मे ॥ १.१९२.१ ॥
يا سيد الغاندهارفا، أخبرني بكل ما نشأ من العداوة بين الحكيمين فيشفاميترا وفاسيشتا.
1.192.2
माहात्म्यं च वसिष्ठस्य ब्राह्मण्यं ब्रह्मतेजसः ।
विश्वामित्रस्य च तथा क्षत्रस्य च महात्मनः ॥ १.१९२.२ ॥
وعظمة فاسيشتا وبرهمانيته المفعمة بتألق البراهما، وكذلك طبيعة الكشاتريا عند فيشفاميترا العظيم النفس.
1.192.3
न शृण्वानस्त्वहं तृप्तिमुपगच्छामि खेचर ।
आख्याहि गन्धर्वपते शंस तत्सर्वमेव मे ॥ १.१९२.३ ॥
ومع أنني أسمع، لا أشبع. قل لي يا جوّاب السماء، يا سيد الغاندهارفا، أخبرني بكل ذلك.
1.192.4
माहात्म्यं च वसिष्ठस्य विश्वामित्रस्य भाषते ॥ १.१९२.४ ॥
إنه يتحدث عن عظمة فاسيشتا وفيشفاميترا.
1.192.5
इदं वासिष्ठमाख्यानं पुराणं पुण्यमुत्तमम् ।
पार्थ सर्वेषु लोकेषु विश्रुतं तन्निबोध मे ॥ १.१९२.५ ॥
هذه حكاية قديمة مقدسة عليا عن فاسيشتا، مشهورة في جميع العوالم. يا بارثا، استمع إليها مني.
1.192.6
कल्माषपाद इत्येवं लोके राजा बभूव ह ।
इक्ष्वाकुवंशजः पार्थ तेजसाऽसदृशो भुवि ॥ १.१९२.६ ॥
كان في هذا العالم ملك اسمه كالماشاپادا، وُلد في سلالة إكشفاكو. يا بارثا، لم يكن على الأرض من يساويه في البهاء.
1.192.7
स कदाचिद्वनं राजा मृगयां निर्ययौ पुरात् ।
मृगान्विध्यन्वराहांश्च चचार रिपुमर्दनः ॥ १.१९२.७ ॥
خرج الملك يومًا من المدينة إلى الغابة للصيد. كان يرمي الغزلان والخنازير بالسهام، وهو قاهر الأعداء، يجوب المكان.
1.192.8
तस्मिन्वने महाघोरे खङ्गांश्च बहुशोऽहनत् ।
हत्वा च सुचिरं श्रान्तो राजा निववृते ततः ॥ १.१९२.८ ॥
في ذلك الغابة المرعبة قتل وحيد القرن مرارًا كثيرة. ومتعبًا من القتل زمنًا طويلًا، عاد الملك حينئذ.
1.192.9
अकामयत्तं याज्यार्थे विश्वामित्रः प्रतापवान् ।
स तु राजा महात्मानं वासिष्ठमृषिसत्तमम् ॥ १.१९२.९ ॥
أرادَه فيشفاميتْرا القدير ليكون كاهن القربان. أما ذلك الملك فكان يريد ڤاسيشتا العظيم النفس، أفضل الحكماء.
1.192.10
तृषार्तश्च क्षुधार्तश्च एकायनगतः पथि ।
अपश्यदजितः सङ्ख्ये मुनिं प्रतिमुखागतम् ॥ १.१९२.१० ॥
وقد أنهكه العطش والجوع وهو سائر على طريق واحد، رأى الملك الذي لا يُغلب في الحرب حكيمًا آتيًا نحوه على الطريق.
1.192.11
शक्तिं नाम महाभागं वसिष्ठकुलवर्धनम् ।
ज्येष्ठं पुत्रं पुत्रशताद्वसिष्ठस्य महात्मनः ॥ १.१९२.११ ॥
رأى شاكتي باسمه، ذا الحظ العظيم، مُعلي شأن أسرة ڤاسيشتا، الابن الأكبر بين مئة ابن للحكيم العظيم ڤاسيشتا.
1.192.12
अपगच्छ पथोऽस्माकमित्येवं पार्थिवोऽब्रवीत् ।
तथा ऋषिरुवाचैनं सान्त्वयञ्श्लक्ष्णया गिरा ॥ १.१९२.१२ ॥
«تنحَّ عن طريقنا»، هكذا قال الملك. فردّ عليه الحكيم، مُهدِّئًا إياه بكلام لطيف.
