മഹാഭാരതം · അധ്യായം 1.197
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.197.1
एवमुक्तः स विप्रर्षिर्वसिष्ठेन महात्मना ।
न्ययच्छदात्मनः क्रोधं सर्वलोकपराभवात् ॥ १.१९७.१ ॥
മഹാത്മാവായ വസിഷ്ഠൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ വിപ്രർഷി സർവലോകനാശം ഓർത്ത് തന്റെ ക്രോധം അടക്കി.
1.197.2
ईजे च स महातेजाः सर्ववेदविदां वरः ।
ऋषी राक्षससत्रेण शाक्तेयोऽथ पराशरः ॥ १.१९७.२ ॥
വേദജ്ഞരിൽ ശ്രേഷ്ഠനും മഹാതേജസ്വിയുമായ ശക്തിപുത്രൻ പരാശരൻ രാക്ഷസസത്രയജ്ഞം നടത്തി.
1.197.3
ततो वृद्धांश्च बालांश्च राक्षसान्स महामुनिः ।
ददाह वितते यज्ञे शक्तेर्वधमनुस्मरन् ॥ १.१९७.३ ॥
പിന്നെ ആ മഹാമുനി ശക്തിയുടെ വധം ഓർത്ത് ആ വിപുലമായ യജ്ഞത്തിൽ വൃദ്ധരെയും ബാലന്മാരെയും രാക്ഷസരെയും ദഹിപ്പിച്ചു.
1.197.4
न हि तं वारयामास वसिष्ठो रक्षसां वधात् ।
द्वितीयामस्य मां भाङ्क्षं प्रतिज्ञामिति निश्चयात् ॥ १.१९७.४ ॥
വസിഷ്ഠൻ രാക്ഷസവധത്തിൽനിന്ന് അദ്ദേഹത്തെ തടഞ്ഞില്ല; 'അവന്റെ രണ്ടാമത്തെ പ്രതിജ്ഞയെ ഞാൻ ലംഘിക്കുകയില്ല' എന്ന് അദ്ദേഹം നിശ്ചയിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ടാണ്.
1.197.5
त्रयाणां पावकानां च सत्रे तस्मिन्महामुनिः ।
आसीत्पुरस्ताद्दीप्तानां चतुर्थ इव पावकः ॥ १.१९७.५ ॥
ആ യജ്ഞത്തിൽ മഹാമുനി ജ്വലിക്കുന്ന മൂന്ന് അഗ്നികൾക്ക് മുന്നിൽ നാലാമത്തെ അഗ്നിപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
1.197.6
तेन यज्ञेन शुभ्रेण हूयमानेन शक्तितः ।
तद्विदीपितमाकाशं सूर्येणेव घनात्यये ॥ १.१९७.६ ॥
തന്റെ ശക്തിക്കൊത്ത് ഹോമം ചെയ്യപ്പെടുന്ന ആ ശുഭ്രയജ്ഞത്താൽ വർഷകാലം കഴിയുമ്പോൾ സൂര്യൻ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ആകാശം പ്രകാശിച്ചു.
1.197.7
तं वसिष्ठादयः सर्वे मुनयस्तत्र मेनिरे ।
तेजसा दीप्यमानं वै द्वितीयमिव भास्करम् ॥ १.१९७.७ ॥
വസിഷ്ഠൻ മുതലായ എല്ലാ മുനിമാരും അവിടെ അദ്ദേഹത്തെ തേജസ്സിനാൽ പ്രകാശിക്കുന്ന രണ്ടാമത്തെ സൂര്യനെപ്പോലെ കരുതി.
1.197.8
ततः परमदुष्प्रापमन्यैर्ऋषिरुधारधीः ।
समापिपयिषुः सत्रं तमत्रिः समुपागमत् ॥ १.१९७.८ ॥
പിന്നീട്, മറ്റുള്ളവർക്ക് അത്യന്തം ദുഷ്പ്രാപ്യമായ ആ സത്രം പൂർത്തിയാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് ഉദാരബുദ്ധിയായ അത്രി ഋഷി അവിടെ വന്നു.
