مهابهاراتا · أدهيايا 1.193
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.193.1
ततो दृष्ट्वाश्रमपदं रहितं तैः सुतैर्मुनिः ।
निर्जगाम सुदुःखार्तः पुनरप्याश्रमात्ततः ॥ १.१९३.१ ॥
ثم رأى المُنَسِّك موضع الصومعة خاليًا من أبنائه، فخرج من الصومعة مرة أخرى، مثقلًا بالحزن الشديد.
1.193.2
सोऽपश्यत्सरितं पूर्णां प्रावृट्काले नवाम्भसा ।
वृक्षान्बहुविधान्पार्थ हरन्तीं तीरजान्बहून् ॥ १.१९३.२ ॥
رأى نهرًا ممتلئًا بمياه موسم الأمطار الجديدة، يجرف أشجارًا كثيرة من أنواع شتى كانت تنمو على ضفافه، يا ابن برتا.
1.193.3
अथ चिन्तां समापेदे पुनः कौरवनन्दन ।
अम्भस्यस्या निमज्जेयमिति दुःखसमन्वितः ॥ १.१९३.३ ॥
ثم، يا بهجة الكورو، عاد فغرق في التفكير: «ليتني أغرق في هذا الماء»، فامتلأ حزنًا.
1.193.4
ततः पाशैस्तदात्मानं गाढं बद्ध्वा महामुनिः ।
तस्या जले महानद्या निममज्ज सुदुःखितः ॥ १.१९३.४ ॥
ثم ربط الحكيم العظيم نفسه بالحبال بإحكام، وغاص في ماء ذلك النهر العظيم، وهو في غاية الألم.
1.193.5
अथ च्छित्त्वा नदी पाशांस्तस्यारिबलसूदन ।
स्थलस्थं तमृषिं कृत्वा विपाशं समवासृजत् ॥ १.१९३.५ ॥
ثم قطع النهر حبالَه، يا مُهلِك جيوش الأعداء، وأوقف الحكيم على اليابسة، وأطلقه باسم «فيباشا»، أي الخالي من الأسر.
1.193.6
उत्ततार ततः पाशैर्विमुक्तः स महानृषिः ।
विपाशेति च नामास्या नद्याश्चक्रे महानृषिः ॥ १.१९३.६ ॥
ثم خرج الحكيم العظيم من النهر بعد أن تحرر من الحبال، وسمّى هذا النهر «فيباشا».
1.193.7
सा विपाशेति विख्याता नदी लोकेषु भारत ।
ऋषेस्तस्य नरव्याघ्र वचनात्सत्यवादिनः।
उत्तीर्य च तदा राजन्दुःखितो भगवानृषिः ॥ १.१९३.७ ॥
وذلك النهر اشتهر في العوالم باسم فيباشا يا بهاراتا، بقول ذلك الحكيم الصادق، يا نمر الرجال. ثم أيها الملك، بعد أن عبر، الحكيم الجليل الحزين...
1.193.8
शोके बुद्धिं तदा चक्रे न चैकत्र व्यतिष्ठत ।
सोऽगच्छत्पर्वतांश्चैव सरितश्च सरांसि च ॥ १.१९३.८ ॥
وجه ذهنه إلى الحزن ولم يقم في مكان واحد. مضى إلى الجبال والأنهار والبحيرات.
1.193.9
दृष्ट्वा स पुनरेवर्षिर्नदीं हैमवतीं तदा ।
चण्डग्राहवतीं भीमां तस्याः स्रोतस्यपातयत् ॥ १.१९३.९ ॥
فلما رأى ذلك الحكيم النهر الهيماليّ، ألقى نفسه مجددًا في تيّاره المرعب بالتماسيح الشرسة.