1.192.13
मम पन्था महाराज धर्म एष सनातनः ।
वृद्धभीरुनृपस्नातस्त्रीरोगिवरचक्रिणाम् ॥ १.१९२.१३ ॥
أيها الملك العظيم، هذا طريقي، وهذا هو الدharma الأزلي. ينبغي أن يُفسح الطريق للشيوخ والجبناء والملوك والمغتسل والنساء والمرضى وأفضل راكبي العربات.
1.192.14
पन्था देयो नृपैस्तेषामन्यैस्तैस्तस्य भूपतेः ।
राज्ञा सर्वेषा धर्मेषु देयः पन्था द्विजातये ॥ १.१९२.१४ ॥
ينبغي للملوك أن يفسحوا لهم الطريق، وينبغي للآخرين أن يفسحوا لذلك سيد الأرض. وفق الدharma ينبغي للملك أن يفسح الطريق للجميع، وأن يفسحه للمولود مرتين.
1.192.15
एवं परस्परं तौ तु पथोऽर्थं वाक्यमूचतुः ।
अपसर्पापसर्पेति वागुत्तरमकुर्वताम् ॥ १.१९२.१५ ॥
وهكذا تبادل الاثنان الكلام من أجل الطريق، فأجاب كل منهما الآخر: «تنحَّ، تنحَّ!».
1.192.16
ऋषिस्तु नापचक्राम तस्मिन्धर्मपथे स्थितः ।
अपि राजा मुनेर्मार्गात्क्रोधान्नापजगाम ह ॥ १.१९२.१६ ॥
لكن الحكيم، ثابتا على طريق الدharma، لم يتنحَّ؛ ولم يتنحَّ الملك أيضا عن طريق الحكيم غضبا.
1.192.17
अमुञ्चन्तं तु पन्थानं तमृषिं नृपसत्तमः ।
जगाम कशया मोहात्तदा राक्षसन्मुनिम् ॥ १.१९२.१७ ॥
نحو ذلك الحكيم الذي لم يتنحَّ عن الطريق، ذهب أفضل الملوك بسوط، في غيّه، فضرب الحكيم كالشيطان.
1.192.18
कशाप्रहाराभिहतस्ततः स मुनिसत्तमः ।
तं शशाप नृपश्रेष्ठं वासिष्ठः क्रोधमूर्च्छितः ॥ १.१९२.१८ ॥
ضربه السوط فغضب ذلك الحكيم الأفضل، من نسل فاسيشتها، ومن شدة الغضب لعن أفضل الملوك.
1.192.19
हंसि राक्षसवद्यस्माद्राजापशद तापसम् ।
तस्मात्त्वमद्यप्रभृति पुरुषादो भविष्यसि ॥ १.१९२.१९ ॥
لأنك قتلت الناسك كالرّاكشاسا أيها الملك، لذلك ستصبح من اليوم آكل لحوم البشر.
1.192.20
मनुष्यपिशिते सक्तश्चरिष्यसि महीमिमाम् ।
गच्छ राजाधमेत्युक्तः शक्तिना वीर्यशक्तिना ॥ १.१९२.२० ॥
متعلقًا بلحم البشر ستجوب هذه الأرض. «اذهب أيها الملك الحقير»، هكذا قال شكتي القوي بقوته.
1.192.21
ततो याज्यनिमित्तं तु विश्वामित्रवसिष्ठयोः ।
वैरमासीत्तदा तं तु विश्वामित्रोऽन्वपद्यत ॥ १.१९२.२१ ॥
ثم نشأت العداوة بين فيشفاميترا وفاسيشتا بسبب كهنوت القربان؛ فتبعه فيشفاميترا حينئذ.
1.192.22
तयोर्विवदतोरेवं समीपमुपचक्रमे ।
ऋषिरुग्रतपाः पार्थ विश्वामित्रः प्रतापवान् ॥ १.१९२.२२ ॥
وبينما كانا يتجادلان هكذا، يا بارثا، اقترب منهما الحكيم فيشفاميترا ذو التقشف الشديد والجلالة.
