ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.202
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.202.1
तेऽलङ्कृताः कुण्डलिनो युवानः ।
परस्परं स्पर्धमाना नरेन्द्राः।
अस्त्रं बलं चात्मनि मन्यमानाः ।
सर्वें समुत्पेतुरुदायुधास्ते ॥ १.२०२.१ ॥
ଅଳଙ୍କୃତ, କୁଣ୍ଡଳଧାରୀ ସେହି ଯୁବ ରାଜାମାନେ, ପରସ୍ପର ସହ ସ୍ପର୍ଦ୍ଧା କରି, ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବଳ ଅଛି ବୋଲି ଭାବି, ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ର ଉତ୍ତୋଳନ କରି ଉଠିଲେ।
1.202.2
रूपेण वीर्येण कुले चैव ।
शीलेन वित्तेन च यौवनेन।
समिद्धदर्पा मदवेगभिन्ना ।
मत्ता यथा हैमवता गजेन्द्राः ॥ १.२०२.२ ॥
ରୂପ, ବୀର୍ଯ୍ୟ, କୁଳ, ଶୀଳ, ଧନ ଓ ଯୌବନ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଦର୍ପ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ, ମଦବେଗରେ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ, ମତ୍ତ ହିମାଳୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହସ୍ତୀ ପରି।
1.202.3
परस्परं स्पर्धया प्रेक्षमाणाः ।
सङ्कल्पजेनाभिपरिप्लुताङ्गाः।
कृष्णा ममैवेत्यभिभाषमाणा ।
नृपाः समुत्पेतुरथासनेभ्यः ॥ १.२०२.३ ॥
ପରସ୍ପରକୁ ସ୍ପର୍ଦ୍ଧାରେ ଚାହିଁ, କାମଜ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ଅଙ୍ଗ ଆଚ୍ଛନ୍ନ ହୋଇ, 'କୃଷ୍ଣା ମୋହରି' ବୋଲି କହି, ରାଜାମାନେ ଆସନରୁ ଉଠିଲେ।
1.202.4
ते क्षत्रिया रङ्गगताः समेता ।
जिगीषमाणा द्रुपदात्मजां ताम्।
चकाशिरे पर्वतराजकन्या-
मुमां यथा देवगणाः समेताः ॥ १.२०२.४ ॥
ରଙ୍ଗଭୂମିରେ ଏକତ୍ର ହୋଇଥିବା ସେହି କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ, ଦ୍ରୁପଦ-କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଜିଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ପର୍ବତରାଜ-କନ୍ୟା ଉମାଙ୍କ ଚତୁର୍ପାଶ୍ୱର୍ରେ ମିଳିତ ଦେବଗଣ ପରି ଶୋଭିଲେ।
1.202.5
कन्दर्पबाणाभिनिपीडिताङ्गां ।
कृष्णागतैस्ते हृदयैर्नरेन्द्राः।
रङ्गावतीर्णा द्रुपदात्मजार्थं ।
द्वेषं प्रचक्रुः सुहृदोऽपि तत्र ॥ १.२०२.५ ॥
କନ୍ଦର୍ପଙ୍କ ବାଣରେ ଅଙ୍ଗ ବିଦ୍ଧ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ପ୍ରତି ହୃଦୟ ଲଗାଇଥିବା ସେହି ରାଜାମାନେ, ରଙ୍ଗଭୂମିକୁ ଓହ୍ଲାଇ, ଦ୍ରୁପଦ-କନ୍ୟାଙ୍କ ପାଇଁ ସେଠାରେ ସୁହୃଦମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱେଷ କଲେ।
1.202.6
अथाययुर्देवगणा विमानै ।
रुद्रादित्या वसवोऽथाश्विनौ च।
साध्याश्च सर्वे मरुतस्तथैव ।
यमं पुरस्कृत्य धनेश्वरं च ॥ १.२०२.६ ॥
ତା ପରେ ବିମାନରେ ଦେବଗଣ ଆସିଲେ। ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ ଏବଂ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ସମସ୍ତ ସାଧ୍ୟ ଏବଂ ମରୁତ୍ମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ; ଯମଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ଧନେଶ୍ୱର କୁବେରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଣିଲେ।
