ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 1.192
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.192.1
ऋष्योस्तु यत्कृते वैरं विश्वामित्रवसिष्ठयोः ।
बभूव गन्धर्वपते शंस तत्सर्वमेव मे ॥ १.१९२.१ ॥
ಗಂಧರ್ವಪತಿಯೇ! ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಮತ್ತು ವಸಿಷ್ಠ ಈ ಇಬ್ಬರು ಋಷಿಗಳ ನಡುವೆ ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ವೈರ ಉಂಟಾಯಿತೋ, ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನನಗೆ ಹೇಳು.
1.192.2
माहात्म्यं च वसिष्ठस्य ब्राह्मण्यं ब्रह्मतेजसः ।
विश्वामित्रस्य च तथा क्षत्रस्य च महात्मनः ॥ १.१९२.२ ॥
ವಸಿಷ್ಠನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ ಬ್ರಹ್ಮತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಅವನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವವನ್ನೂ, ಮಹಾತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನ ಕ್ಷಾತ್ರವನ್ನೂ (ಹೇಳು).
1.192.3
न शृण्वानस्त्वहं तृप्तिमुपगच्छामि खेचर ।
आख्याहि गन्धर्वपते शंस तत्सर्वमेव मे ॥ १.१९२.३ ॥
ಕೇಳಿದರೂ ನನಗೆ ತೃಪ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆಕಾಶಚಾರಿಯೇ! ಗಂಧರ್ವಪತಿಯೇ! ಹೇಳು, ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನನಗೆ ಹೇಳು.
1.192.4
माहात्म्यं च वसिष्ठस्य विश्वामित्रस्य भाषते ॥ १.१९२.४ ॥
ವಸಿಷ್ಠನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.
1.192.5
इदं वासिष्ठमाख्यानं पुराणं पुण्यमुत्तमम् ।
पार्थ सर्वेषु लोकेषु विश्रुतं तन्निबोध मे ॥ १.१९२.५ ॥
ಇದು ವಸಿಷ್ಠನ ಕುರಿತಾದ ಪುರಾತನ, ಪವಿತ್ರ, ಉತ್ತಮ ಆಖ್ಯಾನ; ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದದ್ದು. ಪಾರ್ಥ! ಅದನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳು.
1.192.6
कल्माषपाद इत्येवं लोके राजा बभूव ह ।
इक्ष्वाकुवंशजः पार्थ तेजसाऽसदृशो भुवि ॥ १.१९२.६ ॥
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಮಾಷಪಾದ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ರಾಜನಿದ್ದನು; ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ವಂಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವನು. ಪಾರ್ಥ! ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ತೇಜಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸಮಾನರು ಇರಲಿಲ್ಲ.
1.192.7
स कदाचिद्वनं राजा मृगयां निर्ययौ पुरात् ।
मृगान्विध्यन्वराहांश्च चचार रिपुमर्दनः ॥ १.१९२.७ ॥
ಒಮ್ಮೆ ಆ ರಾಜನು ಬೇಟೆಗಾಗಿ ನಗರದಿಂದ ಕಾಡಿಗೆ ಹೊರಟನು. ಜಿಂಕೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕಾಡುಹಂದಿಗಳನ್ನು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಮರ್ದಿಸುವ ಆ ರಾಜನು ಸಂಚರಿಸಿದನು.
1.192.8
तस्मिन्वने महाघोरे खङ्गांश्च बहुशोऽहनत् ।
हत्वा च सुचिरं श्रान्तो राजा निववृते ततः ॥ १.१९२.८ ॥
ಆ ಅತಿ ಭಯಂಕರ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಹಲವು ಬಾರಿ ಖಡ್ಗಮೃಗಗಳನ್ನು ಕೊಂದನು. ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಕೊಂದು ದಣಿದ ರಾಜನು ಆಗ ಹಿಂದಿರುಗಿದನು.
1.192.9
अकामयत्तं याज्यार्थे विश्वामित्रः प्रतापवान् ।
स तु राजा महात्मानं वासिष्ठमृषिसत्तमम् ॥ १.१९२.९ ॥
ಯಜ್ಞದ ಪುರೋಹಿತನನ್ನಾಗಿಸಲು ಪ್ರತಾಪವಂತ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಅವನನ್ನು ಬಯಸಿದನು. ಆದರೆ ಆ ರಾಜನು ಮಹಾತ್ಮ ವಸಿಷ್ಠನನ್ನು, ಋಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು, (ಬಯಸಿದನು).