1.193.10
सा तमग्निसं विप्रमनुचिन्त्य सरिद्वरा ।
शतधा विद्रुता तस्माच्छतद्रुरिति विश्रुता ॥ १.१९३.१० ॥
وإذ تذكرت ذلك الحكيم البراهمي كالنار، تفرقت أفضل الأنهار إلى مئة مجرى وفرت؛ ولذلك اشتهرت باسم شاتادرو.
1.193.11
ततः स्थलगतं दृष्ट्वा तत्राप्यात्मानमात्मना ।
मर्तुं न शक्यमित्युक्त्वा पुवरेवाश्रमं ययौ ॥ १.१९३.११ ॥
ثم لما رأى نفسه على اليابسة، وقال في نفسه هناك أيضًا: «لا أستطيع أن أموت»، عاد مرة أخرى إلى ناسكه.
1.193.12
स गत्वा विविधाञ्शैलान्देशान्बहुविधांस्तथा ।
अदृशन्त्याख्यया वध्वाथाश्रमेनुसृतोऽभवत् ॥ १.१९३.१२ ॥
ذهب إلى جبال شتى وبلاد كثيرة الأنواع، غير مرئي باسم العروس، ثم تبع طريق الناسك.
1.193.13
अथ शुश्राव संगत्या वेदाध्ययननिःस्वनम् ।
पृष्ठतः परिपूर्णार्थं षड्मिरङ्गैरलङ्कृतम् ॥ १.१९३.१३ ॥
ثم سمع صدفةً من خلفه صوت تلاوة الفيدا، المليء بالمعنى والمزين بالأعضاء الستة.
1.193.14
अनुव्रजति कोन्वेष मामित्येवाथ सोऽब्रवीत् ।
अदृश्यन्त्येवमुक्ता वै तं स्नुषा प्रत्यभाषत ॥ १.१९३.१४ ॥
"من يتبعني؟" قال. فلما قالت أدريشياнти ذلك، أجابته كنّته.
1.193.15
शक्तोभार्या महाभाग तपोयुक्ता तपस्विनम् ।
अहमेकाकिनी चापि त्वया गच्छामि नापरः ॥ १.१९३.१५ ॥
"أيها المبارك العظيم، أنا زوجة منصرفة إلى التقشف، قادرة على الذهاب معك أيها الزاهد. أذهب وحدي معك، لا غيري."
1.193.16
पुत्रि कस्यैष साङ्गस्य वेदस्याध्ययनस्वनः ।
पुरा साङ्गस्य वेदस्य शक्तेरिव मया श्रुतः ॥ १.१९३.१६ ॥
"يا ابنتي، صوت دراسة الفيدا مع أعضائها هذا لمن هو؟ لقد سمعته من قبل كما سمعت صوت شكتي مع أعضائه."
1.193.17
अयं कुक्षौ समुत्पन्नः शक्तेर्गर्भः सुतस्य ते ।
समा द्वादश तस्येह वेदानभ्यस्यतो मुने ॥ १.१९३.१७ ॥
"هذا جنين ابنك شكتي، قد نشأ في بطني. أيها الحكيم، منذ اثنتي عشرة سنة وهو يدرس الفيدا هنا."
1.193.18
एवमुक्तस्तया हृष्टो वसिष्ठः श्रेष्ठभागृषिः ।
अस्ति सन्तानमित्युक्त्वा मृत्योः पार्थ न्यवर्तत ॥ १.१९३.१८ ॥
فلما خاطبته بذلك، فرح الحكيم فاسيشتها صاحب الحظ الأوفر، وقال: "ثمة نسل"، فعاد عن الموت يا برتها.
1.193.19
ततः प्रतिनिवृत्तः स तया वध्वा सहानघ ।
कल्माषपादमासीनं ददर्श विजने वने ॥ १.१९३.१९ ॥
ثم عاد، يا بلا دنس، مع زوجته، فرأى كالماشاپادا جالسًا في الغابة الموحشة.
