Mahābhārata · Adhyāya 1.193
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.193.1
ततो दृष्ट्वाश्रमपदं रहितं तैः सुतैर्मुनिः ।
निर्जगाम सुदुःखार्तः पुनरप्याश्रमात्ततः ॥ १.१९३.१ ॥
Então, vendo o local do eremitério privado de seus filhos, o sábio, profundamente aflito, novamente saiu do āśrama.
1.193.2
सोऽपश्यत्सरितं पूर्णां प्रावृट्काले नवाम्भसा ।
वृक्षान्बहुविधान्पार्थ हरन्तीं तीरजान्बहून् ॥ १.१९३.२ ॥
Ele viu um rio cheio das águas novas da estação das chuvas, levando consigo muitas árvores de diversas espécies que cresciam em suas margens, ó filho de Pṛthā.
1.193.3
अथ चिन्तां समापेदे पुनः कौरवनन्दन ।
अम्भस्यस्या निमज्जेयमिति दुःखसमन्वितः ॥ १.१९३.३ ॥
Então, ó alegria dos Kuru, ele novamente caiu em pensamento: «Que eu me afogue nesta água», e ficou cheio de tristeza.
1.193.4
ततः पाशैस्तदात्मानं गाढं बद्ध्वा महामुनिः ।
तस्या जले महानद्या निममज्ज सुदुःखितः ॥ १.१९३.४ ॥
Então o grande sábio, atando-se fortemente com cordas, profundamente aflito, afundou nas águas daquele grande rio.
1.193.5
अथ च्छित्त्वा नदी पाशांस्तस्यारिबलसूदन ।
स्थलस्थं तमृषिं कृत्वा विपाशं समवासृजत् ॥ १.१९३.५ ॥
Então o rio, tendo cortado suas cordas, ó destruidor dos exércitos inimigos, colocou o sábio de pé em terra firme e o libertou como Vipāśā, a livre de amarras.
1.193.6
उत्ततार ततः पाशैर्विमुक्तः स महानृषिः ।
विपाशेति च नामास्या नद्याश्चक्रे महानृषिः ॥ १.१९३.६ ॥
Então, libertado das cordas, o grande sábio saiu do rio, e o grande sábio deu a este rio o nome de Vipāśā.
1.193.7
सा विपाशेति विख्याता नदी लोकेषु भारत ।
ऋषेस्तस्य नरव्याघ्र वचनात्सत्यवादिनः।
उत्तीर्य च तदा राजन्दुःखितो भगवानृषिः ॥ १.१९३.७ ॥
Aquele rio tornou-se famoso nos mundos com o nome de Vipāś, ó Bhārata, pela palavra daquele sábio veraz, ó tigre entre os homens. Então, ó rei, tendo atravessado, o venerável sábio aflito...
1.193.8
शोके बुद्धिं तदा चक्रे न चैकत्र व्यतिष्ठत ।
सोऽगच्छत्पर्वतांश्चैव सरितश्च सरांसि च ॥ १.१९३.८ ॥
Fixou a mente na aflição e não permaneceu em um só lugar. Foi às montanhas, aos rios e aos lagos.
1.193.9
दृष्ट्वा स पुनरेवर्षिर्नदीं हैमवतीं तदा ।
चण्डग्राहवतीं भीमां तस्याः स्रोतस्यपातयत् ॥ १.१९३.९ ॥
Ao ver o rio himalaico, o sábio novamente lançou-se em sua correnteza, terrível pelos ferozes crocodilos.
1.193.10
सा तमग्निसं विप्रमनुचिन्त्य सरिद्वरा ।
शतधा विद्रुता तस्माच्छतद्रुरिति विश्रुता ॥ १.१९३.१० ॥
Lembrando aquele sábio brâmane semelhante ao fogo, aquele melhor dos rios dispersou-se e fugiu em cem correntes; por isso tornou-se famoso como Śatadru.
1.193.11
ततः स्थलगतं दृष्ट्वा तत्राप्यात्मानमात्मना ।
मर्तुं न शक्यमित्युक्त्वा पुवरेवाश्रमं ययौ ॥ १.१९३.११ ॥
Então, vendo-se em terra firme, e dizendo a si mesmo ali também, 'não posso morrer', voltou novamente ao seu eremitério.
1.193.12
स गत्वा विविधाञ्शैलान्देशान्बहुविधांस्तथा ।
अदृशन्त्याख्यया वध्वाथाश्रमेनुसृतोऽभवत् ॥ १.१९३.१२ ॥
Foi a diversas montanhas e a muitos tipos de terras, invisível sob o nome da noiva, e depois seguiu o caminho até o eremitério.
