மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.193
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.193.1
ततो दृष्ट्वाश्रमपदं रहितं तैः सुतैर्मुनिः ।
निर्जगाम सुदुःखार्तः पुनरप्याश्रमात्ततः ॥ १.१९३.१ ॥
அப்போது அந்தப் புதல்வர்களால் வெறுமையாகிய ஆசிரமத் தலத்தைக் கண்டு, மிகுந்த துயரால் வருந்திய அந்த முனிவர் மீண்டும் ஆசிரமத்திலிருந்து வெளியேறினார்.
1.193.2
सोऽपश्यत्सरितं पूर्णां प्रावृट्काले नवाम्भसा ।
वृक्षान्बहुविधान्पार्थ हरन्तीं तीरजान्बहून् ॥ १.१९३.२ ॥
மழைக்காலத்தின் புதிய நீரால் நிரம்பிய ஓர் ஆற்றைக் கண்டார்; ஓ பார்த்தா, அது கரையில் வளர்ந்த பலவகை மரங்களைப் பலவற்றை அடித்துச் சென்றுகொண்டிருந்தது.
1.193.3
अथ चिन्तां समापेदे पुनः कौरवनन्दन ।
अम्भस्यस्या निमज्जेयमिति दुःखसमन्वितः ॥ १.१९३.३ ॥
பின்னர், ஓ குரு மகிழ்வே, அவர் மீண்டும் கவலையில் ஆழ்ந்தார்; 'இந்த நீரில் நான் மூழ்கிவிடுவேன்' என்று எண்ணி துயரால் நிரம்பினார்.
1.193.4
ततः पाशैस्तदात्मानं गाढं बद्ध्वा महामुनिः ।
तस्या जले महानद्या निममज्ज सुदुःखितः ॥ १.१९३.४ ॥
அப்போது அந்த மகாமுனிவர் தம்மைக் கயிறுகளால் இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டு, மிகுந்த துயருடன் அந்த மகாநதியின் நீரில் மூழ்கினார்.
1.193.5
अथ च्छित्त्वा नदी पाशांस्तस्यारिबलसूदन ।
स्थलस्थं तमृषिं कृत्वा विपाशं समवासृजत् ॥ १.१९३.५ ॥
பின்னர், ஓ எதிரிப் படைகளை அழிப்பவனே, நதி அவருடைய கயிறுகளை வெட்டி, அந்த முனிவரை நிலத்தில் நிற்கச் செய்து, அவரை 'விபாசா' (கட்டற்றவர்) ஆக்கி விடுவித்தது.
1.193.6
उत्ततार ततः पाशैर्विमुक्तः स महानृषिः ।
विपाशेति च नामास्या नद्याश्चक्रे महानृषिः ॥ १.१९३.६ ॥
பின்னர் கயிறுகளிலிருந்து விடுபட்ட அந்த மகாமுனிவர் கரையேறினார்; அந்த மகாமுனிவர் இந்த நதிக்கு 'விபாசா' என்று பெயரிட்டார்.
1.193.7
सा विपाशेति विख्याता नदी लोकेषु भारत ।
ऋषेस्तस्य नरव्याघ्र वचनात्सत्यवादिनः।
उत्तीर्य च तदा राजन्दुःखितो भगवानृषिः ॥ १.१९३.७ ॥
பாரதா, அந்த நதி அன்றிலிருந்து உலகங்களில் விபாசை என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது. நரவ்யாக்ரனே, உண்மை பேசும் அந்த ரிஷியின் வாக்கால். அரசனே, அப்போது நதியைக் கடந்து துக்கமுற்ற பகவான் ரிஷி...
1.193.8
शोके बुद्धिं तदा चक्रे न चैकत्र व्यतिष्ठत ।
सोऽगच्छत्पर्वतांश्चैव सरितश्च सरांसि च ॥ १.१९३.८ ॥
துயரில் மனத்தை வைத்தான்; ஓரிடத்தில் நிலைக்கவில்லை. அவன் மலைகளையும் நதிகளையும் ஏரிகளையும் நோக்கிச் சென்றான்.
