மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.202
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.202.1
तेऽलङ्कृताः कुण्डलिनो युवानः ।
परस्परं स्पर्धमाना नरेन्द्राः।
अस्त्रं बलं चात्मनि मन्यमानाः ।
सर्वें समुत्पेतुरुदायुधास्ते ॥ १.२०२.१ ॥
அலங்கரிக்கப்பட்ட, குண்டலங்கள் அணிந்த அந்த இளம் மன்னர்கள், ஒருவரோடொருவர் போட்டியிட்டு, தங்களிடம் படைக்கலமும் பலமும் இருப்பதாக எண்ணி, அனைவரும் ஆயுதங்களை உயர்த்தியபடி எழுந்தனர்.
1.202.2
रूपेण वीर्येण कुले चैव ।
शीलेन वित्तेन च यौवनेन।
समिद्धदर्पा मदवेगभिन्ना ।
मत्ता यथा हैमवता गजेन्द्राः ॥ १.२०२.२ ॥
அழகு, வீரியம், குலம், நற்குணம், செல்வம், இளமை ஆகியவற்றால் கொழுந்துவிட்ட பெருமையுடையவர்கள், மத வேகத்தால் பிளிறி மதம் கொண்ட இமயத்து யானைகளைப் போல் இருந்தனர்.
1.202.3
परस्परं स्पर्धया प्रेक्षमाणाः ।
सङ्कल्पजेनाभिपरिप्लुताङ्गाः।
कृष्णा ममैवेत्यभिभाषमाणा ।
नृपाः समुत्पेतुरथासनेभ्यः ॥ १.२०२.३ ॥
ஒருவரையொருவர் போட்டியுடன் நோக்கியவர்கள், ஆசையால் பிறந்த வேட்கையால் உடல் தடுமாறியவர்கள், 'கிருஷ்ணை எனக்கே உரியவள்' என்று கூறியபடி, அரசர்கள் தங்கள் இருக்கைகளிலிருந்து எழுந்தனர்.
1.202.4
ते क्षत्रिया रङ्गगताः समेता ।
जिगीषमाणा द्रुपदात्मजां ताम्।
चकाशिरे पर्वतराजकन्या-
मुमां यथा देवगणाः समेताः ॥ १.२०२.४ ॥
களத்தில் கூடிய அந்த க்ஷத்திரியர்கள், துருபதன் மகளை வெல்ல விரும்பி, மலையரசன் மகள் உமையைச் சுற்றிக் கூடிய தேவர்களைப் போல் பிரகாசித்தனர்.
1.202.5
कन्दर्पबाणाभिनिपीडिताङ्गां ।
कृष्णागतैस्ते हृदयैर्नरेन्द्राः।
रङ्गावतीर्णा द्रुपदात्मजार्थं ।
द्वेषं प्रचक्रुः सुहृदोऽपि तत्र ॥ १.२०२.५ ॥
மன்மதனின் அம்புகளால் உடல் துளைக்கப்பட்ட, கிருஷ்ணையின் மேல் நிலைத்த இதயங்களையுடைய அந்த மன்னர்கள், களத்தில் இறங்கி, துருபதன் மகளுக்காக அங்கேயே நண்பர்களிடமும் வெறுப்பு கொண்டனர்.
1.202.6
अथाययुर्देवगणा विमानै ।
रुद्रादित्या वसवोऽथाश्विनौ च।
साध्याश्च सर्वे मरुतस्तथैव ।
यमं पुरस्कृत्य धनेश्वरं च ॥ १.२०२.६ ॥
பின்னர் விமானங்களில் தேவர் குழுக்கள் வந்தனர். ருத்திரர்களும் ஆதித்யர்களும் வசுக்களும், இரு அஸ்வினிகளும், சாத்தியர்கள் அனைவரும், மருத்துகளும் வந்தனர்; யமனை முன்னிறுத்தி, செல்வத்தின் தலைவன் குபேரனையும் கொண்டு வந்தனர்.
