مهابهاراتا · أدهيايا 1.197
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.197.1
एवमुक्तः स विप्रर्षिर्वसिष्ठेन महात्मना ।
न्ययच्छदात्मनः क्रोधं सर्वलोकपराभवात् ॥ १.१९७.१ ॥
فلما قال له فاسيشتها العظيم هذا، كبح ذلك الحكيم بين البراهمة غضبه، متذكّرًا خراب العوالم كلها.
1.197.2
ईजे च स महातेजाः सर्ववेदविदां वरः ।
ऋषी राक्षससत्रेण शाक्तेयोऽथ पराशरः ॥ १.१९७.२ ॥
بَرَاشَرَا ابن شاكتي، أفضل العارفين بجميع الفيدات وذو البهاء العظيم، أقام حينئذٍ قربان الراكشاسا.
1.197.3
ततो वृद्धांश्च बालांश्च राक्षसान्स महामुनिः ।
ददाह वितते यज्ञे शक्तेर्वधमनुस्मरन् ॥ १.१९७.३ ॥
ثم أحرق ذلك الحكيم العظيم، متذكّرًا قتل شاكتي، في تلك القربان الواسع الشيوخ والأطفال والراكشاسا.
1.197.4
न हि तं वारयामास वसिष्ठो रक्षसां वधात् ।
द्वितीयामस्य मां भाङ्क्षं प्रतिज्ञामिति निश्चयात् ॥ १.१९७.४ ॥
لم يمنعه فاسيشتها من قتل الراكشاسا، إذ كان قد عزم: «لن أكسر نذره الثاني».
1.197.5
त्रयाणां पावकानां च सत्रे तस्मिन्महामुनिः ।
आसीत्पुरस्ताद्दीप्तानां चतुर्थ इव पावकः ॥ १.१९७.५ ॥
في ذلك القربان كان الحكيم العظيم أمام النيران الثلاث المتوهجة كنارٍ رابعة.
1.197.6
तेन यज्ञेन शुभ्रेण हूयमानेन शक्तितः ।
तद्विदीपितमाकाशं सूर्येणेव घनात्यये ॥ १.१९७.६ ॥
بذلك القربان المشرق المُقدَّم على قدر طاقته أضاءت السماء كما يضيئها الشمس في آخر موسم الأمطار.
1.197.7
तं वसिष्ठादयः सर्वे मुनयस्तत्र मेनिरे ।
तेजसा दीप्यमानं वै द्वितीयमिव भास्करम् ॥ १.१९७.७ ॥
رأى فasiṣṭha وجميع الحكماء الآخرين هناك أنه شمس ثانية تتلألأ بالنور.
1.197.8
ततः परमदुष्प्रापमन्यैर्ऋषिरुधारधीः ।
समापिपयिषुः सत्रं तमत्रिः समुपागमत् ॥ १.१९७.८ ॥
ثم جاء إلى هناك الحكيم أتري، ذو العقل الكريم، الذي يصعب جدا على غيره بلوغه، راغبا في إتمام تلك الجلسة القربانية.
1.197.9
तथा पुलस्त्यः पुलहः क्रतुश्चैव महाक्रतुः ।
तत्राजग्मुरमित्रघ्न रक्षसां जीवितेप्सया ॥ १.१९७.९ ॥
وجاء إلى هناك كذلك بولاستيا وبولاها وكراتو ومهاكراتو، يا قاتل الأعداء، راغبين في أرواح الرakshasa.
1.197.10
पुलस्त्यस्तु वधात्तेषां रक्षसां भरतर्षभ ।
उवाचेदं वचः पार्थ पराशरमरिन्दमम् ॥ १.१९७.१० ॥
لكن بولاستيا قال هذه الكلمات لبراشارا، مروّض الأعداء، بشأن قتل أولئك الرakshasa، يا ثور البهارتا، يا ابن برثا.
1.197.11
कच्चित्तातापविघ्नं ते कच्चिन्नन्दसि पुत्रक ।
अजानतामदोषाणां सर्वेषां रक्षसां वधात् ॥ १.१९७.११ ॥
يا بني العزيز، هل أصابك عائق ما؟ يا بني، هل تفرح بقتل جميع أولئك الرakshasa الذين لم يكونوا يعلمون ولا كانوا آثمين؟
1.197.12
प्रजोच्छेदमिमं मह्यं न हि कर्तु त्वमर्हसि ।
नैष तात द्विजातीनां धर्मो दृष्टस्तपस्विनाम् ॥ १.१९७.१२ ॥
لا ينبغي لك أن تُحدث هذا الفناء لنسلي. يا بني العزيز، هذا ليس واجب المتعبّدين من المولودين مرتين كما عُرف.
