Mahābhārata · Adhyāya 1.192
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.192.1
ऋष्योस्तु यत्कृते वैरं विश्वामित्रवसिष्ठयोः ।
बभूव गन्धर्वपते शंस तत्सर्वमेव मे ॥ १.१९२.१ ॥
O Herr der Gandharvas, erzähle mir alles, was zur Feindschaft zwischen den Weisen Viśvāmitra und Vasiṣṭha führte.
1.192.2
माहात्म्यं च वसिष्ठस्य ब्राह्मण्यं ब्रह्मतेजसः ।
विश्वामित्रस्य च तथा क्षत्रस्य च महात्मनः ॥ १.१९२.२ ॥
Und die Größe Vasiṣṭhas, sein Brahmanentum mit dem Glanz des Brahman, ebenso das kriegerische Wesen des großherzigen Viśvāmitra.
1.192.3
न शृण्वानस्त्वहं तृप्तिमुपगच्छामि खेचर ।
आख्याहि गन्धर्वपते शंस तत्सर्वमेव मे ॥ १.१९२.३ ॥
Obwohl ich zuhöre, werde ich nicht zufrieden. Sprich, o Himmelswanderer, o Herr der Gandharvas, erzähle mir alles.
1.192.4
माहात्म्यं च वसिष्ठस्य विश्वामित्रस्य भाषते ॥ १.१९२.४ ॥
Er spricht von der Größe Vasiṣṭhas und Viśvāmitras.
1.192.5
इदं वासिष्ठमाख्यानं पुराणं पुण्यमुत्तमम् ।
पार्थ सर्वेषु लोकेषु विश्रुतं तन्निबोध मे ॥ १.१९२.५ ॥
Dies ist die alte, heilige und höchste Erzählung über Vasiṣṭha, berühmt in allen Welten. O Pārtha, höre sie von mir.
1.192.6
कल्माषपाद इत्येवं लोके राजा बभूव ह ।
इक्ष्वाकुवंशजः पार्थ तेजसाऽसदृशो भुवि ॥ १.१९२.६ ॥
In dieser Welt lebte ein König namens Kalmāṣapāda, geboren im Geschlecht des Ikṣvāku. O Pārtha, auf Erden war ihm an Glanz niemand gleich.
1.192.7
स कदाचिद्वनं राजा मृगयां निर्ययौ पुरात् ।
मृगान्विध्यन्वराहांश्च चचार रिपुमर्दनः ॥ १.१९२.७ ॥
Eines Tages zog der König aus der Stadt in den Wald zur Jagd. Hirsche und Eber mit Pfeilen durchbohrend, streifte der Feindebezwinger umher.
1.192.8
तस्मिन्वने महाघोरे खङ्गांश्च बहुशोऽहनत् ।
हत्वा च सुचिरं श्रान्तो राजा निववृते ततः ॥ १.१९२.८ ॥
In jenem sehr furchtbaren Wald erlegte er oftmals Nashörner. Vom langen Töten erschöpft, kehrte der König dann um.
1.192.9
अकामयत्तं याज्यार्थे विश्वामित्रः प्रतापवान् ।
स तु राजा महात्मानं वासिष्ठमृषिसत्तमम् ॥ १.१९२.९ ॥
Der mächtige Viśvāmitra wünschte ihn als Opferpriester. Doch jener König begehrte den großherzigen Vasiṣṭha, den besten der Weisen.
1.192.10
तृषार्तश्च क्षुधार्तश्च एकायनगतः पथि ।
अपश्यदजितः सङ्ख्ये मुनिं प्रतिमुखागतम् ॥ १.१९२.१० ॥
Von Durst und Hunger gequält, als er auf einem einzigen Weg ging, sah der im Kampf Unbesiegte einen Weisen ihm entgegenkommen.
1.192.11
शक्तिं नाम महाभागं वसिष्ठकुलवर्धनम् ।
ज्येष्ठं पुत्रं पुत्रशताद्वसिष्ठस्य महात्मनः ॥ १.१९२.११ ॥
Er sah Śakti mit Namen, den hochgesegneten, Vermehrer der Familie Vasiṣṭhas, den ältesten Sohn unter den hundert Söhnen des großherzigen Vasiṣṭha.
