ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 1.197
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.197.1
एवमुक्तः स विप्रर्षिर्वसिष्ठेन महात्मना ।
न्ययच्छदात्मनः क्रोधं सर्वलोकपराभवात् ॥ १.१९७.१ ॥
ಮಹಾತ್ಮ ವಸಿಷ್ಠರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ಆ ವಿಪ್ರರ್ಷಿ ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ನಾಶವನ್ನು ನೆನೆದು ತನ್ನ ಕೋಪವನ್ನು ತಡೆದುಕೊಂಡನು.
1.197.2
ईजे च स महातेजाः सर्ववेदविदां वरः ।
ऋषी राक्षससत्रेण शाक्तेयोऽथ पराशरः ॥ १.१९७.२ ॥
ವೇದಜ್ಞರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಶಕ್ತಿಯ ಪುತ್ರ ಪರಾಶರನು ರಾಕ್ಷಸಸತ್ರ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಮಾಡಿದನು.
1.197.3
ततो वृद्धांश्च बालांश्च राक्षसान्स महामुनिः ।
ददाह वितते यज्ञे शक्तेर्वधमनुस्मरन् ॥ १.१९७.३ ॥
ಆಗ ಆ ಮಹಾಮುನಿ ಶಕ್ತಿಯ ವಧೆಯನ್ನು ನೆನೆದು ಆ ವಿಸ್ತಾರ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧರನ್ನು, ಬಾಲಕರನ್ನು ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ಸುಟ್ಟನು.
1.197.4
न हि तं वारयामास वसिष्ठो रक्षसां वधात् ।
द्वितीयामस्य मां भाङ्क्षं प्रतिज्ञामिति निश्चयात् ॥ १.१९७.४ ॥
ವಸಿಷ್ಠರು ರಾಕ್ಷಸರ ವಧೆಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ 'ಇವನ ಎರಡನೆಯ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ನಾನು ಮುರಿಯುವುದಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಅವರು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ್ದರು.
1.197.5
त्रयाणां पावकानां च सत्रे तस्मिन्महामुनिः ।
आसीत्पुरस्ताद्दीप्तानां चतुर्थ इव पावकः ॥ १.१९७.५ ॥
ಆ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾಮುನಿ ಉರಿಯುವ ಮೂರು ಅಗ್ನಿಗಳ ಮುಂದೆ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಅಗ್ನಿಯಂತಿದ್ದನು.
1.197.6
तेन यज्ञेन शुभ्रेण हूयमानेन शक्तितः ।
तद्विदीपितमाकाशं सूर्येणेव घनात्यये ॥ १.१९७.६ ॥
ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ಆಹುತಿ ನೀಡಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಶುಭ್ರ ಯಜ್ಞದಿಂದ ಆಕಾಶವು ಮಳೆಗಾಲದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನಿಂದ ಬೆಳಗುವಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು.
1.197.7
तं वसिष्ठादयः सर्वे मुनयस्तत्र मेनिरे ।
तेजसा दीप्यमानं वै द्वितीयमिव भास्करम् ॥ १.१९७.७ ॥
ವಸಿಷ್ಠ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುವ ಎರಡನೆಯ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಭಾವಿಸಿದರು.
1.197.8
ततः परमदुष्प्रापमन्यैर्ऋषिरुधारधीः ।
समापिपयिषुः सत्रं तमत्रिः समुपागमत् ॥ १.१९७.८ ॥
ನಂತರ ಉದಾರಬುದ್ಧಿಯ ಋಷಿ ಅತ್ರಿ, ಇತರರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭವಾದ ಆ ಸತ್ರವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು.
1.197.9
तथा पुलस्त्यः पुलहः क्रतुश्चैव महाक्रतुः ।
तत्राजग्मुरमित्रघ्न रक्षसां जीवितेप्सया ॥ १.१९७.९ ॥
ಹಾಗೆಯೇ ಪುಲಸ್ತ್ಯ, ಪುಲಹ, ಕ್ರತು ಮತ್ತು ಮಹಾಕ್ರತು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು, ಓ ಶತ್ರುಸಂಹಾರಕನೇ, ರಾಕ್ಷಸರ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಬಯಸಿ.
