மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.197
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.197.1
एवमुक्तः स विप्रर्षिर्वसिष्ठेन महात्मना ।
न्ययच्छदात्मनः क्रोधं सर्वलोकपराभवात् ॥ १.१९७.१ ॥
மகாத்மா வசிஷ்டர் இவ்வாறு கூறியபோது அந்த விப்ரர்ஷி, உலகங்கள் அனைத்தும் அழிவதை எண்ணி தன் கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டார்.
1.197.2
ईजे च स महातेजाः सर्ववेदविदां वरः ।
ऋषी राक्षससत्रेण शाक्तेयोऽथ पराशरः ॥ १.१९७.२ ॥
வேதம் அறிந்தவர்களில் சிறந்தவரும் பெரும் தேஜஸ் உடையவருமான சக்தியின் மகன் பராசரர், அந்த ராட்சஸ-சத்ர யாகத்தை நடத்தினார்.
1.197.3
ततो वृद्धांश्च बालांश्च राक्षसान्स महामुनिः ।
ददाह वितते यज्ञे शक्तेर्वधमनुस्मरन् ॥ १.१९७.३ ॥
பின்னர் அந்த மகாமுனிவர் சக்தியின் வதத்தை நினைத்து, அந்தப் பெரிய யாகத்தில் முதியவர்களையும் சிறுவர்களையும் ராட்சசர்களையும் எரித்தார்.
1.197.4
न हि तं वारयामास वसिष्ठो रक्षसां वधात् ।
द्वितीयामस्य मां भाङ्क्षं प्रतिज्ञामिति निश्चयात् ॥ १.१९७.४ ॥
வசிஷ்டர் ராட்சசர்களை வதைப்பதிலிருந்து அவரைத் தடுக்கவில்லை; ஏனெனில் 'இவரது இரண்டாவது சபதத்தை நான் உடைக்கமாட்டேன்' என்று அவர் உறுதி கொண்டிருந்தார்.
1.197.5
त्रयाणां पावकानां च सत्रे तस्मिन्महामुनिः ।
आसीत्पुरस्ताद्दीप्तानां चतुर्थ इव पावकः ॥ १.१९७.५ ॥
அந்த யாகத்தில் மகாமுனிவர் எரியும் மூன்று அக்கினிகளின் முன்னே நான்காவது அக்கினி போல் தோன்றினார்.
1.197.6
तेन यज्ञेन शुभ्रेण हूयमानेन शक्तितः ।
तद्विदीपितमाकाशं सूर्येणेव घनात्यये ॥ १.१९७.६ ॥
தன் சக்திக்கேற்ப ஹோமம் செய்யப்படும் அந்த ஒளிமிக்க யாகத்தால் வானம் மழைக்காலம் முடிந்ததும் சூரியனால் ஒளிர்வது போல் பிரகாசித்தது.
1.197.7
तं वसिष्ठादयः सर्वे मुनयस्तत्र मेनिरे ।
तेजसा दीप्यमानं वै द्वितीयमिव भास्करम् ॥ १.१९७.७ ॥
வசிஷ்டர் முதலான அனைத்து முனிவர்களும் அங்கு அவனை, தேஜஸால் ஒளிரும் இரண்டாவது சூரியன் போலக் கருதினர்.
1.197.8
ततः परमदुष्प्रापमन्यैर्ऋषिरुधारधीः ।
समापिपयिषुः सत्रं तमत्रिः समुपागमत् ॥ १.१९७.८ ॥
பின்னர் உயர்ந்த புத்தியுள்ள ரிஷி அத்ரி, பிறருக்கு மிகக் கிடைக்க அரிதான அந்த யாகசத்திரத்தை முடிக்க விரும்பி அங்கு வந்தார்.
1.197.9
तथा पुलस्त्यः पुलहः क्रतुश्चैव महाक्रतुः ।
तत्राजग्मुरमित्रघ्न रक्षसां जीवितेप्सया ॥ १.१९७.९ ॥
அதுபோலவே புலஸ்தியர், புலஹர், கிரது, மகாக்ரது ஆகியோரும் அங்கு வந்தனர், பகைவரை அழிப்பவனே, ராட்சசர்களின் உயிரை விரும்பி.
1.197.10
पुलस्त्यस्तु वधात्तेषां रक्षसां भरतर्षभ ।
उवाचेदं वचः पार्थ पराशरमरिन्दमम् ॥ १.१९७.१० ॥
பரத குலத்தின் காளையே, ராட்சசர்களின் வதத்தைப் பற்றி புலஸ்தியர் இந்த வார்த்தையை பராசரரிடம் கூறினார், பிருதையின் மகனே, பகைவரை அடக்குபவனே.
1.197.11
कच्चित्तातापविघ्नं ते कच्चिन्नन्दसि पुत्रक ।
अजानतामदोषाणां सर्वेषां रक्षसां वधात् ॥ १.१९७.११ ॥
அன்பு மகனே, உனக்கு ஏதேனும் தடை ஏற்பட்டதா? மகனே, அறியாதவர்களும் குற்றமற்றவர்களுமான அனைத்து ராட்சசர்களின் வதத்தால் நீ மகிழ்ச்சியடைகிறாயா?
1.197.12
प्रजोच्छेदमिमं मह्यं न हि कर्तु त्वमर्हसि ।
नैष तात द्विजातीनां धर्मो दृष्टस्तपस्विनाम् ॥ १.१९७.१२ ॥
என் சந்ததியின் இந்த அழிவை நீ செய்வது தகாது. அன்பு மகனே, தவம் செய்யும் துவிஜர்களின் தர்மம் இது அல்ல என்று காணப்பட்டுள்ளது.
