Mahābhārata · Adhyāya 1.202
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.202.1
तेऽलङ्कृताः कुण्डलिनो युवानः ।
परस्परं स्पर्धमाना नरेन्द्राः।
अस्त्रं बलं चात्मनि मन्यमानाः ।
सर्वें समुत्पेतुरुदायुधास्ते ॥ १.२०२.१ ॥
Jene geschmückten, ohrringtragenden jungen Herrscher, miteinander wetteifernd und in sich Waffe und Kraft wähnend, erhoben sich alle mit erhobenen Waffen.
1.202.2
रूपेण वीर्येण कुले चैव ।
शीलेन वित्तेन च यौवनेन।
समिद्धदर्पा मदवेगभिन्ना ।
मत्ता यथा हैमवता गजेन्द्राः ॥ १.२०२.२ ॥
Ihr Stolz entflammt durch Schönheit, Tapferkeit, Geschlecht, Charakter, Reichtum und Jugend, zerrissen vom Ansturm des Rausches, wild wie die Elefantenfürsten des Himālaya.
1.202.3
परस्परं स्पर्धया प्रेक्षमाणाः ।
सङ्कल्पजेनाभिपरिप्लुताङ्गाः।
कृष्णा ममैवेत्यभिभाषमाणा ।
नृपाः समुत्पेतुरथासनेभ्यः ॥ १.२०२.३ ॥
Einander mit Eifersucht anblickend, die Glieder überwältigt vom Begehren, erklärend 'Kṛṣṇā ist allein mein', erhoben sich die Könige von ihren Sitzen.
1.202.4
ते क्षत्रिया रङ्गगताः समेता ।
जिगीषमाणा द्रुपदात्मजां ताम्।
चकाशिरे पर्वतराजकन्या-
मुमां यथा देवगणाः समेताः ॥ १.२०२.४ ॥
Jene Krieger, in der Arena versammelt und begierig, Drupadas Tochter zu gewinnen, strahlten wie die um Umā, die Tochter des Bergkönigs, versammelten Götterscharen.
1.202.5
कन्दर्पबाणाभिनिपीडिताङ्गां ।
कृष्णागतैस्ते हृदयैर्नरेन्द्राः।
रङ्गावतीर्णा द्रुपदात्मजार्थं ।
द्वेषं प्रचक्रुः सुहृदोऽपि तत्र ॥ १.२०२.५ ॥
Die Glieder von Kandarpas Pfeilen durchbohrt, die Herzen an Kṛṣṇā gebunden, hegten jene Könige, in die Arena herabgestiegen um Drupadas Tochter willen, dort Hass sogar gegen ihre Freunde.
1.202.6
अथाययुर्देवगणा विमानै ।
रुद्रादित्या वसवोऽथाश्विनौ च।
साध्याश्च सर्वे मरुतस्तथैव ।
यमं पुरस्कृत्य धनेश्वरं च ॥ १.२०२.६ ॥
Da kamen in ihren himmlischen Wagen die Scharen der Götter: die Rudras, die Ādityas, die Vasus, die beiden Aśvins, alle Sādhyas und auch die Maruts, Yama an der Spitze und auch Kubera, den Herrn des Reichtums.
1.202.7
दैत्याः सुपर्णाश्च महोरगाश्च ।
देवर्षयो गुह्यकाश्चारणाश्च।
विश्वावसुर्नारदपर्वतौ च ।
गन्धर्वमुख्याः सहसाऽप्सरोभिः ॥ १.२०२.७ ॥
Die Daityas, die Suparṇas und die großen Schlangen, die göttlichen Weisen, die Guhyakas und Cāraṇas, Viśvāvasu, Nārada und Parvata sowie die vornehmsten Gandharvas kamen plötzlich mit den Apsaras.
