Mahābhārata · Adhyāya 1.203
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.203.1
यदा निवृत्ता राजानो धनुषः सज्यकर्मणः ।
अथोदतिष्ठद्विप्राणां मध्याज्जिष्णुरुदारधीः ॥ १.२०३.१ ॥
Cuando los reyes se retiraron de la tarea de tensar el arco, entonces de entre los brahmanes se levantó Jiṣṇu (Arjuna), de mente noble.
1.203.2
उदक्रोशन्विप्रमुख्या विधुन्वन्तोऽजिनानि च ।
दृष्ट्वा संप्रस्थितं पार्थमिन्द्रकेतुसमप्रभम् ॥ १.२०३.२ ॥
Al ver a Pārtha (Arjuna) avanzar, resplandeciente como el estandarte de Indra, los principales brahmanes gritaron en voz alta, sacudiendo sus pieles de ciervo.
1.203.3
केचिदासन्विमनसः केचिदासन्मुदान्विताः ।
आहुः परस्परं केचिन्निपुणा बुद्धिजीविनः ॥ १.२०३.३ ॥
Algunos quedaron abatidos de ánimo, otros se llenaron de alegría; y algunos hombres astutos que vivían de su ingenio comenzaron a hablarse unos a otros.
1.203.4
यत्कर्णशल्यप्रमुखैः क्षत्रियैर्लोकविश्रुतैः ।
नानतं बलवद्भिर्हि धनुर्वेदपरायणैः ॥ १.२०३.४ ॥
Aquel arco que ni siquiera los kshatriyas renombrados en el mundo, encabezados por Karṇa y Śalya, fuertes y dedicados a la ciencia del arco, lograron doblar.
1.203.5
तत्कथं त्वकृतास्त्रेण प्राणतो दुर्बलीयसा ।
वटुमात्रेण शक्यं हि सज्यं कर्तुं धनुर्द्विजाः ॥ १.२०३.५ ॥
Entonces, ¿cómo es posible que un simple joven, inexperto en las armas y débil de cuerpo, tense el arco, oh nacidos dos veces?
1.203.6
अवहास्या भविष्यन्ति ब्राह्मणाः सर्वराजसु ।
कर्मण्यस्मिन्नसंसिद्धे चापलादपरीक्षिते ॥ १.२०३.६ ॥
Si esta tarea, emprendida con temeridad y sin haber sido probada, no se lleva a cabo, entonces los brahmanes serán objeto de burla entre todos los reyes.
1.203.7
यद्येष दर्पाद्धर्षाद्वाप्यथ ब्राह्मणचापलात् ।
प्रस्थितो धनुरायन्तुं वार्यतां साधु मा गमत् ॥ १.२०३.७ ॥
Si se ha puesto en marcha para tensar el arco por orgullo, por euforia o por la temeridad de un brahmán, que lo detengan bien; que no siga adelante.
1.203.8
नावहास्या भविष्यामो न च लाघवमास्थिताः ।
न च विद्विष्टतां लोके गमिष्यामो महीक्षिताम् ॥ १.२०३.८ ॥
No nos convertiremos en objeto de burla, ni recurriremos a la frivolidad, ni incurriremos en la enemistad de los reyes del mundo.
1.203.9
केचिदाहुर्युवा श्रीमान्नागराजकरोपमः ।
पीनस्कन्धोरुबाहुश्च धैर्येण हिमवानिव ॥ १.२०३.९ ॥
Algunos dijeron: es joven y espléndido, semejante a la trompa del rey de los elefantes, de hombros, muslos y brazos robustos, y firme como el Himalaya.
1.203.10
सिंहखेलगतिः श्रीमान्मत्तनागेन्द्रविक्रमः ।
संभाव्यमस्मिन्कर्मेदमुत्साहाच्चानुमीयते ॥ १.२०३.१० ॥
De paso juguetón de león, espléndido, con el valor de un rey de elefantes en celo: en él esta hazaña es posible, y se infiere de su entusiasmo.
1.203.11
शक्तिरस्य महोत्साहा न ह्यशक्तः स्वयं व्रजेत् ।
न च तद्विद्यते किंचित्कर्म लोकेषु यद्भवेत् ॥ १.२०३.११ ॥
Tiene gran ardor y también fuerza; el impotente no avanzaría por sí mismo. Y no hay en los mundos ninguna hazaña que no pueda realizarse.
1.203.12
ब्राह्मणानामसाध्यं च नृषु संस्थानचारिषु ।
अब्भक्षा वायुभक्षाश्च फलाहारा दृढव्रताः ॥ १.२०३.१२ ॥
Nada es inalcanzable para los brahmanes que viven en su condición entre los hombres: los que beben agua, los que comen aire, los que comen frutos, firmes en sus votos.