1.197.10
पुलस्त्यस्तु वधात्तेषां रक्षसां भरतर्षभ ।
उवाचेदं वचः पार्थ पराशरमरिन्दमम् ॥ १.१९७.१० ॥
ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಆ ರಾಕ್ಷಸರ ವಧೆಯ ವಿಷಯವಾಗಿ ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಈ ಮಾತನ್ನು ಪರಾಶರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು, ಪೃಥೆಯ ಮಗನೇ, ಶತ್ರುದಮನನೇ.
1.197.11
कच्चित्तातापविघ्नं ते कच्चिन्नन्दसि पुत्रक ।
अजानतामदोषाणां सर्वेषां रक्षसां वधात् ॥ १.१९७.११ ॥
ಪ್ರಿಯ ಮಗನೇ, ನಿನಗೆ ಯಾವುದೇ ವಿಘ್ನವಾಯಿತೇ? ಮಗನೇ, ತಿಳಿಯದೆ ಇದ್ದ, ನಿರ್ದೋಷರಾದ ಎಲ್ಲ ರಾಕ್ಷಸರ ವಧೆಯಿಂದ ನೀನು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಿರುವೆಯೇ?
1.197.12
प्रजोच्छेदमिमं मह्यं न हि कर्तु त्वमर्हसि ।
नैष तात द्विजातीनां धर्मो दृष्टस्तपस्विनाम् ॥ १.१९७.१२ ॥
ನನ್ನ ಸಂತತಿಯ ಈ ನಾಶವನ್ನು ನೀನು ಮಾಡಬಾರದು. ಪ್ರಿಯ ಮಗನೇ, ತಪಸ್ವಿ ದ್ವಿಜರ ಧರ್ಮ ಇದಲ್ಲವೆಂದು ಕಾಣಲಾಗಿದೆ.
1.197.13
शम एव परो धर्मस्तमाचर पराशर ।
अधर्मिष्ठं वरिष्ठः सन्कुरुषे त्वं पराशर ॥ १.१९७.१३ ॥
ಶಮವೇ ಪರಮ ಧರ್ಮ; ಓ ಪರಾಶರ, ಅದನ್ನೇ ಆಚರಿಸು. ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿದ್ದರೂ ನೀನು ಅಧರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ, ಓ ಪರಾಶರ.
1.197.14
शक्तिं चापि हि धर्मज्ञं नातिक्रान्तुमिहार्हसि ।
प्रजायाश्च ममोच्छेदं न चैवं कर्तुमर्हसि ॥ १.१९७.१४ ॥
ಓ ಧರ್ಮಜ್ಞ, ಇಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ನೀನು ಮೀರಬಾರದು; ನನ್ನ ಸಂತತಿಯನ್ನು ಈ ರೀತಿ ನಾಶಮಾಡಬಾರದು.
1.197.15
शापाद्धि शक्तेर्वासिष्ठ तदा तदुपपादितम् ।
आत्मजेन स दोषेण शक्तिर्नीत इतो दिवम् ॥ १.१९७.१५ ॥
ಓ ವಸಿಷ್ಠನ ಮಗನೇ, ಶಕ್ತಿಯ ಶಾಪದಿಂದಲೇ ಆಗ ಅದು ನಡೆಯಿತು; ತನ್ನ ಮಗನ ದೋಷದಿಂದ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟನು.
1.197.16
न हि तं राक्षसः कश्चिच्छक्तो भक्षयितुं मुने ।
वासिष्ठो भक्षितश्चासीत्कौशिकोत्सृष्टरक्षसा।
शापं न कुर्वन्ति तदा न च त्राणपरायणाः ॥ १.१९७.१६ ॥
ಓ ಮುನಿ, ಯಾವ ರಾಕ್ಷಸನೂ ಅವನನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಶಕ್ತನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಕೌಶಿಕನಿಂದ ಬಿಡಲ್ಪಟ್ಟ ರಾಕ್ಷಸನಿಂದ ವಸಿಷ್ಠನ ಮಗ ತಿನ್ನಲ್ಪಟ್ಟನು. ಆಗ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರು ಶಾಪ ನೀಡಲಿಲ್ಲ.
