Mahābhārata · Adhyāya 1.198
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.198.1
पुनश्चैव महातेजा विश्वामित्रजिघांसया ।
अग्निं संभृतवान्घोरं शाक्तेयः सुमहातपाः ॥ १.१९८.१ ॥
Wieder bereitete der Sohn Śaktis, von großem Glanz und großer Askese, aus dem Wunsch heraus, Viśvāmitra zu töten, ein schreckliches Feuer.
1.198.2
वासिष्ठसंभृतश्चाग्निर्विश्वामित्रहितैषिणा ।
तेजसा वह्नितुल्येन ग्रस्तः स्कन्देन धीमता ॥ १.१९८.२ ॥
Dieses vom Sohn Vasiṣṭhas bereitete Feuer wurde von dem weisen Skanda verschlungen, der Viśvāmitras Wohl wünschte, mit einem Glanz gleich dem des Feuers.
1.198.3
राज्ञा कल्माषपादेन गुरौ ब्रह्मविदां वरे ।
कारणं किं पुरस्कृत्य भार्या वै सन्नियोजिता ॥ १.१९८.३ ॥
Aus welchem Grund hat König Kalmāṣapāda, dies vor Augen, seine Frau zu dem Lehrer geschickt, dem Besten unter den Brahmakennern?
1.198.4
जानता वै परं धर्मं वसिष्ठेन महात्मना ।
अगम्यागमनं कस्मात्कृतं तेन महर्षिणा ॥ १.१९८.४ ॥
Warum hat der großmütige Weise Vasiṣṭha, der das höchste Dharma kannte, diesen verbotenen Beischlaf begangen?
1.198.5
अधर्मिष्ठं वसिष्ठेन कृतं चापि पुरा सखे ।
एतन्मे संशयं सर्वं छेत्तुमर्हसि पृच्छतः ॥ १.१९८.५ ॥
Freund, auch in der Vergangenheit hat Vasiṣṭha eine höchst unrechte Tat begangen. Du solltest all diesen meinen Zweifel ausräumen, da ich dich frage.
1.198.6
धनञ्जय निबोधेयं यन्मां त्वं परिपृच्छसि ।
वसिष्ठं प्रति दुर्धर्ष तथा मित्रसहं नृपम् ॥ १.१९८.६ ॥
Dhanañjaya, ich will dir erklären, was du fragst: über Vasiṣṭha, o Unbesiegbarer, und ebenso über König Mitrasaha.
1.198.7
कथितं ते मया सर्वं यथा शप्तः स पार्थिवः ।
शक्तिना भरतश्रेष्ठ वासिष्ठेन महात्मना ॥ १.१९८.७ ॥
Bester der Bharatas, ich habe dir alles erzählt, wie jener König von Śakti, dem Sohn des hochherzigen Vasiṣṭha, verflucht wurde.
1.198.8
स तु शापवशं प्राप्तः क्रोधपर्याकुलेक्षणः ।
निर्जगाम पुराद्राजा सहदारः परन्तपः ॥ १.१९८.८ ॥
Unter der Macht des Fluches verließ der König, mit von Zorn getrübten Augen, der Feindebezwinger, mit seiner Gemahlin die Stadt.
1.198.9
अरण्यं निर्जनं गत्वा सदारः परिचक्रमे ।
नानामृगगणाकीर्णं नानासत्वसमाकुलम् ॥ १.१९८.९ ॥
In den einsamen Wald gegangen, wanderte er mit seiner Gemahlin umher; der Wald war voll von Herden vielerlei Hirsche und von mannigfaltigen Lebewesen.
1.198.10
नानागुल्मलताच्छन्नं नानाद्रुमसमावृतम् ।
अरण्यं घोरसन्नादं शापग्रस्तः परिभ्रमन् ॥ १.१९८.१० ॥
In diesem mit vielen Büschen und Ranken bedeckten Wald, umgeben von vielen Bäumen, erfüllt von schrecklichem Brüllen, irrte der König umher, vom Fluch ergriffen.
