Mahābhārata · Adhyāya 1.192
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.192.1
ऋष्योस्तु यत्कृते वैरं विश्वामित्रवसिष्ठयोः ।
बभूव गन्धर्वपते शंस तत्सर्वमेव मे ॥ १.१९२.१ ॥
Ó senhor dos Gandharvas, conta-me tudo sobre a inimizade que surgiu entre os sábios Viśvāmitra e Vasiṣṭha.
1.192.2
माहात्म्यं च वसिष्ठस्य ब्राह्मण्यं ब्रह्मतेजसः ।
विश्वामित्रस्य च तथा क्षत्रस्य च महात्मनः ॥ १.१९२.२ ॥
E a grandeza de Vasiṣṭha, sua brahmanidade dotada do esplendor bramânico, e também a natureza guerreira do magnânimo Viśvāmitra.
1.192.3
न शृण्वानस्त्वहं तृप्तिमुपगच्छामि खेचर ।
आख्याहि गन्धर्वपते शंस तत्सर्वमेव मे ॥ १.१९२.३ ॥
Embora eu ouça, não fico satisfeito. Diz-me, ó andarilho do céu, ó senhor dos Gandharvas, conta-me tudo.
1.192.4
माहात्म्यं च वसिष्ठस्य विश्वामित्रस्य भाषते ॥ १.१९२.४ ॥
Ele fala da grandeza de Vasiṣṭha e de Viśvāmitra.
1.192.5
इदं वासिष्ठमाख्यानं पुराणं पुण्यमुत्तमम् ।
पार्थ सर्वेषु लोकेषु विश्रुतं तन्निबोध मे ॥ १.१९२.५ ॥
Este é o antigo, sagrado e supremo relato sobre Vasiṣṭha, renomado em todos os mundos. Ó Pārtha, ouve-o de mim.
1.192.6
कल्माषपाद इत्येवं लोके राजा बभूव ह ।
इक्ष्वाकुवंशजः पार्थ तेजसाऽसदृशो भुवि ॥ १.१९२.६ ॥
Neste mundo houve um rei chamado Kalmāṣapāda, nascido na linhagem de Ikṣvāku. Ó Pārtha, na terra não havia igual a ele em esplendor.
1.192.7
स कदाचिद्वनं राजा मृगयां निर्ययौ पुरात् ।
मृगान्विध्यन्वराहांश्च चचार रिपुमर्दनः ॥ १.१९२.७ ॥
Certa vez, o rei saiu da cidade para a floresta a fim de caçar. Atravessando veados e javalis, o destruidor de inimigos vagueou.
1.192.8
तस्मिन्वने महाघोरे खङ्गांश्च बहुशोऽहनत् ।
हत्वा च सुचिरं श्रान्तो राजा निववृते ततः ॥ १.१९२.८ ॥
Naquela floresta terrível, abateu rinocerontes muitas vezes. Cansado de matar por muito tempo, o rei então retornou.
1.192.9
अकामयत्तं याज्यार्थे विश्वामित्रः प्रतापवान् ।
स तु राजा महात्मानं वासिष्ठमृषिसत्तमम् ॥ १.१९२.९ ॥
O poderoso Viśvāmitra desejou-o como sacerdote oficiante do sacrifício. Mas aquele rei desejava o magnânimo Vasiṣṭha, o melhor dos sábios.
1.192.10
तृषार्तश्च क्षुधार्तश्च एकायनगतः पथि ।
अपश्यदजितः सङ्ख्ये मुनिं प्रतिमुखागतम् ॥ १.१९२.१० ॥
Atormentado pela sede e pela fome, enquanto seguia por um só caminho, o rei, invencível na batalha, viu um sábio vindo em sua direção na estrada.
1.192.11
शक्तिं नाम महाभागं वसिष्ठकुलवर्धनम् ।
ज्येष्ठं पुत्रं पुत्रशताद्वसिष्ठस्य महात्मनः ॥ १.१९२.११ ॥
Viu Śakti pelo nome, muito afortunado, aumentador da linhagem de Vasiṣṭha, o filho mais velho entre os cem filhos do magnânimo Vasiṣṭha.
