மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.203
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.203.1
यदा निवृत्ता राजानो धनुषः सज्यकर्मणः ।
अथोदतिष्ठद्विप्राणां मध्याज्जिष्णुरुदारधीः ॥ १.२०३.१ ॥
அரசர்கள் வில்லை நாணேற்றும் செயலிலிருந்து பின்வாங்கியபோது, அந்தணர்களின் நடுவிலிருந்து உயர்ந்த மனம் கொண்ட ஜிஷ்ணு (அர்ஜுனன்) எழுந்தார்.
1.203.2
उदक्रोशन्विप्रमुख्या विधुन्वन्तोऽजिनानि च ।
दृष्ट्वा संप्रस्थितं पार्थमिन्द्रकेतुसमप्रभम् ॥ १.२०३.२ ॥
இந்திரனின் கொடியைப் போல் ஒளிரும் பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) முன்னேறிச் செல்வதைக் கண்டு, சிறந்த அந்தணர்கள் தங்கள் மான்தோல்களை அசைத்தபடி உரத்துக் கூச்சலிட்டனர்.
1.203.3
केचिदासन्विमनसः केचिदासन्मुदान्विताः ।
आहुः परस्परं केचिन्निपुणा बुद्धिजीविनः ॥ १.२०३.३ ॥
சிலர் மனம் வருந்தினர், சிலர் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர்; புத்தியை நம்பி வாழும் திறமையான சிலர் ஒருவரோடொருவர் பேசிக்கொண்டனர்.
1.203.4
यत्कर्णशल्यप्रमुखैः क्षत्रियैर्लोकविश्रुतैः ।
नानतं बलवद्भिर्हि धनुर्वेदपरायणैः ॥ १.२०३.४ ॥
கர்ணன், சல்யன் தலைமையிலான உலகப் புகழ்பெற்ற, வலிமைமிக்க, வில்வேதத்தில் ஈடுபட்ட க்ஷத்திரியர்களாலும் வளைக்க இயலாத வில்லை.
1.203.5
तत्कथं त्वकृतास्त्रेण प्राणतो दुर्बलीयसा ।
वटुमात्रेण शक्यं हि सज्यं कर्तुं धनुर्द्विजाः ॥ १.२०३.५ ॥
ஓ இருபிறப்பாளர்களே! ஆயுதப் பயிற்சி இல்லாத, உடலில் பலவீனமான, வெறும் ஓர் இளைஞனால் வில்லில் நாண் ஏற்றுவது எப்படி சாத்தியமாகும்?
1.203.6
अवहास्या भविष्यन्ति ब्राह्मणाः सर्वराजसु ।
कर्मण्यस्मिन्नसंसिद्धे चापलादपरीक्षिते ॥ १.२०३.६ ॥
இந்தச் செயல் நிறைவேறாமல், சோதிக்கப்படாமல், அவசரத்தால் செய்யப்பட்டால், எல்லா அரசர்கள் முன்னிலையிலும் அந்தணர்கள் கேலிக்குரியவர்களாவார்கள்.
1.203.7
यद्येष दर्पाद्धर्षाद्वाप्यथ ब्राह्मणचापलात् ।
प्रस्थितो धनुरायन्तुं वार्यतां साधु मा गमत् ॥ १.२०३.७ ॥
இவன் செருக்காலோ, மகிழ்ச்சியாலோ, அல்லது அந்தணரின் சபலத்தாலோ வில்லை வளைக்கச் சென்றிருந்தால், அவனை நன்றாகத் தடுத்து நிறுத்துங்கள்; அவன் முன்னேறிச் செல்லவேண்டாம்.
1.203.8
नावहास्या भविष्यामो न च लाघवमास्थिताः ।
न च विद्विष्टतां लोके गमिष्यामो महीक्षिताम् ॥ १.२०३.८ ॥
நாங்கள் பரிహாசத்திற்கு உரியவர்களாக மாட்டோம்; இலேசான நடத்தையை மேற்கொள்ள மாட்டோம்; உலகில் அரசர்களின் வெறுப்புக்கும் ஆளாக மாட்டோம்.
1.203.9
केचिदाहुर्युवा श्रीमान्नागराजकरोपमः ।
पीनस्कन्धोरुबाहुश्च धैर्येण हिमवानिव ॥ १.२०३.९ ॥
சிலர் கூறினர் — அவன் இளைஞன், புகழ்மிக்கவன்; யானையரசனின் துதிக்கை போன்றவன்; நிறைந்த தோள்களும் தொடைகளும் கரங்களும் உடையவன்; மன உறுதியில் இமயம் போன்றவன்.
