మహాభారతం · అధ్యాయం 1.192
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.192.1
ऋष्योस्तु यत्कृते वैरं विश्वामित्रवसिष्ठयोः ।
बभूव गन्धर्वपते शंस तत्सर्वमेव मे ॥ १.१९२.१ ॥
గంధర్వపతీ! విశ్వామిత్రుడు, వసిష్ఠుడు అనే ఇద్దరు ఋషుల మధ్య ఏ కారణంగా వైరం కలిగిందో, ఆ సమస్తాన్ని నాకు చెప్పండి.
1.192.2
माहात्म्यं च वसिष्ठस्य ब्राह्मण्यं ब्रह्मतेजसः ।
विश्वामित्रस्य च तथा क्षत्रस्य च महात्मनः ॥ १.१९२.२ ॥
వసిష్ఠుని మహిమను, బ్రహ్మతేజస్సుతో కూడిన ఆయన బ్రాహ్మణత్వాన్ని, అలాగే మహాత్ముడైన విశ్వామిత్రుని క్షత్రియత్వాన్ని (చెప్పండి).
1.192.3
न शृण्वानस्त्वहं तृप्तिमुपगच्छामि खेचर ।
आख्याहि गन्धर्वपते शंस तत्सर्वमेव मे ॥ १.१९२.३ ॥
వింటున్నప్పటికీ నాకు తృప్తి కలగడం లేదు. ఓ ఖేచరా! గంధర్వపతీ! చెప్పండి, ఆ సమస్తాన్ని నాకు చెప్పండి.
1.192.4
माहात्म्यं च वसिष्ठस्य विश्वामित्रस्य भाषते ॥ १.१९२.४ ॥
వసిష్ఠుని మహిమను, విశ్వామిత్రుని మహిమను అతడు చెబుతున్నాడు.
1.192.5
इदं वासिष्ठमाख्यानं पुराणं पुण्यमुत्तमम् ।
पार्थ सर्वेषु लोकेषु विश्रुतं तन्निबोध मे ॥ १.१९२.५ ॥
ఇది వసిష్ఠునికి సంబంధించిన పురాతనమైన, పవిత్రమైన, ఉత్తమమైన ఆఖ్యానం; అన్ని లోకాల్లో ప్రసిద్ధమైనది. పార్థా! దాన్ని నా నుండి విను.
1.192.6
कल्माषपाद इत्येवं लोके राजा बभूव ह ।
इक्ष्वाकुवंशजः पार्थ तेजसाऽसदृशो भुवि ॥ १.१९२.६ ॥
ఈ లోకంలో కల్మాషపాదుడు అనే రాజు ఉండేవాడు; ఇక్ష్వాకు వంశంలో జన్మించినవాడు. పార్థా! భూమిపై తన తేజస్సులో అతనికి సాటి లేదు.
1.192.7
स कदाचिद्वनं राजा मृगयां निर्ययौ पुरात् ।
मृगान्विध्यन्वराहांश्च चचार रिपुमर्दनः ॥ १.१९२.७ ॥
ఒకసారి ఆ రాజు వేటకై నగరం నుండి అడవికి బయలుదేరాడు. జింకలను, అడవిపందులను బాణాలతో కొడుతూ శత్రువులను మర్దించే ఆ రాజు సంచరించాడు.
1.192.8
तस्मिन्वने महाघोरे खङ्गांश्च बहुशोऽहनत् ।
हत्वा च सुचिरं श्रान्तो राजा निववृते ततः ॥ १.१९२.८ ॥
ఆ అత్యంత భయంకరమైన అడవిలో అతను అనేకసార్లు ఖడ్గమృగాలను చంపాడు. చాలాసేపు చంపి అలసిన ఆ రాజు అప్పుడు వెనక్కి తిరిగాడు.
1.192.9
अकामयत्तं याज्यार्थे विश्वामित्रः प्रतापवान् ।
स तु राजा महात्मानं वासिष्ठमृषिसत्तमम् ॥ १.१९२.९ ॥
యజ్ఞానికి పురోహితుడిగా చేయడానికి ప్రతాపవంతుడైన విశ్వామిత్రుడు అతన్ని కోరాడు. కానీ ఆ రాజు మహాత్ముడైన వశిష్ఠుడిని, ఋషులలో శ్రేష్ఠుడిని (కోరాడు).