1.192.12
अपगच्छ पथोऽस्माकमित्येवं पार्थिवोऽब्रवीत् ।
तथा ऋषिरुवाचैनं सान्त्वयञ्श्लक्ष्णया गिरा ॥ १.१९२.१२ ॥
»Weiche von unserem Weg«, sprach so der König. Da redete der Weise, ihn mit sanfter Rede beschwichtigend, zu ihm.
1.192.13
मम पन्था महाराज धर्म एष सनातनः ।
वृद्धभीरुनृपस्नातस्त्रीरोगिवरचक्रिणाम् ॥ १.१९२.१३ ॥
Großer König, dies ist mein Weg; dies ist das ewige Dharma. Den Alten, den Furchtsamen, Königen, dem Gebadeten, Frauen, Kranken und den besten Wagenkämpfern (gebührt der Vortritt).
1.192.14
पन्था देयो नृपैस्तेषामन्यैस्तैस्तस्य भूपतेः ।
राज्ञा सर्वेषा धर्मेषु देयः पन्था द्विजातये ॥ १.१९२.१४ ॥
Könige sollen ihnen den Weg freigeben, und andere sollen dem Herrscher der Erde den Weg freigeben. Nach dem Dharma soll der König allen den Weg freigeben und dem Zweimalgeborenen den Weg freigeben.
1.192.15
एवं परस्परं तौ तु पथोऽर्थं वाक्यमूचतुः ।
अपसर्पापसर्पेति वागुत्तरमकुर्वताम् ॥ १.१९२.१५ ॥
So sprachen die beiden einander wegen des Weges an; sie antworteten einander mit »Weiche aus, weiche aus!«.
1.192.16
ऋषिस्तु नापचक्राम तस्मिन्धर्मपथे स्थितः ।
अपि राजा मुनेर्मार्गात्क्रोधान्नापजगाम ह ॥ १.१९२.१६ ॥
Doch der Weise, fest auf dem Pfad des Dharma stehend, wich nicht zur Seite; auch der König wich vor Zorn nicht vom Weg des Weisen.
1.192.17
अमुञ्चन्तं तु पन्थानं तमृषिं नृपसत्तमः ।
जगाम कशया मोहात्तदा राक्षसन्मुनिम् ॥ १.१९२.१७ ॥
Zu jenem Weisen, der den Weg nicht freigab, ging der beste der Könige, verblendet, mit einer Peitsche; da schlug er den Weisen wie ein Dämon.
1.192.18
कशाप्रहाराभिहतस्ततः स मुनिसत्तमः ।
तं शशाप नृपश्रेष्ठं वासिष्ठः क्रोधमूर्च्छितः ॥ १.१९२.१८ ॥
Von dem Peitschenhieb getroffen, verfluchte jener beste der Weisen, ein Nachkomme Vasiṣṭhas, von Zorn übermannt, jenen besten der Könige.
1.192.19
हंसि राक्षसवद्यस्माद्राजापशद तापसम् ।
तस्मात्त्वमद्यप्रभृति पुरुषादो भविष्यसि ॥ १.१९२.१९ ॥
Weil du den Asketen wie ein Dämon erschlagen hast, o König, sollst du von heute an ein Menschenfresser werden.
1.192.20
मनुष्यपिशिते सक्तश्चरिष्यसि महीमिमाम् ।
गच्छ राजाधमेत्युक्तः शक्तिना वीर्यशक्तिना ॥ १.१९२.२० ॥
An Menschenfleisch gebunden wirst du über diese Erde wandern. »Geh, niedriger König«, so sprach Śakti, mächtig in seiner Kraft.
1.192.21
ततो याज्यनिमित्तं तु विश्वामित्रवसिष्ठयोः ।
वैरमासीत्तदा तं तु विश्वामित्रोऽन्वपद्यत ॥ १.१९२.२१ ॥
Da entstand wegen des Opferpriesteramts Feindschaft zwischen Viśvāmitra und Vasiṣṭha; und Viśvāmitra verfolgte ihn damals.
1.192.22
तयोर्विवदतोरेवं समीपमुपचक्रमे ।
ऋषिरुग्रतपाः पार्थ विश्वामित्रः प्रतापवान् ॥ १.१९२.२२ ॥
Während die beiden so stritten, o Pārtha, näherte sich ihnen der Weise von gewaltiger Askese, der mächtige Viśvāmitra.