1.193.9
दृष्ट्वा स पुनरेवर्षिर्नदीं हैमवतीं तदा ।
चण्डग्राहवतीं भीमां तस्याः स्रोतस्यपातयत् ॥ १.१९३.९ ॥
அந்த ரிஷி மீண்டும் அந்த இமவதி நதியைக் கண்டான்; கொடிய முதலைகள் நிறைந்த அதன் ஓட்டத்தில் தன்னைத் தள்ளினான்.
1.193.10
सा तमग्निसं विप्रमनुचिन्त्य सरिद्वरा ।
शतधा विद्रुता तस्माच्छतद्रुरिति विश्रुता ॥ १.१९३.१० ॥
அக்னியைப் போன்ற அந்த பிராமண ரிஷியை எண்ணிய அந்த நதிகளில் சிறந்தது நூறு வழிகளில் சிதறி ஓடியது; அதனால் அது சதத்ரு என்று புகழ்பெற்றது.
1.193.11
ततः स्थलगतं दृष्ट्वा तत्राप्यात्मानमात्मना ।
मर्तुं न शक्यमित्युक्त्वा पुवरेवाश्रमं ययौ ॥ १.१९३.११ ॥
பின்னர் நிலத்தில் இருப்பதைக் கண்டு, அங்கும் தன்னைத் தானே, 'நான் இறக்க முடியாது' என்று சொல்லி, மீண்டும் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்.
1.193.12
स गत्वा विविधाञ्शैलान्देशान्बहुविधांस्तथा ।
अदृशन्त्याख्यया वध्वाथाश्रमेनुसृतोऽभवत् ॥ १.१९३.१२ ॥
அவன் பலவகை மலைகளுக்கும் பல்வேறு நாடுகளுக்கும் சென்று, மணமகள் என்ற பெயரால் மறைந்தவனாய், பின்னர் ஆசிரமத்தைப் பின்தொடர்ந்தான்.
1.193.13
अथ शुश्राव संगत्या वेदाध्ययननिःस्वनम् ।
पृष्ठतः परिपूर्णार्थं षड्मिरङ्गैरलङ्कृतम् ॥ १.१९३.१३ ॥
பின்னால் தற்செயலாக, ஆறு அங்கங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, பொருள் நிறைந்த வேத ஓதலின் ஒலியை அவன் கேட்டான்.
1.193.14
अनुव्रजति कोन्वेष मामित्येवाथ सोऽब्रवीत् ।
अदृश्यन्त्येवमुक्ता वै तं स्नुषा प्रत्यभाषत ॥ १.१९३.१४ ॥
"என்னைப் பின்தொடர்வது யார்?" என்று அவன் கேட்டான். அதுபோல் கூறப்பட்ட அந்த மருமகள் அவனுக்குப் பதிலளித்தாள்.
1.193.15
शक्तोभार्या महाभाग तपोयुक्ता तपस्विनम् ।
अहमेकाकिनी चापि त्वया गच्छामि नापरः ॥ १.१९३.१५ ॥
"மகாபாகரே, தவத்தில் ஈடுபட்ட மனைவியாகிய நான், தவசியான உங்களுடன் செல்லத் தகுதியுடையவள். நான் தனியாக உங்களுடன் செல்கிறேன், வேறு எவருமில்லை."
1.193.16
पुत्रि कस्यैष साङ्गस्य वेदस्याध्ययनस्वनः ।
पुरा साङ्गस्य वेदस्य शक्तेरिव मया श्रुतः ॥ १.१९३.१६ ॥
"மகளே, அங்கங்களுடன் கூடிய வேதத்தை ஓதும் இந்த ஒலி யாருடையது? முன்பு சக்தியின் அங்கங்களுடன் கூடிய வேத ஓதலைப் போல நான் கேட்டிருக்கிறேன்."