1.192.23
ततः स बुबुधे पश्चात्तमृषिं नृपसत्तमः ।
ऋषेः पुत्रं वसिष्ठस्य वसिष्ठमिव तेजसा ॥ १.१९२.२३ ॥
ثم أدرك ذلك أفضل الملوك أن ذلك الحكيم هو ابن الحكيم فاسيشتا، كأنه فاسيشتا نفسه في نوره.
1.192.24
अन्तर्धाय ततोऽत्मानं विश्वामित्रोऽपि भारत ।
तावुभावतिचक्राम चिकीर्षन्नात्मनः प्रियम् ॥ १.१९२.२४ ॥
ثم، يا بهاراتا، أخفى فيشفاميترا نفسه أيضًا، وراغبًا في تحقيق مصلحته، تجاوز الاثنين.
1.192.25
स तु शप्तस्तदा तेन शक्तिना वै नृपोत्तमः ।
जगाम शरणं शक्तिं प्रसादयितुमर्हयन् ॥ १.१९२.२५ ॥
فلعنه شاكتي حينئذ، فذهب ذلك الملك الأفضل يلتمس الملاذ لدى شاكتي ليرضيه.
1.192.26
तस्य भावं विदित्वा स नृपतेः कुरुसत्तम ।
विश्वामित्रस्ततो रक्ष आदिदेश नृपं प्रति ॥ १.१९२.२६ ॥
يا أفضل الكورو، إذ عرف فيشفاميترا مقصد ذلك الملك، وجّه حينئذ رakshasa نحو الملك.
1.192.27
शापात्तस्य तु विप्रर्षेर्विश्वामित्रस्य चाज्ञया ।
राक्षसः किङ्करो नाम विवेश नृपतिं तदा ॥ १.१९२.२७ ॥
بلعنة ذلك الحكيم البراهمي وبأمر فيشفاميترا، دخل حينئذ في الملك رakshasa اسمه كinkara.
1.192.28
रक्षसा तं गृहीतं तु विदित्वा मुनिसत्तमः ।
विश्वामित्रोऽप्यपाक्रामत्तस्माद्देशादरिन्दम ॥ १.१९२.२८ ॥
ولما علم فيشفاميترا، أفضل الحكماء، أن الرakshasa قد أمسك به، انصرف أيضًا عن ذلك المكان، يا قاهر الأعداء.
1.192.29
ततः स नृपतिर्विद्वान्रक्षन्नात्मानमात्मना ।
बलवत्पीड्यमानोऽपि रक्षसान्तर्गतेन ह ॥ १.१९२.२९ ॥
ثم إن ذلك الملك الحكيم، وإن كان يعذّب بقوة من رakshasa داخل جوفه، ظل يحفظ نفسه بنفسه.
1.192.30
ददर्शाथ द्विजः कश्चिद्राजानं प्रस्थितं वनम् ।
अयाचत क्षुधापन्नः समांसं भोजनं तदा ॥ १.१९२.३० ॥
ثم رأى برهمانٌ ما، قد أنهكه الجوع، الملكَ وهو خارج إلى الغابة، فسأله طعامًا مع اللحم.
1.192.31
तमुवाचाथ राजर्षिर्द्विजं मित्रसहस्तदा ।
आस्स्व ब्रह्मंस्त्वमत्रैव मुहूर्तं प्रतिपालयन् ॥ १.१९२.३१ ॥
فقال له الملك الحكيم ميترasaha ذلك البراهمن: «أيها البراهمن، اجلس هنا وانتظر لحظة».
1.192.32
निवृत्तः प्रतिदास्यामि भोजनं ते यथेप्सितम् ।
इत्युक्त्वा प्रययौ राजा तस्थौ च द्विजसत्तमः ॥ १.१९२.३२ ॥
«سأعود وأعطيك من الطعام ما تشاء»، قال ذلك ومضى الملك، وبقي أفضل البراهمة واقفًا هناك.
1.192.33
ततो राजा परिक्रम्य यथाकामं यथासुखम् ।
निवृत्तोऽन्तःपुरं पार्थ प्रविवेश महामनाः ॥ १.१९२.३३ ॥
ثم تجوّل الملك كما شاء وبراحة، يا بارثا، ثم عاد ودخل القصر الداخلي، وكان عظيم النفس.
1.192.34
अन्तर्गतस्तदा राजा श्रुत्वा ब्राह्मणभाषितम् ।
सोऽन्तःपुरं प्रविश्याथ न सस्मार नराधिपः ॥ १.१९२.३४ ॥
ومع أنه سمع كلام البراهمن، كان الملك مشغول البال بأمور أخرى؛ ولما دخل القصر الداخلي لم يتذكر ذلك سيد البشر.
