Mahābhārata · Adhyāya 1.202
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.202.1
तेऽलङ्कृताः कुण्डलिनो युवानः ।
परस्परं स्पर्धमाना नरेन्द्राः।
अस्त्रं बलं चात्मनि मन्यमानाः ।
सर्वें समुत्पेतुरुदायुधास्ते ॥ १.२०२.१ ॥
Aqueles jovens reis, adornados e de brincos, rivalizando entre si e julgando ter arma e força em si mesmos, todos se ergueram com as armas levantadas.
1.202.2
रूपेण वीर्येण कुले चैव ।
शीलेन वित्तेन च यौवनेन।
समिद्धदर्पा मदवेगभिन्ना ।
मत्ता यथा हैमवता गजेन्द्राः ॥ १.२०२.२ ॥
Com o orgulho inflamado pela beleza, pelo valor, pela linhagem, pelo caráter, pela riqueza e pela juventude, divididos pelo ímpeto da embriaguez, enlouquecidos como os elefantes principais do Himalaia.
1.202.3
परस्परं स्पर्धया प्रेक्षमाणाः ।
सङ्कल्पजेनाभिपरिप्लुताङ्गाः।
कृष्णा ममैवेत्यभिभाषमाणा ।
नृपाः समुत्पेतुरथासनेभ्यः ॥ १.२०२.३ ॥
Olhando-se uns aos outros com rivalidade, os membros tomados pelo desejo, declarando 'Kṛṣṇā é só minha', os reis ergueram-se de seus assentos.
1.202.4
ते क्षत्रिया रङ्गगताः समेता ।
जिगीषमाणा द्रुपदात्मजां ताम्।
चकाशिरे पर्वतराजकन्या-
मुमां यथा देवगणाः समेताः ॥ १.२०२.४ ॥
Aqueles guerreiros, reunidos na arena e desejosos de conquistar a filha de Drupada, brilhavam como as hostes de deuses reunidas em torno de Umā, a filha do rei das montanhas.
1.202.5
कन्दर्पबाणाभिनिपीडिताङ्गां ।
कृष्णागतैस्ते हृदयैर्नरेन्द्राः।
रङ्गावतीर्णा द्रुपदात्मजार्थं ।
द्वेषं प्रचक्रुः सुहृदोऽपि तत्र ॥ १.२०२.५ ॥
Com os membros traspassados pelas flechas de Kandarpa, os corações fixos em Kṛṣṇā, aqueles reis que haviam descido à arena, por causa da filha de Drupada, chegaram a odiar até os seus próprios amigos ali.
1.202.6
अथाययुर्देवगणा विमानै ।
रुद्रादित्या वसवोऽथाश्विनौ च।
साध्याश्च सर्वे मरुतस्तथैव ।
यमं पुरस्कृत्य धनेश्वरं च ॥ १.२०२.६ ॥
Então chegaram, em seus carros celestiais, as hostes dos deuses: os Rudras, os Ādityas, os Vasus, os dois Aśvins, todos os Sādhyas e também os Marutas, com Yama à frente e também Kubera, senhor da riqueza.
1.202.7
दैत्याः सुपर्णाश्च महोरगाश्च ।
देवर्षयो गुह्यकाश्चारणाश्च।
विश्वावसुर्नारदपर्वतौ च ।
गन्धर्वमुख्याः सहसाऽप्सरोभिः ॥ १.२०२.७ ॥
Os Daityas, os Suparṇas e as grandes serpentes, os sábios divinos, os Guhyakas e os Cāraṇas, Viśvāvasu, Nārada e Parvata, e os principais Gandharvas chegaram de repente com as Apsaras.
1.202.8
हलायुधस्तत्र जनार्दनश्च ।
वृष्ण्यन्धकाश्चैव यताप्रधानम्।
प्रेक्षां स्म चक्रुर्यदुपुङ्गवास्ते ।
स्थिताश्च कृष्णस्य मते महान्तः ॥ १.२०२.८ ॥
Ali Balarāma, o portador do arado, e Janārdana Kṛṣṇa, e os touros dos Yadus dos clãs Vṛṣṇi e Andhaka observavam; e os grandes que permaneciam segundo o conselho de Kṛṣṇa, os principais dos autocontrolados, também estavam lá.
1.202.9
दृष्ट्वा तु तान्मत्तगजेन्द्ररूपा-
न्पञ्चाभिपद्मानिव वारणेन्द्रान्।
भस्मावृताङ्गानिव हव्यवाहान् ।
कृष्णः प्रदध्यौ यदुवीरमुख्यः ॥ १.२०२.९ ॥
Ao vê-los na forma de elefantes reais em cio, como cinco elefantes de lótus, como fogos sacrificiais de corpos cobertos de cinza, Kṛṣṇa, o chefe dos heróis yadus, pôs-se a refletir.
