Mahābhārata · Adhyāya 1.193
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.193.1
ततो दृष्ट्वाश्रमपदं रहितं तैः सुतैर्मुनिः ।
निर्जगाम सुदुःखार्तः पुनरप्याश्रमात्ततः ॥ १.१९३.१ ॥
Als der Weise den Ort der Einsiedelei leer von seinen Söhnen sah, verließ er, tief von Kummer gequält, erneut die Einsiedelei.
1.193.2
सोऽपश्यत्सरितं पूर्णां प्रावृट्काले नवाम्भसा ।
वृक्षान्बहुविधान्पार्थ हरन्तीं तीरजान्बहून् ॥ १.१९३.२ ॥
Er sah einen Fluss, voll vom neuen Wasser der Regenzeit, der viele Bäume verschiedener Art mit sich riss, die an seinen Ufern gewachsen waren, o Sohn der Pṛthā.
1.193.3
अथ चिन्तां समापेदे पुनः कौरवनन्दन ।
अम्भस्यस्या निमज्जेयमिति दुःखसमन्वितः ॥ १.१९३.३ ॥
Da, o Freude der Kuru, verfiel er erneut in Gedanken: »Lass mich in diesem Wasser ertrinken«, und er war voller Kummer.
1.193.4
ततः पाशैस्तदात्मानं गाढं बद्ध्वा महामुनिः ।
तस्या जले महानद्या निममज्ज सुदुःखितः ॥ १.१९३.४ ॥
Dann band sich der große Weise fest mit Schnüren, tief betrübt, und sank in das Wasser jenes großen Flusses.
1.193.5
अथ च्छित्त्वा नदी पाशांस्तस्यारिबलसूदन ।
स्थलस्थं तमृषिं कृत्वा विपाशं समवासृजत् ॥ १.१९३.५ ॥
Dann schnitt der Fluss seine Schnüre durch, o Vernichter feindlicher Heere, stellte den Weisen auf trockenes Land und ließ ihn als Vipāśā frei, die Fessellose.
1.193.6
उत्ततार ततः पाशैर्विमुक्तः स महानृषिः ।
विपाशेति च नामास्या नद्याश्चक्रे महानृषिः ॥ १.१९३.६ ॥
Dann, von den Schnüren befreit, stieg der große Weise aus dem Fluss, und der große Weise gab diesem Fluss den Namen Vipāśā.
1.193.7
सा विपाशेति विख्याता नदी लोकेषु भारत ।
ऋषेस्तस्य नरव्याघ्र वचनात्सत्यवादिनः।
उत्तीर्य च तदा राजन्दुःखितो भगवानृषिः ॥ १.१९३.७ ॥
Jener Fluss wurde in den Welten unter dem Namen Vipāś berühmt, o Bhārata, durch das Wort jenes wahrhaftigen Weisen, o Tiger unter den Menschen. Und dann, o König, nachdem er übergesetzt hatte, der betrübte ehrwürdige Weise...
1.193.8
शोके बुद्धिं तदा चक्रे न चैकत्र व्यतिष्ठत ।
सोऽगच्छत्पर्वतांश्चैव सरितश्च सरांसि च ॥ १.१९३.८ ॥
Er richtete seinen Sinn auf den Kummer und verweilte nicht an einem Ort. Er ging zu den Bergen, Flüssen und Seen.
1.193.9
दृष्ट्वा स पुनरेवर्षिर्नदीं हैमवतीं तदा ।
चण्डग्राहवतीं भीमां तस्याः स्रोतस्यपातयत् ॥ १.१९३.९ ॥
Als er den Himalaya-Fluss sah, warf sich der Weise erneut in seine Strömung, schrecklich wegen der wilden Krokodile.
1.193.10
सा तमग्निसं विप्रमनुचिन्त्य सरिद्वरा ।
शतधा विद्रुता तस्माच्छतद्रुरिति विश्रुता ॥ १.१९३.१० ॥
Jenes Brahmanen-Weisen gedenkend, der wie Feuer war, zerstreute sich jener beste der Flüsse in hundert Strömen und floh; daher wurde sie als Śatadru berühmt.