1.198.11
स कदाचित्क्षुधाविष्टो मृगयन्भक्ष्यमात्मनः ।
ददर्श सुपरिक्लिष्टः कस्मिंश्चिन्निर्जने वने ॥ १.१९८.११ ॥
Einst, von Hunger ergriffen, auf der Suche nach Nahrung für sich, sehr bedrängt, sah er in einem einsamen Wald—
1.198.12
ब्राह्मणं ब्राह्मणीं चैव मिथुनायोपसंगतौ ।
तौ तं वीक्ष्य सुवित्रस्तावकृतार्थौ प्रधावितौ ॥ १.१९८.१२ ॥
Ein Brahmane und eine Brahmanin, die als Paar beisammen waren, sahen ihn, erschraken sehr und flohen mit unerfülltem Vorhaben.
1.198.13
तयोः प्रद्रवतोर्विप्रं जग्राह नृपतिर्बलात् ।
दृष्ट्वा गृहीतं भर्तारमथ ब्राह्मण्यभाषत ॥ १.१९८.१३ ॥
Als die beiden flohen, ergriff der König den Brahmanen mit Gewalt. Als die Brahmanin ihren Gatten gefangen sah, sprach sie.
1.198.14
शृणु राजन्मम वचो यत्त्वां वक्ष्यामि सुव्रत ।
आदित्यवंशप्रभवस्त्वं हि लोके परिश्रुतः ॥ १.१९८.१४ ॥
Höre, o König, meine Worte, die ich dir sagen werde, o du mit den guten Gelübden. Du bist aus dem Sonnengeschlecht geboren und in der Welt berühmt.
1.198.15
अप्रमत्तः स्थि धर्मे गुरुशुश्रूषणे रतः ।
शापोपहत दुर्धर्ष न पापं कर्तुमर्हसि ॥ १.१९८.१५ ॥
Du stehst achtsam im Dharma, hingegeben an den Dienst deines Lehrers. O du vom Fluch Getroffener, o Unbezwingbarer, du solltest keine Sünde begehen.
1.198.16
ऋतुकाले तु संप्राप्ते भर्तृव्यसनकर्शिता ।
अकृतार्था ह्यहं भर्त्रा प्रसवार्थं समागता ॥ १.१९८.१६ ॥
Doch als die Zeit der Monatsblüte kam, bin ich, von dem Unglück meines Gatten ausgezehrt, zu meinem Gatten gekommen, um ein Kind zu empfangen; mein Ziel ist noch nicht erreicht.
1.198.17
प्रसीद नृपतिश्रेष्ठ भर्ताऽयं मे विसृज्यताम् ।
एवं विक्रोशमानायास्तस्यास्तु न नृशंसवत् ॥ १.१९८.१७ ॥
Sei gnädig, o bester der Könige; lass diesen meinen Gatten frei. Doch gegen sie, die so klagte, handelte er nicht wie ein Grausamer.
