மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.192
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.192.1
ऋष्योस्तु यत्कृते वैरं विश्वामित्रवसिष्ठयोः ।
बभूव गन्धर्वपते शंस तत्सर्वमेव मे ॥ १.१९२.१ ॥
கந்தர்வர்களின் தலைவரே! விஸ்வாமித்திரருக்கும் வசிட்டருக்கும் இடையில் எதன் பொருட்டு பகை உண்டானதோ, அதை எல்லாம் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
1.192.2
माहात्म्यं च वसिष्ठस्य ब्राह्मण्यं ब्रह्मतेजसः ।
विश्वामित्रस्य च तथा क्षत्रस्य च महात्मनः ॥ १.१९२.२ ॥
வசிட்டரின் மகிமையையும், பிரம்மதேஜஸுடன் கூடிய அவரது பிராமணத்துவத்தையும், மகாத்மா விஸ்வாமித்திரரின் க்ஷத்ரியத்துவத்தையும் (சொல்லுங்கள்).
1.192.3
न शृण्वानस्त्वहं तृप्तिमुपगच्छामि खेचर ।
आख्याहि गन्धर्वपते शंस तत्सर्वमेव मे ॥ १.१९२.३ ॥
கேட்டும் எனக்குத் திருப்தி கிடைக்கவில்லை. ஆகாயத்தில் சஞ்சரிப்பவரே! கந்தர்வர்களின் தலைவரே! சொல்லுங்கள், அதை எல்லாம் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
1.192.4
माहात्म्यं च वसिष्ठस्य विश्वामित्रस्य भाषते ॥ १.१९२.४ ॥
வசிட்டரின் மகிமையையும் விஸ்வாமித்திரரின் மகிமையையும் அவர் சொல்கிறார்.
1.192.5
इदं वासिष्ठमाख्यानं पुराणं पुण्यमुत्तमम् ।
पार्थ सर्वेषु लोकेषु विश्रुतं तन्निबोध मे ॥ १.१९२.५ ॥
இது வசிட்டரைப் பற்றிய பழமையான, புனிதமான, மிகச் சிறந்த கதை; எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது. பார்த்தா! அதை என்னிடம் கேள்.
1.192.6
कल्माषपाद इत्येवं लोके राजा बभूव ह ।
इक्ष्वाकुवंशजः पार्थ तेजसाऽसदृशो भुवि ॥ १.१९२.६ ॥
இவ்வுலகில் கல்மாஷபாதர் என்ற பெயருடைய ஓர் அரசன் இருந்தான். இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் பிறந்த அவன், பார்த்தா, பூமியில் தன் தேஜஸில் ஒப்பற்றவனாக இருந்தான்.
1.192.7
स कदाचिद्वनं राजा मृगयां निर्ययौ पुरात् ।
मृगान्विध्यन्वराहांश्च चचार रिपुमर्दनः ॥ १.१९२.७ ॥
ஒருமுறை அந்த அரசன் வேட்டைக்காக நகரிலிருந்து காட்டுக்குப் புறப்பட்டான். மான்களையும் காட்டுப்பன்றிகளையும் அம்பெய்து வீழ்த்தியபடி, பகைவரை அழிக்கும் அவன் சுற்றித் திரிந்தான்.
1.192.8
तस्मिन्वने महाघोरे खङ्गांश्च बहुशोऽहनत् ।
हत्वा च सुचिरं श्रान्तो राजा निववृते ततः ॥ १.१९२.८ ॥
அந்த மிகவும் கொடிய காட்டில் அவன் பலமுறை கண்டாமிருகங்களை வீழ்த்தினான். நெடுநேரம் கொன்று களைத்த அரசன் அதன்பின் திரும்பினான்.
1.192.9
अकामयत्तं याज्यार्थे विश्वामित्रः प्रतापवान् ।
स तु राजा महात्मानं वासिष्ठमृषिसत्तमम् ॥ १.१९२.९ ॥
யாகம் நடத்துவிக்கும் புரோகிதனாக்க வலிமைமிக்க விசுவாமித்திரர் அவனை விரும்பினார். ஆனால் அந்த அரசனோ மகாத்மாவாகிய வசிட்டரை, ரிஷிகளில் சிறந்தவரை, (விரும்பினான்).
1.192.10
तृषार्तश्च क्षुधार्तश्च एकायनगतः पथि ।
अपश्यदजितः सङ्ख्ये मुनिं प्रतिमुखागतम् ॥ १.१९२.१० ॥
தாகத்தாலும் பசியாலும் வருந்தியவனாய், ஒரே வழியில் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, போரில் வெல்லப்படாத அவன் வழியில் எதிரே வரும் முனிவரைக் கண்டான்.