1.193.11
ततः स्थलगतं दृष्ट्वा तत्राप्यात्मानमात्मना ।
मर्तुं न शक्यमित्युक्त्वा पुवरेवाश्रमं ययौ ॥ १.१९३.११ ॥
Als er sich dann auf dem trockenen Land sah und dort ebenfalls zu sich sagte: 'Ich kann nicht sterben', kehrte er wieder zu seiner Einsiedelei zurück.
1.193.12
स गत्वा विविधाञ्शैलान्देशान्बहुविधांस्तथा ।
अदृशन्त्याख्यया वध्वाथाश्रमेनुसृतोऽभवत् ॥ १.१९३.१२ ॥
Er ging zu verschiedenen Bergen und vielerlei Ländern, unsichtbar unter dem Namen der Braut, und folgte dann dem Weg zur Einsiedelei.
1.193.13
अथ शुश्राव संगत्या वेदाध्ययननिःस्वनम् ।
पृष्ठतः परिपूर्णार्थं षड्मिरङ्गैरलङ्कृतम् ॥ १.१९३.१३ ॥
Da hörte er zufällig von hinten den Klang des Veda-Studiums, sinnerfüllt und mit den sechs Gliedern geschmückt.
1.193.14
अनुव्रजति कोन्वेष मामित्येवाथ सोऽब्रवीत् ।
अदृश्यन्त्येवमुक्ता वै तं स्नुषा प्रत्यभाषत ॥ १.१९३.१४ ॥
»Wer folgt mir?«, sagte er. Als Adṛśyantī so gesprochen hatte, antwortete ihm die Schwiegertochter.
1.193.15
शक्तोभार्या महाभाग तपोयुक्ता तपस्विनम् ।
अहमेकाकिनी चापि त्वया गच्छामि नापरः ॥ १.१९३.१५ ॥
»O Glücklicher, ich bin eine dem Asketentum ergebene Ehefrau, fähig, mit dir, dem Asketen, zu gehen. Ich gehe allein mit dir, kein anderer.«
1.193.16
पुत्रि कस्यैष साङ्गस्य वेदस्याध्ययनस्वनः ।
पुरा साङ्गस्य वेदस्य शक्तेरिव मया श्रुतः ॥ १.१९३.१६ ॥
»Tochter, wessen Klang ist dies vom Veda-Studium mit seinen Gliedern? Früher hörte ich ihn, wie ich den Śaktis mit seinen Gliedern gehört hatte.«
1.193.17
अयं कुक्षौ समुत्पन्नः शक्तेर्गर्भः सुतस्य ते ।
समा द्वादश तस्येह वेदानभ्यस्यतो मुने ॥ १.१९३.१७ ॥
»Dies ist der Embryo deines Sohnes Śakti, entstanden in meinem Leib. O Weiser, seit zwölf Jahren studiert er hier die Veden.«
1.193.18
एवमुक्तस्तया हृष्टो वसिष्ठः श्रेष्ठभागृषिः ।
अस्ति सन्तानमित्युक्त्वा मृत्योः पार्थ न्यवर्तत ॥ १.१९३.१८ ॥
Von ihr so angesprochen, freute sich Vasiṣṭha, der gesegnetste Weise; »es gibt eine Nachkommenschaft« sagend, kehrte er, o Pārtha, vom Tod zurück.
1.193.19
ततः प्रतिनिवृत्तः स तया वध्वा सहानघ ।
कल्माषपादमासीनं ददर्श विजने वने ॥ १.१९३.१९ ॥
Da kehrte er, o Makelloser, mit seiner Gattin zurück und sah Kalmāṣapāda im einsamen Wald sitzen.
