Mahābhārata · Adhyāya 1.203
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.203.1
यदा निवृत्ता राजानो धनुषः सज्यकर्मणः ।
अथोदतिष्ठद्विप्राणां मध्याज्जिष्णुरुदारधीः ॥ १.२०३.१ ॥
Als die Könige von der Aufgabe, den Bogen zu spannen, zurückgetreten waren, erhob sich aus der Mitte der Brahmanen Jiṣṇu (Arjuna), edlen Geistes.
1.203.2
उदक्रोशन्विप्रमुख्या विधुन्वन्तोऽजिनानि च ।
दृष्ट्वा संप्रस्थितं पार्थमिन्द्रकेतुसमप्रभम् ॥ १.२०३.२ ॥
Als sie Pārtha (Arjuna) voranschreiten sahen, strahlend wie Indras Banner, schrien die vornehmsten Brahmanen laut auf und schüttelten ihre Antilopenfelle.
1.203.3
केचिदासन्विमनसः केचिदासन्मुदान्विताः ।
आहुः परस्परं केचिन्निपुणा बुद्धिजीविनः ॥ १.२०३.३ ॥
Einige wurden niedergeschlagen im Gemüt, andere erfüllt von Freude; und einige kluge Männer, die von ihrem Verstand lebten, begannen miteinander zu sprechen.
1.203.4
यत्कर्णशल्यप्रमुखैः क्षत्रियैर्लोकविश्रुतैः ।
नानतं बलवद्भिर्हि धनुर्वेदपरायणैः ॥ १.२०३.४ ॥
Jener Bogen, den selbst die weltberühmten Kshatriyas, angeführt von Karṇa und Śalya, stark und dem Bogenschießen ergeben, nicht zu beugen vermochten.
1.203.5
तत्कथं त्वकृतास्त्रेण प्राणतो दुर्बलीयसा ।
वटुमात्रेण शक्यं हि सज्यं कर्तुं धनुर्द्विजाः ॥ १.२०३.५ ॥
Wie also soll ein bloßer Jüngling, unerfahren in den Waffen und schwach am Leibe, den Bogen spannen können, o Zweimalgeborene?
1.203.6
अवहास्या भविष्यन्ति ब्राह्मणाः सर्वराजसु ।
कर्मण्यस्मिन्नसंसिद्धे चापलादपरीक्षिते ॥ १.२०३.६ ॥
Wenn diese Aufgabe, übereilt und ungeprüft unternommen, nicht gelingt, dann werden die Brahmanen unter allen Königen zum Gespött werden.
1.203.7
यद्येष दर्पाद्धर्षाद्वाप्यथ ब्राह्मणचापलात् ।
प्रस्थितो धनुरायन्तुं वार्यतां साधु मा गमत् ॥ १.२०३.७ ॥
Wenn er aus Hochmut, aus Übermut oder aus der Unbedachtheit eines Brahmanen aufgebrochen ist, den Bogen zu spannen, so soll man ihn gehörig aufhalten; er soll nicht weitergehen.
1.203.8
नावहास्या भविष्यामो न च लाघवमास्थिताः ।
न च विद्विष्टतां लोके गमिष्यामो महीक्षिताम् ॥ १.२०३.८ ॥
Wir werden nicht zum Gespött werden, nicht zur Leichtfertigkeit greifen und in der Welt nicht den Hass der Könige auf uns ziehen.
1.203.9
केचिदाहुर्युवा श्रीमान्नागराजकरोपमः ।
पीनस्कन्धोरुबाहुश्च धैर्येण हिमवानिव ॥ १.२०३.९ ॥
Einige sagten: Er ist jung und prächtig, wie der Rüssel des Elefantenkönigs, mit vollen Schultern, Schenkeln und Armen, und an Standhaftigkeit gleicht er dem Himālaya.
