Mahābhārata · Adhyāya 1.208
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.208.1
ततस्तथोक्तः परिहृष्टरूपः ।
पित्रे शशंसाथ स राजपुत्रः।
धृष्टद्युम्नः सोमकानां प्रबर्हो ।
वृत्तं यथा येन हृता च कृष्णा ॥ १.२०८.१ ॥
So angesprochen, berichtete der Königssohn Dhṛṣṭadyumna, der Vornehmste der Somakas, mit freudigem Antlitz seinem Vater, wie und von wem Kṛṣṇā entführt worden war.
1.208.2
योऽसौ युवा व्यायतलोहिताक्षः ।
कृष्णाजिनी देवसमानरूपः।
यः कार्मुकाग्र्यं कृतवानधिज्यं ।
लक्षं च यः पातितवान्पृथिव्याम् ॥ १.२०८.२ ॥
Jener junge Mann mit langen, rötlichen Augen, in schwarzes Antilopenfell gekleidet, von gottgleicher Gestalt, der den vortrefflichsten Bogen spannte und das Ziel zu Boden warf.
1.208.3
असज्जमानश्च ततस्तरस्वी ।
वृतो द्विजाग्र्यैरभिपूज्यमानः।
चक्राम वज्रीव दितेः सुतेषु ।
सर्वैश्च देवैर्ऋषिभिश्च जुष्टः ॥ १.२०८.३ ॥
Da schritt jener unbekümmerte und schnelle junge Mann, von den vornehmsten Brahmanen umringt und geehrt, wie Indra, der Donnerkeilträger, unter den Söhnen der Diti einher, von allen Göttern und Weisen umsorgt.
1.208.4
कृष्मा प्रगृह्याजिनमन्वयात्तं ।
नागं यथा नागवधूः प्रहृष्टा।
श्यामो युवा वारणमत्तगामी ।
कृत्वा महत्कर्म सुदुष्करं तत् ॥ १.२०८.४ ॥
Kṛṣṇā, das Antilopenfell ergreifend, folgte ihm, wie eine erfreute Elefantenkuh dem Elefantenbullen folgt. Jener dunkle junge Mann, mit dem Gang eines brünstigen Elefanten, ging weiter, nachdem er jene große und sehr schwierige Tat vollbracht hatte.
1.208.5
यः सूतपुत्रेण चकार युद्धं ।
शङ्केऽर्जुनं तं त्रिदशेशवीर्यम्।
अमृष्यमाणेषु नराधिपेषु ।
क्रुद्धेषु वै तत्र समापतत्सु ॥ १.२०८.५ ॥
Der mit dem Sohn des Wagenlenkers kämpfte — ich vermute, dass es Arjuna ist, dessen Tapferkeit der des Herrn der Götter gleicht — als die Könige, es nicht ertragend, erzürnt dort zusammenstürmten.
1.208.6
ततोऽपरः पार्थिवसङ्घमध्ये ।
प्रवृद्धमारुज्य महीप्ररोहम्।
प्राकालयत्तेन स पार्थिवौघान् ।
भीमोऽन्तकः प्राणभृतो यथैव ॥ १.२०८.६ ॥
Dann kletterte ein anderer auf einen großen Baum, der inmitten der Schar der Könige gewachsen war, und trieb mit ihm die Scharen der Könige fort, wie der furchtbare Antaka die lebenden Wesen.
1.208.7
बाह्यां पुराद्भार्गवकर्मशालाम् ॥ १.२०८.७ ॥
Außerhalb der Stadt, zur Werkstatt des Bhārgava (Paraśurāma).
1.208.8
तत्रोपविष्टार्चिरिवानलस्य ।
तेषां जनित्रीति मम प्रतर्कः।
तथाविधैरेव नरप्रवीरै-
रुपोपविष्टैस्त्रिबिरग्निकल्पैः ॥ १.२०८.८ ॥
Dort sitzend wie Feuerflammen — ich vermute, ihre Mutter ist dort —, nahe bei solchen Helden unter den Menschen, mit dreien gleich dem Feuer.
