Mahābhārata · Adhyāya 1.205
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.205.1
अजिनानि विधुन्वन्तः करकाश्च द्विजर्षभाः ।
ऊचुस्ते भीर्न कर्तव्या वयं योत्स्यामहे परान् ॥ १.२०५.१ ॥
Ihre Hirschfelle schüttelnd und ihre Wasserkrüge haltend, sprachen jene Stiere unter den Zweimalgeborenen: »Furcht darf nicht sein; wir werden gegen die Feinde kämpfen.«
1.205.2
तानेवं वदतो विप्रानर्जुनः प्रहसन्निव ।
उवाच प्रेक्षका भूत्वा यूयं तिष्ठत पार्श्वतः ॥ १.२०५.२ ॥
Als er jene Brahmanen so sprechen sah, sagte Arjuna gleichsam lachend: »Stellt euch zur Seite und seid Zuschauer.«
1.205.3
अहमेनानजिह्माग्रैः शतशो विकिरञ्छरैः ।
वारयिष्यामि संक्रुद्धान्मन्त्रैराशीविषानिव ॥ १.२०५.३ ॥
Mit hunderten Pfeilen mit geraden Spitzen werde ich diese Erzürnten zerstreuen und abwehren, wie man giftige Schlangen durch Zauberformeln bannt.
1.205.4
इति तद्धनुरानम्य शुल्कावाप्तं महाबलः ।
भ्रात्रा भीमेन सहितस्तस्थौ गिरिरिवाचलः ॥ १.२०५.४ ॥
So sprechend, den als Preis gewonnenen Bogen spannend, stand der Mächtige mit seinem Bruder Bhīma da, unbeweglich wie ein Berg.
1.205.5
ततः कर्णमुखान्दृष्ट्वा क्षत्रियान्युद्धदुर्मदान् ।
संपेततुरभीतौ तौ गजौ प्रतिगजानिव ॥ १.२०५.५ ॥
Als sie die von Karṇa angeführten Kṣatriyas sahen, berauscht vom Kampfesstolz, stürzten sich die beiden furchtlos auf sie, wie Elefanten auf feindliche Elefanten losstürmen.
1.205.6
ऊचुश्च वाचः परुषास्ते राजानो युयुत्सवः ।
आहवे हि द्विजस्यापि वधो दृष्टो युयुत्सतः ॥ १.२०५.६ ॥
Und jene Könige, kampflustig, sprachen harte Worte: »Im Kampf hat man gesehen, dass sogar ein kämpfender Brahmane erschlagen wird.«
1.205.7
इत्येवमुक्त्वा राजानः सहसा दुद्रुवुर्द्विजान् ।
ततः कर्णो महातेजा जिष्णुं प्रति ययौ रणे ॥ १.२०५.७ ॥
So sprechend stürzten sich die Könige plötzlich auf die Brahmanen. Da zog Karṇa von großer Strahlkraft im Kampf gegen Jiṣṇu (Arjuna).
1.205.8
युद्धार्थी वासिताहेतोर्गजः प्रतिगजं यथा ।
भीमसेनं ययौ शल्यो मद्राणामीश्वरो बली ॥ १.२०५.८ ॥
Wie ein kampfbegieriger Elefant um einer brünstigen Elefantenkuh willen gegen einen anderen Elefanten vorrückt, so ging Śalya, der mächtige Herr der Madras, gegen Bhīmasena.
1.205.9
दुर्योधनादयः सर्वे ब्राह्मणैः सह संगताः ।
मृदुपूर्वमयत्नेन प्रत्ययुध्यंस्तदाऽऽहवे ॥ १.२०५.९ ॥
Duryodhana und alle anderen traten mit den Brahmanen in Kampf; zuerst sanft und ohne Mühe kämpften sie in jener Schlacht gegen sie.
1.205.10
ततोऽर्जुनः प्रत्यविध्यदापतन्तं शितैः शरैः ।
कर्णं वैकर्तनं श्रीमान्विकृष्य बलवद्धनुः ॥ १.२०५.१० ॥
Da schoss der glanzvolle Arjuna, seinen mächtigen Bogen spannend, scharfe Pfeile auf Karṇa, den Sohn des Vikartana, der auf ihn zustürmte.