1.192.35
ततोऽर्धरात्र उत्थाय सूदमानाय्य सत्वरम् ।
उवाच राजा संस्मृत्य ब्राह्मणस्य प्रतिश्रुतम् ॥ १.१९२.३५ ॥
ثم نهض الملك عند منتصف الليل واستدعى الطاهي على عجل، وتذكّر وعده للبراهمن، فقال.
1.192.36
गच्छामुष्मिन्वनोद्देशे ब्राह्मणो मां प्रतीक्षते ।
अन्नार्थी तं त्वमन्नेन समांसेनोपपादय ॥ १.१९२.३६ ॥
«اذهب، فالبراهمن ينتظرني في تلك المنطقة من الغابة. أعدّ للبراهمن الذي يطلب الطعام وجبة فيها لحم.»
1.192.37
एवमुक्तस्ततः सूदः सोऽनासाद्यामिषं क्वचित् ।
निवेदयामास तदा तस्मै राज्ञे व्यथान्वितः ॥ १.१९२.३७ ॥
فلما قيل له ذلك، لم يجد الطاهي لحماً في أي مكان، فأخبر الملك بذلك وهو مكروب.
1.192.38
राजा तु रक्षसाविष्टः सूदमाह गतव्यथः ।
अप्येनं नरमांसेन भोजयेति पुनः पुनः ॥ १.१९२.३८ ॥
أما الملك، وقد تلبّسه راكشاسا وقد زال عنه الكرب، فقال للطاهي مراراً: «أطعمه لحم البشر.»
1.192.39
तथेत्युक्त्वा ततः सूदः संस्थानं वध्यघातिनाम् ।
गत्वाऽऽजहार त्वरितो नरमांसमपेतभीः ॥ १.१९२.३९ ॥
فقال: «ليكن ذلك»، ثم ذهب الطاهي إلى مكان الجلادين، وأتى مسرعاً بلحم البشر دون خوف.
1.192.40
एतत्संस्कृत्य विधिवदन्नोपहितमाशु वै ।
तस्मै प्रादाद्ब्राह्मणाय क्षुधिताय तपस्विने ॥ १.१९२.४० ॥
فلما أعدّه على الوجه المعتاد وقدّمه طعاماً سريعاً، أعطاه للبراهمي الزاهد الجائع.
1.192.41
स सिद्धचक्षुषा दृष्ट्वा तदन्नं द्विजसत्तमः ।
अभोज्यमिदमित्याह क्रोधपर्याकुलेक्षणः ॥ १.१९२.४१ ॥
فلما رأى ذلك الطعام بعينه المتكاملة البصيرة، قال وقد اضطربت عيناه من الغضب: «هذا غير صالح للأكل.»
1.192.42
यस्मादभोज्यमन्नं मे ददाति स नृपाधमः ॥ १.१९२.४२ ॥
لأن ذلك الملك الأدنى يعطيني طعاماً غير صالح للأكل.
1.192.43
सक्तो मानुषमांसेषु यथोक्तः शक्तिना पुरा ।
उद्वेजनीयो भूतानां चरिष्यति महीमिमाम् ॥ १.१९२.४३ ॥
كما قال شakti من قبل، سيتعلق بلحم البشر، ويكون مرعبا للكائنات، ويجوب هذه الأرض.
1.192.44
द्विरनुव्याहृते राज्ञः स शापो बलवानभूत् ।
रक्षोबलसमाविष्टो विसंज्ञश्चाभवन्नृपः ॥ १.१९२.४४ ॥
عندما تكلم الملك للمرة الثانية، صارت تلك اللعنة قوية، وفقد الملك وعيه إذ استولت عليه قوة الرakshasas.
1.192.45
ततः स नृपतिश्रेष्ठो रक्षसापहृतेन्द्रियः ।
उवाच शख्तिं तं दृष्ट्वा न चिरादिव भारत ॥ १.१९२.४५ ॥
ثم خاطب ذلك الملك الأفضل، وقد سلبت الرakshasa حواسه، شakti حين رآه، كأن زمنا قصيرا لم يمض، يا بهاراتا.