1.202.10
शशंस रामाय युधिष्ठिरं स ।
भीमं सजिष्णुं च यमौ च वीरौ।
शनैःशनैस्तान्प्रसमीक्ष्य रामो ।
जनार्दनं प्रीतमना ददर्श ह ॥ १.२०२.१० ॥
Ele falou a Rāma sobre Yudhiṣṭhira, Bhīma, Jiṣṇu e os dois heroicos gêmeos. Observando-os aos poucos com atenção, Rāma, de mente satisfeita, olhou para Janārdana.
1.202.11
अन्ये तु वीरा नृपपुत्रपौत्राः ।
कृष्णागतैर्नत्रमनःस्वभावैः।
व्यायच्छमाना ददृशुर्न तान्वै ।
सन्दष्टदन्तच्छदताम्रनेत्राः ॥ १.२०२.११ ॥
Mas os outros heróis, filhos e netos de reis, que tinham vindo por Kṛṣṇā, com a mente e a natureza voltadas para ela, esforçando-se para retesar o arco, não conseguiram; ficaram ali, mordendo os lábios com os dentes, com os olhos vermelhos.
1.202.12
तथैव पार्थाः पृथुबाहवस्ते ।
वीरौ यमौ चैव महानुभावौ।
तां द्रौपदीं प्रेक्ष्य तदा स्म सर्वे ।
कन्दर्पबाणाभिहता बभूवुः ॥ १.२०२.१२ ॥
Do mesmo modo, os filhos de Pṛthā, de braços largos, e os dois gêmeos heróis de grande poder, ao contemplarem Draupadī, ficaram todos feridos pelas flechas de Kandarpa.
1.202.13
देवर्षिगन्धर्वसमाकुलं त-
त्सुपर्णनागासुरसिद्धजुष्टम्।
दिव्येन गन्धेन समाकुलं च ।
दिव्यैश्च पुष्पैरवकीर्यमाणम् ॥ १.२०२.१३ ॥
Aquele lugar, repleto de deuses, sábios e gandharvas, frequentado por suparṇas, nāgas, asuras e siddhas, cheio de fragrância divina e coberto por uma chuva de flores celestiais.
1.202.14
महास्वनैर्दुन्दुभिनादितैश्च ।
बभूव तत्सङ्कुलमन्तरिक्षम्।
विमानसंबाधमभूत्समन्ता-
त्सवेणुवीणापणवानुनादम् ॥ १.२०२.१४ ॥
O céu encheu-se de grandes sons e do ressoar de tambores, apinhado de carros celestes por todos os lados, ecoando com o som de flautas, alaúdes e tambores.
1.202.15
समाजवाटोपरि संस्थितानां ।
मेघैः समन्तादिव गर्जमानैः।
ततस्तु ते राजगणाः क्रमेण ।
कृष्णानिमित्तं कृतविक्रमाश्च।
सकर्णदुर्योधनशाल्वशल्य-
द्रौणायनिक्राथसुनीथवक्राः ॥ १.२०२.१५ ॥
Como nuvens trovejantes ao redor dos que estavam de pé sobre a cerca da assembleia, então aquelas multidões de reis, em ordem, mostraram sua bravura por causa de Kṛṣṇa, junto com Karṇa, Duryodhana, Śālva, Śalya, Drauṇāyani, Krātha, Sunītha e Vakra.
1.202.16
कलिङ्गवङ्गाधिपपाण्ड्यपौण्ड्रा ।
विदेहराजो यवनाधिपश्च।
अन्ये च नानानृपपुत्रपौत्रा ।
राष्ट्राधिपाः पङ्कजपत्रनेत्राः ॥ १.२०२.१६ ॥
Os senhores de Kaliṅga, Vaṅga, Pāṇḍya e Pauṇḍra, o rei de Videha, o senhor dos Yavanas, e outros: filhos e netos de diversos reis, senhores de reinos, de olhos como pétalas de lótus.
1.202.17
किरीटहाराङ्गदचक्रवालै-
र्विभूषिताङ्गाः पृथुबाहवस्ते।
अनुक्रमं विक्रमसत्वयुक्ता ।
बलेन वीर्येण च नर्दमानाः ॥ १.२०२.१७ ॥
Com os membros adornados por coroas, colares, braceletes e pulseiras, de braços largos, dotados em ordem de bravura e coragem, rugindo com força e valor.