1.202.8
हलायुधस्तत्र जनार्दनश्च ।
वृष्ण्यन्धकाश्चैव यताप्रधानम्।
प्रेक्षां स्म चक्रुर्यदुपुङ्गवास्ते ।
स्थिताश्च कृष्णस्य मते महान्तः ॥ १.२०२.८ ॥
Dort blickten Balarāma, der Pflugträger, und Janārdana Kṛṣṇa sowie die Yadu-Stiere der Vṛṣṇi- und Andhaka-Geschlechter; auch die Großen, die sich nach Kṛṣṇas Rat richteten, die Vornehmsten unter den Selbstbeherrschten, waren dort.
1.202.9
दृष्ट्वा तु तान्मत्तगजेन्द्ररूपा-
न्पञ्चाभिपद्मानिव वारणेन्द्रान्।
भस्मावृताङ्गानिव हव्यवाहान् ।
कृष्णः प्रदध्यौ यदुवीरमुख्यः ॥ १.२०२.९ ॥
Als er sie in der Gestalt brünstiger Königselefanten sah, wie fünf Lotus-Elefanten, wie Opferfeuer mit aschebedeckten Leibern, begann Kṛṣṇa, der Erste unter den Yadu-Helden, nachzudenken.
1.202.10
शशंस रामाय युधिष्ठिरं स ।
भीमं सजिष्णुं च यमौ च वीरौ।
शनैःशनैस्तान्प्रसमीक्ष्य रामो ।
जनार्दनं प्रीतमना ददर्श ह ॥ १.२०२.१० ॥
Er erzählte Rāma von Yudhiṣṭhira, Bhīma, Jiṣṇu und den beiden heldenhaften Zwillingen. Nach und nach genau betrachtend, sah Rāma mit erfreutem Sinn auf Janārdana.
1.202.11
अन्ये तु वीरा नृपपुत्रपौत्राः ।
कृष्णागतैर्नत्रमनःस्वभावैः।
व्यायच्छमाना ददृशुर्न तान्वै ।
सन्दष्टदन्तच्छदताम्रनेत्राः ॥ १.२०२.११ ॥
Die anderen Helden aber, Söhne und Enkel von Königen, die um Kṛṣṇā gekommen waren, mit Sinn und Wesen ihr zugeneigt, mühten sich, den Bogen zu spannen, doch sie vermochten es nicht; sie standen da, die Lippen mit den Zähnen zerbissen, mit geröteten Augen.
1.202.12
तथैव पार्थाः पृथुबाहवस्ते ।
वीरौ यमौ चैव महानुभावौ।
तां द्रौपदीं प्रेक्ष्य तदा स्म सर्वे ।
कन्दर्पबाणाभिहता बभूवुः ॥ १.२०२.१२ ॥
Ebenso wurden die Söhne Pṛthās, die breitarmigen, und die beiden mächtigen Zwillingshelden, als sie Draupadī erblickten, alle von den Pfeilen Kandarpas, des Liebesgottes, getroffen.
1.202.13
देवर्षिगन्धर्वसमाकुलं त-
त्सुपर्णनागासुरसिद्धजुष्टम्।
दिव्येन गन्धेन समाकुलं च ।
दिव्यैश्च पुष्पैरवकीर्यमाणम् ॥ १.२०२.१३ ॥
Jener Ort, voller Götter, Weisen und Gandharven, von Suparṇas, Nāgas, Asuras und Siddhas besucht, erfüllt von göttlichem Duft und überschüttet mit einem Regen göttlicher Blumen.
1.202.14
महास्वनैर्दुन्दुभिनादितैश्च ।
बभूव तत्सङ्कुलमन्तरिक्षम्।
विमानसंबाधमभूत्समन्ता-
त्सवेणुवीणापणवानुनादम् ॥ १.२०२.१४ ॥
Der Himmel wurde erfüllt von gewaltigem Getöse und dem Dröhnen der Trommeln, von himmlischen Wagen ringsum bedrängt und vom Klang von Flöten, Lauten und Trommeln widerhallend.