1.192.11
शक्तिं नाम महाभागं वसिष्ठकुलवर्धनम् ।
ज्येष्ठं पुत्रं पुत्रशताद्वसिष्ठस्य महात्मनः ॥ १.१९२.११ ॥
சக்தி என்னும் பெயருடைய, மிகுந்த பாக்கியமுடையவரும், வசிட்ட குலத்தை வளர்ப்பவருமான, மகாத்மா வசிட்டரின் நூறு புதல்வர்களில் மூத்தவரை (அவன் கண்டான்).
1.192.12
अपगच्छ पथोऽस्माकमित्येवं पार्थिवोऽब्रवीत् ।
तथा ऋषिरुवाचैनं सान्त्वयञ्श्लक्ष्णया गिरा ॥ १.१९२.१२ ॥
"எங்கள் வழியிலிருந்து விலகு" என்று அரசன் இவ்வாறு கூறினான். அப்போது முனிவர் இனிய சொற்களால் அவனைச் சமாதானப்படுத்தியபடி அவனிடம் பேசினார்.
1.192.13
मम पन्था महाराज धर्म एष सनातनः ।
वृद्धभीरुनृपस्नातस्त्रीरोगिवरचक्रिणाम् ॥ १.१९२.१३ ॥
மகாராஜா, என் வழி இதுவே; இதுவே சனாதன தர்மம். முதியோர், பயந்தவர், அரசர், நீராடியவர், பெண்கள், நோயாளிகள், சிறந்த தேர்வீரர்கள் ஆகியோருக்கு (வழி விட வேண்டும்).
1.192.14
पन्था देयो नृपैस्तेषामन्यैस्तैस्तस्य भूपतेः ।
राज्ञा सर्वेषा धर्मेषु देयः पन्था द्विजातये ॥ १.१९२.१४ ॥
அரசர்கள் அவர்களுக்கு வழி விட வேண்டும்; மற்றவர்களும் அவர்களுக்கு வழி விட வேண்டும்; அந்த அரசனுக்கும் (வழி விட வேண்டும்). தர்மப்படி அரசன் அனைவருக்கும் வழி விட வேண்டும்; இருபிறப்பாளனுக்கும் வழி விட வேண்டும்.
1.192.15
एवं परस्परं तौ तु पथोऽर्थं वाक्यमूचतुः ।
अपसर्पापसर्पेति वागुत्तरमकुर्वताम् ॥ १.१९२.१५ ॥
இவ்வாறு அந்த இருவரும் வழிக்காக ஒருவருக்கொருவர் சொற்களைக் கூறினர். "விலகு, விலகு" என்று சொல்லி அவர்கள் பதில் அளித்தனர்.
1.192.16
ऋषिस्तु नापचक्राम तस्मिन्धर्मपथे स्थितः ।
अपि राजा मुनेर्मार्गात्क्रोधान्नापजगाम ह ॥ १.१९२.१६ ॥
ஆனால் முனிவர் தர்ம வழியில் நின்றவராய் விலகவில்லை. அரசனும் கோபத்தால் முனிவரின் வழியிலிருந்து விலகவில்லை.
1.192.17
अमुञ्चन्तं तु पन्थानं तमृषिं नृपसत्तमः ।
जगाम कशया मोहात्तदा राक्षसन्मुनिम् ॥ १.१९२.१७ ॥
வழி விட மறுத்த அந்த முனிவரை அரசர்களில் சிறந்தவன் மயக்கத்தால் சாட்டையுடன் நெருங்கினான்; அப்போது அரக்கனைப்போல் அந்த முனிவரை அவன் தாக்கினான்.
1.192.18
कशाप्रहाराभिहतस्ततः स मुनिसत्तमः ।
तं शशाप नृपश्रेष्ठं वासिष्ठः क्रोधमूर्च्छितः ॥ १.१९२.१८ ॥
சாட்டை அடியால் காயமுற்ற அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர், கோபத்தால் மயங்கிய வசிட்டரின் வழிவந்தவர், அந்த அரசர்களில் சிறந்தவனுக்குச் சாபமிட்டார்.
1.192.19
हंसि राक्षसवद्यस्माद्राजापशद तापसम् ।
तस्मात्त्वमद्यप्रभृति पुरुषादो भविष्यसि ॥ १.१९२.१९ ॥
ராட்சசனைப் போல நீ ஒரு தவசியைக் கொன்றாய், அரசே; ஆகையால் இன்று முதல் நீ நரபட்சகனாவாய்.