1.192.10
तृषार्तश्च क्षुधार्तश्च एकायनगतः पथि ।
अपश्यदजितः सङ्ख्ये मुनिं प्रतिमुखागतम् ॥ १.१९२.१० ॥
ತೃಷೆ ಮತ್ತು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಒಂದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅಜೇಯನಾದ ಅವನು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಮುನಿಯನ್ನು ಕಂಡನು.
1.192.11
शक्तिं नाम महाभागं वसिष्ठकुलवर्धनम् ।
ज्येष्ठं पुत्रं पुत्रशताद्वसिष्ठस्य महात्मनः ॥ १.१९२.११ ॥
ಶಕ್ತಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ, ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತ, ವಸಿಷ್ಠ ವಂಶವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವ, ಮಹಾತ್ಮ ವಸಿಷ್ಠನ ನೂರು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಮಗನನ್ನು (ಕಂಡನು).
1.192.12
अपगच्छ पथोऽस्माकमित्येवं पार्थिवोऽब्रवीत् ।
तथा ऋषिरुवाचैनं सान्त्वयञ्श्लक्ष्णया गिरा ॥ १.१९२.१२ ॥
"ನಮ್ಮ ದಾರಿಯಿಂದ ಸರಿದು ಹೋಗು" ಎಂದು ರಾಜನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು. ಆಗ ಋಷಿಯು ಮೃದು ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸುತ್ತಾ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.
1.192.13
मम पन्था महाराज धर्म एष सनातनः ।
वृद्धभीरुनृपस्नातस्त्रीरोगिवरचक्रिणाम् ॥ १.१९२.१३ ॥
ಮಹಾರಾಜನೇ, ಇದು ನನ್ನ ದಾರಿ; ಇದೇ ಸನಾತನ ಧರ್ಮ. ವೃದ್ಧರು, ಭೀರುಗಳು, ರಾಜರು, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವರು, ಸ್ತ್ರೀಯರು, ರೋಗಿಗಳು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಥಿಕರು (ಇವರಿಗೆ ದಾರಿ ಬಿಡಬೇಕು).
1.192.14
पन्था देयो नृपैस्तेषामन्यैस्तैस्तस्य भूपतेः ।
राज्ञा सर्वेषा धर्मेषु देयः पन्था द्विजातये ॥ १.१९२.१४ ॥
ರಾಜರು ಅವರಿಗೆ ದಾರಿ ಬಿಡಬೇಕು; ಇತರರೂ ಆ ಭೂಪತಿಗೆ ದಾರಿ ಬಿಡಬೇಕು. ಧರ್ಮದಂತೆ ರಾಜನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದಾರಿ ಬಿಡಬೇಕು; ದ್ವಿಜನಿಗೂ ದಾರಿ ಬಿಡಬೇಕು.
1.192.15
एवं परस्परं तौ तु पथोऽर्थं वाक्यमूचतुः ।
अपसर्पापसर्पेति वागुत्तरमकुर्वताम् ॥ १.१९२.१५ ॥
ಹೀಗೆ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ದಾರಿಗಾಗಿ ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡಿದರು. "ಸರಿ, ಸರಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಉತ್ತರಿಸಿದರು.
1.192.16
ऋषिस्तु नापचक्राम तस्मिन्धर्मपथे स्थितः ।
अपि राजा मुनेर्मार्गात्क्रोधान्नापजगाम ह ॥ १.१९२.१६ ॥
ಆದರೆ ಆ ಋಷಿ ಧರ್ಮಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ. ರಾಜನೂ ಕೋಪದಿಂದ ಮುನಿಯ ದಾರಿಯಿಂದ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ.
1.192.17
अमुञ्चन्तं तु पन्थानं तमृषिं नृपसत्तमः ।
जगाम कशया मोहात्तदा राक्षसन्मुनिम् ॥ १.१९२.१७ ॥
ದಾರಿ ಬಿಡದ ಆ ಋಷಿಯ ಬಳಿಗೆ ರಾಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಮೋಹದಿಂದ ಚಾಟಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೋದನು; ಆಗ ರಾಕ್ಷಸನಂತೆ ಮುನಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದನು.
1.192.18
कशाप्रहाराभिहतस्ततः स मुनिसत्तमः ।
तं शशाप नृपश्रेष्ठं वासिष्ठः क्रोधमूर्च्छितः ॥ १.१९२.१८ ॥
ಚಾಟಿಯ ಏಟಿನಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಕೋಪದಿಂದ ಮೂರ್ಛಿತನಾದ ವಸಿಷ್ಠ ವಂಶಸ್ಥನು, ಆ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ಶಪಿಸಿದನು.
