Mahābhārata · Adhyāya 1.203
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.203.1
यदा निवृत्ता राजानो धनुषः सज्यकर्मणः ।
अथोदतिष्ठद्विप्राणां मध्याज्जिष्णुरुदारधीः ॥ १.२०३.१ ॥
Quando os reis se retiraram da tarefa de armar o arco, então do meio dos brâmanes se levantou Jiṣṇu (Arjuna), de mente nobre.
1.203.2
उदक्रोशन्विप्रमुख्या विधुन्वन्तोऽजिनानि च ।
दृष्ट्वा संप्रस्थितं पार्थमिन्द्रकेतुसमप्रभम् ॥ १.२०३.२ ॥
Ao ver Pārtha (Arjuna) avançar, resplandecente como o estandarte de Indra, os principais brâmanes gritaram em alta voz, sacudindo suas peles de cervo.
1.203.3
केचिदासन्विमनसः केचिदासन्मुदान्विताः ।
आहुः परस्परं केचिन्निपुणा बुद्धिजीविनः ॥ १.२०३.३ ॥
Alguns ficaram abatidos de espírito, outros cheios de alegria; e alguns homens hábeis, que viviam de seu intelecto, começaram a conversar entre si.
1.203.4
यत्कर्णशल्यप्रमुखैः क्षत्रियैर्लोकविश्रुतैः ।
नानतं बलवद्भिर्हि धनुर्वेदपरायणैः ॥ १.२०३.४ ॥
Aquele arco que nem mesmo os kshatriyas renomados no mundo, liderados por Karṇa e Śalya, fortes e devotados à ciência do arco, conseguiram dobrar.
1.203.5
तत्कथं त्वकृतास्त्रेण प्राणतो दुर्बलीयसा ।
वटुमात्रेण शक्यं हि सज्यं कर्तुं धनुर्द्विजाः ॥ १.२०३.५ ॥
Como é então possível que um simples jovem, inexperiente nas armas e fraco de corpo, arme o arco, ó duas vezes nascidos?
1.203.6
अवहास्या भविष्यन्ति ब्राह्मणाः सर्वराजसु ।
कर्मण्यस्मिन्नसंसिद्धे चापलादपरीक्षिते ॥ १.२०३.६ ॥
Se esta tarefa, empreendida por imprudência e sem ser testada, não for cumprida, então os brâmanes se tornarão objeto de zombaria entre todos os reis.
1.203.7
यद्येष दर्पाद्धर्षाद्वाप्यथ ब्राह्मणचापलात् ।
प्रस्थितो धनुरायन्तुं वार्यतां साधु मा गमत् ॥ १.२०३.७ ॥
Se ele partiu para puxar o arco por orgulho, por euforia ou pela imprudência de um brâmane, que seja devidamente detido; que não avance.
1.203.8
नावहास्या भविष्यामो न च लाघवमास्थिताः ।
न च विद्विष्टतां लोके गमिष्यामो महीक्षिताम् ॥ १.२०३.८ ॥
Não nos tornaremos objeto de zombaria, nem recorreremos à leviandade, nem incorreremos na inimizade dos reis do mundo.
1.203.9
केचिदाहुर्युवा श्रीमान्नागराजकरोपमः ।
पीनस्कन्धोरुबाहुश्च धैर्येण हिमवानिव ॥ १.२०३.९ ॥
Alguns disseram: ele é jovem e esplêndido, semelhante à tromba do rei dos elefantes, de ombros, coxas e braços robustos, e firme como o Himalaia.
1.203.10
सिंहखेलगतिः श्रीमान्मत्तनागेन्द्रविक्रमः ।
संभाव्यमस्मिन्कर्मेदमुत्साहाच्चानुमीयते ॥ १.२०३.१० ॥
De andar brincalhão de leão, esplêndido, com a bravura de um rei dos elefantes em fúria: nele esta façanha é possível, e isso se infere de seu entusiasmo.
1.203.11
शक्तिरस्य महोत्साहा न ह्यशक्तः स्वयं व्रजेत् ।
न च तद्विद्यते किंचित्कर्म लोकेषु यद्भवेत् ॥ १.२०३.११ ॥
Ele tem grande ardor e também força; um impotente não avançaria por si mesmo. E não há nos mundos nenhum feito que não possa ser realizado.
1.203.12
ब्राह्मणानामसाध्यं च नृषु संस्थानचारिषु ।
अब्भक्षा वायुभक्षाश्च फलाहारा दृढव्रताः ॥ १.२०३.१२ ॥
Nada é inalcançável para os brâmanes que caminham em sua condição entre os homens: bebedores de água, comedores de ar, comedores de frutos, firmes em seus votos.