1.192.12
अपगच्छ पथोऽस्माकमित्येवं पार्थिवोऽब्रवीत् ।
तथा ऋषिरुवाचैनं सान्त्वयञ्श्लक्ष्णया गिरा ॥ १.१९२.१२ ॥
"Saia do nosso caminho", disse assim o rei. Então o sábio, acalmando-o com palavras suaves, falou-lhe.
1.192.13
मम पन्था महाराज धर्म एष सनातनः ।
वृद्धभीरुनृपस्नातस्त्रीरोगिवरचक्रिणाम् ॥ १.१९२.१३ ॥
Grande rei, este é o meu caminho; este é o dharma eterno. Os idosos, os temerosos, os reis, o que se banhou, as mulheres, os doentes e os melhores guerreiros em carro (devem ter passagem).
1.192.14
पन्था देयो नृपैस्तेषामन्यैस्तैस्तस्य भूपतेः ।
राज्ञा सर्वेषा धर्मेषु देयः पन्था द्विजातये ॥ १.१९२.१४ ॥
Os reis devem dar passagem a eles, e outros devem dar passagem àquele senhor da terra. Pelo dharma, o rei deve dar passagem a todos, e deve dá-la ao dvijāti.
1.192.15
एवं परस्परं तौ तु पथोऽर्थं वाक्यमूचतुः ।
अपसर्पापसर्पेति वागुत्तरमकुर्वताम् ॥ १.१९२.१५ ॥
Assim, os dois falaram entre si por causa do caminho; responderam um ao outro com "Afasta-te, afasta-te!".
1.192.16
ऋषिस्तु नापचक्राम तस्मिन्धर्मपथे स्थितः ।
अपि राजा मुनेर्मार्गात्क्रोधान्नापजगाम ह ॥ १.१९२.१६ ॥
Mas o sábio, firme no caminho do dharma, não se afastou; nem o rei, por cólera, se afastou do caminho do sábio.
1.192.17
अमुञ्चन्तं तु पन्थानं तमृषिं नृपसत्तमः ।
जगाम कशया मोहात्तदा राक्षसन्मुनिम् ॥ १.१९२.१७ ॥
Em direção àquele sábio que não cedia o caminho, o melhor dos reis, cego pela ilusão, foi com um chicote; então, como um demônio, feriu o sábio.
1.192.18
कशाप्रहाराभिहतस्ततः स मुनिसत्तमः ।
तं शशाप नृपश्रेष्ठं वासिष्ठः क्रोधमूर्च्छितः ॥ १.१९२.१८ ॥
Ferido pelo golpe do chicote, aquele melhor dos sábios, descendente de Vasiṣṭha, tomado pela ira, amaldiçoou aquele melhor dos reis.
1.192.19
हंसि राक्षसवद्यस्माद्राजापशद तापसम् ।
तस्मात्त्वमद्यप्रभृति पुरुषादो भविष्यसि ॥ १.१९२.१९ ॥
Porque mataste o asceta como um demônio, ó rei, por isso, a partir de hoje, serás um devorador de homens.
1.192.20
मनुष्यपिशिते सक्तश्चरिष्यसि महीमिमाम् ।
गच्छ राजाधमेत्युक्तः शक्तिना वीर्यशक्तिना ॥ १.१९२.२० ॥
Apegado à carne humana, vagarás por esta terra. «Vai, rei vil», assim disse Śakti, poderoso em seu vigor.
1.192.21
ततो याज्यनिमित्तं तु विश्वामित्रवसिष्ठयोः ।
वैरमासीत्तदा तं तु विश्वामित्रोऽन्वपद्यत ॥ १.१९२.२१ ॥
Então, por causa do sacerdócio sacrificial, surgiu inimizade entre Viśvāmitra e Vasiṣṭha; e Viśvāmitra então o perseguiu.
1.192.22
तयोर्विवदतोरेवं समीपमुपचक्रमे ।
ऋषिरुग्रतपाः पार्थ विश्वामित्रः प्रतापवान् ॥ १.१९२.२२ ॥
Enquanto os dois disputavam assim, ó Pārtha, o sábio de feroz austeridade, o poderoso Viśvāmitra, aproximou-se deles.