1.192.46
यस्मादसदृशः शापः प्रयुक्तोऽयं मयि त्वया ।
तस्मात्त्वत्तः प्रवर्तिष्ये खादितुं पुरुषानहम् ॥ १.१९२.४६ ॥
لأنك أنزلت علي هذه اللعنة غير المناسبة، فمن أجلك سأبدأ في افتراس البشر.
1.192.47
एवमुक्त्वा ततः सद्यस्तं प्राणैर्विप्रयोज्य च ।
शक्तिं तं भक्षयामास व्याघ्रः पशुमिवेप्सितम् ॥ १.१९२.४७ ॥
قال ذلك ثم سلبه حياته في الحال، والتهم شakti كما يلتهم النمر الحيوان الذي يشتهيه.
1.192.48
शक्तिनं तु मृतं दृष्ट्वा विश्वामित्रः पुनःपुनः ।
वसिष्ठस्यैव पुत्रेषु तद्रक्षः संदिदेश ह ॥ १.१९२.४८ ॥
لما رأى شكتين ميتا، وجه فيشفاميترا مرارا وتكرارا ذلك الرakshasa نحو أبناء فاسيشتا.
1.192.49
स ताञ्शक्त्यवरान्पुत्रान्वसिष्ठस्य महात्मनः ।
भक्षयामास संक्रुद्धः सिंहः क्षुद्रमृगानिव ॥ १.१९२.४९ ॥
فالتهم في غضبه أبناء فاسيشتا العظيم الأصغر، كما يلتهم الأسد الغزلان الصغيرة.
1.192.50
वसिष्ठो घातिताञ्श्रुत्वा विश्वामित्रेण तान्सुतान् ।
धारयामास तं शोकं महाद्रिरिव मेदिनीम् ॥ १.१९२.५० ॥
ولما سمع فاسيشتا أن أبناءه قُتلوا على يد فيشفاميترا، حمل ذلك الحزن كما يحمل الجبل العظيم الأرض.
1.192.51
चक्रे चात्मविनाशाय बुद्धिं स मुनिसत्तमः ।
न त्वेव कौशिकोच्छेदं मेने मतिमतां वरः ॥ १.१९२.५१ ॥
فعقد ذلك الحكيم الأفضل العزم على هلاك نفسه، ولم يفكر أفضل الحكماء في إهلاك كوشيكا (فيشفاميترا).
1.192.52
स मेरुकूटादात्मानं मुमोच भगवानृषिः ।
गिरेस्तस्य शिलायां तु तूलराशाविवापतत् ॥ १.१९२.५२ ॥
ألقى ذلك الحكيم المبارك نفسه من قمة ميرو، لكنه سقط على صخرة ذلك الجبل كأنه يسقط على كومة من القطن.
1.192.53
न ममार च पातेन स यदा तेन पाण्डव ।
तदाग्निमिद्धं भगवान्संविवेश महावने ॥ १.१९२.५३ ॥
يا باندافا، لما لم يمت من ذلك السقوط، دخل ذلك الحكيم المبارك النار المشتعلة في الغابة الكبرى.
1.192.54
तं तदा सुसमिद्धोऽपि न ददाह हुताशनः ।
दीप्यमानोऽप्यमित्रघ्न शीतोऽग्निरभवत्ततः ॥ १.१९२.५४ ॥
يا قاتل الأعداء، مع أن النار اشتعلت بشدة فإنها لم تحرقه؛ ومع أنها كانت متقدة، صارت النار حينئذٍ باردة.
1.192.55
स समुद्रमभिप्रेक्ष्य शोकाविष्टो महामुनिः ।
बद्ध्वा कण्ठे शिलां गुर्वीं निपपात तदाम्भसि ॥ १.१९२.५५ ॥
فلما رأى المحيط، استولى الحزن على ذلك الحكيم العظيم، فربط في عنقه حجرًا ثقيلًا ثم ألقى بنفسه في الماء.
1.192.56
स समुद्रोर्मिवेगेन स्थले न्यस्तो महामुनिः ।
न ममार यदा विप्रः कथंचित्संशितव्रतः।
जगाम स ततः खिन्नः पुनरेवाश्रमं प्रति ॥ १.१९२.५६ ॥
ألقته أمواج المحيط الهائجة إلى الشاطئ، فلم يمت ذلك الحكيم العظيم، إذ نجا البراهمي الثابت على عهده بطريقة ما. ثم عاد بنفس منكسرة إلى ناسكه.