Mahābhārata · Adhyāya 1.197
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.197.1
एवमुक्तः स विप्रर्षिर्वसिष्ठेन महात्मना ।
न्ययच्छदात्मनः क्रोधं सर्वलोकपराभवात् ॥ १.१९७.१ ॥
Als der großherzige Vasiṣṭha so gesprochen hatte, zügelte jener Weise unter den Brahmanen seinen Zorn, eingedenk des Untergangs aller Welten.
1.197.2
ईजे च स महातेजाः सर्ववेदविदां वरः ।
ऋषी राक्षससत्रेण शाक्तेयोऽथ पराशरः ॥ १.१९७.२ ॥
Parāśara, der Sohn Śaktis, der Beste unter allen Kennern der Veden und von großem Glanz, vollzog dann das Opfer gegen die Rākṣasas.
1.197.3
ततो वृद्धांश्च बालांश्च राक्षसान्स महामुनिः ।
ददाह वितते यज्ञे शक्तेर्वधमनुस्मरन् ॥ १.१९७.३ ॥
Da verbrannte jener große Weise, sich an die Tötung Śaktis erinnernd, in jenem weiten Opfer die Alten, die Kinder und die Rākṣasas.
1.197.4
न हि तं वारयामास वसिष्ठो रक्षसां वधात् ।
द्वितीयामस्य मां भाङ्क्षं प्रतिज्ञामिति निश्चयात् ॥ १.१९७.४ ॥
Vasiṣṭha hielt ihn nicht vom Gemetzel an den Rākṣasas ab, denn er hatte entschieden: »Ich werde sein zweites Gelübde nicht brechen.«
1.197.5
त्रयाणां पावकानां च सत्रे तस्मिन्महामुनिः ।
आसीत्पुरस्ताद्दीप्तानां चतुर्थ इव पावकः ॥ १.१९७.५ ॥
In jenem Opfer stand der große Weise vor den drei lodernden Feuern wie ein vierter Feuer.
1.197.6
तेन यज्ञेन शुभ्रेण हूयमानेन शक्तितः ।
तद्विदीपितमाकाशं सूर्येणेव घनात्यये ॥ १.१९७.६ ॥
Durch jenes glänzende, nach seiner Kraft dargebrachte Opfer leuchtete der Himmel auf, wie von der Sonne am Ende der Regenzeit.
1.197.7
तं वसिष्ठादयः सर्वे मुनयस्तत्र मेनिरे ।
तेजसा दीप्यमानं वै द्वितीयमिव भास्करम् ॥ १.१९७.७ ॥
Vasiṣṭha und alle übrigen Weisen hielten ihn dort für eine zweite Sonne, die vor Glanz leuchtete.
1.197.8
ततः परमदुष्प्रापमन्यैर्ऋषिरुधारधीः ।
समापिपयिषुः सत्रं तमत्रिः समुपागमत् ॥ १.१९७.८ ॥
Da kam der großmütige Weise Atri dorthin, der für andere äußerst schwer zu erreichen war, um jenes Opfersatra zu vollenden.
1.197.9
तथा पुलस्त्यः पुलहः क्रतुश्चैव महाक्रतुः ।
तत्राजग्मुरमित्रघ्न रक्षसां जीवितेप्सया ॥ १.१९७.९ ॥
Ebenso kamen Pulastya, Pulaha, Kratu und Mahākratu dorthin, o Vernichter der Feinde, aus Verlangen nach dem Leben der Rākṣasas.
1.197.10
पुलस्त्यस्तु वधात्तेषां रक्षसां भरतर्षभ ।
उवाचेदं वचः पार्थ पराशरमरिन्दमम् ॥ १.१९७.१० ॥
Pulastya aber sprach diese Worte zu Parāśara, dem Bezwinger der Feinde, über das Töten jener Rākṣasas, o Stier der Bharatas, Sohn der Pṛthā.
1.197.11
कच्चित्तातापविघ्नं ते कच्चिन्नन्दसि पुत्रक ।
अजानतामदोषाणां सर्वेषां रक्षसां वधात् ॥ १.१९७.११ ॥
Lieber Sohn, ist dir ein Hindernis begegnet? Sohn, freust du dich über das Erschlagen all jener Rākṣasas, die nichts wussten und schuldlos waren?
1.197.12
प्रजोच्छेदमिमं मह्यं न हि कर्तु त्वमर्हसि ।
नैष तात द्विजातीनां धर्मो दृष्टस्तपस्विनाम् ॥ १.१९७.१२ ॥
Du solltest diese Vernichtung meiner Nachkommenschaft nicht herbeiführen. Lieber Sohn, dies ist nicht die Pflicht, wie man sie bei asketischen Zweimalgeborenen sieht.