1.208.9
तस्यास्ततस्तावभिवाद्य पादा-
वुक्त्वा च कृष्णामभिवादयेति।
स्थितौ च तत्रैव निवेद्य कृष्णां ।
भिक्षाप्रचाराय गता नराग्र्याः ॥ १.२०८.९ ॥
Dann, nachdem sie ihre Füße ehrerbietig gegrüßt und gesagt hatten: »Grüße Kṛṣṇā«, blieben die beiden dort stehen; und Kṛṣṇā dort anvertrauend, gingen die Besten der Männer betteln.
1.208.10
तेषां तु भैक्षं प्रतिगृह्य कृष्णा ।
दत्वा बलिं ब्राह्मणसाच्च कृत्वा।
तां चैव वृद्धां परिवेष्य तांश्च ।
नरप्रवीरान्स्वयमप्यभुङ्क्त ॥ १.२०८.१० ॥
Dann nahm Kṛṣṇā ihr Almosen entgegen, gab den Brahmanen ein Opfer, bediente jene Alte, bediente jene Helden unter den Menschen und aß selbst auch.
1.208.11
सुप्तास्तु ते पार्थिव सर्व एव ।
कृष्णा च तेषां चरणोपधाने।
आसीत्पृथिव्यां शयनं च तेषां ।
दर्भाजिनाग्रास्तरणोपपन्नम् ॥ १.२०८.११ ॥
O König, sie alle legten sich schlafen, und Kṛṣṇā diente als Kissen für ihre Füße. Ihr Lager war auf dem Boden, ausgebreitet mit Darbha-Gras und Hirschfellen.
1.208.12
ते नर्दमाना इव कालमेघाः ।
कथा विचित्राः कथयांबभूवुः।
न वैश्यशूद्रौपयिकीः कथास्ता ।
न च द्विजानां कथयन्ति वीराः ॥ १.२०८.१२ ॥
Wie dunkle Gewitterwolken donnernd, begannen sie wundersame Geschichten zu erzählen. Es waren keine Erzählungen für Vaiśyas und Śūdras, und diese Helden erzählten auch nicht die Geschichten der Zweimalgeborenen.
1.208.13
निःसंशयं क्षत्रियपुंगवास्ते ।
यथा हि युद्धं कथयन्ति राजन्।
आशा हि नो व्यक्तमियं समृद्धा ।
मुक्तान्हि पार्थाञ्शृणुमोऽग्निदाहात् ॥ १.२०८.१३ ॥
Ohne Zweifel sind dies Stiere unter den Kṣatriyas, denn sie sprechen vom Krieg, o König. Unsere Hoffnung erfüllt sich deutlich, denn wir hören, dass die Söhne Pṛthās dem Feuer entkommen sind.
1.208.14
यथा हि लक्ष्यं निहतं धनुश्च ।
सज्यं कृतं तेन तथा प्रसह्य।
यथा हि भाषन्ति परस्परं ते ।
छन्ना ध्रुवं ते प्रचरन्ति पार्थाः ॥ १.२०८.१४ ॥
Als wäre das Ziel getroffen und der Bogen von ihm kraftvoll gespannt worden, so sprechen sie miteinander. Gewiss bewegen sich die Söhne Pṛthās verborgen umher.
1.208.15
ततः स राजा द्रुपदः प्रहृष्टः ।
पुरोहितं प्रेषायामास तेषाम्।
विद्याम युष्मानिति भाषमाणो ।
महात्मानः पाण्डुसुताः स्थ कच्चित् ॥ १.२०८.१५ ॥
Da sandte König Drupada, überglücklich, seinen Hauspriester zu ihnen und sagte: »Wir wünschen zu wissen, ob ihr die großherzigen Söhne Pāṇḍus seid.«
1.208.16
गृहीतवाक्यो नृपतेः पुरोधा ।
गत्वा प्रशंसामभिधाय तेषाम्।
वाक्यं समग्रं नृपतेर्यथाव-
दुवाच चानुक्रमविक्रमेण ॥ १.२०८.१६ ॥
Nachdem der Priester die Worte des Königs empfangen hatte, ging er zu ihnen, sprach Lob aus und überbrachte die gesamte Botschaft des Königs genau, der Reihe nach und mit Nachdruck.