1.192.23
ततः स बुबुधे पश्चात्तमृषिं नृपसत्तमः ।
ऋषेः पुत्रं वसिष्ठस्य वसिष्ठमिव तेजसा ॥ १.१९२.२३ ॥
Danach erkannte der Beste der Könige jenen Weisen als den Sohn des Weisen Vasiṣṭha, als wäre Vasiṣṭha selbst in seinem Glanz.
1.192.24
अन्तर्धाय ततोऽत्मानं विश्वामित्रोऽपि भारत ।
तावुभावतिचक्राम चिकीर्षन्नात्मनः प्रियम् ॥ १.१९२.२४ ॥
Dann, o Bhārata, verbarg sich auch Viśvāmitra, und da er sein eigenes Ziel erreichen wollte, ging er an jenen beiden vorüber.
1.192.25
स तु शप्तस्तदा तेन शक्तिना वै नृपोत्तमः ।
जगाम शरणं शक्तिं प्रसादयितुमर्हयन् ॥ १.१९२.२५ ॥
Von Śakti verflucht, ging jener beste der Könige zu Śakti als Zuflucht, um ihn zu besänftigen.
1.192.26
तस्य भावं विदित्वा स नृपतेः कुरुसत्तम ।
विश्वामित्रस्ततो रक्ष आदिदेश नृपं प्रति ॥ १.१९२.२६ ॥
Da er seine Absicht erkannte, o Bester der Kurus, lenkte Viśvāmitra daraufhin einen Rākṣasa gegen den König.
1.192.27
शापात्तस्य तु विप्रर्षेर्विश्वामित्रस्य चाज्ञया ।
राक्षसः किङ्करो नाम विवेश नृपतिं तदा ॥ १.१९२.२७ ॥
Durch den Fluch jenes brahmanischen Weisen und auf Viśvāmitras Befehl drang damals ein Rākṣasa namens Kiṅkara in den König ein.
1.192.28
रक्षसा तं गृहीतं तु विदित्वा मुनिसत्तमः ।
विश्वामित्रोऽप्यपाक्रामत्तस्माद्देशादरिन्दम ॥ १.१९२.२८ ॥
Als er erfuhr, dass der Rākṣasa ihn ergriffen hatte, entfernte sich auch Viśvāmitra, der Beste der Weisen, von jenem Ort, o Bezwinger der Feinde.
1.192.29
ततः स नृपतिर्विद्वान्रक्षन्नात्मानमात्मना ।
बलवत्पीड्यमानोऽपि रक्षसान्तर्गतेन ह ॥ १.१९२.२९ ॥
Da schützte sich jener weise König selbst, obwohl er vom im Innern eingedrungenen Rākṣasa heftig gequält wurde.
1.192.30
ददर्शाथ द्विजः कश्चिद्राजानं प्रस्थितं वनम् ।
अयाचत क्षुधापन्नः समांसं भोजनं तदा ॥ १.१९२.३० ॥
Da sah ein Brahmane, von Hunger geplagt, den König zum Wald aufbrechen und bat ihn um Speise mit Fleisch.
1.192.31
तमुवाचाथ राजर्षिर्द्विजं मित्रसहस्तदा ।
आस्स्व ब्रह्मंस्त्वमत्रैव मुहूर्तं प्रतिपालयन् ॥ १.१९२.३१ ॥
Da sprach der königliche Weise Mitrasaha zu jenem Brahmanen: 'O Brahmane, setz dich hier hin und warte einen Augenblick.'
1.192.32
निवृत्तः प्रतिदास्यामि भोजनं ते यथेप्सितम् ।
इत्युक्त्वा प्रययौ राजा तस्थौ च द्विजसत्तमः ॥ १.१९२.३२ ॥
'Wenn ich zurückkehre, gebe ich dir Speise, so viel du begehrst', sprach er und ging fort; der beste der Brahmanen blieb dort stehen.
1.192.33
ततो राजा परिक्रम्य यथाकामं यथासुखम् ।
निवृत्तोऽन्तःपुरं पार्थ प्रविवेश महामनाः ॥ १.१९२.३३ ॥
Dann kehrte der König, nachdem er nach Belieben und zu seiner Freude umhergegangen war, o Pārtha, großherzig zurück und trat in den inneren Palast ein.
1.192.34
अन्तर्गतस्तदा राजा श्रुत्वा ब्राह्मणभाषितम् ।
सोऽन्तःपुरं प्रविश्याथ न सस्मार नराधिपः ॥ १.१९२.३४ ॥
Obwohl er die Worte des Brahmanen gehört hatte, war der König in Gedanken versunken; als er den inneren Palast betrat, erinnerte sich der Herrscher der Menschen nicht daran.
