మహాభారతం · అధ్యాయం 1.197
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.197.1
एवमुक्तः स विप्रर्षिर्वसिष्ठेन महात्मना ।
न्ययच्छदात्मनः क्रोधं सर्वलोकपराभवात् ॥ १.१९७.१ ॥
మహాత్ముడైన వసిష్ఠుడు ఇలా చెప్పగా, ఆ విప్రర్షి సర్వలోకాల నాశనాన్ని తలచి తన కోపాన్ని అణచుకున్నాడు.
1.197.2
ईजे च स महातेजाः सर्ववेदविदां वरः ।
ऋषी राक्षससत्रेण शाक्तेयोऽथ पराशरः ॥ १.१९७.२ ॥
వేదజ్ఞులలో శ్రేష్ఠుడు, మహాతేజస్వి అయిన శక్తి కుమారుడు పరాశరుడు రాక్షససత్రం అనే యజ్ఞం చేశాడు.
1.197.3
ततो वृद्धांश्च बालांश्च राक्षसान्स महामुनिः ।
ददाह वितते यज्ञे शक्तेर्वधमनुस्मरन् ॥ १.१९७.३ ॥
అప్పుడు ఆ మహాముని శక్తి వధను స్మరిస్తూ, ఆ విస్తృత యజ్ఞంలో వృద్ధులను, బాలులను, రాక్షసులను దహించాడు.
1.197.4
न हि तं वारयामास वसिष्ठो रक्षसां वधात् ।
द्वितीयामस्य मां भाङ्क्षं प्रतिज्ञामिति निश्चयात् ॥ १.१९७.४ ॥
వసిష్ఠుడు రాక్షసుల వధ నుండి అతన్ని వారించలేదు; ఎందుకంటే 'నేను దాని రెండవ ప్రతిజ్ఞను భంగం చేయను' అని అతడు నిశ్చయించుకున్నాడు.
1.197.5
त्रयाणां पावकानां च सत्रे तस्मिन्महामुनिः ।
आसीत्पुरस्ताद्दीप्तानां चतुर्थ इव पावकः ॥ १.१९७.५ ॥
ఆ యజ్ఞంలో ఆ మహాముని ప్రకాశించే మూడు అగ్నుల ముందు నాల్గవ అగ్నిలా ఉన్నాడు.
1.197.6
तेन यज्ञेन शुभ्रेण हूयमानेन शक्तितः ।
तद्विदीपितमाकाशं सूर्येणेव घनात्यये ॥ १.१९७.६ ॥
తన శక్తికి తగినట్లు హోమం చేయబడుతున్న ఆ శుభ్రమైన యజ్ఞంతో ఆకాశం వర్షాకాలం ముగిసిన తర్వాత సూర్యునిలా ప్రకాశించింది.
1.197.7
तं वसिष्ठादयः सर्वे मुनयस्तत्र मेनिरे ।
तेजसा दीप्यमानं वै द्वितीयमिव भास्करम् ॥ १.१९७.७ ॥
వసిష్ఠుడు మొదలైన మునులందరూ అక్కడ అతడిని తేజస్సుతో ప్రకాశిస్తున్న రెండవ సూర్యునిలా భావించారు.
1.197.8
ततः परमदुष्प्रापमन्यैर्ऋषिरुधारधीः ।
समापिपयिषुः सत्रं तमत्रिः समुपागमत् ॥ १.१९७.८ ॥
అప్పుడు ఉదారబుద్ధి గల ఋషి అత్రి, ఇతరులకు అత్యంత దుర్లభమైన ఆ సత్రాన్ని పూర్తి చేయాలనే కోరికతో అక్కడికి వచ్చాడు.
1.197.9
तथा पुलस्त्यः पुलहः क्रतुश्चैव महाक्रतुः ।
तत्राजग्मुरमित्रघ्न रक्षसां जीवितेप्सया ॥ १.१९७.९ ॥
అలాగే పులస్త్యుడు, పులహుడు, క్రతువు, మహాక్రతువు కూడా అక్కడికి వచ్చారు, ఓ శత్రుసంహారకా, రాక్షసుల ప్రాణాలను కోరుతూ.
1.197.10
पुलस्त्यस्तु वधात्तेषां रक्षसां भरतर्षभ ।
उवाचेदं वचः पार्थ पराशरमरिन्दमम् ॥ १.१९७.१० ॥
భరతశ్రేష్ఠుడా, పులస్త్యుడు ఆ రాక్షసుల వధ గురించి ఈ మాటను పరాశరునితో అన్నాడు, పృథ కుమారా, శత్రుదమనా.
1.197.11
कच्चित्तातापविघ्नं ते कच्चिन्नन्दसि पुत्रक ।
अजानतामदोषाणां सर्वेषां रक्षसां वधात् ॥ १.१९७.११ ॥
ప్రియ కుమారా, నీకు ఏ అడ్డంకీ రాలేదా? కుమారా, తెలియనివారూ, నిర్దోషులూ అయిన రాక్షసులందరి వధతో నువ్వు సంతోషిస్తున్నావా?
1.197.12
प्रजोच्छेदमिमं मह्यं न हि कर्तु त्वमर्हसि ।
नैष तात द्विजातीनां धर्मो दृष्टस्तपस्विनाम् ॥ १.१९७.१२ ॥
నా సంతతిని ఈ విధంగా నాశనం చేయడం నీకు తగదు. ప్రియ కుమారా, తపస్సు చేసే ద్విజుల ధర్మం ఇది కాదని కనబడింది.