1.208.17
विज्ञातुमिच्छत्यवनीश्वरो वः ।
पाञ्चालराजो वरदो वरार्हाः।
लक्ष्यस्य वेद्धारमिमं हि दृष्ट्वा ।
हर्षस्य नान्तं प्रतिपद्यते सः ॥ १.२०८.१७ ॥
Der König der Pāñcālas, Spender von Gaben, möchte wissen, wer ihr seid, die ihr einer Gabe würdig seid; beim Anblick dieses Zielschützen kennt seine Freude keine Grenzen.
1.208.18
आख्यात च ज्ञातिकुलानुपूर्वी ।
पदं शिरःसु द्विषतां कुरुध्वम्।
प्रह्लादयध्वं हृदयं ममेदं ।
पाञ्चालराजस्य च सानुगस्य ॥ १.२०८.१८ ॥
Erzählt die Reihenfolge eurer Sippe und Abstammung; setzt den Fuß auf die Häupter der Feinde; erfreut mein Herz und das des Königs der Pāñcāla mit seinem Gefolge.
1.208.19
पाण्डुर्हि राजा द्रुपदस्य राज्ञः ।
प्रियः सखा चात्मसमो बभूव।
तस्यैष कामो दुहिता ममेयं ।
स्नुषा यदि स्यादिह कौरवस्य ॥ १.२०८.१९ ॥
König Pāṇḍu war ein lieber Freund des Königs Drupada und ihm ebenbürtig; das ist sein Wunsch: dass diese meine Tochter hier die Schwiegertochter des Kaurava werde.
1.208.20
अयं हि कामो द्रुपदस्य राज्ञो ।
हृदि स्थितो नित्यमनिन्दिताङ्गाः।
यदर्जुनो वै पृथुदीर्घबाहु-
र्धर्मेण विन्देत सुतां ममैताम् ॥ १.२०८.२० ॥
Ihr Makellosen, dieser Wunsch lebt stets im Herzen König Drupadas: dass Arjuna, der breit- und langarmige, meine Tochter rechtmäßig gewinne.
1.208.21
कृतं हि तत्स्यात्सुकृतं ममेदं ।
यशश्च पुण्यं च हितं तदेतत्।
अथोक्तवाक्यं हि पुरोहितं स्थितं ।
ततो विनीतं समुदीक्ष्य राजा ॥ १.२०८.२१ ॥
Diese Tat, von mir vollbracht, wird gut sein; sie bringt Ruhm, Verdienst und Nutzen. Als der Priester, nachdem er gesprochen hatte, dastand, blickte der König ihn demütig an.
1.208.22
समीपतो भीममिदं शशास ।
प्रदीयतां पाद्यमर्ध्यं तथाऽस्मै।
मान्यः पुरोधा द्रुपदस्य राज्ञ-
स्तस्मै प्रयोज्याऽभ्यधिका हि पूजा ॥ १.२०८.२२ ॥
Er wies Bhīma an, der in der Nähe stand: »Man gebe ihm Wasser für die Füße und die Ehrengabe. Er ist der verehrte Priester des Königs Drupada; ihm gebühre größere Verehrung.«
1.208.23
भीमस्ततस्तत्कृतवान्नरेन्द्र ।
तां चैव पूजां प्रतिगृह्य हर्षात्।
सुखोपविष्टं तु पुरोहितं तदा ।
युधिष्ठिरो ब्राह्मणमित्युवाच ॥ १.२०८.२३ ॥
O Herr der Menschen, Bhīma tat es dann. Die Verehrung mit Freude annehmend, setzte sich der Priester bequem. Da sprach Yudhiṣṭhira zu dem Brahmanen.