1.197.13
शम एव परो धर्मस्तमाचर पराशर ।
अधर्मिष्ठं वरिष्ठः सन्कुरुषे त्वं पराशर ॥ १.१९७.१३ ॥
அமைதியே உயர்ந்த தர்மம்; ஓ பராசரா, அதையே கடைப்பிடி. சிறந்தவனாக இருந்தும் நீ அதர்மம் செய்கிறாய், ஓ பராசரா.
1.197.14
शक्तिं चापि हि धर्मज्ञं नातिक्रान्तुमिहार्हसि ।
प्रजायाश्च ममोच्छेदं न चैवं कर्तुमर्हसि ॥ १.१९७.१४ ॥
ஓ தர்மம் அறிந்தவனே, இங்கு சக்தியைக் கூட நீ மீறக்கூடாது; என் சந்ததியையும் இவ்வாறு அழிக்கக்கூடாது.
1.197.15
शापाद्धि शक्तेर्वासिष्ठ तदा तदुपपादितम् ।
आत्मजेन स दोषेण शक्तिर्नीत इतो दिवम् ॥ १.१९७.१५ ॥
ஓ வசிஷ்டரின் மகனே, அப்போது சக்தியின் சாபத்தால் அது நிகழ்ந்தது; தன் மகனின் குற்றத்தால் சக்தி இங்கிருந்து சொர்க்கத்திற்கு கொண்டுசெல்லப்பட்டான்.
1.197.16
न हि तं राक्षसः कश्चिच्छक्तो भक्षयितुं मुने ।
वासिष्ठो भक्षितश्चासीत्कौशिकोत्सृष्टरक्षसा।
शापं न कुर्वन्ति तदा न च त्राणपरायणाः ॥ १.१९७.१६ ॥
ஓ முனியே, எந்த அரக்கனும் அவனை உண்ண இயலாது; ஆனால் கௌசிகனால் ஏவப்பட்ட அரக்கனால் வசிஷ்டரின் மகன் உண்ணப்பட்டான். அப்போது பாதுகாப்பில் ஈடுபட்டவர்கள் சாபமிடவில்லை.
1.197.17
क्षमावन्तोऽदहन्देहं देहमन्यद्भवत्विति ।
आत्मनैवात्मनस्तेन दृष्टो मृत्युस्तदाऽभवत् ॥ १.१९७.१७ ॥
பொறுமையுள்ளவர்கள் உடலை எரித்தனர், 'வேறொரு உடல் உண்டாகட்டும்' என்று; அப்போது அவனால் தானே மரணம் காணப்பட்டது.
1.197.18
निमित्तभूतस्तत्रासीद्विश्वामित्रः पराशर ।
राजा कल्माषपादश्च दिवमारुह्य मोदते ॥ १.१९७.१८ ॥
ஓ பராசரா, அங்கே விஸ்வாமித்திரன் காரணமாக இருந்தான்; அரசன் கல்மாஷபாதன் சொர்க்கம் ஏறி மகிழ்கிறான்.
1.197.19
ये च शक्त्यवराः पुत्रा वसिष्ठस्य महामुने ।
ते च सर्वे मुदा युक्ता मोदन्ते सहिताः सुरैः ॥ १.१९७.१९ ॥
மகாமுனியே, வசிஷ்டரின் மகன் சக்தியின் இளைய புதல்வர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் தேவர்களுடன் சேர்ந்து களிக்கின்றனர்.
1.197.20
सर्वमेतद्वसिष्ठस्य विदितं वै महामुने ।
रक्षसां च समुच्छेद एष तात तपस्विनाम् ॥ १.१९७.२० ॥
மகாமுனியே, இவை அனைத்தும் வசிஷ்டருக்குத் தெரிந்திருந்தன. அன்பனே, இது தவசிகளுக்காக ராட்சசர்கள் அழிக்கப்பட்டதாகும்.
1.197.21
निमित्तभूतस्त्वं चात्र क्रतौ वासिष्ठनन्दन ।
तत्सत्रं मुञ्च भद्रं ते समाप्तमिदमस्तु ते ॥ १.१९७.२१ ॥
வசிஷ்டரின் மகனே, இந்த யாகத்தில் நீயே காரணமாக இருக்கிறாய். அந்த சத்திரத்தை நிறுத்து. உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும், இது முடிவடையட்டும்.
1.197.22
एवमुक्तः पुलस्त्येन वसिष्ठेन च धीमता ।
तदा समापयामास सत्रं शाक्तो महामुनिः ॥ १.१९७.२२ ॥
புலஸ்தியரும் அறிவுள்ள வசிஷ்டரும் இவ்வாறு கூறியபோது, அப்போது மகாமுனியான சாக்தர் அந்த சத்திரத்தை முடித்தார்.
1.197.23
सर्वराक्षससत्राय संभृतं पावकं तदा ।
उत्तरे हिमवत्पार्श्वे उत्ससर्ज महावने ॥ १.१९७.२३ ॥
அனைத்து ராட்சசர்களுக்கான சத்திரத்திற்காகச் சேர்க்கப்பட்ட அந்த நெருப்பை, அப்போது வடக்கே, இமயமலைப் பக்கத்தில், பெரிய காட்டில் விட்டுவிட்டார்.
1.197.24
स तत्राद्यापि रक्षांसि वृक्षानश्मन एव च ।
भक्षयन्दृश्यते वह्निः सदा पर्वणि पर्वणि ॥ १.१९७.२४ ॥
அந்த நெருப்பு இன்றும் அங்கே, ராட்சசர்களையும் மரங்களையும் கற்களையும் விழுங்கியபடி, எப்போதும் ஒவ்வொரு பருவத்திலும் காணப்படுகிறது.