1.193.20
स तु दृष्ट्वैव तं राजा क्रुद्ध उत्थाय भारत ।
आविष्टो रक्षसोग्रेण इयेषात्तुं तदा मुनिम् ॥ १.१९३.२० ॥
يا بهاراتا، لما رآه الملك نهض غاضبًا؛ وقد سكنه رākṣasa شرس، فأراد حينئذ أن يلتهم الحكيم.
1.193.21
अदृश्यन्ती तु तं दृष्ट्वा क्रूरकर्माणमग्रतः ।
भयसंविग्नया वाचा वसिष्ठमिदमब्रवीत् ॥ १.१९३.२१ ॥
فلما رأت أمامها ذلك القاسي الفعال، قالت لفاسيشثا غير مرئية، بصوت يرتجف من الخوف:
1.193.22
असौ मृत्युरिवोग्रेण दण्डेन भगवन्नितः ।
प्रगृहीतेन काष्ठेन राक्षसोऽभ्येति दारुणः ॥ १.१९३.२२ ॥
أيها الجليل، ذلك الرākṣasa المرعب آتٍ من هنا، يحمل عصا شرسة كالموت نفسه وعودًا مرفوعًا.
1.193.23
तं निवारयितुं शक्तो नान्योऽस्ति भुवि कश्चन ।
स्वदृतेऽद्य महाभाग सर्ववेदविदां वर ॥ १.१९३.२३ ॥
ليس على الأرض من يستطيع صده اليوم غيرك، أيها المبارك العظيم، أفضل جميع العارفين بالفيدا.
1.193.24
पाहि मां भगवन्पापादस्माद्दारुणदर्शनात् ।
राक्षसोऽयमिहात्तुं वै नूनमावां समीहते ॥ १.१९३.२४ ॥
أيها الجليل، احمني من هذا الآثم ذي المنظر المروع؛ فإن هذا الرākṣasa يريد بلا شك أن يلتهمنا كلينا هنا.
1.193.25
माभैः पुत्रि न भेतव्यं राक्षसात्तु कथंचन ।
नैतद्रक्षो भयं यस्मात्पश्यसि त्वमुपस्थितम् ॥ १.१९३.२५ ॥
لا تخافي يا ابنتي، ولا تخافي الراكشاسا بأي حال. ما تراه أمامك ليس سبب خوف.
1.193.26
राजा कल्माषपादोऽयं वीर्यवान्प्रथितो भुवि ।
स एषोऽस्मिन्वनोद्देशे निवसत्यतिभीषणः ॥ १.१९३.२६ ॥
هذا هو الملك كالماشابادا، المشهور على الأرض بشجاعته. وهو يقيم في هذه المنطقة من الغابة، شديد الرهبة.
1.193.27
तमापतन्तं संप्रेक्ष्य वसिष्ठो भगवानृषिः ।
वारयामास तेजस्वी हुङ्कारेणैव भारत ॥ १.१९३.२७ ॥
فلما رآه ينقضّ عليه، أوقفه الحكيم الجليل المتألق فاسيشتا، يا بهارتا، بصيحة واحدة فقط.
1.193.28
मन्त्रपूतेन च पुनः स तमभ्युक्ष्य वारिणा ।
मोक्षयामास वै शापात्तस्माद्योगान्नराधिपम् ॥ १.१९३.२८ ॥
ثم رشّه مرة أخرى بماء مطهّر بالمانترا، فأطلق سراح ملك البشر من اللعنة ومن تلك القوة اليوغية.
1.193.29
स हि द्वादश वर्षाणि वासिष्ठस्यैव तेजसा ।
ग्रस्त आसीद्ग्रहेणेव पर्वकाले दिवाकरः ॥ १.१९३.२९ ॥
ظلّ اثني عشر عامًا مأخوذًا بقوة فاسيشتا نفسها، كما يُمسك الشمسَ كوكبٌ في وقت الكسوف.