1.205.11
तेषां शराणां वेगेन शितानां तिग्मतेजसाम् ।
विमुह्यमानो राधेयो यत्नात्तमनुधावति ॥ १.२०५.११ ॥
Verwirrt von der Wucht jener scharfen Pfeile von wildem Glanz, verfolgte Karṇa, der Sohn der Rādhā, ihn mühsam.
1.205.12
तावुभावप्यनिर्देश्यौ लाघवाज्जयतां वरौ ।
अयुध्येतां सुसंरब्धावन्योन्यविजिगीषिणौ ॥ १.२०५.१२ ॥
Diese beiden, die besten unter den Siegern, waren durch ihre Geschicklichkeit nicht zu unterscheiden; hochgradig erzürnt und einander zu besiegen begierig, kämpften sie.
1.205.13
कृते प्रतिकृतं पश्य पश्य बाहुबलं च मे ।
इति शूरार्थवचनैरभाषेतां परस्परम् ॥ १.२०५.१३ ॥
"Sieh die Vergeltung für die Tat, und sieh die Kraft meiner Arme." So sprachen sie, mit Worten, die Helden geziemen, zueinander.
1.205.14
ततोऽर्जुनस्य भुजयोर्वीर्यमप्रतिमं भुवि ।
ज्ञात्वा वैकर्तनः कर्णः संरब्धः समयोधयत् ॥ १.२०५.१४ ॥
Da erkannte Karṇa, der Sohn des Vikartana, die unvergleichliche Tapferkeit der Arme Arjunas auf Erden, wurde zornig und kämpfte gegen ihn.
1.205.15
अर्जुनेन प्रयुक्तांस्तान्बाणान्वेगवतस्तदा ।
प्रतिहत्य ननादोच्चैः सैन्यानि तदपूजयन् ॥ १.२०५.१५ ॥
Da wehrte er jene schnellen Pfeile ab, die Arjuna geschossen hatte, brüllte laut auf, und die Heere ehrten ihn dafür.
1.205.16
तुष्यामि ते विप्रमुख्य भुजवीयर्स्य संयुगे ।
अविषादस्य चैवास्य शस्त्रास्त्रविजयस्य च ॥ १.२०५.१६ ॥
O bester der Brahmanen, ich bin erfreut über deine Armeskraft im Kampf, über die Tapferkeit dieses Unerschrockenen und über seinen Sieg in Waffen und Geschossen.
1.205.17
किं त्वं साक्षाद्धनुर्वेदो रामो वा विप्रसत्तम ।
अथ साक्षाद्धरिहयः साक्षाद्वा विष्णुरच्युतः ॥ १.२०५.१७ ॥
O bester der Brahmanen, bist du leibhaftig die Bogenkunst oder Rāma? Oder bist du leibhaftig Indra mit den grünen Rossen oder der unvergängliche Viṣṇu?
1.205.18
आत्मप्रच्छादनार्थं वै बाहुवीर्यमुपाश्रितः ।
विप्ररूपं विधायेदं मन्ये मां प्रतियुध्यसे ॥ १.२०५.१८ ॥
Gewiss, um dich zu verbergen, hast du auf die Tapferkeit deiner Arme gesetzt und diese Gestalt eines Brahmanen angenommen; ich glaube, du kämpfst gegen mich.
1.205.19
न हि मामाहवे क्रुद्धमन्यः साक्षाच्छचीपतेः ।
पुमान्योधयितुं शक्तः पाण्डवाद्वा किरीटिनः ॥ १.२०५.१९ ॥
Kein anderer Mann außer Indra, dem Herrn der Śacī, kann mich im Kampf im Zorn direkt bekämpfen, noch einer der Pāṇḍava außer Arjuna, dem Diademträger.
1.205.20
दग्धा जतुगृहे सर्वे पाण्डवाः सार्जुनास्तदा ।
विनार्जुनं वा समरे मां निहन्तुमशक्नुवन् ॥ १.२०५.२० ॥
Damals verbrannten alle Pāṇḍava samt Arjuna im Lackhaus; ohne Arjuna hätten sie mich im Kampf nicht töten können.