1.202.7
दैत्याः सुपर्णाश्च महोरगाश्च ।
देवर्षयो गुह्यकाश्चारणाश्च।
विश्वावसुर्नारदपर्वतौ च ।
गन्धर्वमुख्याः सहसाऽप्सरोभिः ॥ १.२०२.७ ॥
ଦୈତ୍ୟ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଓ ମହାନାଗମାନେ, ଦେବର୍ଷି, ଗୁହ୍ୟକ ଓ ଚାରଣମାନେ, ବିଶ୍ୱାବସୁ, ନାରଦ ଓ ପର୍ବତ, ଏବଂ ମୁଖ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ସହିତ ସହସା ଆସିଲେ।
1.202.8
हलायुधस्तत्र जनार्दनश्च ।
वृष्ण्यन्धकाश्चैव यताप्रधानम्।
प्रेक्षां स्म चक्रुर्यदुपुङ्गवास्ते ।
स्थिताश्च कृष्णस्य मते महान्तः ॥ १.२०२.८ ॥
ସେଠାରେ ହଳାୟୁଧ ବଳରାମ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ, ବୃଷ୍ଣି-ଅନ୍ଧକ ବଂଶର ଯାଦବ ବୀରମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ; ସଂଯମୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମତରେ ସ୍ଥିର ମହାନ୍ ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
1.202.9
दृष्ट्वा तु तान्मत्तगजेन्द्ररूपा-
न्पञ्चाभिपद्मानिव वारणेन्द्रान्।
भस्मावृताङ्गानिव हव्यवाहान् ।
कृष्णः प्रदध्यौ यदुवीरमुख्यः ॥ १.२०२.९ ॥
ମଦମତ୍ତ ଗଜେନ୍ଦ୍ର ରୂପରେ ସେମାନଙ୍କୁ, ପଦ୍ମ ପରି ପାଞ୍ଚଟି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀ ପରି, ଭସ୍ମାବୃତ ଅଙ୍ଗ ବିଶିଷ୍ଟ ହବ୍ୟବାହନ ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖି ଯାଦବ ବୀରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ କୃଷ୍ଣ ଚିନ୍ତା କଲେ।
1.202.10
शशंस रामाय युधिष्ठिरं स ।
भीमं सजिष्णुं च यमौ च वीरौ।
शनैःशनैस्तान्प्रसमीक्ष्य रामो ।
जनार्दनं प्रीतमना ददर्श ह ॥ १.२०२.१० ॥
ସେ ରାମଙ୍କୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମ, ବିଜୟୀ ଅର୍ଜୁନ ଓ ଦୁଇ ବୀର ଯମଜ ଭାଇଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିଲେ। ଧୀରେ ଧୀରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଭଲ ଭାବେ ଦେଖି ପ୍ରସନ୍ନ ମନ ଥିବା ରାମ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ପ୍ରତି ଚାହିଁଲେ।
1.202.11
अन्ये तु वीरा नृपपुत्रपौत्राः ।
कृष्णागतैर्नत्रमनःस्वभावैः।
व्यायच्छमाना ददृशुर्न तान्वै ।
सन्दष्टदन्तच्छदताम्रनेत्राः ॥ १.२०२.११ ॥
କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ପାଇଁ ଆସିଥିବା ଅନ୍ୟ ବୀରମାନେ, ରାଜପୁତ୍ର ଓ ପୌତ୍ରମାନେ, ଯାହାଙ୍କ ମନ ଓ ସ୍ୱଭାବ ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଆକୃଷ୍ଟ, ପ୍ରୟାସ କରିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ସେ ତାହା ଦେଖି ପାରିଲେ ନାହିଁ; ଦାନ୍ତରେ ଓଠ କାମୁଡ଼ି ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଆଖିରେ ଠିଆ ହେଲେ।
1.202.12
तथैव पार्थाः पृथुबाहवस्ते ।
वीरौ यमौ चैव महानुभावौ।
तां द्रौपदीं प्रेक्ष्य तदा स्म सर्वे ।
कन्दर्पबाणाभिहता बभूवुः ॥ १.२०२.१२ ॥