1.193.30
रक्षसा विप्रमुक्तोऽथ स नृपस्तद्वनं महत् ।
तेजसा रञ्जयामास न्ध्याभ्रमिव भास्करः ॥ १.१९३.३० ॥
ولما تحرر من الراكشاسا، أضاء ذلك الملك الغابة الكبيرة بتألقه، كما تُلوِّن الشمس سحابة المساء.
1.193.31
प्रतिलभ्य ततः संज्ञामभिवाद्य कृताञ्जलिः ।
उवाच नृपतिः काले वसिष्ठमृषिसत्तमम् ॥ १.१९३.३१ ॥
ثم استعاد الملك وعيه، فحيّا مُقدِّمًا كفيه المضمومتين، وقال في وقته المناسب لفاسيشتا أفضل الحكماء.
1.193.32
सौदासोऽहं महाभाग याज्यस्ते मुनिसत्तम ।
अस्मिन्काले यदिष्टं ते ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ १.१९३.३२ ॥
أنا سوداسا، يا صاحب الحظ العظيم، يا أفضل الحكماء؛ أنا الذي يحق لك أن تقدم له القربان. قل الآن ما تشاء، فماذا أفعل لأجلك؟
1.193.33
वृत्तमेतद्यथाकालं गच्छ राज्यं प्रशाधि वै ।
ब्राह्मणं तु मनुष्येन्द्र माऽवमंस्थाः कदाचन ॥ १.१९३.३३ ॥
لقد وقع هذا في وقته. فاذهب الآن وحكم مملكتك؛ لكن يا سيد البشر، لا تحتقر البراهمة أبدًا.
1.193.34
नावमंस्ये महाभाग कदाचिद्ब्राह्मणर्षभान् ।
त्वन्निदेशे स्थितः सम्यक् पूजयिष्याम्यहं द्विजान् ॥ १.१९३.३४ ॥
يا صاحب الحظ العظيم، لن أحتقر أبدًا أفضل البراهمة؛ وممتثلًا لأمرك سأكرم المولودين مرتين حق الإكرام.
1.193.35
इक्ष्वाकूणां च येनाहमनृणः स्यां द्विजोत्तम ।
तत्त्वत्तः प्राप्तुमिच्छामि सर्ववेदविदां वर ॥ १.१९३.३५ ॥
يا أفضل المولودين مرتين، أريد أن أنال منك ما به أتحرر من دين الإكشفاكيين، يا أفضل جميع العارفين بالفيدا.
1.193.36
अपत्यायेप्सिताय त्वं महिषीं गन्तुमर्हसि ।
शीलरूपगुणोपेतामिक्ष्वाकुकुलवृद्धये ॥ १.१९३.३६ ॥
من أجل النسل المرجو، ولنماء سلالة الإكشفاكيين، ينبغي لك أن تذهب إلى كبرى زوجاتك، المتحلية بالخلق والجمال والفضائل.
1.193.37
ददानीत्येव तं तत्र राजानं प्रत्युवाच ह ।
वसिष्ठः परमेष्वासं सत्यसन्धो द्विजोत्तमः ॥ १.१९३.३७ ॥
فأجاب فاسيشتا، الصادق في وعده وأفضل المولودين مرتين، الملك الرامي الأعظم هناك: «سأعطيه».
1.193.38
ततः प्रतिययौ काले वसिष्ठः सह तेन वै ।
ख्यातां पुरीमिमां लोकेष्वयोध्यां मनुजेश्वर ॥ १.१९३.३८ ॥
ثم عاد فاسيشتا في الوقت المناسب مع ذلك الملك. يا سيد البشر، هذه المدينة المشهورة في العوالم هي أيوديا.
1.193.39
तं प्रजाः प्रतिमोदन्त्यः सर्वाः प्रत्युद्गतास्तदा ।
विपाप्मानं महात्मानं दिवौकस इवेश्वरम् ॥ १.१९३.३९ ॥
فخرجت الرعية كلها فرحة لاستقبال ذلك الملك العظيم النفس الخالي من الذنب، كما تستقبل الآلهة ربها.