1.203.13
दुर्बला अपि विप्रा हि बलीयांसः स्वेतजसा ।
ब्राह्मणो नावमन्तव्यः सदसद्वा समाचरन् ॥ १.२०३.१३ ॥
Aunque los brahmanes parezcan débiles, son poderosos por su propio esplendor. No se debe despreciar a un brahmán, actúe bien o mal.
1.203.14
सुखं दुःखं महद्ध्रस्वं कर्म यत्समुपागतम् ।
जामदग्न्येन रामेण निर्जिताः क्षत्रिया युधि ॥ १.२०३.१४ ॥
Placer y dolor, lo grande y lo pequeño, cualquier acción que sobrevenga: por ella Rāma, hijo de Jamadagni, venció en batalla a los kṣatriyas.
1.203.15
पीतः समुद्रोऽगस्त्येन अगाधो ब्रह्मतेजसा ।
तस्माद्ब्रुवन्तु सर्वेऽत्र वटुरेष धनुर्महान् ॥ १.२०३.१५ ॥
El océano insondable fue bebido por Agastya gracias al esplendor brahmánico. Por eso, que todos aquí digan: este joven puede tensar este gran arco.
1.203.16
आरोपयतु शीघ्रं वै तथेत्यूचुर्द्विजर्षभाः ।
एवं तेषां विलपतां विप्राणां विविधा गिरः ॥ १.२०३.१६ ॥
«Que lo tense rápidamente», dijeron los mejores brahmanes. Así se oyeron las diversas palabras de aquellos brahmanes que se lamentaban.
1.203.17
अर्जुनो धनुषोऽभ्याशे तस्थौ गिरिरिवाचलः ।
अर्जुनः पाण्डवश्रेष्ठो धृष्टद्युम्नमथाब्रवीत् ॥ १.२०३.१७ ॥
Arjuna se erguió junto al arco, inmóvil como una montaña. Entonces Arjuna, el mejor de los Pāṇḍava, habló a Dhṛṣṭadyumna.
1.203.18
एतद्धनुर्ब्राह्मणानां सज्यं कर्तुमलं तु किम् ।
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा धृष्टद्युम्नोऽब्रवीद्वचः ॥ १.२०३.१८ ॥
«¿Es siquiera posible tensar este arco para los brahmanes?» Al oír sus palabras, Dhṛṣṭadyumna dijo estas palabras.
1.203.19
ब्राह्मणो वाथ राजन्यो वैश्यो वा शूद्र एव वा ।
एतेषां यो धनुःश्रेष्ठं सज्यं कुर्याद्द्विजोत्तम ॥ १.२०३.१९ ॥
Ya sea brahmán, kṣatriya, vaiśya o incluso śūdra: quien de ellos tense el mejor arco, oh mejor de los dvija.
1.203.20
तस्मै प्रदेया भगिनी सत्यमुक्तं मया वचः ॥ १.२०३.२० ॥
A él se le dará la hermana; esta palabra la he pronunciado con verdad.
1.203.21
ततः पश्चान्महातेजाः पाण्डवो रणदुर्जयः ।
स तद्धनुः परिक्रम्य प्रदक्षिणमथाकरोत् ॥ १.२०३.२१ ॥
Entonces el Pāṇḍava, de gran esplendor e invencible en la batalla, dio vueltas en sentido horario alrededor de aquel arco.
1.203.22
प्रणम्य शिरसा देवमीनं वरदं प्रभुम् ।
कृष्णं च मनसा कृत्वा जगृहे चार्जुनो धनुः ॥ १.२०३.२२ ॥
Inclinando la cabeza ante el dios, dador de dones, señor del estandarte del pez, y con Kṛṣṇa en su mente, Arjuna tomó el arco.
1.203.23
यत्पार्थिवै रुक्मसुनीथवक्रै ।
राधेयदुर्योधनशल्यसाल्वैः।
तदा धनुर्वेदपरैर्नृसिंहैः ।
कृतं न सज्यं महतोऽपि यत्नात् ॥ १.२०३.२३ ॥
Aquel arco que, pese al gran esfuerzo de reyes como Rukmin, Sunītha, Vakra, Rādheya (Karṇa), Duryodhana, Śalya y Sālva, y de hombres-leones versados en la ciencia del arco, no pudo ser tensado.
1.203.24
तदर्जुनो वीर्यवतां सदर्प-
स्तदैन्द्रिरिन्द्रावरजप्रभावः।
सज्यं च चक्रे निमिषान्तरेण ।
शरांश्च जग्राह दशार्दसङ्ख्यान् ॥ १.२०३.२४ ॥
Entonces Arjuna, orgulloso entre los poderosos, hijo de Indra, cuyo poder era el del hermano menor de Indra (Viṣṇu), tensó aquel arco en un instante y tomó cinco flechas.