ସେହିପରି ପୃଥାଙ୍କର ସେହି ବିଶାଳବାହୁ ପୁତ୍ର ଓ ମହାପ୍ରଭାବୀ ଯମଜ ବୀରମାନେ ମଧ୍ୟ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଦେଖି କନ୍ଦର୍ପଙ୍କ ବାଣରେ ଆହତ ହୋଇଗଲେ।
1.202.13
देवर्षिगन्धर्वसमाकुलं त-
त्सुपर्णनागासुरसिद्धजुष्टम्।
दिव्येन गन्धेन समाकुलं च ।
दिव्यैश्च पुष्पैरवकीर्यमाणम् ॥ १.२०२.१३ ॥
ଦେବତା, ଋଷି ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସେହି ସ୍ଥାନ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ନାଗ, ଅସୁର ଓ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ; ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପବର୍ଷଣରେ ଆବୃତ ଥିଲା।
1.202.14
महास्वनैर्दुन्दुभिनादितैश्च ।
बभूव तत्सङ्कुलमन्तरिक्षम्।
विमानसंबाधमभूत्समन्ता-
त्सवेणुवीणापणवानुनादम् ॥ १.२०२.१४ ॥
ମହାଶବ୍ଦ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭି ନାଦରେ ସେହି ଆକାଶ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା; ଚାରିଦିଗରେ ବିମାନରେ ଠାସି ହୋଇ ବେଣୁ, ବୀଣା ଓ ପଣବ ଧ୍ୱନିରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଲା।
1.202.15
समाजवाटोपरि संस्थितानां ।
मेघैः समन्तादिव गर्जमानैः।
ततस्तु ते राजगणाः क्रमेण ।
कृष्णानिमित्तं कृतविक्रमाश्च।
सकर्णदुर्योधनशाल्वशल्य-
द्रौणायनिक्राथसुनीथवक्राः ॥ १.२०२.१५ ॥
ସଭାର ବାଡ଼ ଉପରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ମେଘ ପରି, ତାପରେ ସେହି ରାଜସମୂହ କ୍ରମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିମିତ୍ତ ନିଜ ପରାକ୍ରମ ଦେଖାଇଲେ। କର୍ଣ୍ଣ, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ, ଶାଲ୍ୱ, ଶଲ୍ୟ, ଦ୍ରୌଣାୟନି, କ୍ରାଥ, ସୁନୀଥ ଓ ବକ୍ର ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ।
1.202.16
कलिङ्गवङ्गाधिपपाण्ड्यपौण्ड्रा ।
विदेहराजो यवनाधिपश्च।
अन्ये च नानानृपपुत्रपौत्रा ।
राष्ट्राधिपाः पङ्कजपत्रनेत्राः ॥ १.२०२.१६ ॥
କଳିଙ୍ଗ, ବଙ୍ଗ, ପାଣ୍ଡ୍ୟ, ପୌଣ୍ଡ୍ରର ଅଧିପତିମାନେ, ବିଦେହର ରାଜା, ଯବନାଧିପତି, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର-ପୌତ୍ର, ରାଷ୍ଟ୍ରାଧିପତିମାନେ; ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ନେତ୍ରବିଶିଷ୍ଟ।
1.202.17
किरीटहाराङ्गदचक्रवालै-
र्विभूषिताङ्गाः पृथुबाहवस्ते।
अनुक्रमं विक्रमसत्वयुक्ता ।
बलेन वीर्येण च नर्दमानाः ॥ १.२०२.१७ ॥
ମୁକୁଟ, ହାର, ଅଙ୍ଗଦ ଓ କଙ୍କଣରେ ଭୂଷିତ ଅଙ୍ଗ, ବିଶାଳ ବାହୁ ସେମାନେ, କ୍ରମେ ପରାକ୍ରମ ଓ ସତ୍ତ୍ୱଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ବଳ ଓ ବୀର୍ଯ୍ୟରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
1.202.18
तत्कार्मुकं संहननोपपन्नं ।
सज्यं न शेकुर्मनसाऽपि कर्तुम्।
ते विक्रमन्तः स्फुरता दृढेन ।
विक्षिप्यमाणा धनुषा नरेन्द्राः ॥ १.२०२.१८ ॥
