Mahābhārata · Adhyāya 1.212
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.212.1
मा भूद्राजंस्तव तापो मनस्थः ।
पञ्चानां भार्या दुहिता ममेति।
मातुरेषा प्रार्थिता स्यात्तदानीं ।
पञ्चानां भार्या दुहिता ममेति ॥ १.२१२.१ ॥
O König, möge in deinem Geist nicht der Kummer bleiben: »Die Gattin der Fünf ist meine Tochter.« Damals wurde dies von der Mutter erbeten: »Die Gattin der Fünf ist meine Tochter.«
1.212.2
याजोपयाजौ धर्मरतौ तपोभ्यां ।
तौ चक्रतुः पञ्चपतित्वमस्याः।
तत्पञ्चभिः पाण्डुसुतैरवाप्ता ।
भार्या कृष्णा मोदतां वै कुलं ते ॥ १.२१२.२ ॥
Yāja und Upayāja, am Dharma erfreut, bewirkten durch ihre Askese für sie den Zustand, fünf Gatten zu haben. Die fünf Söhne Pāṇḍus erlangten sie und nahmen Kṛṣṇā zur Gattin. Möge dein Geschlecht wahrhaftig frohlocken.
1.212.3
लोके नान्यो विद्यते त्वद्विशिष्टः ।
सर्वारीणामप्रधृष्योऽसि राजन्।
भूयस्त्विदं शृणु मे त्वं विशोको ।
यथाऽऽगतं पञ्चपत्नीत्वमस्याः ॥ १.२१२.३ ॥
In der Welt gibt es keinen, der dir überlegen ist; o König, du bist für alle Feinde unangreifbar. Höre dies nochmals von mir, damit du frei von Kummer seist: wie der Zustand von fünf Gattinnen für sie zustande kam.
1.212.4
एषा नालायनी पूर्वं मौद्गल्यं स्थविरं पतिम् ।
आराधयामास तदा कुष्ठिनं तमनिन्दिता ॥ १.२१२.४ ॥
Diese Nālāyanī gefiel einst und diente ihrem alten Gatten Maudgalya, der aussätzig war; die Tadellose pflegte ihn damals.
1.212.5
त्वगस्थिभूतं कटुकं लोलमीर्ष्युं सुकोपनम् ।
सुगन्धेतरगन्धाढ्यं वलीपलितमूर्धजम् ॥ १.२१२.५ ॥
Auf Haut und Knochen reduziert, bitterzüngig, unruhig, neidisch, schnell zornig; erfüllt von üblem Geruch statt Duft, mit Falten und grauen Haaren.
1.212.6
स्थविरं विकृताकारं शीर्यमाणनखत्वचम् ।
उच्छिष्टमुपभुञ्जाना पर्युपास्ते महामुनिम् ॥ १.२१२.६ ॥
Sie diente dem großen Weisen, alt und entstellt in der Gestalt, dessen Nägel und Haut abfielen, und aß dabei seine Reste.
1.212.7
ततः कदाचिदङ्गुष्ठो भुञ्जानस्य व्यशीर्यत ।
अन्नादुद्धृत्य तच्चान्नमुपभुङ्क्तेऽविशङ्किता ॥ १.२१२.७ ॥
Dann, als er einmal aß, fiel sein Daumen ab. Sie nahm ihn aus dem Essen und aß dieses Essen ohne Zögern.
1.212.8
तेन तस्याः प्रसन्नेन कामव्याहारिणा तदा ।
वरं वृणीष्वेत्यसकृदुक्ता वव्रे वरं तदा ॥ १.२१२.८ ॥
Da sprach er, mit ihr zufrieden und fähig, nach Belieben zu reden, immer wieder: »Wähle einen Segen.« Da wählte sie einen Segen.
1.212.9
नाहं वृद्धो न कटुको नेर्व्यावान्नैव कोपनः ।
न च दुर्गन्धवदनो न कृशो न च लोलुपः ॥ १.२१२.९ ॥
Ich bin nicht alt, nicht rau, nicht neidisch, nicht zornig. Mein Mund riecht nicht übel, ich bin nicht mager, und ich bin nicht gierig.
1.212.10
कथं त्वां रमयामीह कथं त्वां वासयाम्यहम् ।
वद कल्याणि भद्रं ते यथा त्वं मनसेच्छसि ॥ १.२१२.१० ॥
Wie kann ich dich hier erfreuen, wie dich hier wohnen lassen? Sag mir, o Glückliche, möge dir Gutes widerfahren, wie dein Herz es wünscht.
1.212.11
सा तमक्लिष्टकर्माणं वरदं सर्वकामदम् ।
भर्तारमनवद्याङ्गी प्रसन्नं प्रत्युवाच ह ॥ १.२१२.११ ॥
Sie, mit makellosen Gliedern, antwortete ihrem zufriedenen Gemahl, dessen Taten unermüdlich waren, dem Geber von Segen und Erfüller aller Wünsche.
1.212.12
पञ्चधा प्रविभक्तात्मा भगवांल्लोकविश्रुतः ।
रमय त्वमचिन्त्यात्मन्पुनश्चैकत्वमागतः ॥ १.२१२.१२ ॥
Erhabener, dessen Selbst fünffach geteilt und in den Welten berühmt ist, o Unbegreiflicher, werde wieder eins und erfreue mich.
1.212.13
तां तथेत्यब्रवीद्धीमान्महर्षिर्वै महातपाः ।
स पञ्चधा तु भूत्वा तां रमयामास सर्वतः ॥ १.२१२.१३ ॥
Der weise große Asket sprach zu ihr: »So sei es.« Fünf Gestalten annehmend, erfreute er sie von allen Seiten.