1.202.7
दैत्याः सुपर्णाश्च महोरगाश्च ।
देवर्षयो गुह्यकाश्चारणाश्च।
विश्वावसुर्नारदपर्वतौ च ।
गन्धर्वमुख्याः सहसाऽप्सरोभिः ॥ १.२०२.७ ॥
தைத்தியர்களும் சுபர்ணர்களும் பெரிய நாகங்களும், தேவரிஷிகளும், குஹ்யகர்களும் சாரணர்களும், விஸ்வாவசுவும், நாரதரும் பர்வதரும், முதன்மை கந்தர்வர்களும் அப்சரஸ்களுடன் திடீரென்று வந்தனர்.
1.202.8
हलायुधस्तत्र जनार्दनश्च ।
वृष्ण्यन्धकाश्चैव यताप्रधानम्।
प्रेक्षां स्म चक्रुर्यदुपुङ्गवास्ते ।
स्थिताश्च कृष्णस्य मते महान्तः ॥ १.२०२.८ ॥
அங்கு ஹலாயுதனான பலராமனும் ஜனார்தனனான கிருஷ்ணனும், விருஷ்ணி-அந்தகர் குலத்து யாதவ வீரர்களும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்; கிருஷ்ணனின் கருத்தில் நின்ற பெரியோர்களும் அங்கிருந்தனர்.
1.202.9
दृष्ट्वा तु तान्मत्तगजेन्द्ररूपा-
न्पञ्चाभिपद्मानिव वारणेन्द्रान्।
भस्मावृताङ्गानिव हव्यवाहान् ।
कृष्णः प्रदध्यौ यदुवीरमुख्यः ॥ १.२०२.९ ॥
மதம் கொண்ட யானைகளின் வடிவில் இருப்பவர்களையும், தாமரை போன்ற ஐந்து தலைமை யானைகள் போலவும், சாம்பலால் மூடிய உடல்களுடைய ஹவ்ய வாஹன அக்னிகள் போலவும் அவர்களைக் கண்டு, யாதவ வீரர்களில் முதல்வனான கிருஷ்ணன் சிந்தித்தான்.
1.202.10
शशंस रामाय युधिष्ठिरं स ।
भीमं सजिष्णुं च यमौ च वीरौ।
शनैःशनैस्तान्प्रसमीक्ष्य रामो ।
जनार्दनं प्रीतमना ददर्श ह ॥ १.२०२.१० ॥
அவன் ராமனுக்கு யுதிஷ்டிரனையும், பீமனையும், வெற்றியாளன் அர்ஜுனனையும், இரு வீர இரட்டையர்களையும் எடுத்துரைத்தான். மெல்ல மெல்ல அவர்களை நன்கு நோக்கி, மகிழ்ந்த மனத்துடன் ராமன் ஜனார்தனனைப் பார்த்தான்.
1.202.11
अन्ये तु वीरा नृपपुत्रपौत्राः ।
कृष्णागतैर्नत्रमनःस्वभावैः।
व्यायच्छमाना ददृशुर्न तान्वै ।
सन्दष्टदन्तच्छदताम्रनेत्राः ॥ १.२०२.११ ॥
ஆனால் கிருஷ்ணையின் பொருட்டு வந்த மற்ற வீரர்கள், அரசர்களின் மகன்களும் பேரர்களும், மனமும் இயல்பும் அவளிடம் சாய்ந்தவர்கள், முயன்றபோதும் அதைப் பார்க்கக்கூட இயலாதவர்களாய், பற்களால் உதடு கடித்து சிவந்த கண்களுடன் நின்றனர்.
1.202.12
तथैव पार्थाः पृथुबाहवस्ते ।
वीरौ यमौ चैव महानुभावौ।
तां द्रौपदीं प्रेक्ष्य तदा स्म सर्वे ।
कन्दर्पबाणाभिहता बभूवुः ॥ १.२०२.१२ ॥
அதுபோலவே பிருதையின் மகன்களான அந்தப் பெரும்புயவீரர்களும், மகாபலம் வாய்ந்த இரட்டையரும், திரௌபதியைக் கண்டு அனைவரும் மன்மதனின் அம்புகளால் தாக்கப்பட்டவர்களாய் ஆயினர்.