1.192.20
मनुष्यपिशिते सक्तश्चरिष्यसि महीमिमाम् ।
गच्छ राजाधमेत्युक्तः शक्तिना वीर्यशक्तिना ॥ १.१९२.२० ॥
மனித மாம்சத்தில் பற்றுடையவனாய் நீ இந்தப் பூமியில் அலைவாய்; செல், இழிந்த அரசே என்று வீரியசக்தியுடைய சக்தியால் சொல்லப்பட்டாய்.
1.192.21
ततो याज्यनिमित्तं तु विश्वामित्रवसिष्ठयोः ।
वैरमासीत्तदा तं तु विश्वामित्रोऽन्वपद्यत ॥ १.१९२.२१ ॥
பின்னர் யாஜ்யப் பணியின் காரணமாக விசுவாமித்திரருக்கும் வசிஷ்டருக்கும் பகை உண்டாயிற்று; அப்போது விசுவாமித்திரர் அவரைத் தொடர்ந்து பற்றினார்.
1.192.22
तयोर्विवदतोरेवं समीपमुपचक्रमे ।
ऋषिरुग्रतपाः पार्थ विश्वामित्रः प्रतापवान् ॥ १.१९२.२२ ॥
அவ்விருவரும் இவ்வாறு வாதிட்டுக் கொண்டிருக்கையில், பார்த்தா, உக்கிர தவம் செய்த பிரதாபமுள்ள ரிஷி விசுவாமித்திரர் அவர்களின் அருகில் வந்தார்.
1.192.23
ततः स बुबुधे पश्चात्तमृषिं नृपसत्तमः ।
ऋषेः पुत्रं वसिष्ठस्य वसिष्ठमिव तेजसा ॥ १.१९२.२३ ॥
பின்னர் அந்த அரசர்களில் சிறந்தவன் அந்த ரிஷியை அறிந்துகொண்டான்; அவர் வசிஷ்டரின் புதல்வர், தேஜஸில் வசிஷ்டரையே போன்றவர்.
1.192.24
अन्तर्धाय ततोऽत्मानं विश्वामित्रोऽपि भारत ।
तावुभावतिचक्राम चिकीर्षन्नात्मनः प्रियम् ॥ १.१९२.२४ ॥
பின்னர், பரதா, விசுவாமித்திரரும் தன்னை மறைத்துக் கொண்டு, தனக்கு நன்மை செய்ய விரும்பி அவ்விருவரையும் கடந்து சென்றார்.
1.192.25
स तु शप्तस्तदा तेन शक्तिना वै नृपोत्तमः ।
जगाम शरणं शक्तिं प्रसादयितुमर्हयन् ॥ १.१९२.२५ ॥
சக்தியால் அப்போது சபிக்கப்பட்ட அந்த சிறந்த அரசன், சக்தியிடம் அடைக்கலம் புகுந்து அவரைச் சமாதானப்படுத்த முயன்றான்.
1.192.26
तस्य भावं विदित्वा स नृपतेः कुरुसत्तम ।
विश्वामित्रस्ततो रक्ष आदिदेश नृपं प्रति ॥ १.१९२.२६ ॥
குருக்களில் சிறந்தவனே, அந்த அரசனின் எண்ணத்தை அறிந்த விश्वாமித்திரர் அப்போது அரசனை நோக்கி ஒரு ராக்ஷசனை அனுப்பினார்.
1.192.27
शापात्तस्य तु विप्रर्षेर्विश्वामित्रस्य चाज्ञया ।
राक्षसः किङ्करो नाम विवेश नृपतिं तदा ॥ १.१९२.२७ ॥
அந்த விप்ரரிஷியின் சாபத்தாலும் விश்வாமித்திரரின் ஆணையாலும் கிங்கரன் என்ற ராக்ஷசன் அப்போது அரசனுக்குள் புகுந்தான்.
1.192.28
रक्षसा तं गृहीतं तु विदित्वा मुनिसत्तमः ।
विश्वामित्रोऽप्यपाक्रामत्तस्माद्देशादरिन्दम ॥ १.१९२.२८ ॥
ராக்ஷசனால் அவன் பிடிக்கப்பட்டதை அறிந்த முனிவர்களில் சிறந்த விश्वாமித்திரரும், பகைவரை அடக்குபவனே, அந்த இடத்திலிருந்து விலகிச் சென்றார்.