1.193.17
अयं कुक्षौ समुत्पन्नः शक्तेर्गर्भः सुतस्य ते ।
समा द्वादश तस्येह वेदानभ्यस्यतो मुने ॥ १.१९३.१७ ॥
"இது உங்கள் மகன் சக்தியின் கருவாகும், என் வயிற்றில் உருவானது. முனிவரே, அவர் இங்கே பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக வேதங்களைப் பயின்று வருகிறார்."
1.193.18
एवमुक्तस्तया हृष्टो वसिष्ठः श्रेष्ठभागृषिः ।
अस्ति सन्तानमित्युक्त्वा मृत्योः पार्थ न्यवर्तत ॥ १.१९३.१८ ॥
அவள் இவ்வாறு கூறியதும் மகிழ்ந்த, நற்பேறு பெற்ற முனிவர் வசிஷ்டர், "வம்சம் இருக்கிறது" என்று சொல்லி, பிருதையின் மகனே, மரணத்திலிருந்து திரும்பினார்.
1.193.19
ततः प्रतिनिवृत्तः स तया वध्वा सहानघ ।
कल्माषपादमासीनं ददर्श विजने वने ॥ १.१९३.१९ ॥
பின்னர் அவன் அவளுடன், பாவமற்றவனே, திரும்பினான்; தனிமையான காட்டில் அமர்ந்திருந்த கல்மாஷபாதனைக் கண்டான்.
1.193.20
स तु दृष्ट्वैव तं राजा क्रुद्ध उत्थाय भारत ।
आविष्टो रक्षसोग्रेण इयेषात्तुं तदा मुनिम् ॥ १.१९३.२० ॥
பாரதனே, அவனைக் கண்டதும் அரசன் சினந்து எழுந்தான்; கொடிய ராட்சசனால் பிடிக்கப்பட்டு அப்போது அந்த முனிவரை விழுங்க விரும்பினான்.
1.193.21
अदृश्यन्ती तु तं दृष्ट्वा क्रूरकर्माणमग्रतः ।
भयसंविग्नया वाचा वसिष्ठमिदमब्रवीत् ॥ १.१९३.२१ ॥
ஆனால் கொடுஞ்செயல் புரிபவனை முன்னே கண்டு, அவள் மறைந்திருந்தவளாக, அச்சத்தில் நடுங்கும் குரலில் வசிட்டரிடம் இவ்வாறு கூறினாள்.
1.193.22
असौ मृत्युरिवोग्रेण दण्डेन भगवन्नितः ।
प्रगृहीतेन काष्ठेन राक्षसोऽभ्येति दारुणः ॥ १.१९३.२२ ॥
பகவானே, மரணத்தைப் போன்ற கொடிய தண்டத்தையும் உயர்த்திய கம்பையும் ஏந்தி, அதோ அந்தக் கொடிய ராட்சசன் இங்கிருந்து வருகிறான்.
1.193.23
तं निवारयितुं शक्तो नान्योऽस्ति भुवि कश्चन ।
स्वदृतेऽद्य महाभाग सर्ववेदविदां वर ॥ १.१९३.२३ ॥
அவனைத் தடுக்கும் ஆற்றல் உள்ளவர் இந்தப் பூமியில் உம்மைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை; மகாபாக்கியவானே, எல்லா வேதம் அறிந்தவர்களிலும் சிறந்தவரே, இன்று.
1.193.24
पाहि मां भगवन्पापादस्माद्दारुणदर्शनात् ।
राक्षसोऽयमिहात्तुं वै नूनमावां समीहते ॥ १.१९३.२४ ॥
பகவானே, இந்தப் பயங்கர தோற்றமுடைய பாவியிடமிருந்து என்னைக் காத்தருளுங்கள்; இந்த ராட்சசன் இங்கே நிச்சயமாக நம் இருவரையும் விழுங்க விரும்புகிறான்.