1.212.14
नालायनीं सुकेशान्तां मौद्गल्यश्चारुहासिनीम् ।
आश्रमेष्वधिकं चापि पूज्यमानो महर्षिभिः ॥ १.२१२.१४ ॥
Maudgalya, mit Nālāyanī von schönem Haar und lieblichem Lächeln, besonders geehrt von den großen Weisen in den Einsiedeleien.
1.212.15
स चचार यथाकामं कामरूपवपुः पुनः ।
यदा ययौ दिवं चापि तत्र देवर्षिभिः सह ॥ १.२१२.१५ ॥
Er zog umher, wie er wollte, mit einem Leib von wandelbarer Gestalt. Und als er zum Himmel ging, ging er dorthin zusammen mit den göttlichen Weisen.
1.212.16
चचार सोऽमृताहारः सुरलोके चचार ह ।
पूज्यमानस्तथा शच्या शक्रस्य भवनेष्वपि ॥ १.२१२.१६ ॥
Sich von Nektar nährend, zog er in der Welt der Götter umher. Er wurde von Śacī und auch in den Wohnsitzen Indras geehrt.
1.212.17
महेन्द्रसेनया सार्धं पर्यधावद्रिरंसया ।
सूर्यस्य च रथं दिव्यमारुह्य भगवान्प्रभुः ॥ १.२१२.१७ ॥
Mit Mahendrasenā lief er voller Verlangen nach Freude umher; und der erhabene Herr bestieg den göttlichen Wagen der Sonne.
1.212.18
पर्युपेत्य पुनर्मेरु मेरौ वासमरोचयत् ।
आकाशगङ्गामाप्लुत्य तया सह तपोधनः ॥ १.२१२.१८ ॥
Er kehrte wieder zum Meru zurück und wählte, auf dem Meru zu wohnen. Nachdem er in den himmlischen Ganges getaucht war, blieb der Asket, dessen Reichtum die Askese war, mit ihr dort.
1.212.19
रश्मिजालेषु चन्द्रस्य उवाच च यथाऽनिलः ।
गिरिरूपधरो योगी स महर्षिस्तदा पुनः ॥ १.२१२.१९ ॥
Zwischen den Netzen der Mondstrahlen, wie der Wind, bewegte sich jener Yogin, der große Weise in Gestalt eines Berges, damals wieder umher.
1.212.20
तत्प्रभावेन सा तस्य मध्ये जज्ञे महानदी ।
यदा पुष्पाकुलः सालः संजज्ञे भगवानृषिः ॥ १.२१२.२० ॥
Durch seine Kraft entstand zwischen ihnen ein großer Fluss, als der mit Blüten übersäte Sāla-Baum zum gesegneten Weisen wurde.
1.212.21
लतात्वमनुसंपेदे तमेवाभ्यनुवेष्टती ।
पुपोष च वपुर्यस्य तस्य तस्यानुगं पुनः ॥ १.२१२.२१ ॥
Den Zustand einer Ranke annehmend und sich um ihn windend, nährte sie seinen Körper und folgte ihm wieder.
1.212.22
सा पुपोष समं भर्त्रा स्कन्धेनापि चचार ह ।
ततस्तस्य च तस्याश्च तुल्या प्रीतिरवर्धत ॥ १.२१२.२२ ॥
Sie gedieh gemeinsam mit ihrem Gemahl und wanderte sogar auf seiner Schulter umher. Da wuchs die Zuneigung zwischen ihm und ihr gleichermaßen.
1.212.23
तथा सा भगवांस्तस्याः प्रसादादृषिसत्तमः ।
विरराम च सा चैव दैवयोगेन भामिनी ॥ १.२१२.२३ ॥
So blieb jener Gesegnete, der beste der Weisen, durch ihre Gnade (standhaft in der Askese); und jene strahlende Dame kam durch göttliche Fügung dort zur Ruhe.
1.212.24
स च तां तपसा देवीं रमयामास योगतः ।
एकपत्नी तथा भूत्वा सदैवाग्रे यशस्विनी ॥ १.२१२.२४ ॥
Durch Askese und yogische Kraft erfreute er jene Göttin; als einzige Gattin stets an erster Stelle, wurde sie berühmt.
1.212.25
अरुन्धतीव सीतेव बभूवातिपतिव्रता ।
दमयन्त्याश्च मातुः स विशेषमधिकं ययौ ॥ १.२१२.२५ ॥
Sie wurde äußerst treu ihrem Gatten, wie Arundhatī und Sītā; und er erlangte eine Auszeichnung, größer als die der Mutter Damayantīs.
1.212.26
एतत्तथ्यं महाराज मा ते भूद्बुद्धिरन्यथा ।
सा वै नालायनी जज्ञे दैवयोगेन केनचित् ॥ १.२१२.२६ ॥
Dies ist die Wahrheit, großer König; möge dein Verstand nicht anders urteilen. Sie, Nālāyanī, wurde durch eine Fügung des Schicksals geboren.
1.212.27
राजंस्तवात्मजा कृष्णा वेद्यां तेजस्विनी शुभा ।
तस्मिंस्तस्या मनः सक्तं न चचाल कदाचन ॥ १.२१२.२७ ॥
O König, deine Tochter Kṛṣṇā, strahlend und verheißungsvoll auf dem Altar, richtete ihren Geist auf ihn und wankte nie.
1.212.28
तथा प्रणिहितो ह्यात्मा तस्यास्तस्मिन्द्विजोत्तमे ॥ १.२१२.२८ ॥
So war ihr eigenes Selbst ganz auf jenen besten der Brahmanen gerichtet.