1.192.10
तृषार्तश्च क्षुधार्तश्च एकायनगतः पथि ।
अपश्यदजितः सङ्ख्ये मुनिं प्रतिमुखागतम् ॥ १.१९२.१० ॥
దాహంతోను ఆకలితోను బాధపడుతూ, ఒకే దారిలో వెళ్తుండగా, యుద్ధంలో జయించనివాడైన అతను దారిలో ఎదురుగా వస్తున్న ఒక మునిని చూశాడు.
1.192.11
शक्तिं नाम महाभागं वसिष्ठकुलवर्धनम् ।
ज्येष्ठं पुत्रं पुत्रशताद्वसिष्ठस्य महात्मनः ॥ १.१९२.११ ॥
శక్తి అనే పేరు గల, మహాభాగ్యుడు, వశిష్ఠ వంశాన్ని వృద్ధి చేసేవాడు, మహాత్ముడైన వశిష్ఠుని నూరుమంది కుమారులలో జ్యేష్ఠుడైన కుమారుడిని (అతను చూశాడు).
1.192.12
अपगच्छ पथोऽस्माकमित्येवं पार्थिवोऽब्रवीत् ।
तथा ऋषिरुवाचैनं सान्त्वयञ्श्लक्ष्णया गिरा ॥ १.१९२.१२ ॥
"మా దారి నుండి తప్పుకో" అని రాజు ఈ విధంగా అన్నాడు. అప్పుడు ఋషి మృదువైన మాటలతో అతన్ని ఊరడిస్తూ అతనితో అన్నాడు.
1.192.13
मम पन्था महाराज धर्म एष सनातनः ।
वृद्धभीरुनृपस्नातस्त्रीरोगिवरचक्रिणाम् ॥ १.१९२.१३ ॥
మహారాజా, ఇది నా మార్గం; ఇదే సనాతన ధర్మం. వృద్ధులు, భీరువులు, రాజులు, స్నానం చేసినవారు, స్త్రీలు, రోగులు, శ్రేష్ఠ రథికులు (వీరికి మార్గం ఇవ్వాలి).
1.192.14
पन्था देयो नृपैस्तेषामन्यैस्तैस्तस्य भूपतेः ।
राज्ञा सर्वेषा धर्मेषु देयः पन्था द्विजातये ॥ १.१९२.१४ ॥
రాజులు వారికి మార్గం ఇవ్వాలి, ఇతరులు కూడా ఆ భూపతికి మార్గం ఇవ్వాలి. ధర్మానుసారం రాజు అందరికీ మార్గం ఇవ్వాలి; ద్విజునికి కూడా మార్గం ఇవ్వాలి.
1.192.15
एवं परस्परं तौ तु पथोऽर्थं वाक्यमूचतुः ।
अपसर्पापसर्पेति वागुत्तरमकुर्वताम् ॥ १.१९२.१५ ॥
ఈ విధంగా ఆ ఇద్దరూ మార్గం కోసం ఒకరితో ఒకరు మాటలు చెప్పుకున్నారు. "తప్పుకో, తప్పుకో" అని చెప్పి వారు ఒకరికొకరు సమాధానం ఇచ్చారు.
1.192.16
ऋषिस्तु नापचक्राम तस्मिन्धर्मपथे स्थितः ।
अपि राजा मुनेर्मार्गात्क्रोधान्नापजगाम ह ॥ १.१९२.१६ ॥
అయితే ఆ ఋషి ధర్మమార్గంలో స్థిరంగా నిలిచి తప్పుకోలేదు. రాజు కూడా కోపంతో మునిమార్గం నుండి తప్పుకోలేదు.
1.192.17
अमुञ्चन्तं तु पन्थानं तमृषिं नृपसत्तमः ।
जगाम कशया मोहात्तदा राक्षसन्मुनिम् ॥ १.१९२.१७ ॥
మార్గం విడవని ఆ ఋషి దగ్గరకు రాజులలో శ్రేష్ఠుడు మోహంతో కొరడాతో వెళ్లాడు; అప్పుడు రాక్షసునిలా ఆ ముని మీద దాడి చేశాడు.
1.192.18
कशाप्रहाराभिहतस्ततः स मुनिसत्तमः ।
तं शशाप नृपश्रेष्ठं वासिष्ठः क्रोधमूर्च्छितः ॥ १.१९२.१८ ॥
కొరడా దెబ్బతో గాయపడిన ఆ మునిశ్రేష్ఠుడు, కోపంతో మూర్ఛితుడైన వసిష్ఠ వంశీయుడు, ఆ నృపశ్రేష్ఠుడిని శపించాడు.