1.203.10
सिंहखेलगतिः श्रीमान्मत्तनागेन्द्रविक्रमः ।
संभाव्यमस्मिन्कर्मेदमुत्साहाच्चानुमीयते ॥ १.२०३.१० ॥
சிங்கத்தின் விளையாட்டு நடை கொண்டவன், புகழ்மிக்கவன், மதம்பிடித்த யானையரசனின் வீரம் உடையவன்; இவனிடம் இந்தச் செயல் சாத்தியம்; அவனது உற்சாகத்தால் அதுவே ஊகிக்கப்படுகிறது.
1.203.11
शक्तिरस्य महोत्साहा न ह्यशक्तः स्वयं व्रजेत् ।
न च तद्विद्यते किंचित्कर्म लोकेषु यद्भवेत् ॥ १.२०३.११ ॥
இவனுக்குப் பெரும் உற்சாகத்துடன் வலிமையும் உண்டு; இயலாதவன் தானாக முன்னேறமாட்டான். உலகங்களில் சாத்தியமாகக்கூடியதற்கு மேற்பட்ட எந்தச் செயலும் இல்லை.
1.203.12
ब्राह्मणानामसाध्यं च नृषु संस्थानचारिषु ।
अब्भक्षा वायुभक्षाश्च फलाहारा दृढव्रताः ॥ १.२०३.१२ ॥
மனிதர்களிடையே தத்தம் நிலையில் வாழும் அந்தணர்களுக்கு அடைய முடியாதது எதுவுமில்லை — நீரை அருந்துபவர்கள், காற்றை அருந்துபவர்கள், பழங்களை உண்பவர்கள், உறுதியான நோன்புடையவர்கள்.
1.203.13
दुर्बला अपि विप्रा हि बलीयांसः स्वेतजसा ।
ब्राह्मणो नावमन्तव्यः सदसद्वा समाचरन् ॥ १.२०३.१३ ॥
அந்தணர்கள் பலவீனமானவர்களாகத் தோன்றினாலும், தங்கள் தேஜஸால் மிகவும் வலிமையுடையவர்கள். நல்லதோ கெட்டதோ எது செய்தாலும் பிராமணனை அவமதிக்கக் கூடாது.
1.203.14
सुखं दुःखं महद्ध्रस्वं कर्म यत्समुपागतम् ।
जामदग्न्येन रामेण निर्जिताः क्षत्रिया युधि ॥ १.२०३.१४ ॥
இன்பமும் துன்பமும், பெரியதும் சிறியதும், வந்தடைந்த செயலின் பலனாக, ஜாமதக்ன்ய ராமனால் போரில் க்ஷத்திரியர்கள் வெல்லப்பட்டனர்.
1.203.15
पीतः समुद्रोऽगस्त्येन अगाधो ब्रह्मतेजसा ।
तस्माद्ब्रुवन्तु सर्वेऽत्र वटुरेष धनुर्महान् ॥ १.२०३.१५ ॥
ஆழமற்ற கடலை அகஸ்தியர் பிரம்ம தேஜஸால் குடித்தார். ஆகவே இங்குள்ள அனைவரும் கூறட்டும்: இந்த இளைஞன் இந்த மாபெரும் வில்லை (நாணேற்றலாம்).
1.203.16
आरोपयतु शीघ्रं वै तथेत्यूचुर्द्विजर्षभाः ।
एवं तेषां विलपतां विप्राणां विविधा गिरः ॥ १.२०३.१६ ॥
'இவன் விரைவாக நாணேற்றட்டும்' என்று சிறந்த அந்தணர்கள் கூறினர். இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டிருந்த அந்த அந்தணர்களின் பலவிதமான சொற்கள் (கேட்டன).
1.203.17
अर्जुनो धनुषोऽभ्याशे तस्थौ गिरिरिवाचलः ।
अर्जुनः पाण्डवश्रेष्ठो धृष्टद्युम्नमथाब्रवीत् ॥ १.२०३.१७ ॥
அர்ஜுனன் வில்லுக்கு அருகில் மலையைப் போல அசையாமல் நின்றான். பின்னர் பாண்டவர்களில் சிறந்த அர்ஜுனன் திருஷ்டத்யும்னனிடம் கூறினான்.
1.203.18
एतद्धनुर्ब्राह्मणानां सज्यं कर्तुमलं तु किम् ।
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा धृष्टद्युम्नोऽब्रवीद्वचः ॥ १.२०३.१८ ॥
'இந்த வில்லை அந்தணர்களுக்காக நாணேற்ற இயலுமா?' அவனது அந்தச் சொற்களைக் கேட்ட திருஷ்டத்யும்னன் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
1.203.19
ब्राह्मणो वाथ राजन्यो वैश्यो वा शूद्र एव वा ।
एतेषां यो धनुःश्रेष्ठं सज्यं कुर्याद्द्विजोत्तम ॥ १.२०३.१९ ॥
பிராமணனோ, அல்லது க்ஷத்திரியனோ, அல்லது வைசியனோ, அல்லது சூத்திரனோ ஆகட்டும் — இவர்களில் எவன் சிறந்த வில்லை நாண் பூட்டுவானோ, ஓ துவிஜோத்தமனே.
