Mahābhārata · Adhyāya 1.197
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.197.1
एवमुक्तः स विप्रर्षिर्वसिष्ठेन महात्मना ।
न्ययच्छदात्मनः क्रोधं सर्वलोकपराभवात् ॥ १.१९७.१ ॥
Cuando el magnánimo Vasiṣṭha le habló así, aquel sabio entre brahmanes contuvo su ira, pensando en la ruina de todos los mundos.
1.197.2
ईजे च स महातेजाः सर्ववेदविदां वरः ।
ऋषी राक्षससत्रेण शाक्तेयोऽथ पराशरः ॥ १.१९७.२ ॥
Parāśara, hijo de Śakti, el mejor entre todos los conocedores de los Vedas y de gran esplendor, celebró entonces el sacrificio contra los rākṣasas.
1.197.3
ततो वृद्धांश्च बालांश्च राक्षसान्स महामुनिः ।
ददाह वितते यज्ञे शक्तेर्वधमनुस्मरन् ॥ १.१९७.३ ॥
Entonces aquel gran sabio, recordando la muerte de Śakti, quemó en aquel vasto sacrificio a los ancianos, a los niños y a los rākṣasas.
1.197.4
न हि तं वारयामास वसिष्ठो रक्षसां वधात् ।
द्वितीयामस्य मां भाङ्क्षं प्रतिज्ञामिति निश्चयात् ॥ १.१९७.४ ॥
Vasiṣṭha no lo detuvo de la matanza de los rākṣasas, pues había resuelto: 'No quebrantaré su segundo voto.'
1.197.5
त्रयाणां पावकानां च सत्रे तस्मिन्महामुनिः ।
आसीत्पुरस्ताद्दीप्तानां चतुर्थ इव पावकः ॥ १.१९७.५ ॥
En aquel sacrificio, el gran sabio estaba ante los tres fuegos ardientes como un cuarto fuego.
1.197.6
तेन यज्ञेन शुभ्रेण हूयमानेन शक्तितः ।
तद्विदीपितमाकाशं सूर्येणेव घनात्यये ॥ १.१९७.६ ॥
Con aquel brillante sacrificio, ofrecido según su poder, el cielo se iluminó como por el sol al final de la estación de lluvias.
1.197.7
तं वसिष्ठादयः सर्वे मुनयस्तत्र मेनिरे ।
तेजसा दीप्यमानं वै द्वितीयमिव भास्करम् ॥ १.१९७.७ ॥
Vasiṣṭha y todos los demás sabios lo consideraron allí como un segundo sol, resplandeciente de brillo.
1.197.8
ततः परमदुष्प्रापमन्यैर्ऋषिरुधारधीः ।
समापिपयिषुः सत्रं तमत्रिः समुपागमत् ॥ १.१९७.८ ॥
Entonces el sabio Atri, de mente noble, muy difícil de alcanzar para otros, llegó allí deseando completar aquel sacrificio.
1.197.9
तथा पुलस्त्यः पुलहः क्रतुश्चैव महाक्रतुः ।
तत्राजग्मुरमित्रघ्न रक्षसां जीवितेप्सया ॥ १.१९७.९ ॥
Asimismo Pulastya, Pulaha, Kratu y Mahākratu llegaron allí, oh destructor de enemigos, deseando la vida de los rākṣasas.
1.197.10
पुलस्त्यस्तु वधात्तेषां रक्षसां भरतर्षभ ।
उवाचेदं वचः पार्थ पराशरमरिन्दमम् ॥ १.१९७.१० ॥
Pero Pulastya dijo estas palabras a Parāśara, el domador de enemigos, acerca de la matanza de aquellos rākṣasas, oh toro de los Bharatas, hijo de Pṛthā.
1.197.11
कच्चित्तातापविघ्नं ते कच्चिन्नन्दसि पुत्रक ।
अजानतामदोषाणां सर्वेषां रक्षसां वधात् ॥ १.१९७.११ ॥
Querido hijo, ¿te ha sobrevenido algún obstáculo? Hijo, ¿te alegras de la matanza de todos aquellos rākṣasas, que no sabían nada y eran sin falta?
1.197.12
प्रजोच्छेदमिमं मह्यं न हि कर्तु त्वमर्हसि ।
नैष तात द्विजातीनां धर्मो दृष्टस्तपस्विनाम् ॥ १.१९७.१२ ॥
No deberías llevar a cabo esta destrucción de mi descendencia. Querido hijo, este no es el deber observado en los dvija ascetas.