ସେହି ଧନୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ନିର୍ମିତ ଥିଲା; ମନରେ ମଧ୍ୟ ସେଥିରେ ଗୁଣ ଚଢ଼ାଇବାକୁ ସେମାନେ ସମର୍ଥ ହେଲେ ନାହିଁ। ପରାକ୍ରମ କରୁଥିବା ସେହି ରାଜାମାନେ, ସେହି ଦୃଢ଼ ଓ କମ୍ପମାନ ଧନୁ ଦ୍ୱାରା ଏଣେତେଣେ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ହେଲେ।
1.202.19
विचेष्टमाना धरणीतलस्था ।
यथाबलं शैक्ष्यगुणक्रमाश्च।
गतौजसः स्नस्तकिरीटहारा ।
विनिःश्वसन्तः शमयांबभूवुः ॥ १.२०२.१९ ॥
ଧରଣୀ ପୃଷ୍ଠରେ ପଡ଼ି ଛଟପଟ ହେଉଥିବା, ନିଜ ବଳ ଓ କୌଶଳଗୁଣର କ୍ରମରେ, ଓଜହୀନ, ମୁକୁଟ ଓ ହାର ଖସି ପଡ଼ିଥିବା, ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ସେମାନେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
1.202.20
हहाकृतं तद्धनुषा दृढेन ।
विस्रस्तहाराङ्गदचक्रवालम्।
कृष्णानिमित्तं विनिवृत्तकामं ।
राज्ञां तदा मण्डलमार्तमासीत् ॥ १.२०२.२० ॥
ସେହି ଦୃଢ଼ ଧନୁ ଯୋଗୁଁ ସେତେବେଳେ ସଭା 'ହାୟ ହାୟ' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲା। ରାଜାମାନଙ୍କର ହାର, ବାଜୁବନ୍ଧ ଓ କଙ୍କଣ ଖସି ପଡ଼ିଲା; କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଯୋଗୁଁ ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଫେରିଗଲା; ରାଜାମାନଙ୍କର ସମୂହ ପୀଡ଼ିତ ହେଲା।
1.202.21
एवं तेषु निवृत्तेषु क्षत्रियेषु समन्ततः ।
चेदीनामधिपो वीरो बलवानन्तकोपमः ॥ १.२०२.२१ ॥
ଏହିପରି ସେହି କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ସବୁ ପଟରୁ ଫେରିଗଲେ, ଚେଦିମାନଙ୍କର ବୀର ଓ ବଳବାନ ଅଧିପତି, ଯମତୁଲ୍ୟ, ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
1.202.22
दमघोषात्मजो धीमाञ्शिशुपालो महाद्युतिः ।
धनुषोऽभ्याशमागम्य तस्थौ राज्ञां समक्षतः ॥ १.२०२.२२ ॥
ଦମଘୋଷଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ମହାତେଜସ୍ୱୀ ଶିଶୁପାଳ ଧନୁ ନିକଟକୁ ଆସି ରାଜାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହେଲେ।
1.202.23
तदप्यारोप्यमाणं तु माषमात्रेऽभ्यताडयत् ।
धनुषा पीड्यमानस्तु जानुभ्यामगमन्महीम् ॥ १.२०२.२३ ॥
ଧନୁ ଚଢ଼ାଯାଉଥିବା ସମୟରେ ହିଁ, ଏକ ମାଷ ପରିମାଣ ଦୂରତାରେ ତାହା ତାଙ୍କୁ ମାରିଲା; ଧନୁଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ସେ ଆଣ୍ଠୁ ଉପରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ।
1.202.24
तत उत्थाय राजा स स्वराष्ट्राण्यभिजग्मिवान् ।
ततो राजा जरासन्धो महावीर्यो महाबलः ॥ १.२०२.२४ ॥
ତା'ପରେ ସେ ରାଜା ଉଠି ନିଜ ରାଜ୍ୟ ଆଡ଼କୁ ଚାଲିଗଲେ। ତା'ପରେ ମହାବୀର୍ଯ୍ୟ ଓ ମହାବଳୀ ରାଜା ଜରାସନ୍ଧ ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
1.202.25
कम्बुग्रीवः पृथुव्यंसो मत्तवारणविक्रमः ।
मत्तवारणताम्राक्षो मत्तवारणवेगवान् ॥ १.२०२.२५ ॥
ଶଙ୍ଖ ପରି ଗ୍ରୀବାଯୁକ୍ତ, ପ୍ରଶସ୍ତ ସ୍କନ୍ଧଯୁକ୍ତ, ମତ୍ତ ହସ୍ତୀ ପରି ପରାକ୍ରମଯୁକ୍ତ, ମତ୍ତ ହସ୍ତୀ ପରି ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଆଖିଯୁକ୍ତ, ମତ୍ତ ହସ୍ତୀ ପରି ବେଗଯୁକ୍ତ।
1.202.26
धनुषोऽभ्याशमागत्य तस्थौ गिरिरिवाचलः ।
धनुरारोप्यमाणं तु सर्षमात्रेऽभ्यताडयत् ॥ १.२०२.२६ ॥