1.192.23
ततः स बुबुधे पश्चात्तमृषिं नृपसत्तमः ।
ऋषेः पुत्रं वसिष्ठस्य वसिष्ठमिव तेजसा ॥ १.१९२.२३ ॥
Depois, aquele melhor dos reis percebeu que aquele sábio era o filho do sábio Vasiṣṭha, como se o próprio Vasiṣṭha estivesse em seu esplendor.
1.192.24
अन्तर्धाय ततोऽत्मानं विश्वामित्रोऽपि भारत ।
तावुभावतिचक्राम चिकीर्षन्नात्मनः प्रियम् ॥ १.१९२.२४ ॥
Então, ó Bhārata, Viśvāmitra também se ocultou, e, desejando realizar o seu próprio propósito, passou além daqueles dois.
1.192.25
स तु शप्तस्तदा तेन शक्तिना वै नृपोत्तमः ।
जगाम शरणं शक्तिं प्रसादयितुमर्हयन् ॥ १.१९२.२५ ॥
Amaldiçoado então por Śakti, aquele melhor dos reis foi buscar refúgio junto a Śakti para apaziguá-lo.
1.192.26
तस्य भावं विदित्वा स नृपतेः कुरुसत्तम ।
विश्वामित्रस्ततो रक्ष आदिदेश नृपं प्रति ॥ १.१९२.२६ ॥
Conhecendo a intenção dele, ó melhor dos Kuru, Viśvāmitra então dirigiu um rākṣasa contra o rei.
1.192.27
शापात्तस्य तु विप्रर्षेर्विश्वामित्रस्य चाज्ञया ।
राक्षसः किङ्करो नाम विवेश नृपतिं तदा ॥ १.१९२.२७ ॥
Pela maldição daquele sábio brâmane e por ordem de Viśvāmitra, um rākṣasa chamado Kiṅkara entrou então no rei.
1.192.28
रक्षसा तं गृहीतं तु विदित्वा मुनिसत्तमः ।
विश्वामित्रोऽप्यपाक्रामत्तस्माद्देशादरिन्दम ॥ १.१९२.२८ ॥
Sabendo que o rākṣasa o havia apanhado, Viśvāmitra, o melhor dos sábios, também se afastou daquele lugar, ó vencedor de inimigos.
1.192.29
ततः स नृपतिर्विद्वान्रक्षन्नात्मानमात्मना ।
बलवत्पीड्यमानोऽपि रक्षसान्तर्गतेन ह ॥ १.१९२.२९ ॥
Então aquele rei sábio, embora violentamente atormentado pelo rākṣasa que o possuía por dentro, continuava a proteger-se por si mesmo.
1.192.30
ददर्शाथ द्विजः कश्चिद्राजानं प्रस्थितं वनम् ।
अयाचत क्षुधापन्नः समांसं भोजनं तदा ॥ १.१९२.३० ॥
Então um brâmane, atormentado pela fome, viu o rei partindo para a floresta e pediu-lhe comida com carne.
1.192.31
तमुवाचाथ राजर्षिर्द्विजं मित्रसहस्तदा ।
आस्स्व ब्रह्मंस्त्वमत्रैव मुहूर्तं प्रतिपालयन् ॥ १.१९२.३१ ॥
Então o rei sábio Mitrasaha disse àquele brâmane: 'Ó brâmane, senta-te aqui e espera um momento.'
1.192.32
निवृत्तः प्रतिदास्यामि भोजनं ते यथेप्सितम् ।
इत्युक्त्वा प्रययौ राजा तस्थौ च द्विजसत्तमः ॥ १.१९२.३२ ॥
'Ao voltar, dar-te-ei comida quanto desejares', disse ele, e o rei partiu; o melhor dos brâmanes permaneceu ali de pé.
1.192.33
ततो राजा परिक्रम्य यथाकामं यथासुखम् ।
निवृत्तोऽन्तःपुरं पार्थ प्रविवेश महामनाः ॥ १.१९२.३३ ॥
Então o rei, caminhando à vontade e com conforto, ó Pārtha, retornou e entrou no palácio interior, de mente generosa como era.
