Mahābhārata · Adhyāya 1.202
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.202.1
तेऽलङ्कृताः कुण्डलिनो युवानः ।
परस्परं स्पर्धमाना नरेन्द्राः।
अस्त्रं बलं चात्मनि मन्यमानाः ।
सर्वें समुत्पेतुरुदायुधास्ते ॥ १.२०२.१ ॥
Aquellos jóvenes reyes, adornados y con pendientes, rivalizando entre sí y creyendo que el arma y la fuerza estaban en ellos mismos, todos se levantaron con las armas en alto.
1.202.2
रूपेण वीर्येण कुले चैव ।
शीलेन वित्तेन च यौवनेन।
समिद्धदर्पा मदवेगभिन्ना ।
मत्ता यथा हैमवता गजेन्द्राः ॥ १.२०२.२ ॥
Con el orgullo encendido por la belleza, el valor, el linaje, el carácter, la riqueza y la juventud, desgarrados por el ímpetu de la embriaguez, enloquecidos como los elefantes principales del Himalaya.
1.202.3
परस्परं स्पर्धया प्रेक्षमाणाः ।
सङ्कल्पजेनाभिपरिप्लुताङ्गाः।
कृष्णा ममैवेत्यभिभाषमाणा ।
नृपाः समुत्पेतुरथासनेभ्यः ॥ १.२०२.३ ॥
Mirándose unos a otros con rivalidad, con los miembros inundados por el deseo, proclamando 'Kṛṣṇā es solo mía', los reyes se levantaron de sus asientos.
1.202.4
ते क्षत्रिया रङ्गगताः समेता ।
जिगीषमाणा द्रुपदात्मजां ताम्।
चकाशिरे पर्वतराजकन्या-
मुमां यथा देवगणाः समेताः ॥ १.२०२.४ ॥
Aquellos guerreros, reunidos en la arena con el deseo de conquistar a la hija de Drupada, resplandecían como las huestes de dioses reunidas en torno a Umā, la hija del rey de las montañas.
1.202.5
कन्दर्पबाणाभिनिपीडिताङ्गां ।
कृष्णागतैस्ते हृदयैर्नरेन्द्राः।
रङ्गावतीर्णा द्रुपदात्मजार्थं ।
द्वेषं प्रचक्रुः सुहृदोऽपि तत्र ॥ १.२०२.५ ॥
Con los miembros traspasados por las flechas de Kandarpa, sus corazones fijos en Kṛṣṇā, aquellos reyes que habían descendido a la arena, por causa de la hija de Drupada, incluso sintieron odio hacia sus propios amigos allí.
1.202.6
अथाययुर्देवगणा विमानै ।
रुद्रादित्या वसवोऽथाश्विनौ च।
साध्याश्च सर्वे मरुतस्तथैव ।
यमं पुरस्कृत्य धनेश्वरं च ॥ १.२०२.६ ॥
Entonces llegaron, en sus carros celestiales, las huestes de los dioses: los Rudras, los Ādityas, los Vasus, los dos Aśvins, todos los Sādhyas y también los Marutas, con Yama al frente y también Kubera, señor de la riqueza.
1.202.7
दैत्याः सुपर्णाश्च महोरगाश्च ।
देवर्षयो गुह्यकाश्चारणाश्च।
विश्वावसुर्नारदपर्वतौ च ।
गन्धर्वमुख्याः सहसाऽप्सरोभिः ॥ १.२०२.७ ॥
Los Daityas, los Suparṇas y las grandes serpientes, los sabios divinos, los Guhyakas y los Cāraṇas, Viśvāvasu, Nārada y Parvata, y los principales Gandharvas llegaron de repente con las Apsarases.
1.202.8
हलायुधस्तत्र जनार्दनश्च ।
वृष्ण्यन्धकाश्चैव यताप्रधानम्।
प्रेक्षां स्म चक्रुर्यदुपुङ्गवास्ते ।
स्थिताश्च कृष्णस्य मते महान्तः ॥ १.२०२.८ ॥
Allí Balarāma, el portador del arado, y Janārdana Kṛṣṇa, y los toros de los Yadus de los clanes Vṛṣṇi y Andhaka miraban; y los grandes que se mantenían según el parecer de Kṛṣṇa, los principales de los dominados, también estaban allí.
1.202.9
दृष्ट्वा तु तान्मत्तगजेन्द्ररूपा-
न्पञ्चाभिपद्मानिव वारणेन्द्रान्।
भस्मावृताङ्गानिव हव्यवाहान् ।
कृष्णः प्रदध्यौ यदुवीरमुख्यः ॥ १.२०२.९ ॥
Al verlos con forma de elefantes reales en celo, como cinco elefantes de loto, como fuegos de sacrificio con cuerpos cubiertos de ceniza, Kṛṣṇa, el primero de los héroes yadus, se puso a reflexionar.