1.192.29
ततः स नृपतिर्विद्वान्रक्षन्नात्मानमात्मना ।
बलवत्पीड्यमानोऽपि रक्षसान्तर्गतेन ह ॥ १.१९२.२९ ॥
அப்போது அந்த அறிவுடைய அரசன், ராக்ஷசனால் உள்ளுக்குள் வசப்படுத்தப்பட்டு வலுவாக வதைக்கப்பட்ட போதும், தன்னைத்தானே காத்துக்கொண்டான்.
1.192.30
ददर्शाथ द्विजः कश्चिद्राजानं प्रस्थितं वनम् ।
अयाचत क्षुधापन्नः समांसं भोजनं तदा ॥ १.१९२.३० ॥
அப்போது பசியால் வாடிய ஒரு பிராமணன், காட்டுக்குப் புறப்பட்ட அரசனைக் கண்டு இறைச்சியுடன் கூடிய உணவை யாசித்தான்.
1.192.31
तमुवाचाथ राजर्षिर्द्विजं मित्रसहस्तदा ।
आस्स्व ब्रह्मंस्त्वमत्रैव मुहूर्तं प्रतिपालयन् ॥ १.१९२.३१ ॥
அப்போது அரசரிஷி மித்திரசஹன் அந்த அந்தணரிடம் கூறினார்: 'பிராமணரே, நீங்கள் இங்கேயே ஒரு கணம் அமர்ந்து காத்திருங்கள்.'
1.192.32
निवृत्तः प्रतिदास्यामि भोजनं ते यथेप्सितम् ।
इत्युक्त्वा प्रययौ राजा तस्थौ च द्विजसत्तमः ॥ १.१९२.३२ ॥
'திரும்பி வந்ததும் உமக்கு விரும்பிய அளவு உணவு தருவேன்' என்று கூறிவிட்டு அரசன் சென்றான்; சிறந்த அந்தணர் அங்கேயே நின்றார்.
1.192.33
ततो राजा परिक्रम्य यथाकामं यथासुखम् ।
निवृत्तोऽन्तःपुरं पार्थ प्रविवेश महामनाः ॥ १.१९२.३३ ॥
பிறகு அரசன் விரும்பியபடி சுகமாக சுற்றித் திரிந்தான்; ஓ பார்த்தா, பெருமனதுடைய அவன் அந்தப்புரத்திற்குத் திரும்பி நுழைந்தான்.
1.192.34
अन्तर्गतस्तदा राजा श्रुत्वा ब्राह्मणभाषितम् ।
सोऽन्तःपुरं प्रविश्याथ न सस्मार नराधिपः ॥ १.१९२.३४ ॥
அந்தணரின் சொற்களைக் கேட்டிருந்தும் அரசன் அப்போது மனம் கலங்கியிருந்தான்; அந்தப்புரத்தில் நுழைந்தபின் அந்த மனிதர்களின் தலைவன் அதை நினைவுகூரவில்லை.
1.192.35
ततोऽर्धरात्र उत्थाय सूदमानाय्य सत्वरम् ।
उवाच राजा संस्मृत्य ब्राह्मणस्य प्रतिश्रुतम् ॥ १.१९२.३५ ॥
பிறகு நடுஇரவில் எழுந்து, சமையல்காரனை விரைவாக வரவழைத்து, அந்தணருக்குக் கொடுத்த வாக்கை நினைவுகூர்ந்து அரசன் கூறினான்.
1.192.36
गच्छामुष्मिन्वनोद्देशे ब्राह्मणो मां प्रतीक्षते ।
अन्नार्थी तं त्वमन्नेन समांसेनोपपादय ॥ १.१९२.३६ ॥
'போ, அந்த வனப் பகுதியில் அந்தணர் எனக்காகக் காத்திருக்கிறார். உணவை விரும்பும் அந்த அந்தணருக்கு இறைச்சியுடன் கூடிய உணவை நீ அளிப்பாய்.'
1.192.37
एवमुक्तस्ततः सूदः सोऽनासाद्यामिषं क्वचित् ।
निवेदयामास तदा तस्मै राज्ञे व्यथान्वितः ॥ १.१९२.३७ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அந்தச் சமையற்காரன், எங்கும் இறைச்சி கிடைக்காமல், துன்பத்துடன் அப்போது அந்த அரசனிடம் தெரிவித்தான்.