1.192.35
ततोऽर्धरात्र उत्थाय सूदमानाय्य सत्वरम् ।
उवाच राजा संस्मृत्य ब्राह्मणस्य प्रतिश्रुतम् ॥ १.१९२.३५ ॥
Dann stand er um Mitternacht auf, rief eilig den Koch herbei und sprach, da er das Versprechen gegenüber dem Brahmanen wieder im Gedächtnis hatte.
1.192.36
गच्छामुष्मिन्वनोद्देशे ब्राह्मणो मां प्रतीक्षते ।
अन्नार्थी तं त्वमन्नेन समांसेनोपपादय ॥ १.१९२.३६ ॥
'Geh, der Brahmane wartet in jenem Waldgebiet auf mich. Bereite dem Brahmanen, der nach Speise verlangt, eine Mahlzeit mit Fleisch zu.'
1.192.37
एवमुक्तस्ततः सूदः सोऽनासाद्यामिषं क्वचित् ।
निवेदयामास तदा तस्मै राज्ञे व्यथान्वितः ॥ १.१९२.३७ ॥
So angesprochen, meldete der Koch, da er nirgends Fleisch gefunden hatte und betrübt war, dem König.
1.192.38
राजा तु रक्षसाविष्टः सूदमाह गतव्यथः ।
अप्येनं नरमांसेन भोजयेति पुनः पुनः ॥ १.१९२.३८ ॥
Der König aber, von einem Rākṣasa besessen und ohne Kummer, sagte dem Koch immer wieder: "Speise ihn mit Menschenfleisch."
1.192.39
तथेत्युक्त्वा ततः सूदः संस्थानं वध्यघातिनाम् ।
गत्वाऽऽजहार त्वरितो नरमांसमपेतभीः ॥ १.१९२.३९ ॥
Er sagte "So sei es", ging zum Ort der Henker und brachte ohne Furcht schnell Menschenfleisch herbei.
1.192.40
एतत्संस्कृत्य विधिवदन्नोपहितमाशु वै ।
तस्मै प्रादाद्ब्राह्मणाय क्षुधिताय तपस्विने ॥ १.१९२.४० ॥
Nachdem er es vorschriftsmäßig zubereitet und rasch als Speise angerichtet hatte, gab er es dem hungrigen asketischen Brahmanen.
1.192.41
स सिद्धचक्षुषा दृष्ट्वा तदन्नं द्विजसत्तमः ।
अभोज्यमिदमित्याह क्रोधपर्याकुलेक्षणः ॥ १.१९२.४१ ॥
Jener Vorzüglichste der Zweimalgeborenen sah jene Speise mit seinem vollendeten Blick und sprach, die Augen von Zorn verstört: "Dies ist nicht zum Essen geeignet."
1.192.42
यस्मादभोज्यमन्नं मे ददाति स नृपाधमः ॥ १.१९२.४२ ॥
Weil jener niederste der Könige mir Speise gibt, die nicht zum Essen geeignet ist.
1.192.43
सक्तो मानुषमांसेषु यथोक्तः शक्तिना पुरा ।
उद्वेजनीयो भूतानां चरिष्यति महीमिमाम् ॥ १.१९२.४३ ॥
Wie Śakti zuvor sagte, wird er an Menschenfleisch hängen, den Wesen zum Schrecken, und diese Erde durchstreifen.
1.192.44
द्विरनुव्याहृते राज्ञः स शापो बलवानभूत् ।
रक्षोबलसमाविष्टो विसंज्ञश्चाभवन्नृपः ॥ १.१९२.४४ ॥
Als der König ein zweites Mal sprach, wurde jener Fluch mächtig, und der König, von der Kraft der Rākṣasa ergriffen, verlor das Bewusstsein.
1.192.45
ततः स नृपतिश्रेष्ठो रक्षसापहृतेन्द्रियः ।
उवाच शख्तिं तं दृष्ट्वा न चिरादिव भारत ॥ १.१९२.४५ ॥
Da sprach jener beste der Könige, dessen Sinne vom Rākṣasa geraubt waren, Śakti anblickend, als wäre nicht lange vergangen, o Bhārata, zu ihm.