1.202.10
शशंस रामाय युधिष्ठिरं स ।
भीमं सजिष्णुं च यमौ च वीरौ।
शनैःशनैस्तान्प्रसमीक्ष्य रामो ।
जनार्दनं प्रीतमना ददर्श ह ॥ १.२०२.१० ॥
Le habló a Rāma de Yudhiṣṭhira, Bhīma, Jiṣṇu y los dos gemelos heroicos. Observándolos poco a poco con atención, Rāma, de ánimo complacido, miró a Janārdana.
1.202.11
अन्ये तु वीरा नृपपुत्रपौत्राः ।
कृष्णागतैर्नत्रमनःस्वभावैः।
व्यायच्छमाना ददृशुर्न तान्वै ।
सन्दष्टदन्तच्छदताम्रनेत्राः ॥ १.२०२.११ ॥
Pero los otros héroes, hijos y nietos de reyes, que habían venido por Kṛṣṇā, con la mente y la naturaleza inclinadas hacia ella, intentando tensar el arco, no lo lograron; quedaron allí mordiéndose los labios con los dientes, con los ojos enrojecidos.
1.202.12
तथैव पार्थाः पृथुबाहवस्ते ।
वीरौ यमौ चैव महानुभावौ।
तां द्रौपदीं प्रेक्ष्य तदा स्म सर्वे ।
कन्दर्पबाणाभिहता बभूवुः ॥ १.२०२.१२ ॥
Igualmente los hijos de Pṛthā, de brazos anchos, y los dos héroes gemelos de gran poder, al contemplar a Draupadī, quedaron todos heridos por las flechas de Kandarpa.
1.202.13
देवर्षिगन्धर्वसमाकुलं त-
त्सुपर्णनागासुरसिद्धजुष्टम्।
दिव्येन गन्धेन समाकुलं च ।
दिव्यैश्च पुष्पैरवकीर्यमाणम् ॥ १.२०२.१३ ॥
Aquel lugar, colmado de dioses, sabios y gandharvas, frecuentado por suparṇas, nāgas, asuras y siddhas, lleno de fragancia divina y cubierto por una lluvia de flores celestiales.
1.202.14
महास्वनैर्दुन्दुभिनादितैश्च ।
बभूव तत्सङ्कुलमन्तरिक्षम्।
विमानसंबाधमभूत्समन्ता-
त्सवेणुवीणापणवानुनादम् ॥ १.२०२.१४ ॥
El cielo se llenó de grandes sonidos y del resonar de tambores, abarrotado por todos lados de carros celestiales, resonando con el sonido de flautas, laúdes y tambores.
1.202.15
समाजवाटोपरि संस्थितानां ।
मेघैः समन्तादिव गर्जमानैः।
ततस्तु ते राजगणाः क्रमेण ।
कृष्णानिमित्तं कृतविक्रमाश्च।
सकर्णदुर्योधनशाल्वशल्य-
द्रौणायनिक्राथसुनीथवक्राः ॥ १.२०२.१५ ॥
Como nubes que truenan alrededor de los que estaban de pie sobre el cercado de la asamblea, entonces aquellas multitudes de reyes, en orden, mostraron su valor por causa de Kṛṣṇa, junto con Karṇa, Duryodhana, Śālva, Śalya, Drauṇāyani, Krātha, Sunītha y Vakra.
1.202.16
कलिङ्गवङ्गाधिपपाण्ड्यपौण्ड्रा ।
विदेहराजो यवनाधिपश्च।
अन्ये च नानानृपपुत्रपौत्रा ।
राष्ट्राधिपाः पङ्कजपत्रनेत्राः ॥ १.२०२.१६ ॥
Los señores de Kaliṅga, Vaṅga, Pāṇḍya y Pauṇḍra, el rey de Videha, el señor de los Yavanas, y otros: hijos y nietos de diversos reyes, señores de reinos, de ojos como pétalos de loto.
1.202.17
किरीटहाराङ्गदचक्रवालै-
र्विभूषिताङ्गाः पृथुबाहवस्ते।
अनुक्रमं विक्रमसत्वयुक्ता ।
बलेन वीर्येण च नर्दमानाः ॥ १.२०२.१७ ॥
Con los miembros adornados por coronas, collares, brazaletes y pulseras, de anchos brazos, dotados en orden de bravura y valor, rugiendo con fuerza y vigor.
1.202.18
तत्कार्मुकं संहननोपपन्नं ।
सज्यं न शेकुर्मनसाऽपि कर्तुम्।
ते विक्रमन्तः स्फुरता दृढेन ।
विक्षिप्यमाणा धनुषा नरेन्द्राः ॥ १.२०२.१८ ॥
Aquel arco, de firme factura, no pudieron ni en pensamiento encordarlo; los reyes, esforzándose con valor, eran lanzados de un lado a otro por aquel arco fuerte y tembloroso.