1.198.18
भर्तारं भक्षयामास व्याघ्रो मृगमिवेप्सितम् ।
तस्याः क्रोधाभिभूताया यान्यश्रूण्यपतन्भुवि ॥ १.१९८.१८ ॥
Wie ein Tiger das begehrte Reh verschlingt, so verschlang er ihren Gatten. Und die Tränen, die von ihr, von Zorn überwältigt, zu Boden fielen,
1.198.19
सोऽग्निः समभवद्दीप्तस्तं च देशं व्यदीपयत् ।
ततः सा शोकसंतप्ता भर्तृव्यसनकर्शिता ॥ १.१९८.१९ ॥
Jenes Feuer flammte auf und entzündete auch jenen Ort. Da war sie, von Kummer gequält und vom Unglück ihres Gatten ausgezehrt,
1.198.20
कल्माषपादं राजर्षिमशपद्ब्राह्मणी रुषा ।
यस्मान्ममाकृतार्थायास्त्वया क्षुद्र नृशंसवत् ॥ १.१९८.२० ॥
Im Zorn verfluchte die Brahmanin den königlichen Weisen Kalmāṣapāda: "Niederträchtiger, weil du gegen mich, deren Begehren unerfüllt blieb, wie ein Grausamer gehandelt hast,
1.198.21
प्रेक्षन्त्या भक्षितो मेऽद्य प्रियो भर्ता महायशाः ।
तस्मात्त्वमपि दुर्बुद्धे मच्छापपरिविक्षतः ॥ १.१९८.२१ ॥
Heute wurde vor meinen Augen mein geliebter, hochberühmter Gatte verschlungen. Darum, Übelgesinnter, sollst auch du, von meinem Fluch durchbohrt...
1.198.22
पत्नीमृतावनुप्राप्य सद्यस्त्यक्ष्यसि जीवितम् ।
तेन प्रसाद्यमाना सा प्रसादमकरोत्तदा।
यस्य चर्षेर्वसिष्ठस्य त्वया पुत्रा विनाशिताः ॥ १.१९८.२२ ॥
"Sobald du zur rechten Zeit deiner Gattin nahst, wirst du sogleich dein Leben verlieren." Von ihm angefleht, ließ sie sich da erweichen; und vom Weisen Vasiṣṭha, dessen Söhne du vernichtet hast...
1.198.23
तेन संगम्य ते भार्या तनयं जनयिष्यति ।
सते वंशकरः पुत्रो भविष्यति नृपाधम ॥ १.१९८.२३ ॥
"Sich mit ihm vereinigend, wird deine Gattin einen Sohn gebären; er wird der Sohn sein, der das Geschlecht fortführt, niedrigster der Könige."
1.198.24
एवं शप्त्वा तु राजानं सा तमाङ्गिरसी शुभा ।
तस्यैव सन्निधौ दीप्तं प्रविवेश हुताशनम् ॥ १.१९८.२४ ॥
Nachdem sie so den König verflucht hatte, trat jene glückverheißende Tochter des Aṅgiras gerade in seiner Gegenwart in das lodernde Feuer.
1.198.25
वसिष्ठश्च महाभागः सर्वमेतदवैक्षत ।
ज्ञानयोगेन महता तपसा च परन्तप ॥ १.१९८.२५ ॥
Der überaus glückliche Vasiṣṭha erkannte all dies durch die große Disziplin des Wissens und durch Askese, o Feindverbrenner.
1.198.26
मुक्तशापश्च राजर्षिः कालेन महता ततः ।
ऋतुकालेऽभिपतितो मदयन्त्या निवारितः ॥ १.१९८.२६ ॥
Der königliche Weise wurde vom Fluch befreit; nach langer Zeit fiel er in der fruchtbaren Jahreszeit über Madayantī her, doch Madayantī hielt ihn zurück.
1.198.27
न हि सस्मार स नृपस्तं शापं काममोहितः ।
देव्याः सोऽथ वचः श्रुत्वा संभ्रान्तो नृपसत्तमः ॥ १.१९८.२७ ॥
Der von Begierde verblendete König erinnerte sich nicht an jenen Fluch. Als er dann die Worte der Königin hörte, geriet der beste der Könige in Verwirrung.
1.198.28
तं शापमनुसंस्मृत्य पर्यतप्यद्भृशं तदा ।
एतस्मात्कारणाद्राजा वसिष्ठं सन्ययोजयत्।
स्वदारेषु नरश्रेष्ठ शापदोषसमन्वितः ॥ १.१९८.२८ ॥
Als er sich jenes Fluches erinnerte, grämte er sich da sehr. Aus diesem Grund bestimmte der König Vasiṣṭha; o bester der Menschen, er war von der Schuld des Fluches belastet.