1.192.46
यस्मादसदृशः शापः प्रयुक्तोऽयं मयि त्वया ।
तस्मात्त्वत्तः प्रवर्तिष्ये खादितुं पुरुषानहम् ॥ १.१९२.४६ ॥
Weil du diesen unpassenden Fluch über mich verhängt hast, werde ich durch dich beginnen, Menschen zu verschlingen.
1.192.47
एवमुक्त्वा ततः सद्यस्तं प्राणैर्विप्रयोज्य च ।
शक्तिं तं भक्षयामास व्याघ्रः पशुमिवेप्सितम् ॥ १.१९२.४७ ॥
So gesprochen, nahm er ihm sogleich das Leben und verschlang Śakti, wie ein Tiger das Tier verschlingt, das er begehrt.
1.192.48
शक्तिनं तु मृतं दृष्ट्वा विश्वामित्रः पुनःपुनः ।
वसिष्ठस्यैव पुत्रेषु तद्रक्षः संदिदेश ह ॥ १.१९२.४८ ॥
Als Viśvāmitra Śaktin tot sah, lenkte er jenen Rākṣasa wieder und wieder gegen die Söhne Vasiṣṭhas.
1.192.49
स ताञ्शक्त्यवरान्पुत्रान्वसिष्ठस्य महात्मनः ।
भक्षयामास संक्रुद्धः सिंहः क्षुद्रमृगानिव ॥ १.१९२.४९ ॥
Zornentbrannt verschlang er die jüngeren Söhne des großherzigen Vasiṣṭha, wie ein Löwe kleine Hirsche verschlingt.
1.192.50
वसिष्ठो घातिताञ्श्रुत्वा विश्वामित्रेण तान्सुतान् ।
धारयामास तं शोकं महाद्रिरिव मेदिनीम् ॥ १.१९२.५० ॥
Als Vasiṣṭha hörte, dass jene Söhne von Viśvāmitra erschlagen worden waren, trug er diesen Kummer, wie ein großer Berg die Erde trägt.
1.192.51
चक्रे चात्मविनाशाय बुद्धिं स मुनिसत्तमः ।
न त्वेव कौशिकोच्छेदं मेने मतिमतां वरः ॥ १.१९२.५१ ॥
Jener beste unter den Weisen fasste den Entschluss, sich selbst zu vernichten, doch der Beste unter den Klugen dachte nicht daran, Kauśika (Viśvāmitra) zu Fall zu bringen.
1.192.52
स मेरुकूटादात्मानं मुमोच भगवानृषिः ।
गिरेस्तस्य शिलायां तु तूलराशाविवापतत् ॥ १.१९२.५२ ॥
Jener gesegnete Weise stürzte sich von einem Gipfel des Meru hinab, doch auf dem Felsen jenes Berges fiel er, als wäre es auf einen Haufen Baumwolle.
1.192.53
न ममार च पातेन स यदा तेन पाण्डव ।
तदाग्निमिद्धं भगवान्संविवेश महावने ॥ १.१९२.५३ ॥
O Pāṇḍava, als er an jenem Sturz nicht starb, betrat der gesegnete Weise das entfachte Feuer im großen Wald.
1.192.54
तं तदा सुसमिद्धोऽपि न ददाह हुताशनः ।
दीप्यमानोऽप्यमित्रघ्न शीतोऽग्निरभवत्ततः ॥ १.१९२.५४ ॥
O Vernichter der Feinde, obwohl das Feuer heftig loderte, verbrannte es ihn nicht; und obgleich es noch brannte, wurde das Feuer da kühl.
1.192.55
स समुद्रमभिप्रेक्ष्य शोकाविष्टो महामुनिः ।
बद्ध्वा कण्ठे शिलां गुर्वीं निपपात तदाम्भसि ॥ १.१९२.५५ ॥
Als der große Weise den Ozean erblickte, von Kummer ergriffen, band er sich einen schweren Stein um den Hals und stürzte sich dann ins Wasser.
1.192.56
स समुद्रोर्मिवेगेन स्थले न्यस्तो महामुनिः ।
न ममार यदा विप्रः कथंचित्संशितव्रतः।
जगाम स ततः खिन्नः पुनरेवाश्रमं प्रति ॥ १.१९२.५६ ॥
Vom Wogenschwall des Ozeans an das Ufer geworfen, starb der große Weise nicht, denn der Brahmane, standhaft in seinem Gelübde, überlebte irgendwie. Dann kehrte er niedergeschlagen wieder zu seiner Einsiedelei zurück.