1.193.25
माभैः पुत्रि न भेतव्यं राक्षसात्तु कथंचन ।
नैतद्रक्षो भयं यस्मात्पश्यसि त्वमुपस्थितम् ॥ १.१९३.२५ ॥
மகளே, பயப்படாதே; எந்த வகையிலும் அரக்கனுக்கு அஞ்ச வேண்டாம். நீ கண்ணெதிரே காணும் இது உண்மையில் அச்சத்திற்குரியது அல்ல.
1.193.26
राजा कल्माषपादोऽयं वीर्यवान्प्रथितो भुवि ।
स एषोऽस्मिन्वनोद्देशे निवसत्यतिभीषणः ॥ १.१९३.२६ ॥
இவன் பூமியில் வீரனாகப் புகழ்பெற்ற அரசன் கல்மாஷபாதன். அவன்தான் இந்தக் காட்டுப் பகுதியில் மிகவும் பயங்கரமாக வசிக்கிறான்.
1.193.27
तमापतन्तं संप्रेक्ष्य वसिष्ठो भगवानृषिः ।
वारयामास तेजस्वी हुङ्कारेणैव भारत ॥ १.१९३.२७ ॥
அவன் பாய்ந்து வருவதைக் கண்ட ஒளிவீசும் பகவான் ரிஷி வசிஷ்டர், பாரதா, ஹூங்காரத்தாலேயே அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினார்.
1.193.28
मन्त्रपूतेन च पुनः स तमभ्युक्ष्य वारिणा ।
मोक्षयामास वै शापात्तस्माद्योगान्नराधिपम् ॥ १.१९३.२८ ॥
பின்னர் மந்திரத்தால் தூய்மையாக்கப்பட்ட நீரால் அவனைத் தெளித்து, அந்த மன்னனை சாபத்திலிருந்தும் அந்த மாயசக்தியிலிருந்தும் விடுவித்தார்.
1.193.29
स हि द्वादश वर्षाणि वासिष्ठस्यैव तेजसा ।
ग्रस्त आसीद्ग्रहेणेव पर्वकाले दिवाकरः ॥ १.१९३.२९ ॥
அவன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வசிஷ்டரின் தேஜஸாலேயே பிடிக்கப்பட்டவனாக இருந்தான்; பர்வ காலத்தில் சூரியன் ஒரு கிரகத்தால் பிடிக்கப்படுவது போல.
1.193.30
रक्षसा विप्रमुक्तोऽथ स नृपस्तद्वनं महत् ।
तेजसा रञ्जयामास न्ध्याभ्रमिव भास्करः ॥ १.१९३.३० ॥
ரக்ஷசனிடமிருந்து விடுபட்ட பின், அந்த அரசன் தன் ஒளியால் அந்தப் பெரிய காட்டை, சூரியன் மாலை மேகத்தை வண்ணமயமாக்குவது போல ஒளியூட்டினான்.
1.193.31
प्रतिलभ्य ततः संज्ञामभिवाद्य कृताञ्जलिः ।
उवाच नृपतिः काले वसिष्ठमृषिसत्तमम् ॥ १.१९३.३१ ॥
பின்னர் நினைவு பெற்ற அரசன், கைகூப்பி வணங்கி, தக்க காலத்தில் முனிவர்களில் சிறந்த வசிஷ்டரிடம் கூறினான்.
1.193.32
सौदासोऽहं महाभाग याज्यस्ते मुनिसत्तम ।
अस्मिन्काले यदिष्टं ते ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ १.१९३.३२ ॥
நான் சௌதாஸன்; ஓ மகாபாகரே, முனிவர்களில் சிறந்தவரே, நான் உங்களுக்காக யாகம் செய்யப்படுபவன். இப்போது உங்கள் விருப்பம் என்ன? சொல்லுங்கள், உங்களுக்காக நான் என்ன செய்யவேண்டும்?
1.193.33
वृत्तमेतद्यथाकालं गच्छ राज्यं प्रशाधि वै ।
ब्राह्मणं तु मनुष्येन्द्र माऽवमंस्थाः कदाचन ॥ १.१९३.३३ ॥
இது உரிய காலத்தில் நடந்தது. இப்போது சென்று உன் அரசை ஆள்வாயாக. ஆனால் மனிதர்களின் தலைவனே, ஒருபோதும் பிராமணனை அவமதிக்காதே.