1.192.38
राजा तु रक्षसाविष्टः सूदमाह गतव्यथः ।
अप्येनं नरमांसेन भोजयेति पुनः पुनः ॥ १.१९२.३८ ॥
ஆனால் அரக்கனால் பீடிக்கப்பட்ட அந்த அரசன், துன்பமின்றி, சமையற்காரனிடம் "இவனுக்கு மனித இறைச்சியாலேயே உணவளி" என்று மீண்டும் மீண்டும் சொன்னான்.
1.192.39
तथेत्युक्त्वा ततः सूदः संस्थानं वध्यघातिनाम् ।
गत्वाऽऽजहार त्वरितो नरमांसमपेतभीः ॥ १.१९२.३९ ॥
"அவ்வாறே" என்று சொல்லிவிட்டு, அந்தச் சமையற்காரன், கொலையாளிகளின் இருப்பிடத்திற்குச் சென்று, அச்சமின்றி விரைவாக மனித இறைச்சியைக் கொண்டு வந்தான்.
1.192.40
एतत्संस्कृत्य विधिवदन्नोपहितमाशु वै ।
तस्मै प्रादाद्ब्राह्मणाय क्षुधिताय तपस्विने ॥ १.१९२.४० ॥
இதை முறைப்படி சமைத்து, உடனே உணவாகப் படைத்து, பசியுற்ற தவசியான அந்தப் பிராமணனுக்குக் கொடுத்தான்.
1.192.41
स सिद्धचक्षुषा दृष्ट्वा तदन्नं द्विजसत्तमः ।
अभोज्यमिदमित्याह क्रोधपर्याकुलेक्षणः ॥ १.१९२.४१ ॥
அந்த இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவன், சித்தர்களின் பார்வையால் அந்த உணவைக் கண்டு, கோபத்தால் கலங்கிய கண்களுடன் "இது உண்ணத் தகாதது" என்றான்.
1.192.42
यस्मादभोज्यमन्नं मे ददाति स नृपाधमः ॥ १.१९२.४२ ॥
ஏனெனில் அந்த அரசர்களில் கீழானவன் எனக்கு உண்ணத் தகாத உணவைக் கொடுக்கிறான்.
1.192.43
सक्तो मानुषमांसेषु यथोक्तः शक्तिना पुरा ।
उद्वेजनीयो भूतानां चरिष्यति महीमिमाम् ॥ १.१९२.४३ ॥
சக்தியால் முன்பு கூறப்பட்டபடி, மனித மாமிசத்தில் பற்றுக்கொண்டவனாக, உயிரினங்களுக்கு அச்சம் தருபவனாக அவன் இந்தப் பூமியில் சுற்றித்திரிவான்.
1.192.44
द्विरनुव्याहृते राज्ञः स शापो बलवानभूत् ।
रक्षोबलसमाविष्टो विसंज्ञश्चाभवन्नृपः ॥ १.१९२.४४ ॥
அரசன் மீண்டும் சொன்னதால் அந்தச் சாபம் வலுப்பெற்றது. ராட்சச பலத்தால் பிடிக்கப்பட்ட அரசன் உணர்வற்றவனானான்.
1.192.45
ततः स नृपतिश्रेष्ठो रक्षसापहृतेन्द्रियः ।
उवाच शख्तिं तं दृष्ट्वा न चिरादिव भारत ॥ १.१९२.४५ ॥
பின்னர், ராட்சசனால் புலன்கள் பறிக்கப்பட்ட அந்த அரசர்களில் சிறந்தவன், சக்தியைக் கண்டு, நீண்ட நேரம் ஆகாததுபோல், ஓ பாரதா, அவனிடம் பேசினான்.
1.192.46
यस्मादसदृशः शापः प्रयुक्तोऽयं मयि त्वया ।
तस्मात्त्वत्तः प्रवर्तिष्ये खादितुं पुरुषानहम् ॥ १.१९२.४६ ॥
நீ என் மீது இந்த தகாத சாபத்தைப் பிரயோகித்தாய் ஆதலால், உன் காரணமாகவே நான் மனிதர்களை உண்ணத் தொடங்குவேன்.
1.192.47
एवमुक्त्वा ततः सद्यस्तं प्राणैर्विप्रयोज्य च ।
शक्तिं तं भक्षयामास व्याघ्रः पशुमिवेप्सितम् ॥ १.१९२.४७ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, உடனே அவனுடைய உயிரைப் பிரித்து, புலி விரும்பிய விலங்கை உண்பது போல் சக்தியை அவன் விழுங்கினான்.