1.202.13
देवर्षिगन्धर्वसमाकुलं त-
त्सुपर्णनागासुरसिद्धजुष्टम्।
दिव्येन गन्धेन समाकुलं च ।
दिव्यैश्च पुष्पैरवकीर्यमाणम् ॥ १.२०२.१३ ॥
தேவர்களும் ரிஷிகளும் கந்தர்வர்களும் நிறைந்த அந்த இடம், கருடர், நாகர், அசுரர், சித்தர் ஆகியோர் சேவிக்கும் இடமாய், தெய்வீக நறுமணத்தால் நிறைந்து, தெய்வீக மலர்களின் மழையால் பொழியப்பட்டிருந்தது.
1.202.14
महास्वनैर्दुन्दुभिनादितैश्च ।
बभूव तत्सङ्कुलमन्तरिक्षम्।
विमानसंबाधमभूत्समन्ता-
त्सवेणुवीणापणवानुनादम् ॥ १.२०२.१४ ॥
பெரும் ஒலிகளாலும் துந்துபி முழக்கங்களாலும் அந்த வானம் நிறைந்தது; எங்கும் விமானங்களால் நெருக்கப்பட்டு, புல்லாங்குழல், வீணை, பணவ முழக்கங்களால் எதிரொலித்தது.
1.202.15
समाजवाटोपरि संस्थितानां ।
मेघैः समन्तादिव गर्जमानैः।
ततस्तु ते राजगणाः क्रमेण ।
कृष्णानिमित्तं कृतविक्रमाश्च।
सकर्णदुर्योधनशाल्वशल्य-
द्रौणायनिक्राथसुनीथवक्राः ॥ १.२०२.१५ ॥
சபையின் வேலிக்கு மேல் அமர்ந்திருந்தோரைச் சுற்றிலும் முழங்கும் மேகங்கள் போல, அப்போது அந்த அரசர் குழுக்கள் முறையாக கிருஷ்ணனுக்காக தங்கள் வீரத்தைக் காட்டின. கர்ணன், துரியோதனன், சால்வன், சல்யன், துரோணாயனி, க்ராதன், சுநீதன், வக்ரன் ஆகியோருடன் இருந்தனர்.
1.202.16
कलिङ्गवङ्गाधिपपाण्ड्यपौण्ड्रा ।
विदेहराजो यवनाधिपश्च।
अन्ये च नानानृपपुत्रपौत्रा ।
राष्ट्राधिपाः पङ्कजपत्रनेत्राः ॥ १.२०२.१६ ॥
கலிங்கம், வங்கம், பாண்டியன், பௌண்ட்ரம் ஆகியவற்றின் அதிபதிகள், விதேக அரசன், யவனர்களின் தலைவன், மற்றும் பல அரசர்களின் மகன்களும் பேரர்களும், நாடுகளின் தலைவர்கள்; தாமரை இதழ் போன்ற கண்களை உடையோர்.
1.202.17
किरीटहाराङ्गदचक्रवालै-
र्विभूषिताङ्गाः पृथुबाहवस्ते।
अनुक्रमं विक्रमसत्वयुक्ता ।
बलेन वीर्येण च नर्दमानाः ॥ १.२०२.१७ ॥
மகுடம், மாலை, தோள்வளை, கை வளையல்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட உடலுடையோர், பரந்த தோள்களை உடைய அவர்கள், வரிசையாக வீரமும் துணிவும் கொண்டு, பலத்தாலும் வீரியத்தாலும் முழங்கியவர்கள்.
1.202.18
तत्कार्मुकं संहननोपपन्नं ।
सज्यं न शेकुर्मनसाऽपि कर्तुम्।
ते विक्रमन्तः स्फुरता दृढेन ।
विक्षिप्यमाणा धनुषा नरेन्द्राः ॥ १.२०२.१८ ॥
அந்த வில், உறுதியாக அமைக்கப்பட்டது; நாண் ஏற்ற மனத்தாலும் அவர்களால் இயலவில்லை. வலிமையுடன் முயன்ற அரசர்கள், அந்த உறுதியான அதிரும் வில்லால் தூக்கி வீசப்பட்டனர்.