1.192.34
अन्तर्गतस्तदा राजा श्रुत्वा ब्राह्मणभाषितम् ।
सोऽन्तःपुरं प्रविश्याथ न सस्मार नराधिपः ॥ १.१९२.३४ ॥
Embora tivesse ouvido as palavras do brâmane, o rei estava absorto em outros pensamentos; ao entrar no palácio interior, aquele senhor dos homens não se lembrou.
1.192.35
ततोऽर्धरात्र उत्थाय सूदमानाय्य सत्वरम् ।
उवाच राजा संस्मृत्य ब्राह्मणस्य प्रतिश्रुतम् ॥ १.१९२.३५ ॥
Então, levantando-se à meia-noite e chamando depressa o cozinheiro, o rei, recordando a promessa feita ao brâmane, falou.
1.192.36
गच्छामुष्मिन्वनोद्देशे ब्राह्मणो मां प्रतीक्षते ।
अन्नार्थी तं त्वमन्नेन समांसेनोपपादय ॥ १.१९२.३६ ॥
'Vai, o brâmane me aguarda naquela região da floresta. Prepara para aquele brâmane, que deseja alimento, uma refeição com carne.'
1.192.37
एवमुक्तस्ततः सूदः सोऽनासाद्यामिषं क्वचित् ।
निवेदयामास तदा तस्मै राज्ञे व्यथान्वितः ॥ १.१९२.३७ ॥
Assim instruído, o cozinheiro, não encontrando carne em lugar algum, aflito, então informou aquele rei.
1.192.38
राजा तु रक्षसाविष्टः सूदमाह गतव्यथः ।
अप्येनं नरमांसेन भोजयेति पुनः पुनः ॥ १.१९२.३८ ॥
Mas o rei, possuído por um rākṣasa e livre de aflição, disse ao cozinheiro repetidas vezes: "Alimente-o com carne humana."
1.192.39
तथेत्युक्त्वा ततः सूदः संस्थानं वध्यघातिनाम् ।
गत्वाऽऽजहार त्वरितो नरमांसमपेतभीः ॥ १.१९२.३९ ॥
Dizendo "Assim seja", o cozinheiro foi ao local dos carrascos e, sem medo, trouxe rapidamente carne humana.
1.192.40
एतत्संस्कृत्य विधिवदन्नोपहितमाशु वै ।
तस्मै प्रादाद्ब्राह्मणाय क्षुधिताय तपस्विने ॥ १.१९२.४० ॥
Tendo-o preparado segundo a regra e rapidamente servido como alimento, deu-o ao brâmane asceta faminto.
1.192.41
स सिद्धचक्षुषा दृष्ट्वा तदन्नं द्विजसत्तमः ।
अभोज्यमिदमित्याह क्रोधपर्याकुलेक्षणः ॥ १.१९२.४१ ॥
Aquele melhor dos duas vezes nascidos, vendo aquele alimento com sua visão perfeita, disse com os olhos perturbados pela ira: "Isto não é próprio para comer."
1.192.42
यस्मादभोज्यमन्नं मे ददाति स नृपाधमः ॥ १.१९२.४२ ॥
Porque aquele mais vil dos reis me dá alimento que não é próprio para comer.
1.192.43
सक्तो मानुषमांसेषु यथोक्तः शक्तिना पुरा ।
उद्वेजनीयो भूतानां चरिष्यति महीमिमाम् ॥ १.१९२.४३ ॥
Como Śakti disse antes, ele se apegará à carne humana, será temido pelos seres e vagará por esta terra.
1.192.44
द्विरनुव्याहृते राज्ञः स शापो बलवानभूत् ।
रक्षोबलसमाविष्टो विसंज्ञश्चाभवन्नृपः ॥ १.१९२.४४ ॥
Quando o rei falou uma segunda vez, aquela maldição tornou-se poderosa, e o rei, possuído pelo poder dos rākṣasas, ficou sem sentidos.
1.192.45
ततः स नृपतिश्रेष्ठो रक्षसापहृतेन्द्रियः ।
उवाच शख्तिं तं दृष्ट्वा न चिरादिव भारत ॥ १.१९२.४५ ॥
Então aquele melhor dos reis, com os sentidos arrebatados pelo rākṣasa, olhou para Śakti e falou-lhe, como se não tivesse passado muito tempo, ó Bhārata.