1.203.10
सिंहखेलगतिः श्रीमान्मत्तनागेन्द्रविक्रमः ।
संभाव्यमस्मिन्कर्मेदमुत्साहाच्चानुमीयते ॥ १.२०३.१० ॥
Mit dem spielerischen Gang eines Löwen, prächtig, mit der Tapferkeit eines brünstigen Elefantenkönigs: Bei ihm ist diese Tat möglich, und aus seinem Eifer wird es geschlossen.
1.203.11
शक्तिरस्य महोत्साहा न ह्यशक्तः स्वयं व्रजेत् ।
न च तद्विद्यते किंचित्कर्म लोकेषु यद्भवेत् ॥ १.२०३.११ ॥
Er besitzt großen Eifer und auch Kraft; ein Ohnmächtiger würde nicht von selbst vortreten. Und es gibt in den Welten keine Tat, die nicht vollbracht werden könnte.
1.203.12
ब्राह्मणानामसाध्यं च नृषु संस्थानचारिषु ।
अब्भक्षा वायुभक्षाश्च फलाहारा दृढव्रताः ॥ १.२०३.१२ ॥
Nichts ist für die Brahmanen unerreichbar, die unter den Menschen in ihrer Ordnung wandeln: Wassertrinker, Luftesser, Fruchtesser, fest in ihren Gelübden.
1.203.13
दुर्बला अपि विप्रा हि बलीयांसः स्वेतजसा ।
ब्राह्मणो नावमन्तव्यः सदसद्वा समाचरन् ॥ १.२०३.१३ ॥
Auch wenn die Brahmanen schwach erscheinen, sind sie durch ihren eigenen Glanz mächtiger. Ein Brahmane darf nicht verachtet werden, ob er recht oder unrecht handelt.
1.203.14
सुखं दुःखं महद्ध्रस्वं कर्म यत्समुपागतम् ।
जामदग्न्येन रामेण निर्जिताः क्षत्रिया युधि ॥ १.२०३.१४ ॥
Freude und Leid, Großes und Kleines, welche Tat auch immer eintritt: Durch sie besiegte Rāma, der Sohn des Jamadagni, im Kampf die Kṣatriyas.
1.203.15
पीतः समुद्रोऽगस्त्येन अगाधो ब्रह्मतेजसा ।
तस्माद्ब्रुवन्तु सर्वेऽत्र वटुरेष धनुर्महान् ॥ १.२०३.१५ ॥
Der unergründliche Ozean wurde von Agastya durch brahmanischen Glanz getrunken. Deshalb sollen alle hier sagen: Dieser Jüngling kann diesen großen Bogen spannen.
1.203.16
आरोपयतु शीघ्रं वै तथेत्यूचुर्द्विजर्षभाः ।
एवं तेषां विलपतां विप्राणां विविधा गिरः ॥ १.२०३.१६ ॥
»Er soll ihn schnell spannen«, sagten die besten der Brahmanen. So erklangen die vielfältigen Worte jener klagenden Brahmanen.
1.203.17
अर्जुनो धनुषोऽभ्याशे तस्थौ गिरिरिवाचलः ।
अर्जुनः पाण्डवश्रेष्ठो धृष्टद्युम्नमथाब्रवीत् ॥ १.२०३.१७ ॥
Arjuna stand nahe beim Bogen, unbeweglich wie ein Berg. Da sprach Arjuna, der Beste der Pāṇḍavas, zu Dhṛṣṭadyumna.
1.203.18
एतद्धनुर्ब्राह्मणानां सज्यं कर्तुमलं तु किम् ।
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा धृष्टद्युम्नोऽब्रवीद्वचः ॥ १.२०३.१८ ॥
»Ist es denn möglich, diesen Bogen für die Brahmanen zu spannen?« Als Dhṛṣṭadyumna diese Worte gehört hatte, sprach er folgendes.
1.203.19
ब्राह्मणो वाथ राजन्यो वैश्यो वा शूद्र एव वा ।
एतेषां यो धनुःश्रेष्ठं सज्यं कुर्याद्द्विजोत्तम ॥ १.२०३.१९ ॥
Ob Brahmane, Kṣatriya, Vaiśya oder sogar Śūdra: Wer von ihnen den besten Bogen spannt, o Bester der Zweimalgeborenen.