1.202.15
समाजवाटोपरि संस्थितानां ।
मेघैः समन्तादिव गर्जमानैः।
ततस्तु ते राजगणाः क्रमेण ।
कृष्णानिमित्तं कृतविक्रमाश्च।
सकर्णदुर्योधनशाल्वशल्य-
द्रौणायनिक्राथसुनीथवक्राः ॥ १.२०२.१५ ॥
Wie donnernde Wolken rings um jene, die oberhalb der Umzäunung der Versammlung standen, zeigten da jene Scharen von Königen der Reihe nach ihre Tapferkeit um Kṛṣṇas willen, zusammen mit Karṇa, Duryodhana, Śālva, Śalya, Drauṇāyani, Krātha, Sunītha und Vakra.
1.202.16
कलिङ्गवङ्गाधिपपाण्ड्यपौण्ड्रा ।
विदेहराजो यवनाधिपश्च।
अन्ये च नानानृपपुत्रपौत्रा ।
राष्ट्राधिपाः पङ्कजपत्रनेत्राः ॥ १.२०२.१६ ॥
Die Herren von Kaliṅga, Vaṅga, Pāṇḍya und Pauṇḍra, der König von Videha, der Herr der Yavanas und andere: Söhne und Enkel verschiedener Könige, Herren der Reiche, lotosblättrigäugig.
1.202.17
किरीटहाराङ्गदचक्रवालै-
र्विभूषिताङ्गाः पृथुबाहवस्ते।
अनुक्रमं विक्रमसत्वयुक्ता ।
बलेन वीर्येण च नर्दमानाः ॥ १.२०२.१७ ॥
Mit Kronen, Halsketten, Armreifen und Spangen geschmückt an den Gliedern, breitarmig, der Reihe nach mit Kraft und Mut begabt, brüllend vor Stärke und Heldenmut.
1.202.18
तत्कार्मुकं संहननोपपन्नं ।
सज्यं न शेकुर्मनसाऽपि कर्तुम्।
ते विक्रमन्तः स्फुरता दृढेन ।
विक्षिप्यमाणा धनुषा नरेन्द्राः ॥ १.२०२.१८ ॥
Diesen Bogen, fest gefertigt, vermochten sie nicht einmal im Geiste zu bespannen; die Könige, sich mit Kraft mühend, wurden von dem starken, zitternden Bogen hin und her geschleudert.
1.202.19
विचेष्टमाना धरणीतलस्था ।
यथाबलं शैक्ष्यगुणक्रमाश्च।
गतौजसः स्नस्तकिरीटहारा ।
विनिःश्वसन्तः शमयांबभूवुः ॥ १.२०२.१९ ॥
Sich windend, auf der Oberfläche der Erde liegend, nach ihrer Kraft und in der Reihenfolge ihrer Geschicklichkeit und Eigenschaften, ihrer Kraft beraubt, mit verrutschten Kronen und Halsketten, tief seufzend, wurden sie still.
1.202.20
हहाकृतं तद्धनुषा दृढेन ।
विस्रस्तहाराङ्गदचक्रवालम्।
कृष्णानिमित्तं विनिवृत्तकामं ।
राज्ञां तदा मण्डलमार्तमासीत् ॥ १.२०२.२० ॥
Da erhob die Versammlung wegen des starken Bogens ein Wehklagen: »Wehe!« Die Halsketten, Armreifen und Armbänder der Könige lösten sich und fielen herab; wegen Kṛṣṇa wurde ihr Verlangen zurückgewiesen; die Schar der Könige war da bekümmert.
1.202.21
एवं तेषु निवृत्तेषु क्षत्रियेषु समन्ततः ।
चेदीनामधिपो वीरो बलवानन्तकोपमः ॥ १.२०२.२१ ॥
Als sich jene Kṣatriyas nach allen Seiten zurückgezogen hatten, trat der Held und mächtige Herr der Cedi, dem Tod gleich, vor.
1.202.22
दमघोषात्मजो धीमाञ्शिशुपालो महाद्युतिः ।
धनुषोऽभ्याशमागम्य तस्थौ राज्ञां समक्षतः ॥ १.२०२.२२ ॥
Śiśupāla, der Sohn Damaghoṣas, weise und von großem Glanz, trat zum Bogen und stellte sich vor die Könige.