1.192.19
हंसि राक्षसवद्यस्माद्राजापशद तापसम् ।
तस्मात्त्वमद्यप्रभृति पुरुषादो भविष्यसि ॥ १.१९२.१९ ॥
రాక్షసుని వలె నీవు తపస్వినిని చంపావు, రాజా; కాబట్టి ఈ రోజు నుండి నీవు నరభక్షకుడవు అవుతావు.
1.192.20
मनुष्यपिशिते सक्तश्चरिष्यसि महीमिमाम् ।
गच्छ राजाधमेत्युक्तः शक्तिना वीर्यशक्तिना ॥ १.१९२.२० ॥
మనుష్య మాంసాసక్తుడవై నీవు ఈ భూమిపై సంచరిస్తావు; వెళ్ళు, అధమ రాజా, అని వీర్యశక్తి గల శక్తి చేత నీవు శపించబడ్డావు.
1.192.21
ततो याज्यनिमित्तं तु विश्वामित्रवसिष्ठयोः ।
वैरमासीत्तदा तं तु विश्वामित्रोऽन्वपद्यत ॥ १.१९२.२१ ॥
అప్పుడు యాజ్య కర్మ కారణంగా విశ్వామిత్రునికీ వసిష్ఠునికీ వైరం కలిగింది; అప్పుడు విశ్వామిత్రుడు అతనిని అనుసరించాడు.
1.192.22
तयोर्विवदतोरेवं समीपमुपचक्रमे ।
ऋषिरुग्रतपाः पार्थ विश्वामित्रः प्रतापवान् ॥ १.१९२.२२ ॥
వారిద్దరూ ఈ విధంగా వాదులాడుకుంటుండగా, ఓ పార్థా, ఉగ్ర తపస్సు గల ప్రతాపవంతుడైన ఋషి విశ్వామిత్రుడు వారి సమీపానికి వచ్చాడు.
1.192.23
ततः स बुबुधे पश्चात्तमृषिं नृपसत्तमः ।
ऋषेः पुत्रं वसिष्ठस्य वसिष्ठमिव तेजसा ॥ १.१९२.२३ ॥
అప్పుడు ఆ రాజులలో శ్రేష్ఠుడు ఆ ఋషిని గుర్తించాడు; అతడు వసిష్ఠుని కుమారుడు, తేజస్సులో వసిష్ఠునివలెనే ఉన్నవాడు.
1.192.24
अन्तर्धाय ततोऽत्मानं विश्वामित्रोऽपि भारत ।
तावुभावतिचक्राम चिकीर्षन्नात्मनः प्रियम् ॥ १.१९२.२४ ॥
అప్పుడు, ఓ భరతా, విశ్వామిత్రుడు కూడా తనను తాను మరుగు చేసుకొని, తనకు ప్రియమైనది చేయాలనే కోరికతో ఆ ఇద్దరినీ దాటి వెళ్లాడు.
1.192.25
स तु शप्तस्तदा तेन शक्तिना वै नृपोत्तमः ।
जगाम शरणं शक्तिं प्रसादयितुमर्हयन् ॥ १.१९२.२५ ॥
శక్తి చేత అప్పుడు శపించబడిన ఆ శ్రేష్ఠ రాజు, శక్తి వద్ద శరణు కోరి ఆయనను ప్రసన్నం చేసుకోవడానికి వెళ్ళాడు.
1.192.26
तस्य भावं विदित्वा स नृपतेः कुरुसत्तम ।
विश्वामित्रस्ततो रक्ष आदिदेश नृपं प्रति ॥ १.१९२.२६ ॥
కురుశ్రేష్ఠా, ఆ రాజు భావాన్ని తెలుసుకుని విశ్వామిత్రుడు రాజు వైపు ఒక రాక్షసుడిని పంపాడు.
1.192.27
शापात्तस्य तु विप्रर्षेर्विश्वामित्रस्य चाज्ञया ।
राक्षसः किङ्करो नाम विवेश नृपतिं तदा ॥ १.१९२.२७ ॥
ఆ బ్రాహ్మణ మహర్షి శాపం వల్ల, విశ్వామిత్రుని ఆజ్ఞ వల్ల కింకరుడనే రాక్షసుడు అప్పుడు రాజులో ప్రవేశించాడు.
1.192.28
रक्षसा तं गृहीतं तु विदित्वा मुनिसत्तमः ।
विश्वामित्रोऽप्यपाक्रामत्तस्माद्देशादरिन्दम ॥ १.१९२.२८ ॥
రాక్షసుడు అతడిని పట్టుకున్నాడని తెలుసుకుని, మునిశ్రేష్ఠుడైన విశ్వామిత్రుడు కూడా, శత్రుదమనా, ఆ ప్రదేశం నుండి వెళ్ళిపోయాడు.