1.192.19
हंसि राक्षसवद्यस्माद्राजापशद तापसम् ।
तस्मात्त्वमद्यप्रभृति पुरुषादो भविष्यसि ॥ १.१९२.१९ ॥
ರಾಕ್ಷಸನಂತೆ ನೀನು ತಪಸ್ವಿಯನ್ನು ಕೊಂದೆ, ರಾಜನೇ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದಿನಿಂದ ನೀನು ನರಭಕ್ಷಕನಾಗುವೆ.
1.192.20
मनुष्यपिशिते सक्तश्चरिष्यसि महीमिमाम् ।
गच्छ राजाधमेत्युक्तः शक्तिना वीर्यशक्तिना ॥ १.१९२.२० ॥
ಮನುಷ್ಯಮಾಂಸದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿ ನೀನು ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುವೆ; ಹೋಗು, ಅಧಮ ರಾಜನೇ ಎಂದು ವೀರ್ಯಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನೀನು ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆ.
1.192.21
ततो याज्यनिमित्तं तु विश्वामित्रवसिष्ठयोः ।
वैरमासीत्तदा तं तु विश्वामित्रोऽन्वपद्यत ॥ १.१९२.२१ ॥
ಆಗ ಯಾಜ್ಯ ಕಾರ್ಯದ ಕಾರಣದಿಂದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಮತ್ತು ವಸಿಷ್ಠರ ನಡುವೆ ವೈರ ಉಂಟಾಯಿತು; ಆಗ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು.
1.192.22
तयोर्विवदतोरेवं समीपमुपचक्रमे ।
ऋषिरुग्रतपाः पार्थ विश्वामित्रः प्रतापवान् ॥ १.१९२.२२ ॥
ಅವರಿಬ್ಬರು ಹೀಗೆ ವಾದಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಓ ಪಾರ್ಥ, ಉಗ್ರ ತಪಸ್ವಿ ಪ್ರತಾಪವಂತ ಋಷಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ಅವರ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದರು.
1.192.23
ततः स बुबुधे पश्चात्तमृषिं नृपसत्तमः ।
ऋषेः पुत्रं वसिष्ठस्य वसिष्ठमिव तेजसा ॥ १.१९२.२३ ॥
ಆಗ ರಾಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಆ ಋಷಿಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು; ಅವನು ವಸಿಷ್ಠನ ಮಗ, ತೇಜಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಸಿಷ್ಠನಂತೆಯೇ ಇದ್ದನು.
1.192.24
अन्तर्धाय ततोऽत्मानं विश्वामित्रोऽपि भारत ।
तावुभावतिचक्राम चिकीर्षन्नात्मनः प्रियम् ॥ १.१९२.२४ ॥
ಆಗ ಓ ಭಾರತ, ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನೂ ತನ್ನನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಇಷ್ಟವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಬಯಸಿ ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನು ದಾಟಿ ಮುಂದೆ ಹೋದನು.
1.192.25
स तु शप्तस्तदा तेन शक्तिना वै नृपोत्तमः ।
जगाम शरणं शक्तिं प्रसादयितुमर्हयन् ॥ १.१९२.२५ ॥
ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಗ ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜನು ಶಕ್ತಿಯ ಬಳಿ ಶರಣು ಹೋಗಿ ಅವನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲು ಮುಂದಾದನು.
1.192.26
तस्य भावं विदित्वा स नृपतेः कुरुसत्तम ।
विश्वामित्रस्ततो रक्ष आदिदेश नृपं प्रति ॥ १.१९२.२६ ॥
ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಆ ರಾಜನ ಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಆಗ ರಾಜನ ಕಡೆಗೆ ಒಬ್ಬ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿದನು.
1.192.27
शापात्तस्य तु विप्रर्षेर्विश्वामित्रस्य चाज्ञया ।
राक्षसः किङ्करो नाम विवेश नृपतिं तदा ॥ १.१९२.२७ ॥
ಆ ವಿಪ್ರರ್ಷಿಯ ಶಾಪದಿಂದ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಕಿಂಕರನೆಂಬ ರಾಕ್ಷಸನು ಆಗ ರಾಜನನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
1.192.28
रक्षसा तं गृहीतं तु विदित्वा मुनिसत्तमः ।
विश्वामित्रोऽप्यपाक्रामत्तस्माद्देशादरिन्दम ॥ १.१९२.२८ ॥
ರಾಕ್ಷಸನು ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಕೂಡ, ಶತ್ರುದಮನನೇ, ಆ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದನು.