1.202.23
तदप्यारोप्यमाणं तु माषमात्रेऽभ्यताडयत् ।
धनुषा पीड्यमानस्तु जानुभ्यामगमन्महीम् ॥ १.२०२.२३ ॥
Noch während man ihn spannte, schlug der Bogen auf die Entfernung eines māṣa zu ihm; vom Bogen bedrängt, fiel er auf die Knie zur Erde.
1.202.24
तत उत्थाय राजा स स्वराष्ट्राण्यभिजग्मिवान् ।
ततो राजा जरासन्धो महावीर्यो महाबलः ॥ १.२०२.२४ ॥
Da erhob sich jener König und zog in seine eigenen Reiche ab. Dann trat König Jarāsandha, von großer Tapferkeit und großer Kraft, vor.
1.202.25
कम्बुग्रीवः पृथुव्यंसो मत्तवारणविक्रमः ।
मत्तवारणताम्राक्षो मत्तवारणवेगवान् ॥ १.२०२.२५ ॥
Mit muschelartigem Hals und breiten Schultern, mit der Tapferkeit eines tobenden Elefanten, kupferrot-äugig wie ein tobender Elefant, schnell wie ein tobender Elefant.
1.202.26
धनुषोऽभ्याशमागत्य तस्थौ गिरिरिवाचलः ।
धनुरारोप्यमाणं तु सर्षमात्रेऽभ्यताडयत् ॥ १.२०२.२६ ॥
Er trat nahe an den Bogen heran, stand wie ein unbeweglicher Berg, und während der Bogen gespannt wurde, traf er ein Senfkorn.
1.202.27
ततः शल्यो महावीर्यो मद्रराजो महाबलः ।
धनुरारोप्यमाणं तु मुद्गमात्रेऽभ्यताडयत् ॥ १.२०२.२७ ॥
Da traf Śalya, der König der Madras, von großer Tapferkeit und großer Kraft, ein Mungbohnenkorn, während der Bogen gespannt wurde.
1.202.28
तदैवागात्स्वयं राज्यं पश्चादनवलोकयन् ।
इदं धनुर्वरं कोऽद्य सज्यं कुर्वीत पार्थिवः ॥ १.२०२.२८ ॥
Da trat die Versammlung der Könige aus eigenem Antrieb vor, ohne zurückzuschauen, und dachte: „Welcher König wird heute diesen vortrefflichen Bogen spannen?"
1.202.29
इति निश्चित्य मनसा भूय एव स्थितस्तदा ।
ततो दुर्योधनो राजा धार्तराष्ट्रः परन्तपः ॥ १.२०२.२९ ॥
Nachdem er so in seinem Sinn beschlossen hatte, blieb er wieder stehen. Da sprach Duryodhana, der König, Sohn des Dhṛtarāṣṭra, Verbrenner der Feinde —
1.202.30
मानी दृढास्त्रसंपन्नः सर्वैश्च नृपलक्षणैः ।
उत्थितः सहसा तत्र भ्रातृमध्ये महाबलः ॥ १.२०२.३० ॥
Stolz, in den festen Waffen bewandert und mit allen Zeichen eines Königs begabt, erhob sich der Mächtige plötzlich aus der Mitte seiner Brüder.
1.202.31
विलोक्य द्रौपदीं हृष्टो धनुषोऽभ्याशमागमत् ।
स बभौ धनुरादाय शक्रश्चापधरो यथा ॥ १.२०२.३१ ॥
Als er Draupadī sah, erfreut, ging er zum Bogen. Den Bogen in der Hand, glänzte er wie Indra, der Bogenträger.
1.202.32
धनुरारोपयामास तिलमात्रेऽभ्यताडयत् ।
आरोप्यमाणं तद्राजा धनुषा बलिना तदा ॥ १.२०२.३२ ॥
Er versuchte, den Bogen zu spannen, und traf ein Ziel von der Größe eines Sesamkorns. Da schlug der König mit seinem mächtigen Bogen den Bogen, der gerade gespannt wurde.