1.197.17
क्षमावन्तोऽदहन्देहं देहमन्यद्भवत्विति ।
आत्मनैवात्मनस्तेन दृष्टो मृत्युस्तदाऽभवत् ॥ १.१९७.१७ ॥
ಕ್ಷಮಾಶೀಲರು ದೇಹವನ್ನು ಸುಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು, 'ಇನ್ನೊಂದು ದೇಹವಾಗಲಿ' ಎಂದು; ಆಗ ಅವನಿಂದಲೇ ಮೃತ್ಯು ಕಾಣಲ್ಪಟ್ಟಿತು.
1.197.18
निमित्तभूतस्तत्रासीद्विश्वामित्रः पराशर ।
राजा कल्माषपादश्च दिवमारुह्य मोदते ॥ १.१९७.१८ ॥
ಓ ಪರಾಶರ, ಅಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ನಿಮಿತ್ತನಾಗಿದ್ದನು; ರಾಜ ಕಲ್ಮಾಷಪಾದನು ಸ್ವರ್ಗವೇರಿ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
1.197.19
ये च शक्त्यवराः पुत्रा वसिष्ठस्य महामुने ।
ते च सर्वे मुदा युक्ता मोदन्ते सहिताः सुरैः ॥ १.१९७.१९ ॥
ಓ ಮಹಾಮುನೇ, ವಸಿಷ್ಠನ ಮಗನಾದ ಶಕ್ತಿಯ ಕಿರಿಯ ಪುತ್ರರು ಎಲ್ಲರೂ ಆನಂದದಿಂದ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
1.197.20
सर्वमेतद्वसिष्ठस्य विदितं वै महामुने ।
रक्षसां च समुच्छेद एष तात तपस्विनाम् ॥ १.१९७.२० ॥
ಓ ಮಹಾಮುನೇ, ಇದೆಲ್ಲವೂ ವಸಿಷ್ಠನಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಪ್ರಿಯನೇ, ಇದು ತಪಸ್ವಿಗಳಿಗಾಗಿ ರಾಕ್ಷಸರ ನಾಶ.
1.197.21
निमित्तभूतस्त्वं चात्र क्रतौ वासिष्ठनन्दन ।
तत्सत्रं मुञ्च भद्रं ते समाप्तमिदमस्तु ते ॥ १.१९७.२१ ॥
ವಸಿಷ್ಠನ ಮಗನೇ, ಈ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ನೀನೇ ನಿಮಿತ್ತನಾಗಿದ್ದೀಯೆ. ಆ ಸತ್ರವನ್ನು ಬಿಡು. ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ, ಇದು ಮುಗಿಯಲಿ.
1.197.22
एवमुक्तः पुलस्त्येन वसिष्ठेन च धीमता ।
तदा समापयामास सत्रं शाक्तो महामुनिः ॥ १.१९७.२२ ॥
ಪುಲಸ್ತ್ಯ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತ ವಸಿಷ್ಠರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ಆಗ ಮಹಾಮುನಿ ಶಾಕ್ತನು ಆ ಸತ್ರವನ್ನು ಮುಗಿಸಿದನು.
1.197.23
सर्वराक्षससत्राय संभृतं पावकं तदा ।
उत्तरे हिमवत्पार्श्वे उत्ससर्ज महावने ॥ १.१९७.२३ ॥
ಎಲ್ಲಾ ರಾಕ್ಷಸರ ಸತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಆಗ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ, ಹಿಮಾಲಯದ ಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ, ಮಹಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿಡಲಾಯಿತು.
1.197.24
स तत्राद्यापि रक्षांसि वृक्षानश्मन एव च ।
भक्षयन्दृश्यते वह्निः सदा पर्वणि पर्वणि ॥ १.१९७.२४ ॥
ಆ ಅಗ್ನಿ ಇಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲಿ ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು, ಮರಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ, ಪ್ರತಿ ಪರ್ವದಲ್ಲಿಯೂ ಸದಾ.