1.203.13
दुर्बला अपि विप्रा हि बलीयांसः स्वेतजसा ।
ब्राह्मणो नावमन्तव्यः सदसद्वा समाचरन् ॥ १.२०३.१३ ॥
Ainda que os brâmanes pareçam fracos, são mais poderosos pelo seu próprio esplendor. Não se deve desprezar um brâmane, quer ele aja bem ou mal.
1.203.14
सुखं दुःखं महद्ध्रस्वं कर्म यत्समुपागतम् ।
जामदग्न्येन रामेण निर्जिताः क्षत्रिया युधि ॥ १.२०३.१४ ॥
Prazer e dor, grande e pequeno, qualquer ação que sobrevenha: por ela Rāma, filho de Jamadagni, venceu os kṣatriyas em batalha.
1.203.15
पीतः समुद्रोऽगस्त्येन अगाधो ब्रह्मतेजसा ।
तस्माद्ब्रुवन्तु सर्वेऽत्र वटुरेष धनुर्महान् ॥ १.२०३.१५ ॥
O oceano insondável foi bebido por Agastya pelo esplendor brâmane. Portanto, que todos aqui digam: este jovem pode armar este grande arco.
1.203.16
आरोपयतु शीघ्रं वै तथेत्यूचुर्द्विजर्षभाः ।
एवं तेषां विलपतां विप्राणां विविधा गिरः ॥ १.२०३.१६ ॥
«Que ele o arme depressa», disseram os melhores dos brâmanes. Assim se ouviram as diversas palavras daqueles brâmanes que lamentavam.
1.203.17
अर्जुनो धनुषोऽभ्याशे तस्थौ गिरिरिवाचलः ।
अर्जुनः पाण्डवश्रेष्ठो धृष्टद्युम्नमथाब्रवीत् ॥ १.२०३.१७ ॥
Arjuna manteve-se junto ao arco, imóvel como uma montanha. Então Arjuna, o melhor dos Pāṇḍava, falou a Dhṛṣṭadyumna.
1.203.18
एतद्धनुर्ब्राह्मणानां सज्यं कर्तुमलं तु किम् ।
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा धृष्टद्युम्नोऽब्रवीद्वचः ॥ १.२०३.१८ ॥
«É possível sequer armar este arco para os brâmanes?» Ao ouvir as palavras dele, Dhṛṣṭadyumna disse estas palavras.
1.203.19
ब्राह्मणो वाथ राजन्यो वैश्यो वा शूद्र एव वा ।
एतेषां यो धनुःश्रेष्ठं सज्यं कुर्याद्द्विजोत्तम ॥ १.२०३.१९ ॥
Seja brâmane, kṣatriya, vaiśya ou mesmo śūdra: quem dentre eles armar o melhor arco, ó melhor dos dvija.
1.203.20
तस्मै प्रदेया भगिनी सत्यमुक्तं मया वचः ॥ १.२०३.२० ॥
A ele será dada a irmã; esta palavra eu disse em verdade.
1.203.21
ततः पश्चान्महातेजाः पाण्डवो रणदुर्जयः ।
स तद्धनुः परिक्रम्य प्रदक्षिणमथाकरोत् ॥ १.२०३.२१ ॥
Então o Pāṇḍava, de grande esplendor e invencível na batalha, circundou aquele arco no sentido horário.
1.203.22
प्रणम्य शिरसा देवमीनं वरदं प्रभुम् ।
कृष्णं च मनसा कृत्वा जगृहे चार्जुनो धनुः ॥ १.२०३.२२ ॥
Curvando a cabeça diante do deus, doador de dádivas, senhor do estandarte do peixe, e tendo Kṛṣṇa em seu pensamento, Arjuna tomou o arco.
1.203.23
यत्पार्थिवै रुक्मसुनीथवक्रै ।
राधेयदुर्योधनशल्यसाल्वैः।
तदा धनुर्वेदपरैर्नृसिंहैः ।
कृतं न सज्यं महतोऽपि यत्नात् ॥ १.२०३.२३ ॥
Aquele arco que, apesar do grande esforço de reis como Rukmin, Sunītha, Vakra, Rādheya (Karṇa), Duryodhana, Śalya e Sālva, e de homens-leões versados na ciência do arco, não pôde ser armado.
1.203.24
तदर्जुनो वीर्यवतां सदर्प-
स्तदैन्द्रिरिन्द्रावरजप्रभावः।
सज्यं च चक्रे निमिषान्तरेण ।
शरांश्च जग्राह दशार्दसङ्ख्यान् ॥ १.२०३.२४ ॥
Então Arjuna, orgulhoso entre os poderosos, filho de Indra, cujo poder era o do irmão mais novo de Indra (Viṣṇu), armou aquele arco num instante e pegou cinco flechas.
1.203.25
विव्याध लक्ष्यं निपपात तच्च ।
छिद्रेण भूमौ सहसातिविद्धम्।
ततोऽन्तरिक्षे च बभूव नादः ।
समाजमध्ये च महान्निनादः ॥ १.२०३.२५ ॥
Ele perfurou o alvo, e ele caiu. Através do orifício, caiu de repente ao chão, totalmente transpassado. Então um som se ergueu no céu, e no meio da assembleia houve um grande alarido.