1.192.48
शक्तिनं तु मृतं दृष्ट्वा विश्वामित्रः पुनःपुनः ।
वसिष्ठस्यैव पुत्रेषु तद्रक्षः संदिदेश ह ॥ १.१९२.४८ ॥
சக்தின் இறந்து கிடப்பதைக் கண்டு விசுவாமித்திரர் மீண்டும் மீண்டும் வசிஷ்டரின் புதல்வர்கள் மீது அந்த ராட்சசனை ஏவினார்.
1.192.49
स ताञ्शक्त्यवरान्पुत्रान्वसिष्ठस्य महात्मनः ।
भक्षयामास संक्रुद्धः सिंहः क्षुद्रमृगानिव ॥ १.१९२.४९ ॥
கோபமுற்ற அவன் மகாத்மாவான வசிஷ்டரின் சக்தியின் இளைய புதல்வர்களை, சிங்கம் சிறு மான்களை உண்பது போல் விழுங்கினான்.
1.192.50
वसिष्ठो घातिताञ्श्रुत्वा विश्वामित्रेण तान्सुतान् ।
धारयामास तं शोकं महाद्रिरिव मेदिनीम् ॥ १.१९२.५० ॥
விசுவாமித்திரரால் அந்த மகன்கள் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்ட வசிஷ்டர், பெரிய மலை பூமியைத் தாங்குவது போல் அந்தத் துயரைத் தாங்கினார்.
1.192.51
चक्रे चात्मविनाशाय बुद्धिं स मुनिसत्तमः ।
न त्वेव कौशिकोच्छेदं मेने मतिमतां वरः ॥ १.१९२.५१ ॥
அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் தன் அழிவுக்குத் தீர்மானித்தார்; ஆனால் அறிவாளிகளில் சிறந்தவர் கௌசிகனின் (விசுவாமித்திரரின்) அழிவை விரும்பவில்லை.
1.192.52
स मेरुकूटादात्मानं मुमोच भगवानृषिः ।
गिरेस्तस्य शिलायां तु तूलराशाविवापतत् ॥ १.१९२.५२ ॥
பகவான் முனிவர் மேருவின் சிகரத்திலிருந்து தன்னைத்தானே கீழே தள்ளினார்; ஆனால் அந்த மலையின் பாறையில் அவர் பஞ்சுக் குவியலின் மேல் விழுவது போல் விழுந்தார்.
1.192.53
न ममार च पातेन स यदा तेन पाण्डव ।
तदाग्निमिद्धं भगवान्संविवेश महावने ॥ १.१९२.५३ ॥
பாண்டவனே, அந்த வீழ்ச்சியால் அவர் இறக்காதபோது, பகவான் மகாவனத்தில் எரிந்து கொண்டிருந்த நெருப்பினுள் நுழைந்தார்.
1.192.54
तं तदा सुसमिद्धोऽपि न ददाह हुताशनः ।
दीप्यमानोऽप्यमित्रघ्न शीतोऽग्निरभवत्ततः ॥ १.१९२.५४ ॥
எதிரிகளை அழிப்பவனே, அப்போது மிகவும் கொழுந்துவிட்டு எரிந்த நெருப்பும் அவரை எரிக்கவில்லை; எரிந்து கொண்டிருந்தும் அந்த நெருப்பு அதன் பின் குளிர்ந்ததாக ஆயிற்று.
1.192.55
स समुद्रमभिप्रेक्ष्य शोकाविष्टो महामुनिः ।
बद्ध्वा कण्ठे शिलां गुर्वीं निपपात तदाम्भसि ॥ १.१९२.५५ ॥
அவர் கடலைக் கண்டு துயரால் நிறைந்த அந்த மகாமுனிவர், கழுத்தில் ஒரு பெரிய கல்லைக் கட்டிக்கொண்டு, அப்போது நீரில் குதித்தார்.
1.192.56
स समुद्रोर्मिवेगेन स्थले न्यस्तो महामुनिः ।
न ममार यदा विप्रः कथंचित्संशितव्रतः।
जगाम स ततः खिन्नः पुनरेवाश्रमं प्रति ॥ १.१९२.५६ ॥
கடல் அலைகளின் வேகத்தால் அந்த மகாமுனிவர் கரையில் தள்ளப்பட்டார். தம் உறுதியான விரதத்தால் அந்த அந்தணர் ஏதோ வகையில் இறக்கவில்லை; பின்னர் அவர் வருத்தத்துடன் மீண்டும் தம் ஆசிரமத்தை நோக்கிச் சென்றார்.