1.202.18
तत्कार्मुकं संहननोपपन्नं ।
सज्यं न शेकुर्मनसाऽपि कर्तुम्।
ते विक्रमन्तः स्फुरता दृढेन ।
विक्षिप्यमाणा धनुषा नरेन्द्राः ॥ १.२०२.१८ ॥
Aquele arco, de fabrico firme, não conseguiram nem em pensamento armá-lo; os reis, esforçando-se com bravura, eram lançados de um lado a outro pelo arco forte e trêmulo.
1.202.19
विचेष्टमाना धरणीतलस्था ।
यथाबलं शैक्ष्यगुणक्रमाश्च।
गतौजसः स्नस्तकिरीटहारा ।
विनिःश्वसन्तः शमयांबभूवुः ॥ १.२०२.१९ ॥
Contorcendo-se, estendidos sobre a superfície da terra, conforme sua força e na ordem de sua destreza e qualidades, despojados de vigor, com coroas e colares caídos, suspirando fundo, aquietaram-se.
1.202.20
हहाकृतं तद्धनुषा दृढेन ।
विस्रस्तहाराङ्गदचक्रवालम्।
कृष्णानिमित्तं विनिवृत्तकामं ।
राज्ञां तदा मण्डलमार्तमासीत् ॥ १.२०२.२० ॥
Então, por causa daquele arco firme, a assembleia gritou «ai!»; os colares, braceletes e pulseiras dos reis se soltaram e caíram; por causa de Kṛṣṇa, o desejo deles foi revertido; a multidão de reis ficou então aflita.
1.202.21
एवं तेषु निवृत्तेषु क्षत्रियेषु समन्ततः ।
चेदीनामधिपो वीरो बलवानन्तकोपमः ॥ १.२०२.२१ ॥
Quando aqueles kṣatriyas se retiraram por todos os lados, o herói e poderoso senhor dos Cedi, semelhante à Morte, avançou.
1.202.22
दमघोषात्मजो धीमाञ्शिशुपालो महाद्युतिः ।
धनुषोऽभ्याशमागम्य तस्थौ राज्ञां समक्षतः ॥ १.२०२.२२ ॥
Śiśupāla, filho de Damaghoṣa, sábio e de grande brilho, aproximou-se do arco e ficou em pé diante dos reis.
1.202.23
तदप्यारोप्यमाणं तु माषमात्रेऽभ्यताडयत् ।
धनुषा पीड्यमानस्तु जानुभ्यामगमन्महीम् ॥ १.२०२.२३ ॥
Enquanto era armado, o arco o atingiu à distância de um māṣa; pressionado pelo arco, caiu de joelhos ao chão.
1.202.24
तत उत्थाय राजा स स्वराष्ट्राण्यभिजग्मिवान् ।
ततो राजा जरासन्धो महावीर्यो महाबलः ॥ १.२०२.२४ ॥
Então aquele rei levantou-se e retirou-se para os seus próprios reinos. Depois o rei Jarāsandha, de grande valor e grande força, avançou.
1.202.25
कम्बुग्रीवः पृथुव्यंसो मत्तवारणविक्रमः ।
मत्तवारणताम्राक्षो मत्तवारणवेगवान् ॥ १.२०२.२५ ॥
De pescoço de concha e ombros largos, com o valor de um elefante enfurecido, de olhos cor de cobre como os de um elefante enfurecido, veloz como um elefante enfurecido.
1.202.26
धनुषोऽभ्याशमागत्य तस्थौ गिरिरिवाचलः ।
धनुरारोप्यमाणं तु सर्षमात्रेऽभ्यताडयत् ॥ १.२०२.२६ ॥
Aproximando-se do arco, ficou firme como uma montanha imóvel, e enquanto o arco era armado atingiu um grão de mostarda.
1.202.27
ततः शल्यो महावीर्यो मद्रराजो महाबलः ।
धनुरारोप्यमाणं तु मुद्गमात्रेऽभ्यताडयत् ॥ १.२०२.२७ ॥
Então Śalya, rei dos Madras, de grande valor e grande força, atingiu um grão de feijão-mungo enquanto o arco era armado.
1.202.28
तदैवागात्स्वयं राज्यं पश्चादनवलोकयन् ।
इदं धनुर्वरं कोऽद्य सज्यं कुर्वीत पार्थिवः ॥ १.२०२.२८ ॥
Então a assembleia dos reis avançou por si mesma, sem olhar para trás, e pensou: "Qual rei hoje armará este excelente arco?"
1.202.29
इति निश्चित्य मनसा भूय एव स्थितस्तदा ।
ततो दुर्योधनो राजा धार्तराष्ट्रः परन्तपः ॥ १.२०२.२९ ॥
Tendo assim decidido em seu íntimo, ficaram de pé novamente. Então Duryodhana, o rei, filho de Dhṛtarāṣṭra, abrasador dos inimigos —
1.202.30
मानी दृढास्त्रसंपन्नः सर्वैश्च नृपलक्षणैः ।
उत्थितः सहसा तत्र भ्रातृमध्ये महाबलः ॥ १.२०२.३० ॥
Orgulhoso, versado nas armas firmes e dotado de todos os sinais de um rei, o poderoso levantou-se de repente do meio de seus irmãos.