1.202.19
विचेष्टमाना धरणीतलस्था ।
यथाबलं शैक्ष्यगुणक्रमाश्च।
गतौजसः स्नस्तकिरीटहारा ।
विनिःश्वसन्तः शमयांबभूवुः ॥ १.२०२.१९ ॥
Retorciéndose, tendidos sobre la superficie de la tierra, según su fuerza y en el orden de su destreza y cualidades, privados de vigor, con coronas y collares caídos, suspirando hondamente, quedaron en calma.
1.202.20
हहाकृतं तद्धनुषा दृढेन ।
विस्रस्तहाराङ्गदचक्रवालम्।
कृष्णानिमित्तं विनिवृत्तकामं ।
राज्ञां तदा मण्डलमार्तमासीत् ॥ १.२०२.२० ॥
Entonces, por aquel arco firme, la asamblea clamó «¡ay!»; los collares, brazaletes y pulseras de los reyes se aflojaron y cayeron; y a causa de Kṛṣṇa su deseo se volvió atrás; la multitud de reyes quedó entonces afligida.
1.202.21
एवं तेषु निवृत्तेषु क्षत्रियेषु समन्ततः ।
चेदीनामधिपो वीरो बलवानन्तकोपमः ॥ १.२०२.२१ ॥
Cuando aquellos kṣatriyas se retiraron por todas partes, el héroe y poderoso señor de los Cedis, semejante a la Muerte, avanzó.
1.202.22
दमघोषात्मजो धीमाञ्शिशुपालो महाद्युतिः ।
धनुषोऽभ्याशमागम्य तस्थौ राज्ञां समक्षतः ॥ १.२०२.२२ ॥
Śiśupāla, hijo de Damaghoṣa, sabio y de gran esplendor, se acercó al arco y se puso en pie ante los reyes.
1.202.23
तदप्यारोप्यमाणं तु माषमात्रेऽभ्यताडयत् ।
धनुषा पीड्यमानस्तु जानुभ्यामगमन्महीम् ॥ १.२०२.२३ ॥
Mientras se tensaba, el arco lo golpeó a la distancia de un māṣa; oprimido por el arco, cayó de rodillas al suelo.
1.202.24
तत उत्थाय राजा स स्वराष्ट्राण्यभिजग्मिवान् ।
ततो राजा जरासन्धो महावीर्यो महाबलः ॥ १.२०२.२४ ॥
Entonces aquel rey se levantó y se retiró a sus propios reinos. Luego el rey Jarāsandha, de gran valor y gran fuerza, avanzó.
1.202.25
कम्बुग्रीवः पृथुव्यंसो मत्तवारणविक्रमः ।
मत्तवारणताम्राक्षो मत्तवारणवेगवान् ॥ १.२०२.२५ ॥
De cuello de concha y anchos hombros, de valor semejante al de un elefante enfurecido, de ojos rojizos como cobre como los de un elefante enfurecido, veloz como un elefante enfurecido.
1.202.26
धनुषोऽभ्याशमागत्य तस्थौ गिरिरिवाचलः ।
धनुरारोप्यमाणं तु सर्षमात्रेऽभ्यताडयत् ॥ १.२०२.२६ ॥
Acercándose al arco, se mantuvo firme como una montaña inmóvil, y mientras se tensaba el arco golpeó un grano de mostaza.
1.202.27
ततः शल्यो महावीर्यो मद्रराजो महाबलः ।
धनुरारोप्यमाणं तु मुद्गमात्रेऽभ्यताडयत् ॥ १.२०२.२७ ॥
Entonces Śalya, rey de los Madras, de gran valor y gran poder, golpeó un grano de mung mientras se tensaba el arco.
1.202.28
तदैवागात्स्वयं राज्यं पश्चादनवलोकयन् ।
इदं धनुर्वरं कोऽद्य सज्यं कुर्वीत पार्थिवः ॥ १.२०२.२८ ॥
Entonces la asamblea de reyes avanzó por sí misma sin mirar atrás, y pensó: «¿Qué rey hoy tensará este excelente arco?»
1.202.29
इति निश्चित्य मनसा भूय एव स्थितस्तदा ।
ततो दुर्योधनो राजा धार्तराष्ट्रः परन्तपः ॥ १.२०२.२९ ॥
Habiendo decidido así en su mente, volvieron a quedarse de pie. Entonces Duryodhana, el rey, hijo de Dhṛtarāṣṭra, abrasador de enemigos —
1.202.30
मानी दृढास्त्रसंपन्नः सर्वैश्च नृपलक्षणैः ।
उत्थितः सहसा तत्र भ्रातृमध्ये महाबलः ॥ १.२०२.३० ॥
Orgulloso, versado en armas firmes y dotado de todas las marcas de un rey, el de gran poder se levantó de repente de entre sus hermanos.