1.192.46
यस्मादसदृशः शापः प्रयुक्तोऽयं मयि त्वया ।
तस्मात्त्वत्तः प्रवर्तिष्ये खादितुं पुरुषानहम् ॥ १.१९२.४६ ॥
Porque lançaste sobre mim esta maldição inadequada, por tua causa começarei a devorar homens.
1.192.47
एवमुक्त्वा ततः सद्यस्तं प्राणैर्विप्रयोज्य च ।
शक्तिं तं भक्षयामास व्याघ्रः पशुमिवेप्सितम् ॥ १.१९२.४७ ॥
Tendo falado assim, imediatamente tirou-lhe a vida e devorou Śakti, como um tigre devora a presa que deseja.
1.192.48
शक्तिनं तु मृतं दृष्ट्वा विश्वामित्रः पुनःपुनः ।
वसिष्ठस्यैव पुत्रेषु तद्रक्षः संदिदेश ह ॥ १.१९२.४८ ॥
Ao ver Śaktin morto, Viśvāmitra repetidamente dirigiu aquele rākṣasa contra os filhos de Vasiṣṭha.
1.192.49
स ताञ्शक्त्यवरान्पुत्रान्वसिष्ठस्य महात्मनः ।
भक्षयामास संक्रुद्धः सिंहः क्षुद्रमृगानिव ॥ १.१९२.४९ ॥
Enfurecido, devorou os filhos mais novos do magnânimo Vasiṣṭha, como um leão devora pequenos veados.
1.192.50
वसिष्ठो घातिताञ्श्रुत्वा विश्वामित्रेण तान्सुतान् ।
धारयामास तं शोकं महाद्रिरिव मेदिनीम् ॥ १.१९२.५० ॥
Ao ouvir que aqueles filhos tinham sido mortos por Viśvāmitra, Vasiṣṭha suportou aquela dor como uma grande montanha sustenta a terra.
1.192.51
चक्रे चात्मविनाशाय बुद्धिं स मुनिसत्तमः ।
न त्वेव कौशिकोच्छेदं मेने मतिमतां वरः ॥ १.१९२.५१ ॥
Aquele melhor dos sábios resolveu destruir-se a si mesmo, mas o melhor dos sábios não pensou em causar a ruína de Kauśika (Viśvāmitra).
1.192.52
स मेरुकूटादात्मानं मुमोच भगवानृषिः ।
गिरेस्तस्य शिलायां तु तूलराशाविवापतत् ॥ १.१९२.५२ ॥
Aquele venerável sábio lançou-se de um pico do Meru, mas sobre a rocha daquela montanha caiu como se caísse sobre um monte de algodão.
1.192.53
न ममार च पातेन स यदा तेन पाण्डव ।
तदाग्निमिद्धं भगवान्संविवेश महावने ॥ १.१९२.५३ ॥
Ó Pāṇḍava, quando não morreu com aquela queda, o venerável sábio entrou no fogo aceso da grande floresta.
1.192.54
तं तदा सुसमिद्धोऽपि न ददाह हुताशनः ।
दीप्यमानोऽप्यमित्रघ्न शीतोऽग्निरभवत्ततः ॥ १.१९२.५४ ॥
Ó destruidor de inimigos, embora o fogo ardesse furiosamente, não o queimou; ainda ardendo, aquele fogo tornou-se então frio.
1.192.55
स समुद्रमभिप्रेक्ष्य शोकाविष्टो महामुनिः ।
बद्ध्वा कण्ठे शिलां गुर्वीं निपपात तदाम्भसि ॥ १.१९२.५५ ॥
Ao contemplar o oceano, o grande sábio, tomado pela dor, amarrou ao pescoço uma pedra pesada e então lançou-se às águas.
1.192.56
स समुद्रोर्मिवेगेन स्थले न्यस्तो महामुनिः ।
न ममार यदा विप्रः कथंचित्संशितव्रतः।
जगाम स ततः खिन्नः पुनरेवाश्रमं प्रति ॥ १.१९२.५६ ॥
Lançado à praia pela força das ondas do oceano, o grande sábio não morreu, pois o brâmane, firme em seu voto, de algum modo sobreviveu. Então, abatido, voltou novamente para o seu eremitério.