1.203.20
तस्मै प्रदेया भगिनी सत्यमुक्तं मया वचः ॥ १.२०३.२० ॥
Ihm soll die Schwester gegeben werden; dieses Wort habe ich wahrhaftig gesprochen.
1.203.21
ततः पश्चान्महातेजाः पाण्डवो रणदुर्जयः ।
स तद्धनुः परिक्रम्य प्रदक्षिणमथाकरोत् ॥ १.२०३.२१ ॥
Darauf umschritt der Pāṇḍava, von großem Glanz und im Kampf unbesiegbar, jenen Bogen rechtsherum.
1.203.22
प्रणम्य शिरसा देवमीनं वरदं प्रभुम् ।
कृष्णं च मनसा कृत्वा जगृहे चार्जुनो धनुः ॥ १.२०३.२२ ॥
Das Haupt vor dem Gott neigend, dem Gewährer der Gaben, dem Herrn mit dem Fischbanner, und Kṛṣṇa im Geiste bei sich tragend, ergriff Arjuna den Bogen.
1.203.23
यत्पार्थिवै रुक्मसुनीथवक्रै ।
राधेयदुर्योधनशल्यसाल्वैः।
तदा धनुर्वेदपरैर्नृसिंहैः ।
कृतं न सज्यं महतोऽपि यत्नात् ॥ १.२०३.२३ ॥
Diesen Bogen konnten die Könige Rukmin, Sunītha, Vakra, Rādheya (Karṇa), Duryodhana, Śalya und Sālva sowie die löwengleichen, in der Bogenkunst bewanderten Männer trotz großer Mühe nicht spannen.
1.203.24
तदर्जुनो वीर्यवतां सदर्प-
स्तदैन्द्रिरिन्द्रावरजप्रभावः।
सज्यं च चक्रे निमिषान्तरेण ।
शरांश्च जग्राह दशार्दसङ्ख्यान् ॥ १.२०३.२४ ॥
Da spannte Arjuna, stolz unter den Mächtigen, Sohn Indras, dessen Kraft jener des jüngeren Bruders Indras (Viṣṇus) gleichkam, den Bogen in einem Augenblick und nahm fünf Pfeile.
1.203.25
विव्याध लक्ष्यं निपपात तच्च ।
छिद्रेण भूमौ सहसातिविद्धम्।
ततोऽन्तरिक्षे च बभूव नादः ।
समाजमध्ये च महान्निनादः ॥ १.२०३.२५ ॥
Er durchbohrte das Ziel, und es fiel. Durch das Loch stürzte es plötzlich zu Boden, ganz durchbohrt. Dann erhob sich ein Ton am Himmel, und inmitten der Versammlung erscholl ein gewaltiges Getöse.
1.203.26
पुष्पाणि दिव्यानि ववर्ष देवः ।
पार्थस्य मूर्ध्नि द्विषतां निहन्तुः ॥ १.२०३.२६ ॥
Der Gott ließ göttliche Blumen auf das Haupt Pārthas regnen, des Vernichters seiner Feinde.
1.203.27
चेलानि विव्यधुस्तत्र ब्राह्मणाश्च सहस्रशः ।
विलक्षितास्ततश्चक्रुर्हाहाकारांश्च सर्वशः।
न्यपतंश्चात्र नभसः समन्तात्पुष्पवृष्टयः ॥ १.२०३.२७ ॥
Dort schwenkten Tausende von Brahmanen ihre Gewänder. Erstaunt erhoben sie überall Klagerufe. Und hier, vom Himmel, von allen Seiten, begannen Blumenschauer zu fallen.