1.192.29
ततः स नृपतिर्विद्वान्रक्षन्नात्मानमात्मना ।
बलवत्पीड्यमानोऽपि रक्षसान्तर्गतेन ह ॥ १.१९२.२९ ॥
అప్పుడు ఆ విద్వాంసుడైన రాజు, రాక్షసుడి ద్వారా లోపల ఆవహించబడి బలవంతంగా బాధించబడుతున్నా, తనను తానే రక్షించుకుంటూ ఉన్నాడు.
1.192.30
ददर्शाथ द्विजः कश्चिद्राजानं प्रस्थितं वनम् ।
अयाचत क्षुधापन्नः समांसं भोजनं तदा ॥ १.१९२.३० ॥
అప్పుడు ఆకలితో బాధపడుతున్న ఒక బ్రాహ్మణుడు, అడవికి బయలుదేరిన రాజును చూసి, మాంసంతో కూడిన భోజనాన్ని యాచించాడు.
1.192.31
तमुवाचाथ राजर्षिर्द्विजं मित्रसहस्तदा ।
आस्स्व ब्रह्मंस्त्वमत्रैव मुहूर्तं प्रतिपालयन् ॥ १.१९२.३१ ॥
అప్పుడు రాజర్షి మిత్రసహుడు ఆ బ్రాహ్మణునితో ఇలా అన్నాడు: 'బ్రాహ్మణుడా, నీవు ఇక్కడే కొద్దిసేపు కూర్చుని నిరీక్షించు.'
1.192.32
निवृत्तः प्रतिदास्यामि भोजनं ते यथेप्सितम् ।
इत्युक्त्वा प्रययौ राजा तस्थौ च द्विजसत्तमः ॥ १.१९२.३२ ॥
'తిరిగి వచ్చి నీకు కావలసినంత భోజనం ఇస్తాను' అని చెప్పి రాజు వెళ్ళిపోయాడు; ఉత్తమ బ్రాహ్మణుడు అక్కడే నిలిచాడు.
1.192.33
ततो राजा परिक्रम्य यथाकामं यथासुखम् ।
निवृत्तोऽन्तःपुरं पार्थ प्रविवेश महामनाः ॥ १.१९२.३३ ॥
అనంతరం రాజు ఇష్టానుసారం, సుఖంగా కొంతసేపు తిరిగి, ఓ పార్థా, ఉదారచిత్తుడై అంతఃపురానికి తిరిగి ప్రవేశించాడు.
1.192.34
अन्तर्गतस्तदा राजा श्रुत्वा ब्राह्मणभाषितम् ।
सोऽन्तःपुरं प्रविश्याथ न सस्मार नराधिपः ॥ १.१९२.३४ ॥
బ్రాహ్మణుని మాటలు విన్నప్పటికీ రాజు మనసు మరో చింతలో మునిగి ఉండగా, అంతఃపురంలో ప్రవేశించిన ఆ నరాధిపతికి అది గుర్తుకు రాలేదు.
1.192.35
ततोऽर्धरात्र उत्थाय सूदमानाय्य सत्वरम् ।
उवाच राजा संस्मृत्य ब्राह्मणस्य प्रतिश्रुतम् ॥ १.१९२.३५ ॥
అర్ధరాత్రి లేచి, వంటవాడిని వేగంగా పిలిపించి, బ్రాహ్మణునికి ఇచ్చిన మాట గుర్తుకు తెచ్చుకుని రాజు ఇలా చెప్పాడు.
1.192.36
गच्छामुष्मिन्वनोद्देशे ब्राह्मणो मां प्रतीक्षते ।
अन्नार्थी तं त्वमन्नेन समांसेनोपपादय ॥ १.१९२.३६ ॥
'వెళ్ళు, ఆ అడవి ప్రాంతంలో బ్రాహ్మణుడు నా కోసం వేచి ఉన్నాడు. ఆహారం కోరుతున్న ఆ బ్రాహ్మణునికి మాంసంతో కూడిన భోజనం నీవు సిద్ధం చేయి.'
1.192.37
एवमुक्तस्ततः सूदः सोऽनासाद्यामिषं क्वचित् ।
निवेदयामास तदा तस्मै राज्ञे व्यथान्वितः ॥ १.१९२.३७ ॥
ఇలా చెప్పబడిన ఆ వంటవాడు, ఎక్కడా మాంసం దొరకక, వ్యథతో ఆ రాజుకు నివేదించాడు.