1.203.20
तस्मै प्रदेया भगिनी सत्यमुक्तं मया वचः ॥ १.२०३.२० ॥
அவனுக்கே சகோதரி கொடுக்கப்பட வேண்டும்; இது நான் உண்மையாகச் சொன்ன வாக்கு.
1.203.21
ततः पश्चान्महातेजाः पाण्डवो रणदुर्जयः ।
स तद्धनुः परिक्रम्य प्रदक्षिणमथाकरोत् ॥ १.२०३.२१ ॥
பின்னர், மகா தேஜஸ்வியும் போரில் வெல்ல முடியாதவனுமான பாண்டவன் அந்த வில்லைச் சுற்றி வலமாக வலம் வந்தான்.
1.203.22
प्रणम्य शिरसा देवमीनं वरदं प्रभुम् ।
कृष्णं च मनसा कृत्वा जगृहे चार्जुनो धनुः ॥ १.२०३.२२ ॥
தலை வணங்கி, வரம் அளிக்கும் தேவனும் மீன்-கொடியோனுமான பிரபுவை வணங்கி, மனதில் கிருஷ்ணனை வைத்து அர்ஜுனன் அந்த வில்லைப் பற்றினான்.
1.203.23
यत्पार्थिवै रुक्मसुनीथवक्रै ।
राधेयदुर्योधनशल्यसाल्वैः।
तदा धनुर्वेदपरैर्नृसिंहैः ।
कृतं न सज्यं महतोऽपि यत्नात् ॥ १.२०३.२३ ॥
ருக்மி, சுனீதன், வக்ரன், ராதேயன் (கர்ணன்), துரியோதனன், சல்யன், சால்வன் போன்ற அரசர்களாலும், வில்வித்தையில் வல்ல நரசிம்மர்களாலும், பெரும் முயற்சி செய்தும் நாண் பூட்ட முடியவில்லை.
1.203.24
तदर्जुनो वीर्यवतां सदर्प-
स्तदैन्द्रिरिन्द्रावरजप्रभावः।
सज्यं च चक्रे निमिषान्तरेण ।
शरांश्च जग्राह दशार्दसङ्ख्यान् ॥ १.२०३.२४ ॥
அப்போது அர்ஜுனன், வீரர்களுக்கிடையே கர்வத்துடன், இந்திரனின் மகனும், இந்திரனின் தம்பியின் (விஷ்ணுவின்) வலிமை கொண்டவனுமாக, ஒரு கணத்தில் அதற்கு நாண் பூட்டி, ஐந்து அம்புகளையும் எடுத்தான்.
1.203.25
विव्याध लक्ष्यं निपपात तच्च ।
छिद्रेण भूमौ सहसातिविद्धम्।
ततोऽन्तरिक्षे च बभूव नादः ।
समाजमध्ये च महान्निनादः ॥ १.२०३.२५ ॥
அவன் இலக்கை அம்பால் துளைத்தான்; அது விழுந்தது. துளை வழியாக அது திடீரென்று நிலத்தில் வீழ்ந்தது, முழுவதும் துளைக்கப்பட்டது. பின்னர் வானில் ஒரு ஒலி எழுந்தது, சபையின் நடுவில் ஒரு பெரிய முழக்கம் எழுந்தது.
1.203.26
पुष्पाणि दिव्यानि ववर्ष देवः ।
पार्थस्य मूर्ध्नि द्विषतां निहन्तुः ॥ १.२०३.२६ ॥
தேவன் பார்த்தனின் தலையில், பகைவரைக் கொன்றவனின் மேல், தெய்வீக மலர்களைப் பொழிந்தான்.
1.203.27
चेलानि विव्यधुस्तत्र ब्राह्मणाश्च सहस्रशः ।
विलक्षितास्ततश्चक्रुर्हाहाकारांश्च सर्वशः।
न्यपतंश्चात्र नभसः समन्तात्पुष्पवृष्टयः ॥ १.२०३.२७ ॥
அங்கே ஆயிரக்கணக்கான பிராமணர்கள் தங்கள் ஆடைகளை அசைத்தார்கள். வியப்படைந்து அவர்கள் எல்லா பக்கங்களிலும் 'ஐயோ' என்று கூக்குரலிட்டார்கள். இங்கே வானிலிருந்து நாலாபுறமும் மலர் மழை பொழிந்தது.