1.193.13
अथ शुश्राव संगत्या वेदाध्ययननिःस्वनम् ।
पृष्ठतः परिपूर्णार्थं षड्मिरङ्गैरलङ्कृतम् ॥ १.१९३.१३ ॥
Então, por acaso, ouviu por trás o som da recitação védica, cheia de sentido e adornada com os seis membros.
1.193.14
अनुव्रजति कोन्वेष मामित्येवाथ सोऽब्रवीत् ।
अदृश्यन्त्येवमुक्ता वै तं स्नुषा प्रत्यभाषत ॥ १.१९३.१४ ॥
"Quem me segue?", disse ele. Quando Adṛśyantī assim falou, sua nora lhe respondeu.
1.193.15
शक्तोभार्या महाभाग तपोयुक्ता तपस्विनम् ।
अहमेकाकिनी चापि त्वया गच्छामि नापरः ॥ १.१९३.१५ ॥
"Ó grande afortunado, sou uma esposa devotada à ascese, capaz de ir contigo, o asceta. Vou sozinha contigo, ninguém mais."
1.193.16
पुत्रि कस्यैष साङ्गस्य वेदस्याध्ययनस्वनः ।
पुरा साङ्गस्य वेदस्य शक्तेरिव मया श्रुतः ॥ १.१९३.१६ ॥
"Filha, de quem é este som do estudo do Veda com seus membros? Antes o ouvi como o de Śakti, com seus membros."
1.193.17
अयं कुक्षौ समुत्पन्नः शक्तेर्गर्भः सुतस्य ते ।
समा द्वादश तस्येह वेदानभ्यस्यतो मुने ॥ १.१९३.१७ ॥
"Este é o embrião de teu filho Śakti, nascido em meu ventre. Ó sábio, há doze anos ele estuda aqui os Vedas."
1.193.18
एवमुक्तस्तया हृष्टो वसिष्ठः श्रेष्ठभागृषिः ।
अस्ति सन्तानमित्युक्त्वा मृत्योः पार्थ न्यवर्तत ॥ १.१९३.१८ ॥
Assim interpelado por ela, Vasiṣṭha, o sábio mais bem-aventurado, alegrou-se; dizendo "há descendência", ó Pārtha, voltou-se da morte.
1.193.19
ततः प्रतिनिवृत्तः स तया वध्वा सहानघ ।
कल्माषपादमासीनं ददर्श विजने वने ॥ १.१९३.१९ ॥
Então, ó sem mácula, ele voltou com sua esposa e viu Kalmāṣapāda sentado na floresta solitária.
1.193.20
स तु दृष्ट्वैव तं राजा क्रुद्ध उत्थाय भारत ।
आविष्टो रक्षसोग्रेण इयेषात्तुं तदा मुनिम् ॥ १.१९३.२० ॥
Ó Bhārata, ao vê-lo, o rei levantou-se irado; possuído por um feroz rākṣasa, desejou então devorar o sábio.
1.193.21
अदृश्यन्ती तु तं दृष्ट्वा क्रूरकर्माणमग्रतः ।
भयसंविग्नया वाचा वसिष्ठमिदमब्रवीत् ॥ १.१९३.२१ ॥
Mas, vendo diante de si aquele de atos cruéis, ela, invisível, falou assim a Vasiṣṭha com voz abalada pelo medo.
1.193.22
असौ मृत्युरिवोग्रेण दण्डेन भगवन्नितः ।
प्रगृहीतेन काष्ठेन राक्षसोऽभ्येति दारुणः ॥ १.१९३.२२ ॥
Ó venerável, aquele terrível rākṣasa se aproxima daqui, empunhando um bastão feroz como a própria Morte e um pau erguido.
1.193.23
तं निवारयितुं शक्तो नान्योऽस्ति भुवि कश्चन ।
स्वदृतेऽद्य महाभाग सर्ववेदविदां वर ॥ १.१९३.२३ ॥
Ninguém mais na terra é capaz de detê-lo além de ti hoje, ó afortunadíssimo, o melhor de todos os conhecedores dos Vedas.
1.193.24
पाहि मां भगवन्पापादस्माद्दारुणदर्शनात् ।
राक्षसोऽयमिहात्तुं वै नूनमावां समीहते ॥ १.१९३.२४ ॥
Ó venerável, protege-me deste pecador de aspecto terrível; este rākṣasa certamente pretende devorar-nos a ambos aqui.