1.205.21
तमेवंवादिनं तत्र फाल्गुनः प्रत्यभाषत ।
नास्मि कर्ण धनुर्वेदो नास्मि रामः प्रतापवान् ॥ १.२०५.२१ ॥
Ihm, der dort so sprach, antwortete Phālguna (Arjuna): »O Karṇa, ich bin kein Meister der Bogenkunde, und ich bin nicht der mächtige Rāma.«
1.205.22
ब्राह्मणोऽस्मि युधां श्रेष्ठः सर्वशस्त्रभृतां वरः ।
ब्राह्मे पौरन्दरे चास्त्रे निष्ठितोगुरुशासनात् ॥ १.२०५.२२ ॥
Ich bin ein Brahmane, der beste unter den Kriegern und der erste aller Waffenträger; durch die Unterweisung meines Lehrers bin ich in der Brahma-Waffe und in der Paurandara-(Indra-)Waffe vollendet.
1.205.23
स्थितोऽस्म्यद्य रणे जेतुं त्वां वै वीर स्थिरो भव ।
निर्जितोऽस्मीति वा ब्रूहि ततो व्रज यथासुखम् ॥ १.२०५.२३ ॥
Jetzt stehe ich im Kampf, um dich zu besiegen, o Held; halte stand. Oder sag: »Ich bin besiegt«, und geh dann, wie es dir beliebt.
1.205.24
एवमुक्त्वाऽथ कर्णस्य धनुश्चिच्छेद पाण्डवः ।
ततोऽन्यद्धनुरादाय संयोद्धुं सन्दधे शरम् ॥ १.२०५.२४ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, zerschnitt der Pāṇḍava Karṇas Bogen; dann nahm er einen anderen Bogen, legte einen Pfeil auf und rüstete sich zum Kampf.
1.205.25
दृष्ट्वा तच्चापि कौन्तेयश्छित्वा तद्धनुराशुगैः ।
तथा वैकर्तनं कर्णं बिभेद समरेऽर्जुनः ॥ १.२०५.२५ ॥
Als der Sohn Kuntīs dies sah, zerschnitt er jenen Bogen mit schnellen Pfeilen, und im Kampf durchbohrte Arjuna auch Karṇa, den Sohn Vikartanas.
1.205.26
ततः कर्णस्तु राधेयः छिन्नछन्वा महाबलः ।
शरैरतीव विद्धाङ्गः पलायनमथाकरोत् ॥ १.२०५.२६ ॥
Da floh Karṇa, der Sohn Rādhās, der Mächtige, dessen Bogen zerschnitten war und dessen Glieder von Pfeilen schwer durchbohrt waren.
1.205.27
पुनरायान्मुहूर्तेन गृहीत्वा सशरं धनुः ।
ववर्ष शरवर्षाणि पार्थं वैकर्तनस्तथा ॥ १.२०५.२७ ॥
Im Nu kehrte er zurück, ergriff den Bogen mit einem Pfeil, und auch der Sohn Vikartanas ließ einen Pfeilregen auf Pārtha niedergehen.
1.205.28
तानि वै शरजालानि कौन्तेयोऽभ्यहनच्छरैः ।
ज्ञात्वा सर्वाञ्शरान्घोरान्कर्णोऽदावद्द्रुतं बहिः ॥ १.२०५.२८ ॥
Der Sohn Kuntīs schlug jene Pfeilnetze mit seinen eigenen Pfeilen nieder; und Karṇa, alle furchtbaren Pfeile kennend, schoss sie schnell nach außen.
1.205.29
ब्राह्मं तेजस्तदाऽजय्यं मन्यमानो महारथः ।
अपरस्मिन्वनोद्देशे वीरौ शल्यवृकोदरौ ॥ १.२०५.२९ ॥
Da sah der große Wagenkämpfer, die Brahma-Kraft für unbesiegbar haltend, in einem anderen Waldstück die beiden Helden Śalya und Vṛkodara.
1.205.30
बलिनौ युद्धसंपन्नौ विद्यया च बलेन च ।
अन्योन्यमाह्वयन्तौ तु मत्ताविव महागजौ ॥ १.२०५.३० ॥
Die beiden, mächtig, im Kampf erfahren, mit Wissen und Kraft begabt, forderten einander heraus wie zwei rasende große Elefanten.
1.205.31
मुष्टिभिर्जानुभिश्चैव निघ्नन्तावितरेतरम् ।
प्रकर्षणाकर्षणयोरभ्याकर्षविकर्षणैः ॥ १.२०५.३१ ॥
Einander mit Fäusten und Knien schlagend, kämpften sie mit Zerren, Reißen und gewaltsamem Ziehen.
1.205.32
आचकर्षतुरन्योन्यं मुष्टिभिश्चापि जघ्नतुः ।
ततश्चटचटाशब्दः सुघोरो ह्यभवत्तयोः ॥ १.२०५.३२ ॥
Sie zerrten einander und schlugen auch mit den Fäusten; da erhob sich von den beiden ein furchtbares Knacken.
1.205.33
पाषाणसंपातनिभैः प्रहारैरभिजघ्नतुः ।
मुहूर्तं तौ तदाऽन्योन्यं समरे पर्यकर्षताम् ॥ १.२०५.३३ ॥
Mit Schlägen wie fallende Steine trafen sie einander; einen Augenblick lang zerrten sie sich im Kampf gegenseitig umher.
1.205.34
ततो भीमः समुत्क्षिप्य बाहुभ्यां शल्यमाहवे ।
अपातयत्कुरुश्रेष्ठो ब्राह्मणा जहसुस्तदा ॥ १.२०५.३४ ॥
Da hob Bhīma, der Beste der Kuru, Śalya mit beiden Armen empor und warf ihn im Kampf zu Boden; und die Brahmanen lachten.
1.205.35
तत्राश्चर्यं भीमसेनश्चकार पुरुषर्षभः ।
यच्छल्यं पातितं भूमौ नावधीद्बलिनं बली ॥ १.२०५.३५ ॥
Dort vollbrachte der Stier unter den Menschen, Bhīmasena, ein Wunder: Nachdem er den starken Śalya zu Boden geworfen hatte, schlug der Starke ihn nicht erneut nieder.
1.205.36
पातिते भीमसेनेन शल्ये कर्णे च शङ्किते ।
विस्मयः परमो जज्ञे सर्वेषां पश्यतां नृणाम् ॥ १.२०५.३६ ॥
Als Śalya von Bhīmasena zu Boden geworfen worden war und Karṇa beunruhigt wurde, erhob sich höchstes Erstaunen unter allen zuschauenden Menschen.
1.205.37
ततो राजसमूहस्य पश्यतो वृक्षमारुजत् ।
ततस्तु भीमं संज्ञाभिर्वारयामास धर्मराट् ॥ १.२०५.३७ ॥
Da riss er vor den Augen der versammelten Könige einen Baum aus. Da hielt der König des Dharma Bhīma durch Zeichen zurück.
1.205.38
आकारज्ञस्तथा भ्रातुः पाण्डवोऽपि न्यवर्तत ।
धर्मराजश्च कौरव्य दुर्योधनममर्षणम् ॥ १.२०५.३८ ॥
Da er das Zeichen seines Bruders verstand, kehrte auch der Pāṇḍava zurück. Und, o Kauravya, der König des Dharma stellte sich dem zornigen Duryodhana.
1.205.39
अयोधयत्सभामध्ये पश्यतां वै महीक्षिताम् ।
ततो दुर्योधनस्तं तु ह्यवज्ञाय युधिष्ठिरम् ॥ १.२०५.३९ ॥
Während die Könige zusahen, kämpfte er mitten in der Versammlung. Dann kämpfte Duryodhana, Yudhiṣṭhira verachtend, gegen ihn.
1.205.40
नायोधयत्तदा तेन बलवान्वै सुयोधनः ।
एतस्मिन्नन्तरेऽविध्यद्बाणेनानतपर्वणा ॥ १.२०५.४० ॥
Da konnte der mächtige Suyodhana nicht gegen ihn kämpfen. Inzwischen durchbohrte er ihn mit einem Pfeil mit gebogenem Knoten.
1.205.41
दुर्योधनममित्रघ्नं धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
ततो दुर्योधनः क्रुद्धो दण्डाहत इवोरगः ॥ १.२०५.४१ ॥
Der König des Dharma, Yudhiṣṭhira, durchbohrte Duryodhana, den Vernichter der Feinde. Da wurde Duryodhana zornig wie eine mit einem Stock geschlagene Schlange,
1.205.42
प्रत्ययुध्यत राजानं यत्नं परममास्थितः ।
छित्त्वा राजा धनुः सज्यं धार्तराष्ट्रस्य संयुगे ॥ १.२०५.४२ ॥
Er kämpfte mit höchster Anstrengung gegen den König zurück. Nachdem der König im Kampf den Bogen mit Sehne des Sohnes von Dhṛtarāṣṭra zerschlagen hatte,
1.205.43
अभ्यवर्षच्छरौघैस्तं स हित्वा प्राद्रवद्रणम् ।
दुःशासनस्तु संक्रुद्धः सहदेवेन पार्थिव ॥ १.२०५.४३ ॥
Sie überschütteten ihn mit einem Pfeilhagel, und er verließ den Kampf und floh. Doch Duḥśāsana, hoch erzürnt, o König, [stellte sich] Sahadeva entgegen.
1.205.44
युद्ध्वा च सुचिरं कालं सहदेवेन निर्जितः ।
उत्सृज्य च धनुः सङ्ख्ये जानुभ्यामवनीं गतः।
उत्थाय सोऽभिदुद्राव सोसिं जग्राह चर्म च ॥ १.२०५.४४ ॥
Nachdem er lange mit Sahadeva gekämpft hatte, wurde er besiegt. Er ließ den Bogen im Kampf fallen und sank auf die Knie zu Boden. Sich wieder erhebend, stürmte er mit einem Schwert vor und nahm auch einen Schild.
1.205.45
विकर्णचित्रसेनाभ्यां निगृहीतश्च कौरवः ।
मा युद्धमिति कौरव्य ब्राह्मणेनाबलेन वै ॥ १.२०५.४५ ॥
Vikarṇa und Citrasena ergriffen den Kaurava. O Nachfahre der Kurus, ein machtloser Brahmane sagte: »Kämpft nicht«, und so (hielt er ihn auf).
1.205.46
दुःसहो नकुलश्चोभौ युद्धं कर्तुं समुद्यतै ।
तौ दृष्ट्वा कौरवा युद्धं वाक्यमूचुर्महाबलौ ॥ १.२०५.४६ ॥
Duḥsaha und Nakula waren beide bereit zum Kampf. Als die mächtigen Kauravas sie sahen, sprachen sie diese Worte.
1.205.47
निवर्तन्तां भवन्तो वै कुतो विप्रेषु क्रूरता ।
दुर्बला ब्राह्मणाश्चेमे भवन्तो वै महाबलाः ॥ १.२०५.४७ ॥
»Kehrt alle um! Warum diese Grausamkeit gegen die Brahmanen? Diese Brahmanen sind schwach, und ihr seid sehr mächtig.«
1.205.48
द्वावत्र ब्राह्मणौ क्रूरौ वाय्विन्द्रसदृशौ बले ।
ये वा के वा नमस्तेभ्यो गच्छामः स्वपुरं वयम् ॥ १.२०५.४८ ॥
»Hier sind zwei Brahmanen, an Kraft Vāyu und Indra gleich. Wer auch immer sie sind, ihnen sei Ehrerbietung; wir kehren in unsere Stadt zurück.«
1.205.49
एवं संभाषमाणास्ते न्यवर्तन्ताथ कौरवाः ।
जहृषुर्ब्राह्मणास्तत्र समेतास्तत्र सङ्घशः ॥ १.२०५.४९ ॥
So sich unterhaltend kehrten die Kurus zurück, und die dort versammelten Brahmanen freuten sich, gruppenweise.
1.205.50
बहुशस्ते ततस्तत्र क्षत्रिया रणमूर्धनि ।
प्रेक्षमाणास्तथाऽतिष्ठन्ब्राह्मणांश्च समन्ततः ॥ १.२०५.५० ॥
Dann standen viele Kshatriyas an der Spitze des Schlachtfeldes und blickten rundherum auf die Brahmanen.
1.205.51
ब्राह्मणाश्च जयं प्राप्ताः कन्यामादाय निर्ययुः ।
विजिते भीमसेनेन शल्ये कर्णे च निर्जिते ॥ १.२०५.५१ ॥
Als Bhīmasena Śalya besiegt und Karṇa besiegt worden war, zogen die Brahmanen, nachdem sie den Sieg errungen hatten, mit der Jungfrau davon.
1.205.52
दुर्योधने चापयाते तथा दुःशासने रणात् ।
शङ्किताः सर्वराजानः परिवव्रुर्वृकोदरम् ॥ १.२०५.५२ ॥
Als Duryodhana und Duḥśāsana sich aus der Schlacht zurückgezogen hatten, umringten alle erschrockenen Könige Vṛkodara.
1.205.53
ऊचुश्च सहितास्तत्र साध्विमौ ब्राह्मणर्षभौ ।
विज्ञायेतां क्वजन्मानौ क्वनिवासौ तथैव च ॥ १.२०५.५३ ॥
Dort versammelt sprachen sie: »Diese beiden Stiere unter den Brahmanen sind vortrefflich. Aus welcher Geburt sind sie, und wo wohnen sie?«
1.205.54
को हि राधासुतं कर्णं शक्तो योधयितुं रणे ।
अन्यत्र रामाद्द्रोणाद्वा पाण्डवाद्वा किरीटिनः ॥ १.२०५.५४ ॥
Wer kann denn im Kampf gegen Karṇa, den Sohn der Rādhā, kämpfen, außer Rāma, Droṇa, den Pāṇḍava oder Kirīṭin?
1.205.55
कृष्णाद्वा देवकीपुत्रात्कृपाद्वापि शरद्वतः ।
को वा दुर्योधनं शक्तः प्रतियोथयितुं रणे ॥ १.२०५.५५ ॥
Wer außer Kṛṣṇa, dem Sohn der Devakī, oder Kṛpa, dem Sohn des Śaradvat, ist imstande, im Kampf gegen Duryodhana zu kämpfen?
1.205.56
तथैव मद्राधिपतिं शल्यं बलवतांवरम् ।
बलदेवादृते वीरात्पाण्डवाद्वा वृकोदरात् ॥ १.२०५.५६ ॥
Ebenso: Wer außer Balarāma oder dem Pāṇḍava-Helden Vṛkodara (Bhīma) könnte Śalya, den Herrn der Madras und den Besten der Starken, aufhalten?
1.205.57
वीराद्दुर्योधनाद्वाऽन्यः शक्तः पातयितुं रणे ।
क्रियतामवहारोऽस्माद्युद्धाद्ब्राह्मणसंवृतात् ॥ १.२०५.५७ ॥
Außer dem Helden Duryodhana, wer sonst vermag ihn im Kampf niederzuwerfen? Deshalb möge man sich aus diesem von Brahmanen umgebenen Kampf zurückziehen.
1.205.58
ब्राह्मणा हि सदा रक्ष्याः सापराधाऽपिनित्यदा ।
अथैनानुपलभ्येह पुनर्योत्स्याम हृष्टवत् ॥ १.२०५.५८ ॥
Brahmanen sind stets zu schützen, auch wenn sie schuldig sind, immer. Hier auf sie gestoßen, werden wir mit Freude wieder kämpfen.
1.205.59
तांस्तथावादिनः सर्वान्प्रसमीक्ष्य क्षितीश्वरान् ।
अथान्यान्पुरुषांश्चापि कृत्वा तत्कर्म संयुगे ॥ १.२०५.५९ ॥
Nachdem er alle jene Könige, die so sprachen, genau beobachtet hatte, und dann auch andere Männer jene Tat im Kampf hatte vollbringen lassen—
1.205.60
तत्कर्म भीमस्य समीक्ष्य कृष्णः ।
कुन्तीसुतौ तौ परिशङ्कमानः।
निवारयामास महीपतींस्ता-
न्धर्मेण लब्धेत्यनुनीय सर्वान् ॥ १.२०५.६० ॥
Als Kṛṣṇa Bhīmas Tat sah und um die beiden Söhne der Kuntī besorgt war, hielt er jene Könige zurück, indem er alle bat und sprach: »Es wurde durch Dharma gewonnen.«
1.205.61
एवं ते विनिवृत्तास्तु युद्धाद्युद्धविशारदाः ।
यथावासं ययुः सर्वे विस्मिता राजसत्तमाः ॥ १.२०५.६१ ॥
So kehrten alle, die im Kriege erfahren waren, vom Kampf zurück, und die staunenden besten der Könige zogen jeder zu seiner Wohnstätte.
1.205.62
वृत्तो ब्रह्मोत्तरो रङ्गः पाञ्चाली ब्राह्मणैर्वृता ।
इति ब्रुवन्तः प्रययुर्ये तत्रासन्समागताः ॥ १.२०५.६२ ॥
»Der Wettkampf ist unter der Führung der Brahmanen beendet; Pāñcālī wurde von den Brahmanen gewonnen« — so sprechend, zogen die dort Versammelten davon.
1.205.63
ब्राह्मणैस्तु प्रतिच्छन्नौ रौरवाजिनवासिभिः ।
कृच्छ्रेण जग्मतुस्तौ तु भीमसेनधनञ्जयौ ॥ १.२०५.६३ ॥
Unter den Brahmanen verborgen, in Felle des Ruru-Hirsches gekleidet, zogen Bhīmasena und Dhanañjaya mit Mühe davon.
1.205.64
विमुक्तौ जनसंबाधाच्छत्रुभिः परिविक्षतौ ।
कृष्णयानुगतौ तत्र नृवीरौ तौ विरेजतुः ॥ १.२०५.६४ ॥
Aus dem Gedränge befreit, von Feinden verwundet, von Kṛṣṇā begleitet, leuchteten die beiden Männerhelden dort.
1.205.65
पौर्णमास्यां घनैर्मुक्तौ चन्द्रसूर्याविवोदितौ ।
तेषां माता बहुविधं विनाशं पर्यचिन्तयत् ॥ १.२०५.६५ ॥
An dem Vollmondtag, von den Wolken befreit, waren sie wie aufgegangener Mond und Sonne; ihre Mutter bedachte auf vielerlei Weise ihren Untergang.
1.205.66
अनागच्छत्सु पुत्रेषु भैक्षकाले च लिङ्घिते ।
धार्तराष्ट्रैर्हताश्च स्युर्विज्ञाय कुरुपुङ्गवाः ॥ १.२०५.६६ ॥
Als ihre Söhne nicht zurückkehrten und die Zeit des Almosensammelns verstrichen war, wurde sie, in der Sorge, die Söhne Dhṛtarāṣṭras könnten die Stiere der Kurus erschlagen haben, unruhig.
1.205.67
मायान्वितैर्वा रक्षोभिः सुघोरैर्दृढवैरिभिः ।
विपरीतं मतं जातं व्यासस्यापि महात्मनः ॥ १.२०५.६७ ॥
Oder durch die mit Täuschung begabten Rākṣasas, überaus schrecklich und von beständiger Feindschaft, wurde sogar die Meinung des großherzigen Vyāsa ins Gegenteil verkehrt.
1.205.68
इत्येवं चिन्तयामासं सुतस्नेहावृता पृथा ।
ततः सुप्तजनप्राये दुर्दिने मेघसंप्लुते ॥ १.२०५.६८ ॥
So dachte Pṛthā, von Liebe zu ihren Söhnen umhüllt. Dann, an einem finsteren Tag, fast wie ein schlafendes Volk, von Wolken überzogen—
1.205.69
महत्यथापराह्णे तु घनैः सूर्य इवावृतः ।
ब्राह्मणैः प्राविशत्तत्र जिष्णुर्भार्गववेश्म तत् ॥ १.२०५.६९ ॥
Am großen Nachmittag, wie die von dichten Wolken verhüllte Sonne, trat Jiṣṇu (Arjuna) mit den Brāhmaṇas in jenes Haus des Bhārgava ein.