1.202.31
विलोक्य द्रौपदीं हृष्टो धनुषोऽभ्याशमागमत् ।
स बभौ धनुरादाय शक्रश्चापधरो यथा ॥ १.२०२.३१ ॥
Ao ver Draupadī, alegre, dirigiu-se ao arco. Tomando o arco, brilhou como Indra, o portador do arco.
1.202.32
धनुरारोपयामास तिलमात्रेऽभ्यताडयत् ।
आरोप्यमाणं तद्राजा धनुषा बलिना तदा ॥ १.२०२.३२ ॥
Ele tentou armar o arco e atingiu um alvo do tamanho de um grão de gergelim. Então o rei atingiu, com seu arco poderoso, o arco que estava sendo armado.
1.202.33
उत्तानशय्यमपतदङ्गुल्यन्तरताडितः ।
स ययौ ताडितस्तेन व्रीडन्निव नराधिपः ॥ १.२०२.३३ ॥
Atingido entre os dedos, caiu de costas. Ferido por ele, o senhor dos homens partiu como que envergonhado.
1.202.34
ततो वैकर्तनः कर्णो वृषा वै सूतनन्दनः ।
धनुरभ्याशमागम्य तोलयामास तद्धनुः ॥ १.२०२.३४ ॥
Então Karṇa, filho de Vikartana, o touro, filho do cocheiro, aproximou-se do arco e o pesou.
1.202.35
तं चाप्यारोप्यमाणं तद्रोममात्रेऽभ्यताडयत् ।
त्रैलोक्यविजयी कर्णः सत्वे त्रैलोक्यविश्रुतः ॥ १.२०२.३५ ॥
Também o arco, enquanto era armado, ele atingiu num alvo do tamanho de um cabelo. Karṇa, vencedor dos três mundos, famoso nos três mundos por sua bravura.
1.202.36
धनुषा सोऽपि निर्धूत इति सर्वे भयाकुलाः ।
एवं कर्णे विनिर्धूते धनुषा च नृपोत्तमाः ॥ १.२०२.३६ ॥
Pensando que também ele fora derrubado pelo arco, todos ficaram perturbados pelo medo. Assim, quando Karṇa foi derrubado pelo arco, os melhores dos reis.
1.202.37
चक्षुर्भिरपि नापश्यन्विनम्रमुखपङ्कजाः ।
दृष्ट्वा कर्णं विनिर्धूतं लोके वीरा नृपोत्तमाः ॥ १.२०२.३७ ॥
Com rostos de lótus inclinados, nem conseguiam olhar com os olhos. Vendo Karṇa derrubado, os heróis do mundo, os melhores dos reis.
1.202.38
निराशा धनुरुद्धारे द्रौपदीसंगमेऽपि च ॥ १.२०२.३८ ॥
Houve desespero ao erguer o arco e também ao conquistar Draupadī.
1.202.39
तस्मिंस्तु संभ्रान्तजने समाजे ।
निक्षिप्तवादेषु जनाधिपेषु।
कुन्तीसुतो जिष्णुरियेष कर्तुं ।
सज्यं धनुस्तत्सशरं च वीरः ॥ १.२०२.३९ ॥
Naquela assembleia confusa, tendo os reis deixado suas disputas, o filho de Kuntī, o vitorioso Arjuna, herói, quis preparar aquele arco com sua corda e flecha.
1.202.40
ततो वरिष्ठः सुरदानवाना-
मुदरधीर्वृष्णिकुलप्रवीरः।
जहर्ष रामेण स पीड्य हस्तं ।
हस्तंगतां पाण्डुसुतस्य मत्वा ॥ १.२०२.४० ॥
Então o mais excelente entre deuses e demônios, o herói de nobre mente da linhagem dos Vṛṣṇi, alegrou-se com Balarāma, apertando-lhe a mão, pensando que a vitória já estava na mão do filho de Pāṇḍu.
1.202.41
न जज्ञिरेऽन्ये नृपविप्रमुख्याः ।
संछन्नरूपानथ पाण्डुपुत्रान्।
विना हि लोके च यदुप्रवीरौ ।
धौम्यं हि धर्मं सह सोदरांश्च ॥ १.२०२.४१ ॥
Os outros reis principais e brâmanes não reconheceram os filhos de Pāṇḍu, disfarçados, exceto os dois heróis dos Yadus. Também não reconheceram Dhaumya, o Dharma e os irmãos.