1.193.34
नावमंस्ये महाभाग कदाचिद्ब्राह्मणर्षभान् ।
त्वन्निदेशे स्थितः सम्यक् पूजयिष्याम्यहं द्विजान् ॥ १.१९३.३४ ॥
ஓ மகாபாகரே, நான் சிறந்த பிராமணர்களை ஒருபோதும் அவமதிக்க மாட்டேன். உங்கள் கட்டளைப்படி நின்று, நான் பிராமணர்களை முறையாக மதிப்பேன்.
1.193.35
इक्ष्वाकूणां च येनाहमनृणः स्यां द्विजोत्तम ।
तत्त्वत्तः प्राप्तुमिच्छामि सर्ववेदविदां वर ॥ १.१९३.३५ ॥
ஓ இருபிறப்பாளரில் சிறந்தவரே, இக்ஷ்வாகுக்களுக்கான கடனிலிருந்து நான் விடுபடுமாறு, அதை உங்களிடமிருந்து பெற விரும்புகிறேன், ஓ எல்லா வேதம் அறிந்தவர்களிலும் சிறந்தவரே.
1.193.36
अपत्यायेप्सिताय त्वं महिषीं गन्तुमर्हसि ।
शीलरूपगुणोपेतामिक्ष्वाकुकुलवृद्धये ॥ १.१९३.३६ ॥
விரும்பிய மகப்பேறுக்காக, இக்ஷ்வாகு குலம் வளர்வதற்காக, நற்பண்பு, அழகு, குணங்கள் நிறைந்த உன் பட்டத்தரசியிடம் நீ செல்ல வேண்டும்.
1.193.37
ददानीत्येव तं तत्र राजानं प्रत्युवाच ह ।
वसिष्ठः परमेष्वासं सत्यसन्धो द्विजोत्तमः ॥ १.१९३.३७ ॥
சத்தியத்தில் உறுதியான, துவிஜர்களில் சிறந்த வசிஷ்டர் அங்கே அந்தப் பெரும் வில்லாளி அரசனுக்கு, 'நான் தருகிறேன்' என்று பதிலளித்தார்.
1.193.38
ततः प्रतिययौ काले वसिष्ठः सह तेन वै ।
ख्यातां पुरीमिमां लोकेष्वयोध्यां मनुजेश्वर ॥ १.१९३.३८ ॥
பின்னர் காலம் வந்ததும் வசிஷ்டர் அந்த அரசனுடன் திரும்பினார். மனிதர்களின் தலைவனே, உலகங்களில் புகழ்பெற்ற இந்த நகரம் அயோத்தி.
1.193.39
तं प्रजाः प्रतिमोदन्त्यः सर्वाः प्रत्युद्गतास्तदा ।
विपाप्मानं महात्मानं दिवौकस इवेश्वरम् ॥ १.१९३.३९ ॥
அப்போது எல்லா மக்களும் மகிழ்ச்சியுடன் பாவமற்ற அந்த மகாத்மாவை எதிர்கொண்டு சென்றனர். தேவர்கள் தங்கள் ஈசுவரனை எதிர்கொள்வது போல.
1.193.40
सुचिराय मनुष्येन्द्रो नगरीं पुण्यलक्षणाम् ।
विवेश सहितस्तेन वसिष्ठेन महर्षिणा ॥ १.१९३.४० ॥
நீண்ட காலத்திற்குப் பின் மனிதர்களின் இந்திரன் புண்ணிய அடையாளங்கள் கொண்ட அந்த நகருக்குள் மகரிஷி வசிஷ்டருடன் நுழைந்தான்.