1.208.24
पाञ्चालराजेन सुता निसृष्टा ।
स्वधर्मदृष्टेन यथा न कामात्।
प्रदिष्टशुंल्का द्रुपदेन राज्ञा ।
सा तेन वीरेण तथाऽनुवृत्ता ॥ १.२०८.२४ ॥
Der König der Pañcālas gab seine Tochter, in ihr seine Pflicht sehend, nicht aus Begehren. Von jenem Helden, der den vom König Drupada festgesetzten Brautpreis gewann, wurde sie so erlangt.
1.208.25
न तत्र वर्णेषु कृता विवक्षा ।
न चापि शीले न कुले न गोत्रे।
कृतेन सज्येन हि कार्मुकेण ।
विद्धेन लक्ष्येण हि सा विसृष्टा ॥ १.२०८.२५ ॥
Dort wurde kein Unterschied gemacht zwischen den Ständen, weder nach Wandel, Familie noch Geschlecht. Sie wurde nur dem gegeben, der mit gespanntem Bogen das Ziel durchbohrte.
1.208.26
सेयं तथाऽनेन महात्मनेह ।
कृष्णा जिता पार्थिवसङ्घमध्ये।
नैवं गते सौमकिरद्य राजा ।
सन्तापमर्हत्यसुखाय कर्तुम् ॥ १.२०८.२६ ॥
Hier, inmitten der Versammlung der Könige, hat dieser Großherzige Kṛṣṇā auf diese Weise gewonnen. Doch so geschehen, verdient der König der Somakas heute nicht, sich Kummer und Unglück zu bereiten.
1.208.27
कामश्च योऽसौ द्रुपदस्य राज्ञः ।
स चापि संपत्स्यति पार्थिवस्य।
संप्राप्यरूपां हि नरेन्द्रकन्या-
मिमामहं ब्राह्मण साधु मन्ये ॥ १.२०८.२७ ॥
Der Wunsch, den König Drupada hegt, wird sich ebenfalls durch jenen König erfüllen. O Brahmane, da ich diese Königstochter von schöner Gestalt erlangt habe, halte ich es für gut.
1.208.28
न तद्धनुर्मन्दबलेन शक्यं ।
मौर्व्या समायोजयितुं तथाहि।
न चाकृतास्त्रेण न हीनजेन ।
लक्ष्यं तथा पातयितुं हि शक्यम् ॥ १.२०८.२८ ॥
Jener Bogen kann von einem Schwachen nicht mit der Sehne bespannt werden. Auch das Ziel kann nicht auf diese Weise von einem im Waffenhandwerk Unerfahrenen oder von niederer Geburt zu Fall gebracht werden.
1.208.29
तस्मान्न तापं दुहितुर्निमित्तं ।
पाञ्चालराजोऽर्हति कर्तुमद्य।
न चापि तत्पातनमन्यथेह ।
कर्तुं हि शक्यं भुवि मानवेन ॥ १.२०८.२९ ॥
Daher sollte der König der Pāñcālas heute nicht wegen seiner Tochter Kummer empfinden. Und auf dieser Erde vermag kein Mensch jenes Ziel auf andere Weise zu Fall zu bringen.
1.208.30
एवं ब्रुवत्येव युधिष्ठिरे तु ।
पाञ्चालराजस्य समीपतोऽन्यः।
तत्राजगामाशु नरो द्वितीयो ।
निवेदयिष्यन्निह सिद्धमन्नम् ॥ १.२०८.३० ॥
Während Yudhiṣṭhira so sprach, kam schnell ein anderer Mann dort herbei, nahe beim König der Pāñcālas, der melden wollte, dass hier das Essen bereitet sei.