1.193.40
सुचिराय मनुष्येन्द्रो नगरीं पुण्यलक्षणाम् ।
विवेश सहितस्तेन वसिष्ठेन महर्षिणा ॥ १.१९३.४० ॥
بعد زمن طويل، دخل سيد البشر تلك المدينة ذات العلامات الميمونة مع الحكيم العظيم فاسيشتا.
1.193.41
ददृशुस्तं महीपालमयोध्यावासिनो जनाः ।
पुरोहितेन सहितं दिवाकरमिवोदितम् ॥ १.१९३.४१ ॥
رأى سكان أيوديا ذلك الملك مع كاهنه، كأنه الشمس قد أشرقت.
1.193.42
स च तां पूरयामास लक्ष्म्या लक्ष्मीवतां वरः ।
अयोध्यां व्योम शीतांशुः शरत्काल इवोदितः ॥ १.१९३.४२ ॥
وهو أفضل ذوي الجلال، ملأ أيوديا بجلاله، كما يملأ القمر البارد الأشعة السماء حين يشرق في الخريف.
1.193.43
संसक्तिमृष्टपन्थानं पताकाध्वजशोभितम् ।
मनः प्रह्लादयामास तस्य तत्पुरमुत्तमम् ॥ १.१९३.४३ ॥
تلك المدينة الفاضلة، بطرقها المنظفة المكتظة، المزينة بالأعلام والرايات، أسعدت قلبه.
1.193.44
तुष्टपुष्टजनाकीर्णा सा पुरी कुरुनन्दन ।
अशोभत तदा तेन शक्रेणेवामरावती ॥ १.१९३.४४ ॥
يا فرح الكورو، تلك المدينة المليئة بالناس القانعين الممتلئين، تألقت حينها به كما تتألق أمراوتي بإندرا.
1.193.45
ततः प्रविष्टे राजर्षौ तस्मिंस्तत्पुरमुत्तमम् ।
राज्ञस्तस्याज्ञया देवी वसिष्ठमुपचक्रमे ॥ १.१९३.४५ ॥
ثم لما دخل الحكيم الملكي تلك المدينة الفاضلة، شرعت الملكة بأمر الملك في الاقتراب من فاسيشتها.
1.193.46
ऋतावथ महर्षिस्तु संबभूव तया सह ।
देव्या दिव्येन विधिना वसिष्ठः श्रेष्ठभागृषिः ॥ १.१९३.४६ ॥
ثم في الموسم الخصيب اتحد بها الحكيم العظيم وفق الطقس الإلهي — فاسيشتها، الرائي الذي ينال النصيب الأسمى.
1.193.47
ततस्तस्यां समुत्पन्ने गर्भे स मुनिसत्तमः ।
राज्ञाभिवादितस्तेन जगाम मुनिराश्रमम् ॥ १.१९३.४७ ॥
ثم لما استقر الحمل في رحمها، انصرف أفضل الحكماء، بعد أن حياه الملك بإجلال، إلى ناسكه.
1.193.48
दीर्घकालेन सा गर्भं सुषुवे न तु तं यदा ।
तदा देव्यश्मना कुक्षिं निर्बिभेद यशस्विनी ॥ १.१९३.४८ ॥
مضى زمن طويل ولم تضع ذلك الحمل؛ عندئذ شقت الملكة الشهيرة بطنها بحجر.
1.193.49
ततो द्वादशमे वर्षे स जज्ञे पुरषर्षभः ।
अश्मको नाम राजर्षिः पौदन्यं यो न्यवेशयत् ॥ १.१९३.४९ ॥
ثم في السنة الثانية عشرة وُلد خير الرجال، الحكيم الملكي المسمّى أشمكا، الذي أسّس باودانيا.