1.193.41
ददृशुस्तं महीपालमयोध्यावासिनो जनाः ।
पुरोहितेन सहितं दिवाकरमिवोदितम् ॥ १.१९३.४१ ॥
அயோத்தி மக்கள் அந்த அரசனை புரோகிதருடன் உதித்த சூரியனைப் போலப் பார்த்தனர்.
1.193.42
स च तां पूरयामास लक्ष्म्या लक्ष्मीवतां वरः ।
अयोध्यां व्योम शीतांशुः शरत्काल इवोदितः ॥ १.१९३.४२ ॥
செல்வர்களில் சிறந்த அவன் அந்த அயோத்தியை தனது ஒளியால் நிரப்பினான், சரத்காலத்தில் உதித்த சந்திரன் வானத்தை நிரப்புவது போல.
1.193.43
संसक्तिमृष्टपन्थानं पताकाध्वजशोभितम् ।
मनः प्रह्लादयामास तस्य तत्पुरमुत्तमम् ॥ १.१९३.४३ ॥
நெருக்கமாகவும் சுத்தமாகவும் பராமரிக்கப்பட்ட வீதிகளும், கொடிகளாலும் துவஜங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டதுமான அந்த உத்தம நகரம் அவனுடைய மனதை மகிழ்வித்தது.
1.193.44
तुष्टपुष्टजनाकीर्णा सा पुरी कुरुनन्दन ।
अशोभत तदा तेन शक्रेणेवामरावती ॥ १.१९३.४४ ॥
குருநந்தனா, மகிழ்ச்சியும் செழிப்பும் கொண்ட மக்களால் நிறைந்த அந்த நகரம் அப்போது இந்திரனால் அமராவதி விளங்குவதுபோல் ஒளிர்ந்தது.
1.193.45
ततः प्रविष्टे राजर्षौ तस्मिंस्तत्पुरमुत्तमम् ।
राज्ञस्तस्याज्ञया देवी वसिष्ठमुपचक्रमे ॥ १.१९३.४५ ॥
பின்னர் அந்த ராஜரிஷி அந்த உத்தம நகரத்தில் நுழைந்தபோது, அரசனின் கட்டளையால் தேவி வசிஷ்டரை அணுகத் தொடங்கினாள்.
1.193.46
ऋतावथ महर्षिस्तु संबभूव तया सह ।
देव्या दिव्येन विधिना वसिष्ठः श्रेष्ठभागृषिः ॥ १.१९३.४६ ॥
பின்னர் ருதுகாலத்தில் அந்த மகரிஷி தேவியுடன் தெய்விக முறைப்படி கூடினார்; அவர் வசிஷ்டர், சிறந்த பங்கை பெறும் முனிவர்.
1.193.47
ततस्तस्यां समुत्पन्ने गर्भे स मुनिसत्तमः ।
राज्ञाभिवादितस्तेन जगाम मुनिराश्रमम् ॥ १.१९३.४७ ॥
பின்னர் அவளுக்குள் கரு உண்டானபோது, அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் அரசனால் மரியாதையுடன் வணங்கப்பட்டு முனிவர் ஆசிரமம் நோக்கிச் சென்றார்.
1.193.48
दीर्घकालेन सा गर्भं सुषुवे न तु तं यदा ।
तदा देव्यश्मना कुक्षिं निर्बिभेद यशस्विनी ॥ १.१९३.४८ ॥
நீண்ட காலம் ஆகியும் அவள் அந்தக் கருவைப் பெறவில்லை; அப்போது அந்தப் புகழ்பெற்ற தேவி ஒரு கல்லால் தன் வயிற்றைக் கிழித்தாள்.
1.193.49
ततो द्वादशमे वर्षे स जज्ञे पुरषर्षभः ।
अश्मको नाम राजर्षिः पौदन्यं यो न्यवेशयत् ॥ १.१९३.४९ ॥
பின்னர் பன்னிரண்டாம் ஆண்டில் அவன் பிறந்தான். மனிதர்களில் சிறந்தவனான அஸ்மகன் என்ற அரசரிஷி, பௌதன்யத்தை நிறுவியவன்.