1.192.38
राजा तु रक्षसाविष्टः सूदमाह गतव्यथः ।
अप्येनं नरमांसेन भोजयेति पुनः पुनः ॥ १.१९२.३८ ॥
కాని రాక్షసుడు ఆవహించిన ఆ రాజు, వ్యథ లేకుండా, వంటవాడితో "ఇతనికి నరమాంసంతోనే భోజనం పెట్టు" అని మళ్ళీ మళ్ళీ చెప్పాడు.
1.192.39
तथेत्युक्त्वा ततः सूदः संस्थानं वध्यघातिनाम् ।
गत्वाऽऽजहार त्वरितो नरमांसमपेतभीः ॥ १.१९२.३९ ॥
"అలాగే" అని చెప్పి, ఆ వంటవాడు వధ్యులను చంపేవారి స్థానానికి వెళ్ళి, భయం లేకుండా త్వరగా నరమాంసాన్ని తెచ్చాడు.
1.192.40
एतत्संस्कृत्य विधिवदन्नोपहितमाशु वै ।
तस्मै प्रादाद्ब्राह्मणाय क्षुधिताय तपस्विने ॥ १.१९२.४० ॥
దీనిని విధిప్రకారం వండి, వెంటనే భోజనంగా సిద్ధం చేసి, ఆకలితో ఉన్న తపస్వి బ్రాహ్మణునికి ఇచ్చాడు.
1.192.41
स सिद्धचक्षुषा दृष्ट्वा तदन्नं द्विजसत्तमः ।
अभोज्यमिदमित्याह क्रोधपर्याकुलेक्षणः ॥ १.१९२.४१ ॥
ఆ ద్విజశ్రేష్ఠుడు సిద్ధ-దృష్టితో ఆ అన్నాన్ని చూసి, కోపంతో కలత చెందిన కళ్ళతో "ఇది తినదగినది కాదు" అన్నాడు.
1.192.42
यस्मादभोज्यमन्नं मे ददाति स नृपाधमः ॥ १.१९२.४२ ॥
ఎందుకంటే ఆ రాజాధముడు నాకు తినదగని అన్నాన్ని ఇస్తున్నాడు.
1.192.43
सक्तो मानुषमांसेषु यथोक्तः शक्तिना पुरा ।
उद्वेजनीयो भूतानां चरिष्यति महीमिमाम् ॥ १.१९२.४३ ॥
శక్తి పూర్వం చెప్పినట్లుగా, మానవ మాంసంపై ఆసక్తితో, ప్రాణులకు భయంకరుడై అతడు ఈ భూమిపై సంచరిస్తాడు.
1.192.44
द्विरनुव्याहृते राज्ञः स शापो बलवानभूत् ।
रक्षोबलसमाविष्टो विसंज्ञश्चाभवन्नृपः ॥ १.१९२.४४ ॥
రాజు మళ్లీ పలికినప్పుడు ఆ శాపం బలపడింది. రాక్షస బలంతో ఆవేశితుడైన రాజు స్పృహ కోల్పోయాడు.
1.192.45
ततः स नृपतिश्रेष्ठो रक्षसापहृतेन्द्रियः ।
उवाच शख्तिं तं दृष्ट्वा न चिरादिव भारत ॥ १.१९२.४५ ॥
అప్పుడు రాక్షసునిచే ఇంద్రియాలు అపహరించబడిన ఆ రాజశ్రేష్ఠుడు శక్తిని చూసి, ఎంతో కాలం గడవకముందే, ఓ భారతా, అతనితో ఇలా అన్నాడు.
1.192.46
यस्मादसदृशः शापः प्रयुक्तोऽयं मयि त्वया ।
तस्मात्त्वत्तः प्रवर्तिष्ये खादितुं पुरुषानहम् ॥ १.१९२.४६ ॥
నీవు నాపై ఈ అనుచితమైన శాపాన్ని ప్రయోగించావు కాబట్టి, నీ కారణంగానే నేను మనుషులను తినడం ప్రారంభిస్తాను.
1.192.47
एवमुक्त्वा ततः सद्यस्तं प्राणैर्विप्रयोज्य च ।
शक्तिं तं भक्षयामास व्याघ्रः पशुमिवेप्सितम् ॥ १.१९२.४७ ॥
ఇలా చెప్పి వెంటనే అతని ప్రాణాలు తీసి, పులి కోరిన జంతువును తిన్నట్లు శక్తిని భక్షించాడు.