1.203.28
शताङ्गानि च तूर्याणि वादकाः समवादयन् ।
सूतमागधसङ्घाश्चाप्यस्तुवंस्तत्र सुस्वराः ॥ १.२०३.२८ ॥
Spieler ließen hundertteilige Instrumente zusammen erklingen, und Scharen von Barden und Lobsängern priesen ihn dort ebenfalls mit süßen Stimmen.
1.203.29
तं दृष्ट्वा द्रुपदः प्रीतो बभूव रिपुसूदनः ।
सह सैन्यैश्च पार्थस्य साहाय्यार्थमियेष सः ॥ १.२०३.२९ ॥
Als er ihn sah, freute sich Drupada, der Vernichter der Feinde, und er wünschte, Pārtha mit seinen Heeren zu helfen.
1.203.30
तस्मिंस्तु शब्दे महति प्रवृद्धे ।
युधिष्ठिरो धर्मभृतां वरिष्ठः।
आवासमेवोपजगाम शीघ्रं ।
सार्धं यमाभ्यां पुरुषोत्तमाभ्याम् ॥ १.२०३.३० ॥
Als jener gewaltige Lärm anschwoll, begab sich Yudhiṣṭhira, der Beste unter den Hütern des dharma, schnell zur Wohnstätte, zusammen mit den beiden besten Männern, den Zwillingen.
1.203.31
विद्धं तु लक्ष्यं प्रसमीक्ष्य कृष्णा ।
पार्थं च शक्रप्रतिमं निरीक्ष्य।
स्वभ्यस्तरूपापि नवेव नित्यं ।
विनापि हासं हसतीव कन्या ॥ १.२०३.३१ ॥
Als sie das Ziel durchbohrt sah, betrachtete Kṛṣṇā Pārtha, dem Indra gleich. Jene Jungfrau, stets wie neu, obwohl in wohlvertrauter Gestalt, schien auch ohne Lachen zu lachen.
1.203.32
मदादृतेऽपि स्खलतीव भावै-
र्वाचा विना व्याहरतीव दृष्ट्या।
आदाय शुक्लं वरमाल्यदाम ।
जगाम कुन्तीसुतमुत्स्मयन्ती ॥ १.२०३.३२ ॥
Ohne Rausch schien sie von Gefühlen zu wanken, ohne Worte schien sie mit dem Blick zu sprechen. Die weiße, herrliche Blumengirlande nehmend, lächelnd, ging sie zu Kuntīs Sohn.
1.203.33
गत्वा च पश्चात्प्रसमीक्ष्य कृष्णा ।
पार्थस्य वक्षस्यविशङ्कमाना।
क्षिप्त्वा स्रजं पार्थिववीरमध्ये ।
वराय वव्रे द्विजसङ्घमध्ये ॥ १.२०३.३३ ॥
Vorwärtsgegangen und dann ohne Zögern auf Pārthas Brust blickend, warf Kṛṣṇā die Girlande unter die Kriegerkönige und wählte ihn inmitten der Versammlung der Brahmanen zu ihrem Gemahl.
1.203.34
शचीव देवेन्द्रमथाग्निदेवं ।
स्वाहेव लक्ष्मीश्च यथा मुकुन्दम्।
उषेव सूर्यं मदनं रतीव ।
महेश्वरं पर्वतराजपुत्री ॥ १.२०३.३४ ॥
Wie Śacī Devendra, Svāhā den Gott Agni, Lakṣmī Mukunda, Uṣā die Sonne, Ratī Madana und die Tochter des Bergkönigs Maheśvara wählte.
1.203.35
स तामुपादाय विजित्य रङ्गे ।
द्विजातिभिस्तैरभिपूज्यमानः।
रङ्गान्निरक्रामदचिन्त्यकर्मा ।
पत्न्या तया चाप्यनुगम्यमानः ॥ १.२०३.३५ ॥
Sie mit sich nehmend, im Kampfplatz gesiegt, von jenen Zweimalgeborenen geehrt, verließ er, dessen Taten unfassbar sind, den Kampfplatz, und seine Gattin folgte ihm.