ଧନୁ ନିକଟକୁ ଆସି ସେ ପର୍ବତ ପରି ଅଚଳ ହୋଇ ଠିଆ ହେଲେ। ଧନୁରେ ଗୁଣ ଚଢ଼ାଯାଉଥିବା ସମୟରେ ସେ ସୋରିଷ ଦାନା ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ।
1.202.27
ततः शल्यो महावीर्यो मद्रराजो महाबलः ।
धनुरारोप्यमाणं तु मुद्गमात्रेऽभ्यताडयत् ॥ १.२०२.२७ ॥
ତା'ପରେ ମହାବୀର୍ଯ୍ୟ ଓ ମହାବଳୀ ମଦ୍ରରାଜ ଶଲ୍ୟ ଧନୁରେ ଗୁଣ ଚଢ଼ାଯାଉଥିବା ସମୟରେ ମୁଗ ଦାନା ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ।
1.202.28
तदैवागात्स्वयं राज्यं पश्चादनवलोकयन् ।
इदं धनुर्वरं कोऽद्य सज्यं कुर्वीत पार्थिवः ॥ १.२०२.२८ ॥
ସେତେବେଳେ ରାଜାମାନଙ୍କର ସମୂହ ପଛକୁ ନ ଚାହିଁ ନିଜେ ଆଗକୁ ଆସିଲା ଏବଂ ଭାବିଲା — ଆଜି ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁରେ କେଉଁ ରାଜା ଗୁଣ ଚଢ଼ାଇବେ?
1.202.29
इति निश्चित्य मनसा भूय एव स्थितस्तदा ।
ततो दुर्योधनो राजा धार्तराष्ट्रः परन्तपः ॥ १.२०२.२९ ॥
ମନରେ ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି ସେମାନେ ପୁଣି ଠିଆ ହେଲେ। ସେତେବେଳେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ତପାଉଥିବା ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର-ପୁତ୍ର ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ —
1.202.30
मानी दृढास्त्रसंपन्नः सर्वैश्च नृपलक्षणैः ।
उत्थितः सहसा तत्र भ्रातृमध्ये महाबलः ॥ १.२०२.३० ॥
ଅଭିମାନୀ, ଦୃଢ଼ ଅସ୍ତ୍ରରେ ନିପୁଣ ଏବଂ ରାଜଲକ୍ଷଣରେ ଭରପୂର ସେ ମହାବଳୀ ଭାଇମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସହସା ଉଠି ଠିଆ ହେଲେ।
1.202.31
विलोक्य द्रौपदीं हृष्टो धनुषोऽभ्याशमागमत् ।
स बभौ धनुरादाय शक्रश्चापधरो यथा ॥ १.२०२.३१ ॥
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଦେଖି ହର୍ଷିତ ହୋଇ ସେ ଧନୁ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଧନୁ ହାତରେ ନେଇ ସେ ଧନୁର୍ଦ୍ଧର ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଶୋଭିଲେ।
1.202.32
धनुरारोपयामास तिलमात्रेऽभ्यताडयत् ।
आरोप्यमाणं तद्राजा धनुषा बलिना तदा ॥ १.२०२.३२ ॥
ସେ ଧନୁ ଚଢ଼ାଇଲେ ଏବଂ ତିଳମାତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଆଘାତ କଲେ। ସେତେବେଳେ ରାଜା ବଳବାନ ଧନୁ ଦ୍ୱାରା ଚଢ଼ାଯାଉଥିବା ସେହି ଧନୁକୁ ଆଘାତ କଲେ।
1.202.33
उत्तानशय्यमपतदङ्गुल्यन्तरताडितः ।
स ययौ ताडितस्तेन व्रीडन्निव नराधिपः ॥ १.२०२.३३ ॥
ଆଙ୍ଗୁଳି ମଧ୍ୟରେ ଆଘାତ ପାଇ ସେ ଚିତ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇ ସେହି ନରାଧିପ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ।
1.202.34
ततो वैकर्तनः कर्णो वृषा वै सूतनन्दनः ।
धनुरभ्याशमागम्य तोलयामास तद्धनुः ॥ १.२०२.३४ ॥
ତା'ପରେ ବିକର୍ତନ ପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ, ସୂତନନ୍ଦନ ବୃଷ, ଧନୁ ନିକଟକୁ ଆସି ସେହି ଧନୁକୁ ଓଜନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
1.202.35