1.197.13
शम एव परो धर्मस्तमाचर पराशर ।
अधर्मिष्ठं वरिष्ठः सन्कुरुषे त्वं पराशर ॥ १.१९७.१३ ॥
La calma es el dharma supremo; practícalo, oh Parāśara. Siendo el primero, cometes injusticia, oh Parāśara.
1.197.14
शक्तिं चापि हि धर्मज्ञं नातिक्रान्तुमिहार्हसि ।
प्रजायाश्च ममोच्छेदं न चैवं कर्तुमर्हसि ॥ १.१९७.१४ ॥
Oh conocedor del dharma, no deberías transgredir aquí ni siquiera a Śakti, ni deberías provocar así la destrucción de mi linaje.
1.197.15
शापाद्धि शक्तेर्वासिष्ठ तदा तदुपपादितम् ।
आत्मजेन स दोषेण शक्तिर्नीत इतो दिवम् ॥ १.१९७.१५ ॥
Oh hijo de Vasiṣṭha, aquello sucedió entonces por la maldición de Śakti; por la culpa de su propio hijo, Śakti fue llevado de aquí al cielo.
1.197.16
न हि तं राक्षसः कश्चिच्छक्तो भक्षयितुं मुने ।
वासिष्ठो भक्षितश्चासीत्कौशिकोत्सृष्टरक्षसा।
शापं न कुर्वन्ति तदा न च त्राणपरायणाः ॥ १.१९७.१६ ॥
Oh sabio, ningún rākṣasa era capaz de devorarlo; sin embargo, el hijo de Vasiṣṭha fue devorado por un rākṣasa liberado por Kauśika. Entonces quienes se dedicaban a la protección no maldijeron.
1.197.17
क्षमावन्तोऽदहन्देहं देहमन्यद्भवत्विति ।
आत्मनैवात्मनस्तेन दृष्टो मृत्युस्तदाऽभवत् ॥ १.१९७.१७ ॥
Los pacientes quemaron el cuerpo, pensando: 'Que haya otro cuerpo'; entonces la muerte fue vista por él mismo, por sí mismo.
1.197.18
निमित्तभूतस्तत्रासीद्विश्वामित्रः पराशर ।
राजा कल्माषपादश्च दिवमारुह्य मोदते ॥ १.१९७.१८ ॥
Oh Parāśara, Viśvāmitra fue allí la causa; y el rey Kalmāṣapāda, habiendo ascendido al cielo, se regocija.
1.197.19
ये च शक्त्यवराः पुत्रा वसिष्ठस्य महामुने ।
ते च सर्वे मुदा युक्ता मोदन्ते सहिताः सुरैः ॥ १.१९७.१९ ॥
Oh gran sabio, los hijos menores de Śakti, hijo de Vasiṣṭha, todos unidos en alegría, se regocijan junto con los dioses.
1.197.20
सर्वमेतद्वसिष्ठस्य विदितं वै महामुने ।
रक्षसां च समुच्छेद एष तात तपस्विनाम् ॥ १.१९७.२० ॥
Oh gran sabio, todo esto era conocido por Vasiṣṭha. Querido, esta es la destrucción de los rākṣasas en favor de los ascetas.
1.197.21
निमित्तभूतस्त्वं चात्र क्रतौ वासिष्ठनन्दन ।
तत्सत्रं मुञ्च भद्रं ते समाप्तमिदमस्तु ते ॥ १.१९७.२१ ॥
Oh hijo de Vasiṣṭha, tú mismo eres la causa en este sacrificio. Libera esa sesión sacrificial. Que la bendición sea contigo; que esto quede completado para ti.
1.197.22
एवमुक्तः पुलस्त्येन वसिष्ठेन च धीमता ।
तदा समापयामास सत्रं शाक्तो महामुनिः ॥ १.१९७.२२ ॥
Así exhortado por Pulastya y por el sabio Vasiṣṭha, el gran sabio, hijo de Śakti, entonces puso fin a aquella sesión sacrificial.
1.197.23
सर्वराक्षससत्राय संभृतं पावकं तदा ।
उत्तरे हिमवत्पार्श्वे उत्ससर्ज महावने ॥ १.१९७.२३ ॥
Aquel fuego reunido para el sacrificio contra todos los rākṣasas fue entonces liberado en el norte, al costado del Himālaya, en el gran bosque.
1.197.24
स तत्राद्यापि रक्षांसि वृक्षानश्मन एव च ।
भक्षयन्दृश्यते वह्निः सदा पर्वणि पर्वणि ॥ १.१९७.२४ ॥
Ese fuego aún se ve allí hoy, devorando rākṣasas, árboles y piedras, siempre en cada fase lunar.