1.202.19
विचेष्टमाना धरणीतलस्था ।
यथाबलं शैक्ष्यगुणक्रमाश्च।
गतौजसः स्नस्तकिरीटहारा ।
विनिःश्वसन्तः शमयांबभूवुः ॥ १.२०२.१९ ॥
நிலத்தின் மேல் கிடந்து துடித்து, தங்கள் வலிமைக்கும் திறனுக்கும் ஏற்ற வரிசையில், ஆற்றல் இழந்து, மகுடமும் மாலையும் நழுவி, பெருமூச்சு விட்டவாறு அவர்கள் அமைதியடைந்தனர்.
1.202.20
हहाकृतं तद्धनुषा दृढेन ।
विस्रस्तहाराङ्गदचक्रवालम्।
कृष्णानिमित्तं विनिवृत्तकामं ।
राज्ञां तदा मण्डलमार्तमासीत् ॥ १.२०२.२० ॥
அந்த உறுதியான வில்லால் அப்போது அரசர்களின் கூட்டம் 'ஐயோ' என்று அலறியது; அவர்களின் மாலைகளும் தோள்வளைகளும் கைவளைகளும் நழுவின; கிருஷ்ணனின் காரணமாக அவர்களின் விருப்பம் முறிந்தது; அரசர்களின் சபை துயருற்றது.
1.202.21
एवं तेषु निवृत्तेषु क्षत्रियेषु समन्ततः ।
चेदीनामधिपो वीरो बलवानन्तकोपमः ॥ १.२०२.२१ ॥
இவ்வாறு அந்தக் க்ஷத்திரியர்கள் எல்லாப் பக்கங்களிலும் பின்வாங்கியபோது, சேதிகளின் வீரனும் வலிமையுள்ள அதிபதியும் யமனைப் போன்றவனுமானவன் முன்வந்தான்.
1.202.22
दमघोषात्मजो धीमाञ्शिशुपालो महाद्युतिः ।
धनुषोऽभ्याशमागम्य तस्थौ राज्ञां समक्षतः ॥ १.२०२.२२ ॥
தமகோஷனின் மகனும் அறிவாளியும் மிகுந்த ஒளியுடையவனுமான சிசுபாலன் வில்லின் அருகில் வந்து அரசர்களுக்கு முன்னால் நின்றான்.
1.202.23
तदप्यारोप्यमाणं तु माषमात्रेऽभ्यताडयत् ।
धनुषा पीड्यमानस्तु जानुभ्यामगमन्महीम् ॥ १.२०२.२३ ॥
வில் நாணேற்றப்படும்போதே, ஒரு மாஷ அளவில், வில் அவனைத் தாக்கியது; வில்லால் நசுக்கப்பட்டு அவன் முழங்கால்களால் நிலத்தில் விழுந்தான்.
1.202.24
तत उत्थाय राजा स स्वराष्ट्राण्यभिजग्मिवान् ।
ततो राजा जरासन्धो महावीर्यो महाबलः ॥ १.२०२.२४ ॥
அதன்பின் அந்த அரசன் எழுந்து தன் நாடுகளுக்குச் சென்றான். பின்னர் மகாவீரனும் மகாபலமுடையவனுமான அரசன் ஜராசந்தன் வந்தான்.
1.202.25
कम्बुग्रीवः पृथुव्यंसो मत्तवारणविक्रमः ।
मत्तवारणताम्राक्षो मत्तवारणवेगवान् ॥ १.२०२.२५ ॥
சங்கு போன்ற கழுத்துடையவனும், அகன்ற தோள்களுடையவனும், மதம் கொண்ட யானையின் வீரம் உடையவனும், மதம் கொண்ட யானையின் செம்பு நிறக் கண்களையுடையவனும், மதம் கொண்ட யானையின் வேகமுடையவனும்.