1.197.13
शम एव परो धर्मस्तमाचर पराशर ।
अधर्मिष्ठं वरिष्ठः सन्कुरुषे त्वं पराशर ॥ १.१९७.१३ ॥
శమమే పరమ ధర్మం; ఓ పరాశరా, దానినే ఆచరించు. శ్రేష్ఠుడవైనా నీవు అధర్మాన్ని చేస్తున్నావు, ఓ పరాశరా.
1.197.14
शक्तिं चापि हि धर्मज्ञं नातिक्रान्तुमिहार्हसि ।
प्रजायाश्च ममोच्छेदं न चैवं कर्तुमर्हसि ॥ १.१९७.१४ ॥
ఓ ధర్మజ్ఞా, ఇక్కడ శక్తిని కూడా నీవు అతిక్రమించరాదు; నా సంతతిని ఇలా నాశనం చేయరాదు.
1.197.15
शापाद्धि शक्तेर्वासिष्ठ तदा तदुपपादितम् ।
आत्मजेन स दोषेण शक्तिर्नीत इतो दिवम् ॥ १.१९७.१५ ॥
ఓ వసిష్ఠ పుత్రా, శక్తి శాపం వలనే అప్పుడు అది జరిగింది; తన కుమారుని దోషం వల్ల శక్తి ఇక్కడినుండి స్వర్గానికి తీసుకెళ్లబడ్డాడు.
1.197.16
न हि तं राक्षसः कश्चिच्छक्तो भक्षयितुं मुने ।
वासिष्ठो भक्षितश्चासीत्कौशिकोत्सृष्टरक्षसा।
शापं न कुर्वन्ति तदा न च त्राणपरायणाः ॥ १.१९७.१६ ॥
ఓ ముని, ఏ రాక్షసుడూ అతన్ని తినగలిగేవాడు కాదు; కానీ కౌశికుడు విడిచిన రాక్షసునిచే వసిష్ఠ పుత్రుడు తినబడ్డాడు. అప్పుడు రక్షణలో నిమగ్నులైనవారు శపించలేదు.
1.197.17
क्षमावन्तोऽदहन्देहं देहमन्यद्भवत्विति ।
आत्मनैवात्मनस्तेन दृष्टो मृत्युस्तदाऽभवत् ॥ १.१९७.१७ ॥
క్షమాశీలురు శరీరాన్ని దహించారు, 'మరో శరీరం కలుగుగాక' అని; అప్పుడు అతనిచేతనే మరణం చూడబడింది.
1.197.18
निमित्तभूतस्तत्रासीद्विश्वामित्रः पराशर ।
राजा कल्माषपादश्च दिवमारुह्य मोदते ॥ १.१९७.१८ ॥
ఓ పరాశరా, అక్కడ విశ్వామిత్రుడు కారణభూతుడయ్యాడు; రాజు కల్మాషపాదుడు స్వర్గానికి ఎక్కి ఆనందిస్తున్నాడు.
1.197.19
ये च शक्त्यवराः पुत्रा वसिष्ठस्य महामुने ।
ते च सर्वे मुदा युक्ता मोदन्ते सहिताः सुरैः ॥ १.१९७.१९ ॥
ఓ మహామునీ, వసిష్ఠుని కుమారుడైన శక్తి యొక్క చిన్న పుత్రులు అందరూ ఆనందంతో దేవతలతో కలిసి సంతోషిస్తున్నారు.
1.197.20
सर्वमेतद्वसिष्ठस्य विदितं वै महामुने ।
रक्षसां च समुच्छेद एष तात तपस्विनाम् ॥ १.१९७.२० ॥
ఓ మహామునీ, ఇదంతా వసిష్ఠునికి తెలుసు. ప్రియ పుత్రా, ఇది తపస్వులకై రాక్షసుల నాశనం.
1.197.21
निमित्तभूतस्त्वं चात्र क्रतौ वासिष्ठनन्दन ।
तत्सत्रं मुञ्च भद्रं ते समाप्तमिदमस्तु ते ॥ १.१९७.२१ ॥
వసిష్ఠుని కుమారా, ఈ యజ్ఞంలో నువ్వే నిమిత్తుడవు. ఆ సత్రాన్ని విడిచిపెట్టు. నీకు శుభం కలుగుగాక, ఇది ముగియుగాక.
1.197.22
एवमुक्तः पुलस्त्येन वसिष्ठेन च धीमता ।
तदा समापयामास सत्रं शाक्तो महामुनिः ॥ १.१९७.२२ ॥
పులస్త్యుడు, బుద్ధిమంతుడైన వసిష్ఠుడు ఈ విధంగా చెప్పగా, అప్పుడు మహామునియైన శాక్తుడు ఆ సత్రాన్ని ముగించాడు.
1.197.23
सर्वराक्षससत्राय संभृतं पावकं तदा ।
उत्तरे हिमवत्पार्श्वे उत्ससर्ज महावने ॥ १.१९७.२३ ॥
అన్ని రాక్షసుల సత్రం కోసం సమకూర్చిన ఆ అగ్నిని, అప్పుడు ఉత్తరాన, హిమాలయ పార్శ్వంలో, మహావనంలో విడిచిపెట్టారు.
1.197.24
स तत्राद्यापि रक्षांसि वृक्षानश्मन एव च ।
भक्षयन्दृश्यते वह्निः सदा पर्वणि पर्वणि ॥ १.१९७.२४ ॥
ఆ అగ్ని ఇప్పటికీ అక్కడ రాక్షసులను, చెట్లను, రాళ్లను భక్షిస్తూ కనిపిస్తుంది, ప్రతి పర్వంలోనూ సదా.