1.203.25
विव्याध लक्ष्यं निपपात तच्च ।
छिद्रेण भूमौ सहसातिविद्धम्।
ततोऽन्तरिक्षे च बभूव नादः ।
समाजमध्ये च महान्निनादः ॥ १.२०३.२५ ॥
Atravesó el blanco y cayó. A través del orificio cayó de repente al suelo, completamente atravesado. Luego se alzó un sonido en el cielo, y en medio de la asamblea hubo un gran clamor.
1.203.26
पुष्पाणि दिव्यानि ववर्ष देवः ।
पार्थस्य मूर्ध्नि द्विषतां निहन्तुः ॥ १.२०३.२६ ॥
El dios hizo llover flores divinas sobre la cabeza de Pārtha, el aniquilador de sus enemigos.
1.203.27
चेलानि विव्यधुस्तत्र ब्राह्मणाश्च सहस्रशः ।
विलक्षितास्ततश्चक्रुर्हाहाकारांश्च सर्वशः।
न्यपतंश्चात्र नभसः समन्तात्पुष्पवृष्टयः ॥ १.२०३.२७ ॥
Allí miles de brahmanes agitaron sus vestiduras. Asombrados, lanzaron clamores de lamento por todas partes. Y aquí, desde el cielo por todos lados, comenzaron a caer lluvias de flores.
1.203.28
शताङ्गानि च तूर्याणि वादकाः समवादयन् ।
सूतमागधसङ्घाश्चाप्यस्तुवंस्तत्र सुस्वराः ॥ १.२०३.२८ ॥
Los músicos tocaron juntos instrumentos de cien partes, y las compañías de bardos y panegiristas también lo alabaron allí con voces dulces.
1.203.29
तं दृष्ट्वा द्रुपदः प्रीतो बभूव रिपुसूदनः ।
सह सैन्यैश्च पार्थस्य साहाय्यार्थमियेष सः ॥ १.२०३.२९ ॥
Al verlo, Drupada, destructor de enemigos, se alegró, y deseó ayudar a Pārtha con sus ejércitos.
1.203.30
तस्मिंस्तु शब्दे महति प्रवृद्धे ।
युधिष्ठिरो धर्मभृतां वरिष्ठः।
आवासमेवोपजगाम शीघ्रं ।
सार्धं यमाभ्यां पुरुषोत्तमाभ्याम् ॥ १.२०३.३० ॥
Mientras aquel gran sonido crecía, Yudhiṣṭhira, el mejor de los portadores del dharma, se dirigió pronto a la morada, junto con los dos mejores de los hombres, los gemelos.
1.203.31
विद्धं तु लक्ष्यं प्रसमीक्ष्य कृष्णा ।
पार्थं च शक्रप्रतिमं निरीक्ष्य।
स्वभ्यस्तरूपापि नवेव नित्यं ।
विनापि हासं हसतीव कन्या ॥ १.२०३.३१ ॥
Al ver el blanco atravesado, Kṛṣṇā contempló a Pārtha, igual a Indra. Aquella doncella, siempre como nueva aunque de forma bien conocida, parecía reír sin risa.
1.203.32
मदादृतेऽपि स्खलतीव भावै-
र्वाचा विना व्याहरतीव दृष्ट्या।
आदाय शुक्लं वरमाल्यदाम ।
जगाम कुन्तीसुतमुत्स्मयन्ती ॥ १.२०३.३२ ॥
Aunque sin embriaguez, parecía titubear por los sentimientos; aunque sin palabra, parecía hablar con la mirada. Tomando la guirnalda blanca y excelente, sonriendo, fue hacia el hijo de Kuntī.
1.203.33
गत्वा च पश्चात्प्रसमीक्ष्य कृष्णा ।
पार्थस्य वक्षस्यविशङ्कमाना।
क्षिप्त्वा स्रजं पार्थिववीरमध्ये ।
वराय वव्रे द्विजसङ्घमध्ये ॥ १.२०३.३३ ॥
Habiendo avanzado y mirando después sin vacilación el pecho de Pārtha, Kṛṣṇā arrojó la guirnalda entre los guerreros reales y lo eligió como esposo en medio de la asamblea de brahmanes.
1.203.34
शचीव देवेन्द्रमथाग्निदेवं ।
स्वाहेव लक्ष्मीश्च यथा मुकुन्दम्।
उषेव सूर्यं मदनं रतीव ।
महेश्वरं पर्वतराजपुत्री ॥ १.२०३.३४ ॥
Como Śacī eligió a Devendra, Svāhā al dios Agni, Lakṣmī a Mukunda, Uṣā al sol, Ratī a Madana, y la hija del rey de las montañas a Maheśvara.
1.203.35
स तामुपादाय विजित्य रङ्गे ।
द्विजातिभिस्तैरभिपूज्यमानः।
रङ्गान्निरक्रामदचिन्त्यकर्मा ।
पत्न्या तया चाप्यनुगम्यमानः ॥ १.२०३.३५ ॥
Tomándola, habiendo vencido en la arena, honrado por aquellos brahmanes, el de hechos inconcebibles salió de la arena, y su esposa lo seguía.