1.197.9
तथा पुलस्त्यः पुलहः क्रतुश्चैव महाक्रतुः ।
तत्राजग्मुरमित्रघ्न रक्षसां जीवितेप्सया ॥ १.१९७.९ ॥
അതുപോലെ പുലസ്ത്യനും പുലഹനും ക്രതുവും മഹാക്രതുവും അവിടെ വന്നു, ശത്രുഘ്നാ, രാക്ഷസരുടെ ജീവൻ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട്.
1.197.10
पुलस्त्यस्तु वधात्तेषां रक्षसां भरतर्षभ ।
उवाचेदं वचः पार्थ पराशरमरिन्दमम् ॥ १.१९७.१० ॥
ഭരതർഷഭാ, രാക്ഷസരുടെ വധത്തെക്കുറിച്ച് പുലസ്ത്യൻ ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു — പാർത്ഥാ, ശത്രുദമനനായ പരാശരനോട്.
1.197.11
कच्चित्तातापविघ्नं ते कच्चिन्नन्दसि पुत्रक ।
अजानतामदोषाणां सर्वेषां रक्षसां वधात् ॥ १.१९७.११ ॥
പ്രിയ പുത്രാ, നിനക്ക് വല്ല തടസ്സവും സംഭവിച്ചോ? മകനേ, അറിയാത്തവരും കുറ്റമറ്റവരുമായ എല്ലാ രാക്ഷസരുടെയും വധത്തിൽ നീ സന്തോഷിക്കുന്നുണ്ടോ?
1.197.12
प्रजोच्छेदमिमं मह्यं न हि कर्तु त्वमर्हसि ।
नैष तात द्विजातीनां धर्मो दृष्टस्तपस्विनाम् ॥ १.१९७.१२ ॥
എന്റെ സന്തതിയുടെ ഈ നാശം നീ ചെയ്യുന്നത് ഉചിതമല്ല. പ്രിയ പുത്രാ, തപസ്വികളായ ദ്വിജരുടെ ധർമ്മം ഇതല്ല എന്ന് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
1.197.13
शम एव परो धर्मस्तमाचर पराशर ।
अधर्मिष्ठं वरिष्ठः सन्कुरुषे त्वं पराशर ॥ १.१९७.१३ ॥
ശമമാണ് പരമധർമ്മം; ഹേ പരാശരാ, അതുതന്നെ ആചരിക്കുക. ശ്രേഷ്ഠനായിരിക്കെ നീ അധർമ്മം ചെയ്യുന്നു, ഹേ പരാശരാ.
1.197.14
शक्तिं चापि हि धर्मज्ञं नातिक्रान्तुमिहार्हसि ।
प्रजायाश्च ममोच्छेदं न चैवं कर्तुमर्हसि ॥ १.१९७.१४ ॥
ഹേ ധർമ്മജ്ഞാ, ഇവിടെ ശക്തിയെപ്പോലും നീ ലംഘിക്കരുത്; എന്റെ സന്തതിയെ ഇങ്ങനെ നശിപ്പിക്കുകയും അരുത്.
1.197.15
शापाद्धि शक्तेर्वासिष्ठ तदा तदुपपादितम् ।
आत्मजेन स दोषेण शक्तिर्नीत इतो दिवम् ॥ १.१९७.१५ ॥
ഹേ വസിഷ്ഠപുത്രാ, ശക്തിയുടെ ശാപത്താൽ അന്ന് അത് സംഭവിച്ചു; സ്വന്തം പുത്രന്റെ ദോഷത്താൽ ശക്തി ഇവിടെനിന്ന് സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു.
1.197.16
न हि तं राक्षसः कश्चिच्छक्तो भक्षयितुं मुने ।
वासिष्ठो भक्षितश्चासीत्कौशिकोत्सृष्टरक्षसा।
शापं न कुर्वन्ति तदा न च त्राणपरायणाः ॥ १.१९७.१६ ॥
ഹേ മുനേ, ഒരു രാക്ഷസനും അവനെ ഭക്ഷിക്കാൻ കഴിവുള്ളവനായിരുന്നില്ല; എന്നാൽ കൗശികൻ അയച്ച രാക്ഷസനാൽ വസിഷ്ഠപുത്രൻ ഭക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ രക്ഷയിൽ മുഴുകിയവർ ശപിച്ചില്ല.