1.193.25
माभैः पुत्रि न भेतव्यं राक्षसात्तु कथंचन ।
नैतद्रक्षो भयं यस्मात्पश्यसि त्वमुपस्थितम् ॥ १.१९३.२५ ॥
Não temas, filha; de modo algum temas o rākṣasa. Isto que vês diante de ti não é causa de medo.
1.193.26
राजा कल्माषपादोऽयं वीर्यवान्प्रथितो भुवि ।
स एषोऽस्मिन्वनोद्देशे निवसत्यतिभीषणः ॥ १.१९३.२६ ॥
Este é o rei Kalmāṣapāda, famoso na terra por seu valor. Ele habita esta região da floresta, sumamente temível.
1.193.27
तमापतन्तं संप्रेक्ष्य वसिष्ठो भगवानृषिः ।
वारयामास तेजस्वी हुङ्कारेणैव भारत ॥ १.१९३.२७ ॥
Ao vê-lo lançar-se em sua direção, o venerável e resplandecente sábio Vasiṣṭha o conteve, ó Bhārata, apenas com um brado.
1.193.28
मन्त्रपूतेन च पुनः स तमभ्युक्ष्य वारिणा ।
मोक्षयामास वै शापात्तस्माद्योगान्नराधिपम् ॥ १.१९३.२८ ॥
Então, aspergindo-o de novo com água purificada pelo mantra, libertou aquele senhor dos homens da maldição e daquele poder yóguico.
1.193.29
स हि द्वादश वर्षाणि वासिष्ठस्यैव तेजसा ।
ग्रस्त आसीद्ग्रहेणेव पर्वकाले दिवाकरः ॥ १.१९३.२९ ॥
Durante doze anos foi tomado pelo próprio poder de Vasiṣṭha, como o sol é tomado por um planeta no tempo de um eclipse.
1.193.30
रक्षसा विप्रमुक्तोऽथ स नृपस्तद्वनं महत् ।
तेजसा रञ्जयामास न्ध्याभ्रमिव भास्करः ॥ १.१९३.३० ॥
Libertado do rākṣasa, o rei iluminou então aquela grande floresta com seu resplendor, como o sol colore uma nuvem do entardecer.
1.193.31
प्रतिलभ्य ततः संज्ञामभिवाद्य कृताञ्जलिः ।
उवाच नृपतिः काले वसिष्ठमृषिसत्तमम् ॥ १.१९३.३१ ॥
Então, recobrando a consciência, o rei uniu as palmas, saudou e, no momento certo, falou a Vasiṣṭha, o melhor dos sábios.
1.193.32
सौदासोऽहं महाभाग याज्यस्ते मुनिसत्तम ।
अस्मिन्काले यदिष्टं ते ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ १.१९३.३२ ॥
Sou Saudāsa, ó bem-aventurado, melhor dos sábios; sou aquele por quem podes oficiar. Dize-me agora o que desejas; que devo fazer por ti?
1.193.33
वृत्तमेतद्यथाकालं गच्छ राज्यं प्रशाधि वै ।
ब्राह्मणं तु मनुष्येन्द्र माऽवमंस्थाः कदाचन ॥ १.१९३.३३ ॥
Isto aconteceu no seu tempo devido. Agora vai e governa o teu reino; mas, senhor dos homens, nunca desrespeites um brâmane.
1.193.34
नावमंस्ये महाभाग कदाचिद्ब्राह्मणर्षभान् ।
त्वन्निदेशे स्थितः सम्यक् पूजयिष्याम्यहं द्विजान् ॥ १.१९३.३४ ॥
Ó bem-aventurado, nunca desrespeitarei os melhores brâmanes; obedecendo ao teu comando, honrarei devidamente os dvija.
1.193.35
इक्ष्वाकूणां च येनाहमनृणः स्यां द्विजोत्तम ।
तत्त्वत्तः प्राप्तुमिच्छामि सर्ववेदविदां वर ॥ १.१९३.३५ ॥
Ó melhor dos dvija, desejo obter de ti aquilo pelo qual possa ficar livre da dívida para com os Ikṣvāku, ó melhor de todos os conhecedores dos Vedas.
1.193.36
अपत्यायेप्सिताय त्वं महिषीं गन्तुमर्हसि ।
शीलरूपगुणोपेतामिक्ष्वाकुकुलवृद्धये ॥ १.१९३.३६ ॥
Para a descendência desejada, para o crescimento da linhagem Ikṣvāku, deves ir à tua rainha principal, dotada de caráter, beleza e virtude.