1.192.29
ततः स नृपतिर्विद्वान्रक्षन्नात्मानमात्मना ।
बलवत्पीड्यमानोऽपि रक्षसान्तर्गतेन ह ॥ १.१९२.२९ ॥
ಆಗ ಆ ವಿದ್ವಾಂಸ ರಾಜನು, ರಾಕ್ಷಸನಿಂದ ಒಳಗೆ ಹಿಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟು ಬಲವಾಗಿ ಪೀಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು.
1.192.30
ददर्शाथ द्विजः कश्चिद्राजानं प्रस्थितं वनम् ।
अयाचत क्षुधापन्नः समांसं भोजनं तदा ॥ १.१९२.३० ॥
ಆಗ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲಿದ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಕಾಡಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದ ರಾಜನನ್ನು ಕಂಡು, ಮಾಂಸಸಹಿತ ಆಹಾರವನ್ನು ಬೇಡಿದನು.
1.192.31
तमुवाचाथ राजर्षिर्द्विजं मित्रसहस्तदा ।
आस्स्व ब्रह्मंस्त्वमत्रैव मुहूर्तं प्रतिपालयन् ॥ १.१९२.३१ ॥
ಆಗ ರಾಜರ್ಷಿ ಮಿತ್ರಸಹನು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನೀನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತು ಕಾಯಿರಿ.'
1.192.32
निवृत्तः प्रतिदास्यामि भोजनं ते यथेप्सितम् ।
इत्युक्त्वा प्रययौ राजा तस्थौ च द्विजसत्तमः ॥ १.१९२.३२ ॥
'ಹಿಂದಿರುಗಿ ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಭೋಜನ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ರಾಜನು ಹೋದನು; ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತನು.
1.192.33
ततो राजा परिक्रम्य यथाकामं यथासुखम् ।
निवृत्तोऽन्तःपुरं पार्थ प्रविवेश महामनाः ॥ १.१९२.३३ ॥
ನಂತರ ರಾಜನು ತನ್ನಿಚ್ಛೆಯಂತೆ, ಸುಖದಿಂದ ಸುತ್ತಾಡಿ, ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ಉದಾರ ಮನಸ್ಸಿನವನಾಗಿ ಅಂತಃಪುರಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
1.192.34
अन्तर्गतस्तदा राजा श्रुत्वा ब्राह्मणभाषितम् ।
सोऽन्तःपुरं प्रविश्याथ न सस्मार नराधिपः ॥ १.१९२.३४ ॥
ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ ರಾಜನ ಮನಸ್ಸು ಬೇರೆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನವಾಗಿತ್ತು; ಅಂತಃಪುರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಆ ನರಾಧಿಪನಿಗೆ ಅದು ನೆನಪಾಗಲಿಲ್ಲ.
1.192.35
ततोऽर्धरात्र उत्थाय सूदमानाय्य सत्वरम् ।
उवाच राजा संस्मृत्य ब्राह्मणस्य प्रतिश्रुतम् ॥ १.१९२.३५ ॥
ನಂತರ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದು, ಅಡುಗೆಯವನನ್ನು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಕರೆಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ನೀಡಿದ ಮಾತನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು.
1.192.36
गच्छामुष्मिन्वनोद्देशे ब्राह्मणो मां प्रतीक्षते ।
अन्नार्थी तं त्वमन्नेन समांसेनोपपादय ॥ १.१९२.३६ ॥
'ಹೋಗು, ಆ ಕಾಡಿನ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆಹಾರವನ್ನು ಬಯಸುವ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಮಾಂಸದೊಂದಿಗೆ ಊಟವನ್ನು ನೀನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸು.'
1.192.37
एवमुक्तस्ततः सूदः सोऽनासाद्यामिषं क्वचित् ।
निवेदयामास तदा तस्मै राज्ञे व्यथान्वितः ॥ १.१९२.३७ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಅಡುಗೆಯವನು, ಎಲ್ಲಿಯೂ ಮಾಂಸ ಸಿಗದೆ, ದುಃಖದಿಂದ ಆ ರಾಜನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದನು.