1.202.26
धनुषोऽभ्याशमागत्य तस्थौ गिरिरिवाचलः ।
धनुरारोप्यमाणं तु सर्षमात्रेऽभ्यताडयत् ॥ १.२०२.२६ ॥
வில்லின் அருகே வந்து அவன் மலையைப் போல் அசையாமல் நின்றான். வில் நாண் ஏற்றப்படும்போது கடுகு விதையின் மீது அம்பு எய்தான்.
1.202.27
ततः शल्यो महावीर्यो मद्रराजो महाबलः ।
धनुरारोप्यमाणं तु मुद्गमात्रेऽभ्यताडयत् ॥ १.२०२.२७ ॥
பின்னர் மிகுந்த வீரியமும் பெரும் பலமும் கொண்ட மத்ர மன்னன் சல்யன், வில் நாண் ஏற்றப்படும்போது பாசிப்பயறின் மீது எய்தான்.
1.202.28
तदैवागात्स्वयं राज्यं पश्चादनवलोकयन् ।
इदं धनुर्वरं कोऽद्य सज्यं कुर्वीत पार्थिवः ॥ १.२०२.२८ ॥
அப்போது அரசர்கள் கூட்டம் பின்னால் திரும்பிப் பார்க்காமல் முன்வந்து, "இன்று எந்த அரசன் இந்த சிறந்த வில்லில் நாண் ஏற்றுவான்?" என்று நினைத்தது.
1.202.29
इति निश्चित्य मनसा भूय एव स्थितस्तदा ।
ततो दुर्योधनो राजा धार्तराष्ट्रः परन्तपः ॥ १.२०२.२९ ॥
மனதில் இவ்வாறு தீர்மானித்துக்கொண்டு அவர்கள் மீண்டும் நின்றனர். அப்போது எதிரிகளைத் தகிக்கும் அரசன், திருதராட்டிரனின் மகன் துரியோதனன் —
1.202.30
मानी दृढास्त्रसंपन्नः सर्वैश्च नृपलक्षणैः ।
उत्थितः सहसा तत्र भ्रातृमध्ये महाबलः ॥ १.२०२.३० ॥
பெருமையுடையவனும், உறுதியான படைக்கலங்களில் வல்லவனும், அரசனுக்குரிய அனைத்து அடையாளங்களும் கொண்டவனுமான அந்த மகாபலசாலி, சகோதரர்களின் நடுவிலிருந்து திடீரென்று எழுந்தான்.
1.202.31
विलोक्य द्रौपदीं हृष्टो धनुषोऽभ्याशमागमत् ।
स बभौ धनुरादाय शक्रश्चापधरो यथा ॥ १.२०२.३१ ॥
திரௌபதியைக் கண்டு மகிழ்ச்சியுடன் அவன் வில்லின் அருகே சென்றான். வில்லை ஏந்தியதும் வில்லேந்திய இந்திரனைப் போல் ஒளிர்ந்தான்.
1.202.32
धनुरारोपयामास तिलमात्रेऽभ्यताडयत् ।
आरोप्यमाणं तद्राजा धनुषा बलिना तदा ॥ १.२०२.३२ ॥
அவன் வில்லை நாணேற்ற முயன்றான்; எள்ளளவு இலக்கில் அடித்தான். அப்போது அரசன் வலிமையான வில்லால், ஏற்றப்பட்ட அந்த வில்லை அடித்தான்.
1.202.33
उत्तानशय्यमपतदङ्गुल्यन्तरताडितः ।
स ययौ ताडितस्तेन व्रीडन्निव नराधिपः ॥ १.२०२.३३ ॥
விரல்களுக்கிடையே தாக்கப்பட்டு அவன் மல்லாந்து விழுந்தான். அவனால் அடிபட்ட அந்த மன்னன் வெட்கித் தலைகுனிந்து சென்றான்.
