مهابهاراتا · أدهيايا 1.212
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.212.1
मा भूद्राजंस्तव तापो मनस्थः ।
पञ्चानां भार्या दुहिता ममेति।
मातुरेषा प्रार्थिता स्यात्तदानीं ।
पञ्चानां भार्या दुहिता ममेति ॥ १.२१२.१ ॥
أيها الملك، لا يبقَ في قلبك حزنٌ بأن «زوجة الخمسة ابنتي». فقد طلبت الأم ذلك حينئذٍ: «زوجة الخمسة ابنتي».
1.212.2
याजोपयाजौ धर्मरतौ तपोभ्यां ।
तौ चक्रतुः पञ्चपतित्वमस्याः।
तत्पञ्चभिः पाण्डुसुतैरवाप्ता ।
भार्या कृष्णा मोदतां वै कुलं ते ॥ १.२१२.२ ॥
ياجا وأوبايّاجا، المبتهجان بالدارما، صنعا بتقشفهما لها حالة أن يكون لها خمسة أزواج. فنالها أبناء بانْدُو الخمسة واتخذوا كرشنا زوجة. ليفرح نسلك حقاً.
1.212.3
लोके नान्यो विद्यते त्वद्विशिष्टः ।
सर्वारीणामप्रधृष्योऽसि राजन्।
भूयस्त्विदं शृणु मे त्वं विशोको ।
यथाऽऽगतं पञ्चपत्नीत्वमस्याः ॥ १.२१२.३ ॥
ليس في العالم من هو أعلى منك؛ أيها الملك، أنت منيعٌ على جميع الأعداء. فاسمع منّي هذا أيضاً، لتكون بلا حزن، كيف جاءت لها حالُ الزوجات الخمس.
1.212.4
एषा नालायनी पूर्वं मौद्गल्यं स्थविरं पतिम् ।
आराधयामास तदा कुष्ठिनं तमनिन्दिता ॥ १.२१२.४ ॥
هذه النالايانيّة في القديم أرضت زوجها الشيخ مَوْدْغَلْيَ وخدمته، وكان أجذم؛ فخدمته تلك المرأة الطاهرة الخالية من اللوم حينئذٍ.
1.212.5
त्वगस्थिभूतं कटुकं लोलमीर्ष्युं सुकोपनम् ।
सुगन्धेतरगन्धाढ्यं वलीपलितमूर्धजम् ॥ १.२१२.५ ॥
لا يبقى منه إلا الجلد والعظم، لاذع اللسان، مضطرب القلب، حسود، سريع الغضب؛ مملوء بالرائحة الكريهة بدل العطر، ذو تجاعيد وشعر أشيب.
1.212.6
स्थविरं विकृताकारं शीर्यमाणनखत्वचम् ।
उच्छिष्टमुपभुञ्जाना पर्युपास्ते महामुनिम् ॥ १.२१२.६ ॥
كانت تخدم الحكيم العظيم، الشيخ المشوَّه الهيئة الذي تتساقط أظافره وجلده، وهي تأكل من بقاياه.
1.212.7
ततः कदाचिदङ्गुष्ठो भुञ्जानस्य व्यशीर्यत ।
अन्नादुद्धृत्य तच्चान्नमुपभुङ्क्तेऽविशङ्किता ॥ १.२१२.७ ॥
ثم في وقت ما، بينما كان يأكل، سقط إبهامه. فرفعه من الطعام وأكلت ذلك الطعام دون تردد.
1.212.8
तेन तस्याः प्रसन्नेन कामव्याहारिणा तदा ।
वरं वृणीष्वेत्यसकृदुक्ता वव्रे वरं तदा ॥ १.२१२.८ ॥
فقال لها وهو راضٍ عنها، القادر على الكلام كما يشاء، مرارًا: «اختاري نعمة». فاختارت نعمة.
1.212.9
नाहं वृद्धो न कटुको नेर्व्यावान्नैव कोपनः ।
न च दुर्गन्धवदनो न कृशो न च लोलुपः ॥ १.२१२.९ ॥
لستُ شيخًا، ولا قاسيًا، ولا حسودًا، ولا غضوبًا. ولا فمي كريه الرائحة، ولا أنا نحيل، ولا أنا طمّاع.
1.212.10
कथं त्वां रमयामीह कथं त्वां वासयाम्यहम् ।
वद कल्याणि भद्रं ते यथा त्वं मनसेच्छसि ॥ १.२१२.१० ॥
كيف أسرّكِ هنا، وكيف أُسكنكِ؟ قولي يا كريمة، لكِ الخير، كما تشتهي نفسكِ.
1.212.11
सा तमक्लिष्टकर्माणं वरदं सर्वकामदम् ।
भर्तारमनवद्याङ्गी प्रसन्नं प्रत्युवाच ह ॥ १.२१२.११ ॥
فأجابت زوجها الراضي، الذي لا يكلّ في أعماله، واهب النِّعَم، ومحقّق كل رغبة، وهي المعصومة الأعضاء.
1.212.12
पञ्चधा प्रविभक्तात्मा भगवांल्लोकविश्रुतः ।
रमय त्वमचिन्त्यात्मन्पुनश्चैकत्वमागतः ॥ १.२१२.१२ ॥
أيها الجليل الذي انقسمت ذاته خمسة أقسام وذاع صيته في العوالم، أيها الذي لا تُدرك ذاته، عد إلى الوحدة وأمتعني.
1.212.13
तां तथेत्यब्रवीद्धीमान्महर्षिर्वै महातपाः ।
स पञ्चधा तु भूत्वा तां रमयामास सर्वतः ॥ १.२१२.१३ ॥
فقال لها ذلك الحكيم العظيم التقشف: «ليكن كذلك». ثم اتخذ خمس صور، فأمتعها من كل جانب.