1.197.13
शम एव परो धर्मस्तमाचर पराशर ।
अधर्मिष्ठं वरिष्ठः सन्कुरुषे त्वं पराशर ॥ १.१९७.१३ ॥
السكينة هي الدهرما الأسمى، فاتبعها يا باراشارا. مع كونك الأفضل تقترف الظلم يا باراشارا.
1.197.14
शक्तिं चापि हि धर्मज्ञं नातिक्रान्तुमिहार्हसि ।
प्रजायाश्च ममोच्छेदं न चैवं कर्तुमर्हसि ॥ १.१९७.१४ ॥
يا عارف الدهرما، لا ينبغي لك هنا أن تتجاوز حتى شاكتي، ولا أن تستأصل نسلي على هذا النحو.
1.197.15
शापाद्धि शक्तेर्वासिष्ठ तदा तदुपपादितम् ।
आत्मजेन स दोषेण शक्तिर्नीत इतो दिवम् ॥ १.१९७.१५ ॥
يا ابن فاسيشتا، لقد وقع ذلك حينها بسبب لعنة شاكتي؛ وبخطأ ابنه نفسه نُقل شاكتي من هنا إلى السماء.
1.197.16
न हि तं राक्षसः कश्चिच्छक्तो भक्षयितुं मुने ।
वासिष्ठो भक्षितश्चासीत्कौशिकोत्सृष्टरक्षसा।
शापं न कुर्वन्ति तदा न च त्राणपरायणाः ॥ १.१९७.१६ ॥
أيها الحكيم، لم يكن أي راكشاسا قادرًا على التهامه؛ ومع ذلك التهم راكشاسا أطلقه كاوشيكا ابنَ فاسيشتا. فلم يلعن أولئك المنشغلون بالحماية حينها.
1.197.17
क्षमावन्तोऽदहन्देहं देहमन्यद्भवत्विति ।
आत्मनैवात्मनस्तेन दृष्टो मृत्युस्तदाऽभवत् ॥ १.१९७.१७ ॥
أحرق الصابرون الجسد وهم يفكرون: «ليكن جسدٌ آخر»؛ فرأى الموتَ حينها بنفسه.
1.197.18
निमित्तभूतस्तत्रासीद्विश्वामित्रः पराशर ।
राजा कल्माषपादश्च दिवमारुह्य मोदते ॥ १.१९७.१८ ॥
يا باراشارا، كان فيشفاميترا هناك هو السبب؛ والملك كالماشاپادا، وقد صعد إلى السماء، يبتهج.
1.197.19
ये च शक्त्यवराः पुत्रा वसिष्ठस्य महामुने ।
ते च सर्वे मुदा युक्ता मोदन्ते सहिताः सुरैः ॥ १.१९७.१९ ॥
أيها الحكيم العظيم، إن أبناء شاكتي الأصغر، ابن فاسيشثا، جميعهم مجتمعون في الفرح، يبتهجون مع الآلهة.
1.197.20
सर्वमेतद्वसिष्ठस्य विदितं वै महामुने ।
रक्षसां च समुच्छेद एष तात तपस्विनाम् ॥ १.१९७.२० ॥
أيها الحكيم العظيم، كل هذا كان معلوما لفاسيشثا. يا عزيزي، هذا هو هلاك الراكشاسا من أجل الزهاد.
1.197.21
निमित्तभूतस्त्वं चात्र क्रतौ वासिष्ठनन्दन ।
तत्सत्रं मुञ्च भद्रं ते समाप्तमिदमस्तु ते ॥ १.१९७.२१ ॥
أيها ابن فاسيشثا، أنت نفسك السبب في هذه القربان. فاترك جلسة القربان تلك. فليكن لك الخير، وليكتمل هذا لك.
1.197.22
एवमुक्तः पुलस्त्येन वसिष्ठेन च धीमता ।
तदा समापयामास सत्रं शाक्तो महामुनिः ॥ १.१९७.२२ ॥
وعندما خاطبه بولاستيا والحكيم فاسيشثا بذلك، أنهى الحكيم العظيم ابن شاكتي تلك الجلسة القربانية.
1.197.23
सर्वराक्षससत्राय संभृतं पावकं तदा ।
उत्तरे हिमवत्पार्श्वे उत्ससर्ज महावने ॥ १.१९७.२३ ॥
وذلك النار التي جُمعت لقربان جميع الراكشاسا أُطلقت حينئذ في الشمال، على جانب الهيمالايا، في الغابة الكبرى.
1.197.24
स तत्राद्यापि रक्षांसि वृक्षानश्मन एव च ।
भक्षयन्दृश्यते वह्निः सदा पर्वणि पर्वणि ॥ १.१९७.२४ ॥
وتلك النار لا تزال تُرى هناك اليوم، تلتهم الراكشاسا والأشجار والحجارة، دائماً في كل طور قمري.