1.203.26
पुष्पाणि दिव्यानि ववर्ष देवः ।
पार्थस्य मूर्ध्नि द्विषतां निहन्तुः ॥ १.२०३.२६ ॥
O deus fez chover flores divinas sobre a cabeça de Pārtha, o aniquilador de seus inimigos.
1.203.27
चेलानि विव्यधुस्तत्र ब्राह्मणाश्च सहस्रशः ।
विलक्षितास्ततश्चक्रुर्हाहाकारांश्च सर्वशः।
न्यपतंश्चात्र नभसः समन्तात्पुष्पवृष्टयः ॥ १.२०३.२७ ॥
Ali milhares de brâmanes agitaram suas vestes. Espantados, levantaram clamores de lamento por todos os lados. E aqui, do céu, por todos os lados, começaram a cair chuvas de flores.
1.203.28
शताङ्गानि च तूर्याणि वादकाः समवादयन् ।
सूतमागधसङ्घाश्चाप्यस्तुवंस्तत्र सुस्वराः ॥ १.२०३.२८ ॥
Os músicos tocaram juntos instrumentos de cem partes, e as companhias de bardos e panegiristas também o louvaram ali com vozes doces.
1.203.29
तं दृष्ट्वा द्रुपदः प्रीतो बभूव रिपुसूदनः ।
सह सैन्यैश्च पार्थस्य साहाय्यार्थमियेष सः ॥ १.२०३.२९ ॥
Ao vê-lo, Drupada, destruidor de inimigos, ficou satisfeito, e desejou ajudar Pārtha com seus exércitos.
1.203.30
तस्मिंस्तु शब्दे महति प्रवृद्धे ।
युधिष्ठिरो धर्मभृतां वरिष्ठः।
आवासमेवोपजगाम शीघ्रं ।
सार्धं यमाभ्यां पुरुषोत्तमाभ्याम् ॥ १.२०३.३० ॥
Enquanto aquele grande som crescia, Yudhiṣṭhira, o melhor dos guardiões do dharma, dirigiu-se rapidamente à morada, junto com os dois melhores dos homens, os gêmeos.
1.203.31
विद्धं तु लक्ष्यं प्रसमीक्ष्य कृष्णा ।
पार्थं च शक्रप्रतिमं निरीक्ष्य।
स्वभ्यस्तरूपापि नवेव नित्यं ।
विनापि हासं हसतीव कन्या ॥ १.२०३.३१ ॥
Vendo o alvo atravessado, Kṛṣṇā contemplou Pārtha, igual a Indra. Aquela donzela, sempre como nova embora de forma bem conhecida, parecia rir sem riso.
1.203.32
मदादृतेऽपि स्खलतीव भावै-
र्वाचा विना व्याहरतीव दृष्ट्या।
आदाय शुक्लं वरमाल्यदाम ।
जगाम कुन्तीसुतमुत्स्मयन्ती ॥ १.२०३.३२ ॥
Sem embriaguez, parecia vacilar pelos sentimentos; sem palavra, parecia falar pelo olhar. Tomando a guirlanda branca e excelente, sorrindo, foi ao filho de Kuntī.
1.203.33
गत्वा च पश्चात्प्रसमीक्ष्य कृष्णा ।
पार्थस्य वक्षस्यविशङ्कमाना।
क्षिप्त्वा स्रजं पार्थिववीरमध्ये ।
वराय वव्रे द्विजसङ्घमध्ये ॥ १.२०३.३३ ॥
Tendo avançado e depois olhado sem hesitação para o peito de Pārtha, Kṛṣṇā lançou a guirlanda entre os reis guerreiros e o escolheu como esposo no meio da assembleia dos brâmanes.
1.203.34
शचीव देवेन्द्रमथाग्निदेवं ।
स्वाहेव लक्ष्मीश्च यथा मुकुन्दम्।
उषेव सूर्यं मदनं रतीव ।
महेश्वरं पर्वतराजपुत्री ॥ १.२०३.३४ ॥
Como Śacī escolheu Devendra, Svāhā o deus Agni, Lakṣmī Mukunda, Uṣā o sol, Ratī Madana, e a filha do rei das montanhas Maheśvara.
1.203.35
स तामुपादाय विजित्य रङ्गे ।
द्विजातिभिस्तैरभिपूज्यमानः।
रङ्गान्निरक्रामदचिन्त्यकर्मा ।
पत्न्या तया चाप्यनुगम्यमानः ॥ १.२०३.३५ ॥
Levando-a, tendo vencido na arena, honrado por aqueles brâmanes, aquele de feitos inconcebíveis deixou a arena, e sua esposa o seguia.