1.192.38
राजा तु रक्षसाविष्टः सूदमाह गतव्यथः ।
अप्येनं नरमांसेन भोजयेति पुनः पुनः ॥ १.१९२.३८ ॥
ಆದರೆ ರಾಕ್ಷಸನಿಂದ ಆವೇಶಗೊಂಡ ಆ ರಾಜನು, ದುಃಖವಿಲ್ಲದೆ, ಅಡುಗೆಯವನಿಗೆ "ಇವನಿಗೆ ನರಮಾಂಸದಿಂದಲೇ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸು" ಎಂದು ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳಿದನು.
1.192.39
तथेत्युक्त्वा ततः सूदः संस्थानं वध्यघातिनाम् ।
गत्वाऽऽजहार त्वरितो नरमांसमपेतभीः ॥ १.१९२.३९ ॥
"ಹಾಗೆಯೇ" ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಆ ಅಡುಗೆಯವನು ವಧ್ಯರನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವವರ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನರಮಾಂಸವನ್ನು ತಂದನು.
1.192.40
एतत्संस्कृत्य विधिवदन्नोपहितमाशु वै ।
तस्मै प्रादाद्ब्राह्मणाय क्षुधिताय तपस्विने ॥ १.१९२.४० ॥
ಇದನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ, ಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿ ಊಟವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಹಸಿದ ತಪಸ್ವಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು.
1.192.41
स सिद्धचक्षुषा दृष्ट्वा तदन्नं द्विजसत्तमः ।
अभोज्यमिदमित्याह क्रोधपर्याकुलेक्षणः ॥ १.१९२.४१ ॥
ಆ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು ಸಿದ್ಧ-ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಆ ಅನ್ನವನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೋಪದಿಂದ ಕಲಕಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ "ಇದು ತಿನ್ನಲು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ" ಎಂದನು.
1.192.42
यस्मादभोज्यमन्नं मे ददाति स नृपाधमः ॥ १.१९२.४२ ॥
ಏಕೆಂದರೆ ಆ ರಾಜಾಧಮನು ನನಗೆ ತಿನ್ನಲಾಗದ ಅನ್ನವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
1.192.43
सक्तो मानुषमांसेषु यथोक्तः शक्तिना पुरा ।
उद्वेजनीयो भूतानां चरिष्यति महीमिमाम् ॥ १.१९२.४३ ॥
ಶಕ್ತಿಯು ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಮನುಷ್ಯ ಮಾಂಸದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿ, ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಭಯಂಕರನಾಗಿ ಅವನು ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುವನು.
1.192.44
द्विरनुव्याहृते राज्ञः स शापो बलवानभूत् ।
रक्षोबलसमाविष्टो विसंज्ञश्चाभवन्नृपः ॥ १.१९२.४४ ॥
ರಾಜನು ಎರಡನೆಯ ಬಾರಿ ಹೇಳಿದಾಗ ಆ ಶಾಪ ಬಲವಾಯಿತು. ರಾಕ್ಷಸ ಬಲದಿಂದ ಆವೇಶಗೊಂಡ ರಾಜ ಪ್ರಜ್ಞಾಹೀನನಾದನು.
1.192.45
ततः स नृपतिश्रेष्ठो रक्षसापहृतेन्द्रियः ।
उवाच शख्तिं तं दृष्ट्वा न चिरादिव भारत ॥ १.१९२.४५ ॥
ಆಗ ರಾಕ್ಷಸನಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಬಹಳ ಸಮಯ ಕಳೆಯದಂತೆ, ಓ ಭಾರತ, ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.
1.192.46
यस्मादसदृशः शापः प्रयुक्तोऽयं मयि त्वया ।
तस्मात्त्वत्तः प्रवर्तिष्ये खादितुं पुरुषानहम् ॥ १.१९२.४६ ॥
ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಈ ಅಸಮಂಜಸ ಶಾಪವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ನಾನು ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಪ್ರವೃತ್ತನಾಗುತ್ತೇನೆ.
1.192.47
एवमुक्त्वा ततः सद्यस्तं प्राणैर्विप्रयोज्य च ।
शक्तिं तं भक्षयामास व्याघ्रः पशुमिवेप्सितम् ॥ १.१९२.४७ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತೆಗೆದು, ಹುಲಿ ಬಯಸಿದ ಪಶುವನ್ನು ತಿನ್ನುವಂತೆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅವನು ಭಕ್ಷಿಸಿದನು.
1.192.48
शक्तिनं तु मृतं दृष्ट्वा विश्वामित्रः पुनःपुनः ।
वसिष्ठस्यैव पुत्रेषु तद्रक्षः संदिदेश ह ॥ १.१९२.४८ ॥
ಶಕ್ತಿನನು ಮರಣಹೊಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಪದೇಪದೇ ವಸಿಷ್ಠನ ಪುತ್ರರ ಮೇಲೆ ಆ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿದನು.