1.193.20
स तु दृष्ट्वैव तं राजा क्रुद्ध उत्थाय भारत ।
आविष्टो रक्षसोग्रेण इयेषात्तुं तदा मुनिम् ॥ १.१९३.२० ॥
O Bhārata, als er ihn sah, erhob sich der König zornig; von einem wilden Rākṣasa besessen, wollte er da den Weisen verschlingen.
1.193.21
अदृश्यन्ती तु तं दृष्ट्वा क्रूरकर्माणमग्रतः ।
भयसंविग्नया वाचा वसिष्ठमिदमब्रवीत् ॥ १.१९३.२१ ॥
Als sie den Grausamen vor sich sah, sprach sie, unsichtbar bleibend, mit von Furcht erschütterter Stimme so zu Vasiṣṭha.
1.193.22
असौ मृत्युरिवोग्रेण दण्डेन भगवन्नितः ।
प्रगृहीतेन काष्ठेन राक्षसोऽभ्येति दारुणः ॥ १.१९३.२२ ॥
O Verehrter, jener schreckliche Rākṣasa naht von hier, einen wilden Stab wie der Tod selbst und einen erhobenen Stock haltend.
1.193.23
तं निवारयितुं शक्तो नान्योऽस्ति भुवि कश्चन ।
स्वदृतेऽद्य महाभाग सर्ववेदविदां वर ॥ १.१९३.२३ ॥
Außer dir gibt es heute niemanden auf der Erde, der ihn abwehren kann, o Hochgesegneter, Bester aller Veda-Kenner.
1.193.24
पाहि मां भगवन्पापादस्माद्दारुणदर्शनात् ।
राक्षसोऽयमिहात्तुं वै नूनमावां समीहते ॥ १.१९३.२४ ॥
O Verehrter, beschütze mich vor diesem sündigen Schrecklichen; dieser Rākṣasa will uns beide hier gewiss verschlingen.
1.193.25
माभैः पुत्रि न भेतव्यं राक्षसात्तु कथंचन ।
नैतद्रक्षो भयं यस्मात्पश्यसि त्वमुपस्थितम् ॥ १.१९३.२५ ॥
Fürchte dich nicht, Tochter; fürchte dich keinesfalls vor dem Rākṣasa. Was du vor dir siehst, ist keine Gefahr.
1.193.26
राजा कल्माषपादोऽयं वीर्यवान्प्रथितो भुवि ।
स एषोऽस्मिन्वनोद्देशे निवसत्यतिभीषणः ॥ १.१९३.२६ ॥
Dies ist König Kalmāṣapāda, auf Erden berühmt für seine Kraft. Er wohnt in dieser Waldgegend, überaus furchterregend.
1.193.27
तमापतन्तं संप्रेक्ष्य वसिष्ठो भगवानृषिः ।
वारयामास तेजस्वी हुङ्कारेणैव भारत ॥ १.१९३.२७ ॥
Als er ihn herandrängen sah, hielt der strahlende, ehrwürdige Weise Vasiṣṭha ihn, o Bhārata, nur mit einem Brüllen auf.
1.193.28
मन्त्रपूतेन च पुनः स तमभ्युक्ष्य वारिणा ।
मोक्षयामास वै शापात्तस्माद्योगान्नराधिपम् ॥ १.१९३.२८ ॥
Dann besprengte er ihn erneut mit mantra-geweihtem Wasser und befreite jenen Herrn der Menschen von dem Fluch und jener yogischen Macht.
1.193.29
स हि द्वादश वर्षाणि वासिष्ठस्यैव तेजसा ।
ग्रस्त आसीद्ग्रहेणेव पर्वकाले दिवाकरः ॥ १.१९३.२९ ॥
Zwölf Jahre lang war er von der Kraft Vasiṣṭhas selbst ergriffen, wie die Sonne zur Zeit einer Finsternis von einem Planeten ergriffen wird.
1.193.30
रक्षसा विप्रमुक्तोऽथ स नृपस्तद्वनं महत् ।
तेजसा रञ्जयामास न्ध्याभ्रमिव भास्करः ॥ १.१९३.३० ॥
Vom Rākṣasa befreit, erhellte der König nun jenen großen Wald mit seinem Glanz, wie die Sonne eine Abendwolke färbt.
1.193.31
प्रतिलभ्य ततः संज्ञामभिवाद्य कृताञ्जलिः ।
उवाच नृपतिः काले वसिष्ठमृषिसत्तमम् ॥ १.१९३.३१ ॥
Da kam der König wieder zu sich, verneigte sich mit gefalteten Händen und sprach zur rechten Zeit zu Vasiṣṭha, dem besten der Weisen.
1.193.32
सौदासोऽहं महाभाग याज्यस्ते मुनिसत्तम ।
अस्मिन्काले यदिष्टं ते ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ १.१९३.३२ ॥
Ich bin der Sohn des Sudāsa, o Glücklicher, bester der Weisen; ich bin derjenige, für den du opfern sollst. Sag mir nun, was du wünschst; was soll ich für dich tun?
1.193.33
वृत्तमेतद्यथाकालं गच्छ राज्यं प्रशाधि वै ।
ब्राह्मणं तु मनुष्येन्द्र माऽवमंस्थाः कदाचन ॥ १.१९३.३३ ॥
Dies ist zu seiner Zeit geschehen. Nun geh und regiere dein Reich; doch, Herr der Menschen, erweise niemals einem Brahmanen Missachtung.
1.193.34
नावमंस्ये महाभाग कदाचिद्ब्राह्मणर्षभान् ।
त्वन्निदेशे स्थितः सम्यक् पूजयिष्याम्यहं द्विजान् ॥ १.१९३.३४ ॥
O Glücklicher, ich werde den besten Brahmanen niemals Missachtung erweisen; deinem Befehl gehorchend, werde ich die Zweimalgeborenen gebührend ehren.
1.193.35
इक्ष्वाकूणां च येनाहमनृणः स्यां द्विजोत्तम ।
तत्त्वत्तः प्राप्तुमिच्छामि सर्ववेदविदां वर ॥ १.१९३.३५ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, ich möchte von dir erlangen, wodurch ich von der Schuld gegenüber den Ikṣvākus befreit werde, o Bester aller Wissenden der Veden.
1.193.36
अपत्यायेप्सिताय त्वं महिषीं गन्तुमर्हसि ।
शीलरूपगुणोपेतामिक्ष्वाकुकुलवृद्धये ॥ १.१९३.३६ ॥
Für den ersehnten Nachwuchs, zum Gedeihen des Ikṣvāku-Geschlechts, sollst du zu deiner Hauptgemahlin gehen, die mit Charakter, Schönheit und Tugend begabt ist.
1.193.37
ददानीत्येव तं तत्र राजानं प्रत्युवाच ह ।
वसिष्ठः परमेष्वासं सत्यसन्धो द्विजोत्तमः ॥ १.१९३.३७ ॥
Vasiṣṭha, seinem Wort treu und der Beste unter den Zweimalgeborenen, antwortete dem König, dem höchsten Bogenschützen, dort: »Ich werde es geben.«
1.193.38
ततः प्रतिययौ काले वसिष्ठः सह तेन वै ।
ख्यातां पुरीमिमां लोकेष्वयोध्यां मनुजेश्वर ॥ १.१९३.३८ ॥
Dann kehrte Vasiṣṭha zur rechten Zeit mit jenem König zurück. O Herr der Menschen, diese Stadt, in den Welten berühmt, ist Ayodhyā.
1.193.39
तं प्रजाः प्रतिमोदन्त्यः सर्वाः प्रत्युद्गतास्तदा ।
विपाप्मानं महात्मानं दिवौकस इवेश्वरम् ॥ १.१९३.३९ ॥
Da ging das ganze Volk ihm jubelnd entgegen, dem sündenlosen, großherzigen König, wie die Götter ihrem Herrn entgegengehen.
1.193.40
सुचिराय मनुष्येन्द्रो नगरीं पुण्यलक्षणाम् ।
विवेश सहितस्तेन वसिष्ठेन महर्षिणा ॥ १.१९३.४० ॥
Nach langer Zeit betrat der Herr der Menschen die Stadt der glückverheißenden Zeichen, zusammen mit dem großen Weisen Vasiṣṭha.
1.193.41
ददृशुस्तं महीपालमयोध्यावासिनो जनाः ।
पुरोहितेन सहितं दिवाकरमिवोदितम् ॥ १.१९३.४१ ॥
Die Bewohner Ayodhyās sahen jenen König zusammen mit seinem Priester, wie die aufgegangene Sonne.
1.193.42
स च तां पूरयामास लक्ष्म्या लक्ष्मीवतां वरः ।
अयोध्यां व्योम शीतांशुः शरत्काल इवोदितः ॥ १.१९३.४२ ॥
Und er, der Beste unter den Strahlenden, erfüllte Ayodhyā mit seinem Glanz, wie der kühlstrahlige Mond, im Herbst aufgegangen, den Himmel erfüllt.
1.193.43
संसक्तिमृष्टपन्थानं पताकाध्वजशोभितम् ।
मनः प्रह्लादयामास तस्य तत्पुरमुत्तमम् ॥ १.१९३.४३ ॥
Diese vortreffliche Stadt, mit gefegten, belebten Wegen und mit Fahnen und Bannern geschmückt, erfreute sein Herz.
1.193.44
तुष्टपुष्टजनाकीर्णा सा पुरी कुरुनन्दन ।
अशोभत तदा तेन शक्रेणेवामरावती ॥ १.१९३.४४ ॥
O Wonne der Kuru, jene Stadt, voller zufriedener und wohlgenährter Menschen, erstrahlte da durch ihn, wie Amarāvatī durch Indra.
1.193.45
ततः प्रविष्टे राजर्षौ तस्मिंस्तत्पुरमुत्तमम् ।
राज्ञस्तस्याज्ञया देवी वसिष्ठमुपचक्रमे ॥ १.१९३.४५ ॥
Als der königliche Weise in jene vortreffliche Stadt eingetreten war, begann die Königin auf Befehl des Königs, sich Vasiṣṭha zu nähern.
1.193.46
ऋतावथ महर्षिस्तु संबभूव तया सह ।
देव्या दिव्येन विधिना वसिष्ठः श्रेष्ठभागृषिः ॥ १.१९३.४६ ॥
Dann, in der fruchtbaren Zeit, vereinigte sich der große Weise mit ihr nach göttlichem Ritus — Vasiṣṭha, der Seher, der den höchsten Anteil empfängt.
1.193.47
ततस्तस्यां समुत्पन्ने गर्भे स मुनिसत्तमः ।
राज्ञाभिवादितस्तेन जगाम मुनिराश्रमम् ॥ १.१९३.४७ ॥
Als sich in ihr die Schwangerschaft eingestellt hatte, ging der beste der Weisen, vom König ehrerbietig gegrüßt, in seine Einsiedelei.
1.193.48
दीर्घकालेन सा गर्भं सुषुवे न तु तं यदा ।
तदा देव्यश्मना कुक्षिं निर्बिभेद यशस्विनी ॥ १.१९३.४८ ॥
Lange Zeit gebar sie jene Last nicht; da spaltete die ruhmreiche Königin ihren Leib mit einem Stein.
1.193.49
ततो द्वादशमे वर्षे स जज्ञे पुरषर्षभः ।
अश्मको नाम राजर्षिः पौदन्यं यो न्यवेशयत् ॥ १.१९३.४९ ॥
Dann, im zwölften Jahr, wurde er geboren, der Beste unter den Menschen: der königliche Weise namens Aśmaka, der Paudanya gründete.