1.192.48
शक्तिनं तु मृतं दृष्ट्वा विश्वामित्रः पुनःपुनः ।
वसिष्ठस्यैव पुत्रेषु तद्रक्षः संदिदेश ह ॥ १.१९२.४८ ॥
శక్తిన్ మరణించడం చూసి విశ్వామిత్రుడు మళ్లీ మళ్లీ వసిష్ఠుని కుమారులపై ఆ రాక్షసుని ప్రయోగించాడు.
1.192.49
स ताञ्शक्त्यवरान्पुत्रान्वसिष्ठस्य महात्मनः ।
भक्षयामास संक्रुद्धः सिंहः क्षुद्रमृगानिव ॥ १.१९२.४९ ॥
కోపోద్రిక్తుడైన అతడు మహాత్ముడైన వసిష్ఠుని శక్తి కుమారులలో చిన్నవారిని, సింహం చిన్న జింకలను తినినట్లు భక్షించాడు.
1.192.50
वसिष्ठो घातिताञ्श्रुत्वा विश्वामित्रेण तान्सुतान् ।
धारयामास तं शोकं महाद्रिरिव मेदिनीम् ॥ १.१९२.५० ॥
విశ్వామిత్రునిచే ఆ కుమారులు చంపబడ్డారని విని వసిష్ఠుడు, మహా పర్వతం భూమిని మోసినట్లు ఆ శోకాన్ని భరించాడు.
1.192.51
चक्रे चात्मविनाशाय बुद्धिं स मुनिसत्तमः ।
न त्वेव कौशिकोच्छेदं मेने मतिमतां वरः ॥ १.१९२.५१ ॥
ఆ మునిశ్రేష్ఠుడు తన వినాశానికి నిశ్చయించుకున్నాడు; కానీ జ్ఞానులలో శ్రేష్ఠుడు కౌశికుని (విశ్వామిత్రుని) నాశనాన్ని కోరలేదు.
1.192.52
स मेरुकूटादात्मानं मुमोच भगवानृषिः ।
गिरेस्तस्य शिलायां तु तूलराशाविवापतत् ॥ १.१९२.५२ ॥
భగవంతుడైన ఆ ఋషి మేరు శిఖరం నుండి తనను తాను క్రిందికి పడవేసుకున్నాడు; కానీ ఆ పర్వత శిలపై అతడు దూదిపోగుపై పడినట్లు పడ్డాడు.
1.192.53
न ममार च पातेन स यदा तेन पाण्डव ।
तदाग्निमिद्धं भगवान्संविवेश महावने ॥ १.१९२.५३ ॥
ఓ పాండవా, ఆ పతనంతో అతడు మరణించనప్పుడు, భగవంతుడు మహావనంలో మండుతున్న అగ్నిలోకి ప్రవేశించాడు.
1.192.54
तं तदा सुसमिद्धोऽपि न ददाह हुताशनः ।
दीप्यमानोऽप्यमित्रघ्न शीतोऽग्निरभवत्ततः ॥ १.१९२.५४ ॥
శత్రువులను సంహరించువాడా, అప్పుడు అత్యంత ప్రజ్వలించిన అగ్ని కూడా అతన్ని దహించలేదు; మండుతూనే ఉన్నా ఆ అగ్ని అప్పుడు చల్లబడింది.
1.192.55
स समुद्रमभिप्रेक्ष्य शोकाविष्टो महामुनिः ।
बद्ध्वा कण्ठे शिलां गुर्वीं निपपात तदाम्भसि ॥ १.१९२.५५ ॥
ఆ సముద్రాన్ని చూసి శోకంతో నిండిన ఆ మహాముని, మెడకు ఒక భారీ రాయిని కట్టుకొని అప్పుడు నీటిలో దూకాడు.
1.192.56
स समुद्रोर्मिवेगेन स्थले न्यस्तो महामुनिः ।
न ममार यदा विप्रः कथंचित्संशितव्रतः।
जगाम स ततः खिन्नः पुनरेवाश्रमं प्रति ॥ १.१९२.५६ ॥
సముద్ర కెరటాల వేగంతో ఆ మహాముని ఒడ్డున పడవేయబడ్డాడు. తన దృఢ వ్రతం వల్ల ఆ బ్రాహ్మణుడు ఏ విధంగానో మరణించలేదు; అప్పుడు అతడు ఖిన్నుడై మళ్లీ తన ఆశ్రమం వైపు వెళ్లాడు.