1.197.13
शम एव परो धर्मस्तमाचर पराशर ।
अधर्मिष्ठं वरिष्ठः सन्कुरुषे त्वं पराशर ॥ १.१९७.१३ ॥
Ruhe und Selbstbeherrschung sind das höchste Dharma; übe sie, o Parāśara. Obwohl du der Vorzüglichste bist, handelst du unrecht, o Parāśara.
1.197.14
शक्तिं चापि हि धर्मज्ञं नातिक्रान्तुमिहार्हसि ।
प्रजायाश्च ममोच्छेदं न चैवं कर्तुमर्हसि ॥ १.१९७.१४ ॥
O Kenner des Dharma, du solltest hier nicht einmal Śakti übertreten, noch solltest du so das Geschlecht meiner Nachkommen ausrotten.
1.197.15
शापाद्धि शक्तेर्वासिष्ठ तदा तदुपपादितम् ।
आत्मजेन स दोषेण शक्तिर्नीत इतो दिवम् ॥ १.१९७.१५ ॥
O Sohn des Vasiṣṭha, das geschah damals wegen des Fluches Śaktis; durch die Schuld seines eigenen Sohnes wurde Śakti von hier in den Himmel gebracht.
1.197.16
न हि तं राक्षसः कश्चिच्छक्तो भक्षयितुं मुने ।
वासिष्ठो भक्षितश्चासीत्कौशिकोत्सृष्टरक्षसा।
शापं न कुर्वन्ति तदा न च त्राणपरायणाः ॥ १.१९७.१६ ॥
O Weiser, kein Rākṣasa konnte ihn verschlingen; doch der Sohn des Vasiṣṭha wurde von einem durch Kauśika entfesselten Rākṣasa verschlungen. Damals verfluchten jene, die dem Schutz verpflichtet waren, nicht.
1.197.17
क्षमावन्तोऽदहन्देहं देहमन्यद्भवत्विति ।
आत्मनैवात्मनस्तेन दृष्टो मृत्युस्तदाऽभवत् ॥ १.१९७.१७ ॥
Die Nachsichtigen verbrannten den Leib, indem sie dachten: »Es möge ein anderer Leib sein«; da wurde der Tod von ihm selbst gesehen.
1.197.18
निमित्तभूतस्तत्रासीद्विश्वामित्रः पराशर ।
राजा कल्माषपादश्च दिवमारुह्य मोदते ॥ १.१९७.१८ ॥
O Parāśara, Viśvāmitra war dort der Anlass; und König Kalmāṣapāda, zum Himmel aufgestiegen, freut sich.
1.197.19
ये च शक्त्यवराः पुत्रा वसिष्ठस्य महामुने ।
ते च सर्वे मुदा युक्ता मोदन्ते सहिताः सुरैः ॥ १.१९७.१९ ॥
O großer Weiser, die jüngeren Söhne Śaktis, des Sohnes Vasiṣṭhas, alle vereint in Freude, erfreuen sich zusammen mit den Göttern.
1.197.20
सर्वमेतद्वसिष्ठस्य विदितं वै महामुने ।
रक्षसां च समुच्छेद एष तात तपस्विनाम् ॥ १.१९७.२० ॥
O großer Weiser, all dies war Vasiṣṭha wohlbekannt. Lieber, dies ist die Vernichtung der Rākṣasas zum Wohl der Asketen.
1.197.21
निमित्तभूतस्त्वं चात्र क्रतौ वासिष्ठनन्दन ।
तत्सत्रं मुञ्च भद्रं ते समाप्तमिदमस्तु ते ॥ १.१९७.२१ ॥
O Sohn Vasiṣṭhas, du selbst bist die Ursache in diesem Opfer. Löse jene Opfersitzung auf. Möge dir Segen zuteilwerden; möge dies für dich vollendet sein.
1.197.22
एवमुक्तः पुलस्त्येन वसिष्ठेन च धीमता ।
तदा समापयामास सत्रं शाक्तो महामुनिः ॥ १.१९७.२२ ॥
So angesprochen von Pulastya und dem weisen Vasiṣṭha, beendete der große Weise, der Sohn Śaktis, da jene Opfersitzung.
1.197.23
सर्वराक्षससत्राय संभृतं पावकं तदा ।
उत्तरे हिमवत्पार्श्वे उत्ससर्ज महावने ॥ १.१९७.२३ ॥
Jenes Feuer, das für das Opfer gegen alle Rākṣasas gesammelt worden war, wurde da im Norden, an der Seite des Himālaya, im großen Wald freigelassen.
1.197.24
स तत्राद्यापि रक्षांसि वृक्षानश्मन एव च ।
भक्षयन्दृश्यते वह्निः सदा पर्वणि पर्वणि ॥ १.१९७.२४ ॥
Jenes Feuer ist dort noch heute zu sehen, wie es Rākṣasas, Bäume und Steine verzehrt, stets zu jedem Mondphasenwechsel.