1.197.17
क्षमावन्तोऽदहन्देहं देहमन्यद्भवत्विति ।
आत्मनैवात्मनस्तेन दृष्टो मृत्युस्तदाऽभवत् ॥ १.१९७.१७ ॥
ക്ഷമാശീലർ ശരീരം ദഹിപ്പിച്ചു, 'മറ്റൊരു ശരീരം ഉണ്ടാകട്ടെ' എന്നു കരുതി; അപ്പോൾ അവനാൽത്തന്നെ മരണം കാണപ്പെട്ടു.
1.197.18
निमित्तभूतस्तत्रासीद्विश्वामित्रः पराशर ।
राजा कल्माषपादश्च दिवमारुह्य मोदते ॥ १.१९७.१८ ॥
ഹേ പരാശരാ, അവിടെ വിശ്വാമിത്രൻ നിമിത്തമായിരുന്നു; കൽമാഷപാദൻ എന്ന രാജാവ് സ്വർഗ്ഗത്തിലേറി ആനന്ദിക്കുന്നു.
1.197.19
ये च शक्त्यवराः पुत्रा वसिष्ठस्य महामुने ।
ते च सर्वे मुदा युक्ता मोदन्ते सहिताः सुरैः ॥ १.१९७.१९ ॥
മഹാമുനേ, വസിഷ്ഠന്റെ പുത്രനായ ശക്തിയുടെ ഇളയ പുത്രന്മാരെല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ ദേവന്മാരോടൊപ്പം ആനന്ദിക്കുന്നു.
1.197.20
सर्वमेतद्वसिष्ठस्य विदितं वै महामुने ।
रक्षसां च समुच्छेद एष तात तपस्विनाम् ॥ १.१९७.२० ॥
മഹാമുനേ, ഇതെല്ലാം വസിഷ്ഠനു അറിയാമായിരുന്നു. പ്രിയനേ, ഇത് തപസ്വികൾക്കായി രാക്ഷസന്മാരുടെ നാശമാണ്.
1.197.21
निमित्तभूतस्त्वं चात्र क्रतौ वासिष्ठनन्दन ।
तत्सत्रं मुञ्च भद्रं ते समाप्तमिदमस्तु ते ॥ १.१९७.२१ ॥
വസിഷ്ഠപുത്രാ, ഈ യജ്ഞത്തിൽ നീ തന്നെയാണ് നിമിത്തം. ആ സത്രം അവസാനിപ്പിക്കുക. നിനക്ക് ശുഭം ഭവിക്കട്ടെ, ഇത് സമാപിക്കട്ടെ.
1.197.22
एवमुक्तः पुलस्त्येन वसिष्ठेन च धीमता ।
तदा समापयामास सत्रं शाक्तो महामुनिः ॥ १.१९७.२२ ॥
പുലസ്ത്യനും ബുദ്ധിമാനായ വസിഷ്ഠനും ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞപ്പോൾ, അപ്പോൾ മഹാമുനിയായ ശാക്തൻ ആ സത്രം അവസാനിപ്പിച്ചു.
1.197.23
सर्वराक्षससत्राय संभृतं पावकं तदा ।
उत्तरे हिमवत्पार्श्वे उत्ससर्ज महावने ॥ १.१९७.२३ ॥
എല്ലാ രാക്ഷസന്മാർക്കുമുള്ള സത്രത്തിനായി ശേഖരിച്ച ആ അഗ്നിയെ അപ്പോൾ വടക്ക്, ഹിമാലയത്തിന്റെ പാർശ്വത്തിൽ, മഹാവനത്തിൽ വിട്ടയച്ചു.
1.197.24
स तत्राद्यापि रक्षांसि वृक्षानश्मन एव च ।
भक्षयन्दृश्यते वह्निः सदा पर्वणि पर्वणि ॥ १.१९७.२४ ॥
ആ അഗ്നി ഇന്നും അവിടെ, രാക്ഷസന്മാരെയും മരങ്ങളെയും കല്ലുകളെയും ഭക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്, എല്ലാ പർവത്തിലും എപ്പോഴും കാണപ്പെടുന്നു.