1.203.28
शताङ्गानि च तूर्याणि वादकाः समवादयन् ।
सूतमागधसङ्घाश्चाप्यस्तुवंस्तत्र सुस्वराः ॥ १.२०३.२८ ॥
நூறு உறுப்புகள் கொண்ட இசைக்கருவிகளை இசைப்பவர்கள் ஒன்றாக வாசித்தார்கள்; சூதர்களும் மாகதர்களும் கூட்டமாக அங்கே இனிய குரலில் துதித்தார்கள்.
1.203.29
तं दृष्ट्वा द्रुपदः प्रीतो बभूव रिपुसूदनः ।
सह सैन्यैश्च पार्थस्य साहाय्यार्थमियेष सः ॥ १.२०३.२९ ॥
அவனைக் கண்டு பகைவரை அழிப்பவனான துருபதன் மகிழ்ந்தான். தன் படைகளுடன் பார்த்தனுக்கு உதவ விரும்பினான்.
1.203.30
तस्मिंस्तु शब्दे महति प्रवृद्धे ।
युधिष्ठिरो धर्मभृतां वरिष्ठः।
आवासमेवोपजगाम शीघ्रं ।
सार्धं यमाभ्यां पुरुषोत्तमाभ्याम् ॥ १.२०३.३० ॥
அந்த மாபெரும் ஒலி பெருகியபோது, அறம் தாங்கியவர்களில் சிறந்த யுதிட்டிரன் விரைவில் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான்; இரு புருஷோத்தமர்களான இரட்டையர்களுடன்.
1.203.31
विद्धं तु लक्ष्यं प्रसमीक्ष्य कृष्णा ।
पार्थं च शक्रप्रतिमं निरीक्ष्य।
स्वभ्यस्तरूपापि नवेव नित्यं ।
विनापि हासं हसतीव कन्या ॥ १.२०३.३१ ॥
இலக்கு துளைக்கப்பட்டதைக் கண்ட கிருஷ்ணை, இந்திரனுக்கு ஒப்பான பார்த்தனைப் பார்த்தாள். எப்போதும் புதியவள் போல, நன்கு பழகிய அழகுடைய அந்தக் கன்னி, சிரிப்பின்றியும் சிரிப்பவள் போல இருந்தாள்.
1.203.32
मदादृतेऽपि स्खलतीव भावै-
र्वाचा विना व्याहरतीव दृष्ट्या।
आदाय शुक्लं वरमाल्यदाम ।
जगाम कुन्तीसुतमुत्स्मयन्ती ॥ १.२०३.३२ ॥
போதையின்றியும், உணர்வுகளால் தடுமாறுபவள் போலும், சொல்லின்றியும், பார்வையால் பேசுபவள் போலும், வெண்மையான சிறந்த மாலையை எடுத்துக்கொண்டு, புன்னகைத்தபடி குந்தியின் மகனிடம் சென்றாள்.
1.203.33
गत्वा च पश्चात्प्रसमीक्ष्य कृष्णा ।
पार्थस्य वक्षस्यविशङ्कमाना।
क्षिप्त्वा स्रजं पार्थिववीरमध्ये ।
वराय वव्रे द्विजसङ्घमध्ये ॥ १.२०३.३३ ॥
சென்று, பின்னர் கிருஷ்ணை பார்த்தனின் மார்பைத் தயக்கமின்றிப் பார்த்தாள். அரச வீரர்களுக்கிடையே மாலையை வீசி, அந்தணர் கூட்டத்தின் நடுவில் வரனாகத் தேர்ந்தெடுத்தாள்.
1.203.34
शचीव देवेन्द्रमथाग्निदेवं ।
स्वाहेव लक्ष्मीश्च यथा मुकुन्दम्।
उषेव सूर्यं मदनं रतीव ।
महेश्वरं पर्वतराजपुत्री ॥ १.२०३.३४ ॥
சசி இந்திரனையும், அக்னி தேவனுக்கு ஸ்வாஹாவையும், லட்சுமி முகுந்தனையும், உஷை சூரியனையும், ரதி மதனனையும், மலையரசன் மகள் மகேசுவரனையும் (தேர்ந்தெடுப்பது போல்).
1.203.35
स तामुपादाय विजित्य रङ्गे ।
द्विजातिभिस्तैरभिपूज्यमानः।
रङ्गान्निरक्रामदचिन्त्यकर्मा ।
पत्न्या तया चाप्यनुगम्यमानः ॥ १.२०३.३५ ॥
அவன் அவளை அழைத்துக்கொண்டு, அரங்கில் வெற்றி பெற்று, அந்தணர்களால் போற்றப்பட்டவனாய், அரங்கை விட்டு வெளியேறினான், அளவிட முடியாத செயல்களைச் செய்தவன்; அவன் மனைவியும் அவனைப் பின்தொடர்ந்தாள்.