तं चाप्यारोप्यमाणं तद्रोममात्रेऽभ्यताडयत् ।
त्रैलोक्यविजयी कर्णः सत्वे त्रैलोक्यविश्रुतः ॥ १.२०२.३५ ॥
ଚଢ଼ାଯାଉଥିବା ସେହି ଧନୁକୁ ମଧ୍ୟ ସେ କେଶମାତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଆଘାତ କଲେ। ତ୍ରିଲୋକବିଜୟୀ କର୍ଣ୍ଣ, ସତ୍ତ୍ୱରେ ତ୍ରିଲୋକରେ ବିଖ୍ୟାତ।
1.202.36
धनुषा सोऽपि निर्धूत इति सर्वे भयाकुलाः ।
एवं कर्णे विनिर्धूते धनुषा च नृपोत्तमाः ॥ १.२०२.३६ ॥
ଧନୁ ଦ୍ୱାରା ସେ ମଧ୍ୟ ଫିଙ୍ଗି ହୋଇଗଲେ ବୋଲି ଭାବି ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ବ୍ୟାକୁଳ ହେଲେ। ଏହିପରି କର୍ଣ୍ଣ ଧନୁ ଦ୍ୱାରା ଫିଙ୍ଗି ହେଲେ ସମୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ।
1.202.37
चक्षुर्भिरपि नापश्यन्विनम्रमुखपङ्कजाः ।
दृष्ट्वा कर्णं विनिर्धूतं लोके वीरा नृपोत्तमाः ॥ १.२०२.३७ ॥
ନଇଁ ପଡ଼ିଥିବା ପଦ୍ମ ପରି ମୁଖରେ ସେମାନେ ଆଖିରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖି ପାରିଲେ ନାହିଁ। କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଫିଙ୍ଗି ହୋଇଥିବା ଦେଖି ଜଗତର ବୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ।
1.202.38
निराशा धनुरुद्धारे द्रौपदीसंगमेऽपि च ॥ १.२०२.३८ ॥
ଧନୁ ଉଠାଇବାରେ ଏବଂ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଲାଭ କରିବାରେ ମଧ୍ୟ ନିରାଶା (ହେଲା)।
1.202.39
तस्मिंस्तु संभ्रान्तजने समाजे ।
निक्षिप्तवादेषु जनाधिपेषु।
कुन्तीसुतो जिष्णुरियेष कर्तुं ।
सज्यं धनुस्तत्सशरं च वीरः ॥ १.२०२.३९ ॥
ବିଭ୍ରାନ୍ତ ଲୋକଙ୍କରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେହି ସଭାରେ, ରାଜାମାନେ ବିବାଦ ଛାଡ଼ିବା ପରେ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଜିଷ୍ଣୁ (ଅର୍ଜୁନ) ବୀର ଭାବେ ସେହି ଧନୁକୁ ଜ୍ୟା ଓ ଶର ସହିତ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
1.202.40
ततो वरिष्ठः सुरदानवाना-
मुदरधीर्वृष्णिकुलप्रवीरः।
जहर्ष रामेण स पीड्य हस्तं ।
हस्तंगतां पाण्डुसुतस्य मत्वा ॥ १.२०२.४० ॥
ତତ୍ପରେ ଦେବ-ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉଦାରବୁଦ୍ଧି, ବୃଷ୍ଣିକୁଳର ପ୍ରବୀର (କୃଷ୍ଣ) ବଳରାମଙ୍କ ସହ ହାତ ଚାପି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଭାବି ଯେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ବିଜୟ ହସ୍ତଗତ ହୋଇଛି।
1.202.41
न जज्ञिरेऽन्ये नृपविप्रमुख्याः ।
संछन्नरूपानथ पाण्डुपुत्रान्।
विना हि लोके च यदुप्रवीरौ ।
धौम्यं हि धर्मं सह सोदरांश्च ॥ १.२०२.४१ ॥
ଅନ୍ୟ ପ୍ରମୁଖ ରାଜା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଶ ବଦଳାଇଥିବା ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ; ଜଗତରେ ଯାଦବଙ୍କ ଦୁଇ ବୀର ବ୍ୟତୀତ। ଧୌମ୍ୟ ଓ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହିତ ଧର୍ମଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ (ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ)।