1.192.49
स ताञ्शक्त्यवरान्पुत्रान्वसिष्ठस्य महात्मनः ।
भक्षयामास संक्रुद्धः सिंहः क्षुद्रमृगानिव ॥ १.१९२.४९ ॥
ಕೋಪಗೊಂಡ ಅವನು ಮಹಾತ್ಮ ವಸಿಷ್ಠನ ಕಿರಿಯ ಮಕ್ಕಳಾದ ಶಕ್ತಿಯ ಪುತ್ರರನ್ನು, ಸಿಂಹವು ಸಣ್ಣ ಜಿಂಕೆಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವಂತೆ ಭಕ್ಷಿಸಿದನು.
1.192.50
वसिष्ठो घातिताञ्श्रुत्वा विश्वामित्रेण तान्सुतान् ।
धारयामास तं शोकं महाद्रिरिव मेदिनीम् ॥ १.१९२.५० ॥
ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನಿಂದ ಆ ಮಕ್ಕಳು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟರೆಂದು ಕೇಳಿದ ವಸಿಷ್ಠನು, ಮಹಾಪರ್ವತವು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಂತೆ ಆ ಶೋಕವನ್ನು ಹೊತ್ತನು.
1.192.51
चक्रे चात्मविनाशाय बुद्धिं स मुनिसत्तमः ।
न त्वेव कौशिकोच्छेदं मेने मतिमतां वरः ॥ १.१९२.५१ ॥
ಆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ತನ್ನ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಬುದ್ಧಿವಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಕೌಶಿಕನ (ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನ) ನಾಶವನ್ನು ಬಯಸಲಿಲ್ಲ.
1.192.52
स मेरुकूटादात्मानं मुमोच भगवानृषिः ।
गिरेस्तस्य शिलायां तु तूलराशाविवापतत् ॥ १.१९२.५२ ॥
ಭಗವಂತನಾದ ಆ ಋಷಿಯು ಮೇರುವಿನ ಶಿಖರದಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಎಸೆದುಕೊಂಡನು; ಆದರೆ ಆ ಪರ್ವತದ ಶಿಲೆಯ ಮೇಲೆ ಅವನು ಹತ್ತಿಯ ರಾಶಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಂತೆ ಬಿದ್ದನು.
1.192.53
न ममार च पातेन स यदा तेन पाण्डव ।
तदाग्निमिद्धं भगवान्संविवेश महावने ॥ १.१९२.५३ ॥
ಓ ಪಾಂಡವನೇ, ಆ ಪತನದಿಂದ ಅವನು ಸಾಯದಿದ್ದಾಗ, ಭಗವಂತನು ಮಹಾವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
1.192.54
तं तदा सुसमिद्धोऽपि न ददाह हुताशनः ।
दीप्यमानोऽप्यमित्रघ्न शीतोऽग्निरभवत्ततः ॥ १.१९२.५४ ॥
ಶತ್ರುಘ್ನನೇ, ಆಗ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿದ ಅಗ್ನಿಯೂ ಅವನನ್ನು ಸುಡಲಿಲ್ಲ; ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಆ ಅಗ್ನಿ ಆಗ ತಣ್ಣಗಾಯಿತು.
1.192.55
स समुद्रमभिप्रेक्ष्य शोकाविष्टो महामुनिः ।
बद्ध्वा कण्ठे शिलां गुर्वीं निपपात तदाम्भसि ॥ १.१९२.५५ ॥
ಆ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ನೋಡಿ ಶೋಕದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಮಹಾಮುನಿ, ಕೊರಳಿಗೆ ಒಂದು ಭಾರೀ ಕಲ್ಲನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಆಗ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದನು.
1.192.56
स समुद्रोर्मिवेगेन स्थले न्यस्तो महामुनिः ।
न ममार यदा विप्रः कथंचित्संशितव्रतः।
जगाम स ततः खिन्नः पुनरेवाश्रमं प्रति ॥ १.१९२.५६ ॥
ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳ ವೇಗದಿಂದ ಆ ಮಹಾಮುನಿ ದಡದ ಮೇಲೆ ಬಿಸಾಡಲ್ಪಟ್ಟನು. ತನ್ನ ದೃಢವ್ರತದಿಂದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಗೋ ಸಾಯಲಿಲ್ಲ; ಆಗ ಅವನು ಖಿನ್ನನಾಗಿ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಆಶ್ರಮದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು.