Mahābhārata · Adhyāya 1.208
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.208.1
ततस्तथोक्तः परिहृष्टरूपः ।
पित्रे शशंसाथ स राजपुत्रः।
धृष्टद्युम्नः सोमकानां प्रबर्हो ।
वृत्तं यथा येन हृता च कृष्णा ॥ १.२०८.१ ॥
Así interpelado, el hijo del rey, Dhṛṣṭadyumna, el más destacado de los Somakas, de rostro alegre, contó a su padre cómo y por quién había sido arrebatada Kṛṣṇā.
1.208.2
योऽसौ युवा व्यायतलोहिताक्षः ।
कृष्णाजिनी देवसमानरूपः।
यः कार्मुकाग्र्यं कृतवानधिज्यं ।
लक्षं च यः पातितवान्पृथिव्याम् ॥ १.२०८.२ ॥
Aquel joven de largos ojos rojizos, vestido con piel de antílope negro, de forma igual a la de un dios, que tensó el mejor arco e hizo caer el blanco a tierra.
1.208.3
असज्जमानश्च ततस्तरस्वी ।
वृतो द्विजाग्र्यैरभिपूज्यमानः।
चक्राम वज्रीव दितेः सुतेषु ।
सर्वैश्च देवैर्ऋषिभिश्च जुष्टः ॥ १.२०८.३ ॥
Entonces aquel joven, desapegado y veloz, rodeado y honrado por los más excelentes brahmanes, avanzó como Indra, portador del rayo, entre los hijos de Diti, atendido por todos los dioses y sabios.
1.208.4
कृष्मा प्रगृह्याजिनमन्वयात्तं ।
नागं यथा नागवधूः प्रहृष्टा।
श्यामो युवा वारणमत्तगामी ।
कृत्वा महत्कर्म सुदुष्करं तत् ॥ १.२०८.४ ॥
Kṛṣṇā, tomando la piel de antílope, lo siguió, como una elefanta complacida sigue al elefante macho. Aquel joven de tez oscura, con el paso de un elefante en celo, habiendo realizado aquella gran y muy difícil hazaña, siguió adelante.
1.208.5
यः सूतपुत्रेण चकार युद्धं ।
शङ्केऽर्जुनं तं त्रिदशेशवीर्यम्।
अमृष्यमाणेषु नराधिपेषु ।
क्रुद्धेषु वै तत्र समापतत्सु ॥ १.२०८.५ ॥
Quien combatió con el hijo del auriga — supongo que es Arjuna, cuyo valor iguala al señor de los dioses — cuando los reyes, incapaces de soportarlo, airados, se precipitaron juntos allí.
1.208.6
ततोऽपरः पार्थिवसङ्घमध्ये ।
प्रवृद्धमारुज्य महीप्ररोहम्।
प्राकालयत्तेन स पार्थिवौघान् ।
भीमोऽन्तकः प्राणभृतो यथैव ॥ १.२०८.६ ॥
Entonces otro, subiendo a un gran árbol que había crecido en medio de la multitud de reyes, con él apartó a las multitudes de reyes, como el terrible Antaka aparta a los seres vivos.
1.208.7
बाह्यां पुराद्भार्गवकर्मशालाम् ॥ १.२०८.७ ॥
Fuera de la ciudad, hacia el taller del Bhārgava (Paraśurāma).
1.208.8
तत्रोपविष्टार्चिरिवानलस्य ।
तेषां जनित्रीति मम प्रतर्कः।
तथाविधैरेव नरप्रवीरै-
रुपोपविष्टैस्त्रिबिरग्निकल्पैः ॥ १.२०८.८ ॥
Sentados allí como llamas de fuego —conjeturo que su madre está allí—, junto a tales héroes entre los hombres, con tres semejantes al fuego.
1.208.9
तस्यास्ततस्तावभिवाद्य पादा-
वुक्त्वा च कृष्णामभिवादयेति।
स्थितौ च तत्रैव निवेद्य कृष्णां ।
भिक्षाप्रचाराय गता नराग्र्याः ॥ १.२०८.९ ॥
Luego, habiendo reverenciado sus pies y dicho: «Saluda a Kṛṣṇā», los dos permanecieron allí mismo; y encomendando a Kṛṣṇā allí, los mejores de los hombres partieron a mendigar.
1.208.10
तेषां तु भैक्षं प्रतिगृह्य कृष्णा ।
दत्वा बलिं ब्राह्मणसाच्च कृत्वा।
तां चैव वृद्धां परिवेष्य तांश्च ।
नरप्रवीरान्स्वयमप्यभुङ्क्त ॥ १.२०८.१० ॥
Entonces Kṛṣṇā recibió su limosna, dio una ofrenda a los brahmanes, sirvió a aquella anciana, sirvió a aquellos héroes entre los hombres, y ella misma también comió.
1.208.11
सुप्तास्तु ते पार्थिव सर्व एव ।
कृष्णा च तेषां चरणोपधाने।
आसीत्पृथिव्यां शयनं च तेषां ।
दर्भाजिनाग्रास्तरणोपपन्नम् ॥ १.२०८.११ ॥
Oh rey, todos ellos se durmieron, y Kṛṣṇā sirvió de almohada para sus pies. Su lecho estaba en el suelo, extendido con hierba darbha y pieles de ciervo.
1.208.12
ते नर्दमाना इव कालमेघाः ।
कथा विचित्राः कथयांबभूवुः।
न वैश्यशूद्रौपयिकीः कथास्ता ।
न च द्विजानां कथयन्ति वीराः ॥ १.२०८.१२ ॥
Rugiendo como nubes oscuras de tormenta, comenzaron a contar historias maravillosas. Aquellas no eran historias propias de vaiśyas ni de śūdras, ni estos héroes narraban las historias de los dvijas.
1.208.13
निःसंशयं क्षत्रियपुंगवास्ते ।
यथा हि युद्धं कथयन्ति राजन्।
आशा हि नो व्यक्तमियं समृद्धा ।
मुक्तान्हि पार्थाञ्शृणुमोऽग्निदाहात् ॥ १.२०८.१३ ॥
Sin duda estos son los toros entre los kṣatriyas, pues hablan de la guerra, oh rey. Nuestra esperanza se cumple claramente, pues hemos oído que los hijos de Pṛthā escaparon del fuego.
1.208.14
यथा हि लक्ष्यं निहतं धनुश्च ।
सज्यं कृतं तेन तथा प्रसह्य।
यथा हि भाषन्ति परस्परं ते ।
छन्ना ध्रुवं ते प्रचरन्ति पार्थाः ॥ १.२०८.१४ ॥
Como si el blanco hubiera sido alcanzado y el arco hubiera sido tensado con fuerza por él, así hablan entre sí. Sin duda los hijos de Pṛthā andan ocultos.
1.208.15
ततः स राजा द्रुपदः प्रहृष्टः ।
पुरोहितं प्रेषायामास तेषाम्।
विद्याम युष्मानिति भाषमाणो ।
महात्मानः पाण्डुसुताः स्थ कच्चित् ॥ १.२०८.१५ ॥
Entonces el rey Drupada, lleno de alegría, les envió a su sacerdote, diciendo: «Queremos saber si ustedes son los magnánimos hijos de Pāṇḍu».
1.208.16
गृहीतवाक्यो नृपतेः पुरोधा ।
गत्वा प्रशंसामभिधाय तेषाम्।
वाक्यं समग्रं नृपतेर्यथाव-
दुवाच चानुक्रमविक्रमेण ॥ १.२०८.१६ ॥
Recibidas las palabras del rey, el sacerdote fue hacia ellos, los alabó y transmitió el mensaje completo del rey con exactitud, en orden y con brío.
1.208.17
विज्ञातुमिच्छत्यवनीश्वरो वः ।
पाञ्चालराजो वरदो वरार्हाः।
लक्ष्यस्य वेद्धारमिमं हि दृष्ट्वा ।
हर्षस्य नान्तं प्रतिपद्यते सः ॥ १.२०८.१७ ॥
El rey de los Pañcāla, dador de dones, desea conocer quiénes sois, dignos de un don; al ver a este acertador del blanco, su alegría no tiene límite.
1.208.18
आख्यात च ज्ञातिकुलानुपूर्वी ।
पदं शिरःसु द्विषतां कुरुध्वम्।
प्रह्लादयध्वं हृदयं ममेदं ।
पाञ्चालराजस्य च सानुगस्य ॥ १.२०८.१८ ॥
Narrad la sucesión de vuestra estirpe y linaje; poned el pie sobre las cabezas de los enemigos; alegrad mi corazón y el del rey de los Pañcāla con sus seguidores.
1.208.19
पाण्डुर्हि राजा द्रुपदस्य राज्ञः ।
प्रियः सखा चात्मसमो बभूव।
तस्यैष कामो दुहिता ममेयं ।
स्नुषा यदि स्यादिह कौरवस्य ॥ १.२०८.१९ ॥
El rey Pāṇḍu fue un querido amigo del rey Drupada, igual a él mismo; este es su deseo: que mi hija se convierta aquí en nuera del Kaurava.
1.208.20
अयं हि कामो द्रुपदस्य राज्ञो ।
हृदि स्थितो नित्यमनिन्दिताङ्गाः।
यदर्जुनो वै पृथुदीर्घबाहु-
र्धर्मेण विन्देत सुतां ममैताम् ॥ १.२०८.२० ॥
Oh vosotros de miembros sin tacha, este deseo ha morado siempre en el corazón del rey Drupada: que Arjuna, de brazos anchos y largos, obtenga legítimamente a mi hija.
1.208.21
कृतं हि तत्स्यात्सुकृतं ममेदं ।
यशश्च पुण्यं च हितं तदेतत्।
अथोक्तवाक्यं हि पुरोहितं स्थितं ।
ततो विनीतं समुदीक्ष्य राजा ॥ १.२०८.२१ ॥
Esta acción, realizada por mí, será buena; trae fama, mérito y beneficio. Entonces, viendo al sacerdote de pie tras hablar, el rey lo miró con humildad.
1.208.22
समीपतो भीममिदं शशास ।
प्रदीयतां पाद्यमर्ध्यं तथाऽस्मै।
मान्यः पुरोधा द्रुपदस्य राज्ञ-
स्तस्मै प्रयोज्याऽभ्यधिका हि पूजा ॥ १.२०८.२२ ॥
Instruyó a Bhīma, que estaba cerca: «Que se le den agua para los pies y la ofrenda de honor. Es el venerado sacerdote del rey Drupada; debe recibir una adoración mayor».
1.208.23
भीमस्ततस्तत्कृतवान्नरेन्द्र ।
तां चैव पूजां प्रतिगृह्य हर्षात्।
सुखोपविष्टं तु पुरोहितं तदा ।
युधिष्ठिरो ब्राह्मणमित्युवाच ॥ १.२०८.२३ ॥
Oh señor de los hombres, Bhīma entonces lo hizo. Recibiendo aquella adoración con alegría, el sacerdote se sentó cómodamente. Entonces Yudhiṣṭhira se dirigió al brahmán.
1.208.24
पाञ्चालराजेन सुता निसृष्टा ।
स्वधर्मदृष्टेन यथा न कामात्।
प्रदिष्टशुंल्का द्रुपदेन राज्ञा ।
सा तेन वीरेण तथाऽनुवृत्ता ॥ १.२०८.२४ ॥
El rey de los Pañcāla entregó a su hija, viéndolo como su deber y no por deseo. Por aquel héroe, que ganó la dote fijada por el rey Drupada, ella fue así obtenida.
1.208.25
न तत्र वर्णेषु कृता विवक्षा ।
न चापि शीले न कुले न गोत्रे।
कृतेन सज्येन हि कार्मुकेण ।
विद्धेन लक्ष्येण हि सा विसृष्टा ॥ १.२०८.२५ ॥
Allí no se hizo distinción entre las clases, ni de conducta, familia o linaje. Ella fue entregada a aquel solo que atravesó el blanco con un arco tensado.
1.208.26
सेयं तथाऽनेन महात्मनेह ।
कृष्णा जिता पार्थिवसङ्घमध्ये।
नैवं गते सौमकिरद्य राजा ।
सन्तापमर्हत्यसुखाय कर्तुम् ॥ १.२०८.२६ ॥
Aquí, en medio de la asamblea de reyes, este magnánimo ha ganado a Kṛṣṇā de esta manera. Aun así, el rey de los Somakas no merece hoy causarse aflicción ni infelicidad.
1.208.27
कामश्च योऽसौ द्रुपदस्य राज्ञः ।
स चापि संपत्स्यति पार्थिवस्य।
संप्राप्यरूपां हि नरेन्द्रकन्या-
मिमामहं ब्राह्मण साधु मन्ये ॥ १.२०८.२७ ॥
El deseo que tiene el rey Drupada también se cumplirá por medio de aquel rey. Oh brahmán, habiendo obtenido a esta hija de rey de hermosa forma, considero que es bueno.
1.208.28
न तद्धनुर्मन्दबलेन शक्यं ।
मौर्व्या समायोजयितुं तथाहि।
न चाकृतास्त्रेण न हीनजेन ।
लक्ष्यं तथा पातयितुं हि शक्यम् ॥ १.२०८.२८ ॥
Ese arco no puede ser armado con la cuerda por alguien de fuerza débil. Tampoco puede derribarse el blanco de esa manera por quien no esté versado en las armas o sea de nacimiento humilde.
1.208.29
तस्मान्न तापं दुहितुर्निमित्तं ।
पाञ्चालराजोऽर्हति कर्तुमद्य।
न चापि तत्पातनमन्यथेह ।
कर्तुं हि शक्यं भुवि मानवेन ॥ १.२०८.२९ ॥
Por tanto, el rey de los Pāñcālas no debe afligirse hoy por causa de su hija. Y en esta tierra ningún hombre puede derribar ese blanco de otra manera.
1.208.30
एवं ब्रुवत्येव युधिष्ठिरे तु ।
पाञ्चालराजस्य समीपतोऽन्यः।
तत्राजगामाशु नरो द्वितीयो ।
निवेदयिष्यन्निह सिद्धमन्नम् ॥ १.२०८.३० ॥
Mientras Yudhiṣṭhira hablaba así, otro hombre llegó rápidamente allí, junto al rey de los Pāñcālas, dispuesto a informar de que la comida estaba preparada aquí.