1.202.33
उत्तानशय्यमपतदङ्गुल्यन्तरताडितः ।
स ययौ ताडितस्तेन व्रीडन्निव नराधिपः ॥ १.२०२.३३ ॥
Zwischen den Fingern getroffen, fiel er mit dem Gesicht nach oben. Von ihm geschlagen, ging der Herr der Männer davon, wie beschämt.
1.202.34
ततो वैकर्तनः कर्णो वृषा वै सूतनन्दनः ।
धनुरभ्याशमागम्य तोलयामास तद्धनुः ॥ १.२०२.३४ ॥
Da trat Karṇa, Sohn des Vikartana, der Stier, der Wagenlenkersohn, an den Bogen heran und wog ihn.
1.202.35
तं चाप्यारोप्यमाणं तद्रोममात्रेऽभ्यताडयत् ।
त्रैलोक्यविजयी कर्णः सत्वे त्रैलोक्यविश्रुतः ॥ १.२०२.३५ ॥
Auch diesen, während er gespannt wurde, schlug er auf ein Ziel von der Größe eines Haares. Karṇa, Sieger über die drei Welten, berühmt in den drei Welten durch seinen Mut.
1.202.36
धनुषा सोऽपि निर्धूत इति सर्वे भयाकुलाः ।
एवं कर्णे विनिर्धूते धनुषा च नृपोत्तमाः ॥ १.२०२.३६ ॥
Da alle glaubten, auch er sei vom Bogen niedergeworfen worden, waren alle von Furcht erfüllt. So, als Karṇa vom Bogen niedergeworfen war, die besten der Könige.
1.202.37
चक्षुर्भिरपि नापश्यन्विनम्रमुखपङ्कजाः ।
दृष्ट्वा कर्णं विनिर्धूतं लोके वीरा नृपोत्तमाः ॥ १.२०२.३७ ॥
Mit gesenkten lotusgleichen Gesichtern konnten sie nicht einmal mit den Augen hinsehen. Als sie Karṇa niedergeworfen sahen, die Helden der Welt, die besten der Könige.
1.202.38
निराशा धनुरुद्धारे द्रौपदीसंगमेऽपि च ॥ १.२०२.३८ ॥
Verzweiflung kam beim Heben des Bogens und ebenso beim Gewinnen Draupadīs.
1.202.39
तस्मिंस्तु संभ्रान्तजने समाजे ।
निक्षिप्तवादेषु जनाधिपेषु।
कुन्तीसुतो जिष्णुरियेष कर्तुं ।
सज्यं धनुस्तत्सशरं च वीरः ॥ १.२०२.३९ ॥
In jener verwirrten Versammlung, nachdem die Könige ihre Streitigkeiten beiseitegelegt hatten, wollte der Sohn Kuntīs, der siegreiche Arjuna, der Held, den Bogen mit Sehne und Pfeil bereitmachen.
1.202.40
ततो वरिष्ठः सुरदानवाना-
मुदरधीर्वृष्णिकुलप्रवीरः।
जहर्ष रामेण स पीड्य हस्तं ।
हस्तंगतां पाण्डुसुतस्य मत्वा ॥ १.२०२.४० ॥
Da freute sich der Vornehmste unter Göttern und Dämonen, der hochherzige Held des Vṛṣṇi-Geschlechts, zusammen mit Balarāma, drückte ihm die Hand und glaubte, der Sieg sei dem Sohn Pāṇḍus schon in der Hand.
1.202.41
न जज्ञिरेऽन्ये नृपविप्रमुख्याः ।
संछन्नरूपानथ पाण्डुपुत्रान्।
विना हि लोके च यदुप्रवीरौ ।
धौम्यं हि धर्मं सह सोदरांश्च ॥ १.२०२.४१ ॥
Die übrigen vornehmen Könige und Brahmanen erkannten die in Gestalt verkleideten Söhne Pāṇḍus nicht, außer den beiden Helden der Yadus. Auch Dhaumya, die heilige Pflicht und die Brüder erkannten sie nicht.