1.193.37
ददानीत्येव तं तत्र राजानं प्रत्युवाच ह ।
वसिष्ठः परमेष्वासं सत्यसन्धो द्विजोत्तमः ॥ १.१९३.३७ ॥
Vasiṣṭha, fiel à sua palavra e o melhor dos dvijas, respondeu ali ao rei, o supremo arqueiro: «Eu darei.»
1.193.38
ततः प्रतिययौ काले वसिष्ठः सह तेन वै ।
ख्यातां पुरीमिमां लोकेष्वयोध्यां मनुजेश्वर ॥ १.१९३.३८ ॥
Então, em tempo oportuno, Vasiṣṭha retornou junto com aquele rei. Ó senhor dos homens, esta cidade, renomada entre os mundos, é Ayodhyā.
1.193.39
तं प्रजाः प्रतिमोदन्त्यः सर्वाः प्रत्युद्गतास्तदा ।
विपाप्मानं महात्मानं दिवौकस इवेश्वरम् ॥ १.१९३.३९ ॥
Então todo o povo, rejubilando-se, saiu ao encontro daquele sem pecado e de grande alma, como os deuses vão ao encontro de seu senhor.
1.193.40
सुचिराय मनुष्येन्द्रो नगरीं पुण्यलक्षणाम् ।
विवेश सहितस्तेन वसिष्ठेन महर्षिणा ॥ १.१९३.४० ॥
Após muito tempo, o senhor dos homens entrou naquela cidade de sinais auspiciosos junto com o grande sábio Vasiṣṭha.
1.193.41
ददृशुस्तं महीपालमयोध्यावासिनो जनाः ।
पुरोहितेन सहितं दिवाकरमिवोदितम् ॥ १.१९३.४१ ॥
Os habitantes de Ayodhyā viram aquele rei, junto com seu sacerdote, como o sol nascido.
1.193.42
स च तां पूरयामास लक्ष्म्या लक्ष्मीवतां वरः ।
अयोध्यां व्योम शीतांशुः शरत्काल इवोदितः ॥ १.१९३.४२ ॥
E ele, o melhor dos resplandecentes, encheu Ayodhyā com seu esplendor, como a lua de raios frios, erguida no outono, enche o céu.
1.193.43
संसक्तिमृष्टपन्थानं पताकाध्वजशोभितम् ।
मनः प्रह्लादयामास तस्य तत्पुरमुत्तमम् ॥ १.१९३.४३ ॥
Aquela excelente cidade, de caminhos varridos e movimentados, adornada com estandartes e bandeiras, alegrou sua mente.
1.193.44
तुष्टपुष्टजनाकीर्णा सा पुरी कुरुनन्दन ।
अशोभत तदा तेन शक्रेणेवामरावती ॥ १.१९३.४४ ॥
Ó alegria dos Kurus, aquela cidade cheia de gente contente e bem alimentada resplandeceu então por ele, como Amarāvatī por Indra.
1.193.45
ततः प्रविष्टे राजर्षौ तस्मिंस्तत्पुरमुत्तमम् ।
राज्ञस्तस्याज्ञया देवी वसिष्ठमुपचक्रमे ॥ १.१९३.४५ ॥
Então, quando o sábio real entrou naquela excelente cidade, a rainha, por ordem do rei, dispôs-se a aproximar-se de Vasiṣṭha.
1.193.46
ऋतावथ महर्षिस्तु संबभूव तया सह ।
देव्या दिव्येन विधिना वसिष्ठः श्रेष्ठभागृषिः ॥ १.१९३.४६ ॥
Então, na estação fértil, o grande sábio uniu-se a ela pelo rito divino — Vasiṣṭha, o vidente que recebe a porção mais elevada.
1.193.47
ततस्तस्यां समुत्पन्ने गर्भे स मुनिसत्तमः ।
राज्ञाभिवादितस्तेन जगाम मुनिराश्रमम् ॥ १.१९३.४७ ॥
Então, quando a gravidez se estabeleceu nela, o melhor dos sábios, saudado com reverência pelo rei, partiu para o seu eremitério.
1.193.48
दीर्घकालेन सा गर्भं सुषुवे न तु तं यदा ।
तदा देव्यश्मना कुक्षिं निर्बिभेद यशस्विनी ॥ १.१९३.४८ ॥
Por muito tempo não deu à luz aquele fruto; então a ilustre rainha abriu-lhe o ventre com uma pedra.
1.193.49
ततो द्वादशमे वर्षे स जज्ञे पुरषर्षभः ।
अश्मको नाम राजर्षिः पौदन्यं यो न्यवेशयत् ॥ १.१९३.४९ ॥
Então, no décimo segundo ano, nasceu o melhor dos homens: o sábio real chamado Aśmaka, que fundou Paudanya.