1.202.34
ततो वैकर्तनः कर्णो वृषा वै सूतनन्दनः ।
धनुरभ्याशमागम्य तोलयामास तद्धनुः ॥ १.२०२.३४ ॥
பின்னர் விகர்தனனின் மகனும், சூதனின் மைந்தனுமான கர்ணன் அந்த வில்லின் அருகே வந்து, அந்த வில்லை எடைபோட்டான்.
1.202.35
तं चाप्यारोप्यमाणं तद्रोममात्रेऽभ्यताडयत् ।
त्रैलोक्यविजयी कर्णः सत्वे त्रैलोक्यविश्रुतः ॥ १.२०२.३५ ॥
ஏற்றப்படும் அந்த வில்லையும் அவன் முடியளவு இலக்கில் அடித்தான். மூவுலக வெற்றியாளன் கர்ணன், வீரத்தில் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றவன்.
1.202.36
धनुषा सोऽपि निर्धूत इति सर्वे भयाकुलाः ।
एवं कर्णे विनिर्धूते धनुषा च नृपोत्तमाः ॥ १.२०२.३६ ॥
வில்லால் அவனும் வீழ்த்தப்பட்டான் என்று அனைவரும் அச்சத்தால் கலங்கினர். இவ்வாறு கர்ணன் வில்லால் வீழ்த்தப்பட்டபோது, சிறந்த மன்னர்கள்.
1.202.37
चक्षुर्भिरपि नापश्यन्विनम्रमुखपङ्कजाः ।
दृष्ट्वा कर्णं विनिर्धूतं लोके वीरा नृपोत्तमाः ॥ १.२०२.३७ ॥
தாழ்ந்த தாமரை முகங்களுடன் அவர்கள் கண்களாலும் பார்க்க முடியவில்லை. கர்ணன் வீழ்த்தப்பட்டதைக் கண்ட உலகின் வீரர்களான சிறந்த மன்னர்கள்.
1.202.38
निराशा धनुरुद्धारे द्रौपदीसंगमेऽपि च ॥ १.२०२.३८ ॥
வில்லை எடுப்பதிலும் திரௌபதியைப் பெறுவதிலும் நம்பிக்கை இழப்பு (ஏற்பட்டது).
1.202.39
तस्मिंस्तु संभ्रान्तजने समाजे ।
निक्षिप्तवादेषु जनाधिपेषु।
कुन्तीसुतो जिष्णुरियेष कर्तुं ।
सज्यं धनुस्तत्सशरं च वीरः ॥ १.२०२.३९ ॥
குழம்பிய மக்கள் கூடிய அந்தச் சபையில், அரசர்கள் வாதங்களை விட்டபின், குந்தியின் மகனாகிய வெற்றியாளன் வீரனாக அந்த வில்லை நாணும் அம்புடனும் ஏற்ற விரும்பினான்.
1.202.40
ततो वरिष्ठः सुरदानवाना-
मुदरधीर्वृष्णिकुलप्रवीरः।
जहर्ष रामेण स पीड्य हस्तं ।
हस्तंगतां पाण्डुसुतस्य मत्वा ॥ १.२०२.४० ॥
அப்போது தேவர்கள், அசுரர்களில் சிறந்தவனும், உயர்ந்த மனமுடையவனும், வ்ருஷ்ணி குலத்தின் சிறந்த வீரனுமானவன் பலராமனுடன் கையை அழுத்தி, பாண்டுவின் மகனுக்கு வெற்றி கைக்கெட்டியது என்று எண்ணி மகிழ்ந்தான்.
1.202.41
न जज्ञिरेऽन्ये नृपविप्रमुख्याः ।
संछन्नरूपानथ पाण्डुपुत्रान्।
विना हि लोके च यदुप्रवीरौ ।
धौम्यं हि धर्मं सह सोदरांश्च ॥ १.२०२.४१ ॥
மற்ற முக்கிய அரசர்களும் அந்தணர்களும் வேடம் மாறிய பாண்டுவின் மகன்களை அறியவில்லை; உலகில் யாதவ வீரர்கள் இருவரைத் தவிர. தௌம்யரையும், சகோதரர்களுடன் தர்மனையும் (அவர்கள் அறியவில்லை).