1.202.31
विलोक्य द्रौपदीं हृष्टो धनुषोऽभ्याशमागमत् ।
स बभौ धनुरादाय शक्रश्चापधरो यथा ॥ १.२०२.३१ ॥
Al ver a Draupadī, lleno de alegría, se acercó al arco. Tomando el arco, resplandeció como Indra, portador del arco.
1.202.32
धनुरारोपयामास तिलमात्रेऽभ्यताडयत् ।
आरोप्यमाणं तद्राजा धनुषा बलिना तदा ॥ १.२०२.३२ ॥
Intentó tensar el arco y golpeó un blanco del tamaño de una semilla de sésamo. Entonces el rey golpeó, con su poderoso arco, el arco que se estaba tensando.
1.202.33
उत्तानशय्यमपतदङ्गुल्यन्तरताडितः ।
स ययौ ताडितस्तेन व्रीडन्निव नराधिपः ॥ १.२०२.३३ ॥
Golpeado entre los dedos, cayó boca arriba. Herido por él, el señor de los hombres se fue como avergonzado.
1.202.34
ततो वैकर्तनः कर्णो वृषा वै सूतनन्दनः ।
धनुरभ्याशमागम्य तोलयामास तद्धनुः ॥ १.२०२.३४ ॥
Entonces Karṇa, hijo de Vikartana, el toro, hijo del auriga, se acercó al arco y lo sopesó.
1.202.35
तं चाप्यारोप्यमाणं तद्रोममात्रेऽभ्यताडयत् ।
त्रैलोक्यविजयी कर्णः सत्वे त्रैलोक्यविश्रुतः ॥ १.२०२.३५ ॥
También a aquel, mientras se tensaba, lo golpeó en un blanco del tamaño de un cabello. Karṇa, vencedor de los tres mundos, renombrado por su valor en los tres mundos.
1.202.36
धनुषा सोऽपि निर्धूत इति सर्वे भयाकुलाः ।
एवं कर्णे विनिर्धूते धनुषा च नृपोत्तमाः ॥ १.२०२.३६ ॥
Creyendo que también él había sido derribado por el arco, todos quedaron turbados por el temor. Así, cuando Karṇa fue derribado por el arco, los mejores de los reyes.
1.202.37
चक्षुर्भिरपि नापश्यन्विनम्रमुखपङ्कजाः ।
दृष्ट्वा कर्णं विनिर्धूतं लोके वीरा नृपोत्तमाः ॥ १.२०२.३७ ॥
Con rostros de loto inclinados, ni siquiera podían mirar con sus ojos. Al ver a Karṇa derribado, los héroes del mundo, los mejores de los reyes.
1.202.38
निराशा धनुरुद्धारे द्रौपदीसंगमेऽपि च ॥ १.२०२.३८ ॥
Hubo desesperanza al levantar el arco y también al conquistar a Draupadī.
1.202.39
तस्मिंस्तु संभ्रान्तजने समाजे ।
निक्षिप्तवादेषु जनाधिपेषु।
कुन्तीसुतो जिष्णुरियेष कर्तुं ।
सज्यं धनुस्तत्सशरं च वीरः ॥ १.२०२.३९ ॥
En aquella asamblea llena de gente confundida, habiendo los reyes dejado sus disputas, el hijo de Kuntī, el victorioso Arjuna, héroe, quiso preparar aquel arco con su cuerda y su flecha.
1.202.40
ततो वरिष्ठः सुरदानवाना-
मुदरधीर्वृष्णिकुलप्रवीरः।
जहर्ष रामेण स पीड्य हस्तं ।
हस्तंगतां पाण्डुसुतस्य मत्वा ॥ १.२०२.४० ॥
Entonces el mejor de los dioses y de los demonios, el héroe de noble espíritu del linaje de los Vṛṣṇi, se alegró junto a Balarāma, apretándole la mano, pensando que la victoria estaba ya en manos del hijo de Pāṇḍu.
1.202.41
न जज्ञिरेऽन्ये नृपविप्रमुख्याः ।
संछन्नरूपानथ पाण्डुपुत्रान्।
विना हि लोके च यदुप्रवीरौ ।
धौम्यं हि धर्मं सह सोदरांश्च ॥ १.२०२.४१ ॥
Los demás reyes principales y brahmanes no reconocieron a los hijos de Pāṇḍu, disfrazados, salvo los dos héroes de los Yadus. Tampoco reconocieron a Dhaumya, al Dharma y a los hermanos.