1.212.14
नालायनीं सुकेशान्तां मौद्गल्यश्चारुहासिनीम् ।
आश्रमेष्वधिकं चापि पूज्यमानो महर्षिभिः ॥ १.२१२.१४ ॥
مع ناليانيّ ذات الشعر الجميل والابتسامة العذبة، وكان مودغلياً مكرماً جداً من كبار الحكماء في الصوامع.
1.212.15
स चचार यथाकामं कामरूपवपुः पुनः ।
यदा ययौ दिवं चापि तत्र देवर्षिभिः सह ॥ १.२१२.१५ ॥
كان يتجول كما يشاء بجسد يتخذ الصور التي يريدها. ولما صعد إلى السماء ذهب إليها مع كهنة الآلهة الحكماء.
1.212.16
चचार सोऽमृताहारः सुरलोके चचार ह ।
पूज्यमानस्तथा शच्या शक्रस्य भवनेष्वपि ॥ १.२१२.१६ ॥
كان يتغذى بالأمرتا ويتجول في عالم الآلهة. وكانت شاشي تكرمه، وكان مكرماً أيضاً في قصور إندرا.
1.212.17
महेन्द्रसेनया सार्धं पर्यधावद्रिरंसया ।
सूर्यस्य च रथं दिव्यमारुह्य भगवान्प्रभुः ॥ १.२१२.१७ ॥
مع مهيندراسينا، راغباً في المتعة، ركض هنا وهناك؛ وصعد الرب الجليل إلى العربة الإلهية للشمس.
1.212.18
पर्युपेत्य पुनर्मेरु मेरौ वासमरोचयत् ।
आकाशगङ्गामाप्लुत्य तया सह तपोधनः ॥ १.२१२.१८ ॥
عاد إلى جبل ميرو مرة أخرى واختار أن يسكن فيه. وبعد أن غاص في غانغا السماء، بقي ذلك الزاهد الذي كان التقشف ثروته معها هناك.
1.212.19
रश्मिजालेषु चन्द्रस्य उवाच च यथाऽनिलः ।
गिरिरूपधरो योगी स महर्षिस्तदा पुनः ॥ १.२१२.१९ ॥
بين شبكات أشعة القمر، كالريح، تحرك ذلك اليوغي، الحكيم العظيم الذي اتخذ هيئة الجبل، مرة أخرى حينئذ.
1.212.20
तत्प्रभावेन सा तस्य मध्ये जज्ञे महानदी ।
यदा पुष्पाकुलः सालः संजज्ञे भगवानृषिः ॥ १.२१२.२० ॥
بقوته نشأ بينهما نهر عظيم، حين صار شجر السال المليء بالأزهار حكيماً مباركاً.
1.212.21
लतात्वमनुसंपेदे तमेवाभ्यनुवेष्टती ।
पुपोष च वपुर्यस्य तस्य तस्यानुगं पुनः ॥ १.२१२.२१ ॥
اتخذت هيئة اللبلاب، ولفّت نفسها حوله، فغذّت جسده، وتبعته مرة أخرى.
1.212.22
सा पुपोष समं भर्त्रा स्कन्धेनापि चचार ह ।
ततस्तस्य च तस्याश्च तुल्या प्रीतिरवर्धत ॥ १.२१२.२२ ॥
نمت معه على قدم المساواة، وتحركت حتى على كتفه. فازداد الحب بينهما بالتساوي.
1.212.23
तथा सा भगवांस्तस्याः प्रसादादृषिसत्तमः ।
विरराम च सा चैव दैवयोगेन भामिनी ॥ १.२१२.२३ ॥
وهكذا ذلك المبارك، أفضل الحكماء، بفضلها (ثبت في التقشف)؛ وتلك المرأة البهية، بمصادفة إلهية، توقفت هناك.
1.212.24
स च तां तपसा देवीं रमयामास योगतः ।
एकपत्नी तथा भूत्वा सदैवाग्रे यशस्विनी ॥ १.२१२.२४ ॥
أرضى تلك الإلهة بالتقشف وقوة اليوغا؛ فصارت زوجةً واحدة وفي المقدمة دائماً، ونالت الشهرة.
1.212.25
अरुन्धतीव सीतेव बभूवातिपतिव्रता ।
दमयन्त्याश्च मातुः स विशेषमधिकं ययौ ॥ १.२१२.२५ ॥
صارت شديدة الإخلاص لزوجها كأرُندهتي وسيتا؛ ونال هو تميزاً يفوق تميز أم دَمَيَنتي.
1.212.26
एतत्तथ्यं महाराज मा ते भूद्बुद्धिरन्यथा ।
सा वै नालायनी जज्ञे दैवयोगेन केनचित् ॥ १.२१२.२६ ॥
هذه هي الحقيقة أيها الملك العظيم، فلا يكن فهمك على خلافها. لقد وُلدت هي، النالايانية، بقوة من قوى القدر.
1.212.27
राजंस्तवात्मजा कृष्णा वेद्यां तेजस्विनी शुभा ।
तस्मिंस्तस्या मनः सक्तं न चचाल कदाचन ॥ १.२१२.२७ ॥
أيها الملك، ابنتك كريشنا، المتألقة المباركة على المذبح، ثبت قلبها عليه ولم يتزعزع أبداً.
1.212.28
तथा प्रणिहितो ह्यात्मा तस्यास्तस्मिन्द्विजोत्तमे ॥ १.२१२.२८ ॥
وهكذا كانت ذاتها كلها متعلقة بذلك الأفضل من البراهمة.