Mahābhārata · Adhyāya 1.212
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.212.1
मा भूद्राजंस्तव तापो मनस्थः ।
पञ्चानां भार्या दुहिता ममेति।
मातुरेषा प्रार्थिता स्यात्तदानीं ।
पञ्चानां भार्या दुहिता ममेति ॥ १.२१२.१ ॥
Oh rey, que no quede en tu mente la aflicción de que «la esposa de los cinco es mi hija». Entonces fue pedido por la madre: «la esposa de los cinco es mi hija».
1.212.2
याजोपयाजौ धर्मरतौ तपोभ्यां ।
तौ चक्रतुः पञ्चपतित्वमस्याः।
तत्पञ्चभिः पाण्डुसुतैरवाप्ता ।
भार्या कृष्णा मोदतां वै कुलं ते ॥ १.२१२.२ ॥
Yāja y Upayāja, deleitándose en el dharma, por medio de sus austeridades produjeron para ella el estado de tener cinco esposos. Los cinco hijos de Pāṇḍu la obtuvieron y tomaron a Kṛṣṇā como esposa. Que tu linaje verdaderamente se regocije.
1.212.3
लोके नान्यो विद्यते त्वद्विशिष्टः ।
सर्वारीणामप्रधृष्योऽसि राजन्।
भूयस्त्विदं शृणु मे त्वं विशोको ।
यथाऽऽगतं पञ्चपत्नीत्वमस्याः ॥ १.२१२.३ ॥
En el mundo no existe otro superior a ti; oh rey, eres invencible para todos los enemigos. Escucha de nuevo esto de mí, para que quedes libre de aflicción, cómo llegó a ella el estado de cinco esposas.
1.212.4
एषा नालायनी पूर्वं मौद्गल्यं स्थविरं पतिम् ।
आराधयामास तदा कुष्ठिनं तमनिन्दिता ॥ १.२१२.४ ॥
Esta Nālāyanī, en tiempos antiguos, complació y sirvió a su anciano esposo Maudgalya, que era leproso; la mujer sin culpa le atendía entonces.
1.212.5
त्वगस्थिभूतं कटुकं लोलमीर्ष्युं सुकोपनम् ।
सुगन्धेतरगन्धाढ्यं वलीपलितमूर्धजम् ॥ १.२१२.५ ॥
Reducido a piel y hueso, de lengua amarga, inquieto, envidioso, pronto a la ira; lleno de mal olor en lugar de fragancia, con arrugas y cabellos canos.
1.212.6
स्थविरं विकृताकारं शीर्यमाणनखत्वचम् ।
उच्छिष्टमुपभुञ्जाना पर्युपास्ते महामुनिम् ॥ १.२१२.६ ॥
Ella atendía al gran sabio, anciano y de forma deforme, cuyas uñas y piel se desprendían, comiendo lo que él dejaba.
1.212.7
ततः कदाचिदङ्गुष्ठो भुञ्जानस्य व्यशीर्यत ।
अन्नादुद्धृत्य तच्चान्नमुपभुङ्क्तेऽविशङ्किता ॥ १.२१२.७ ॥
Entonces, una vez, mientras él comía, se le cayó el pulgar. Sacándolo de la comida, ella comió aquel alimento sin vacilar.
1.212.8
तेन तस्याः प्रसन्नेन कामव्याहारिणा तदा ।
वरं वृणीष्वेत्यसकृदुक्ता वव्रे वरं तदा ॥ १.२१२.८ ॥
Entonces él, complacido con ella y capaz de hablar según su deseo, le dijo una y otra vez: "Elige un don". Entonces ella eligió un don.
1.212.9
नाहं वृद्धो न कटुको नेर्व्यावान्नैव कोपनः ।
न च दुर्गन्धवदनो न कृशो न च लोलुपः ॥ १.२१२.९ ॥
No soy viejo, ni áspero, ni envidioso, ni iracundo. Mi boca no huele mal, ni estoy delgado, ni soy codicioso.
1.212.10
कथं त्वां रमयामीह कथं त्वां वासयाम्यहम् ।
वद कल्याणि भद्रं ते यथा त्वं मनसेच्छसि ॥ १.२१२.१० ॥
¿Cómo podría deleitarte aquí, cómo podría hacer que habites aquí? Dime, oh auspiciosa, que te vaya bien, tal como desea tu mente.
1.212.11
सा तमक्लिष्टकर्माणं वरदं सर्वकामदम् ।
भर्तारमनवद्याङ्गी प्रसन्नं प्रत्युवाच ह ॥ १.२१२.११ ॥
Ella, de miembros sin tacha, respondió a su esposo, complacido, de obras incansables, dador de dones, cumplidor de todos los deseos.
1.212.12
पञ्चधा प्रविभक्तात्मा भगवांल्लोकविश्रुतः ।
रमय त्वमचिन्त्यात्मन्पुनश्चैकत्वमागतः ॥ १.२१२.१२ ॥
Oh venerable, de ser dividido en cinco y famoso en los mundos, oh de inconcebible naturaleza, vuelve a la unidad y deléitame.
1.212.13
तां तथेत्यब्रवीद्धीमान्महर्षिर्वै महातपाः ।
स पञ्चधा तु भूत्वा तां रमयामास सर्वतः ॥ १.२१२.१३ ॥
El sabio gran asceta le dijo: «Así sea». Tomando cinco formas, la deleitó por todos lados.
1.212.14
नालायनीं सुकेशान्तां मौद्गल्यश्चारुहासिनीम् ।
आश्रमेष्वधिकं चापि पूज्यमानो महर्षिभिः ॥ १.२१२.१४ ॥
Maudgalya, con Nālāyanī de hermosos cabellos y dulce sonrisa, altamente honrado por los grandes sabios en los ermitaños.
1.212.15
स चचार यथाकामं कामरूपवपुः पुनः ।
यदा ययौ दिवं चापि तत्र देवर्षिभिः सह ॥ १.२१२.१५ ॥
Se movía como quería, con un cuerpo de forma cambiante. Y cuando subió al cielo, fue allí junto con los sabios divinos.
1.212.16
चचार सोऽमृताहारः सुरलोके चचार ह ।
पूज्यमानस्तथा शच्या शक्रस्य भवनेष्वपि ॥ १.२१२.१६ ॥
Alimentándose de néctar, se movía por el mundo de los dioses. Era honrado por Śacī y también en las moradas de Indra.
1.212.17
महेन्द्रसेनया सार्धं पर्यधावद्रिरंसया ।
सूर्यस्य च रथं दिव्यमारुह्य भगवान्प्रभुः ॥ १.२१२.१७ ॥
Con Mahendrasenā, deseando el deleite, corrió de aquí para allá; y el venerable señor subió al carro divino del Sol.
1.212.18
पर्युपेत्य पुनर्मेरु मेरौ वासमरोचयत् ।
आकाशगङ्गामाप्लुत्य तया सह तपोधनः ॥ १.२१२.१८ ॥
Habiendo vuelto de nuevo al Meru, decidió morar en el Meru. Sumergiéndose en el Ganges celeste, el asceta, cuya riqueza era la austeridad, permaneció allí con ella.
1.212.19
रश्मिजालेषु चन्द्रस्य उवाच च यथाऽनिलः ।
गिरिरूपधरो योगी स महर्षिस्तदा पुनः ॥ १.२१२.१९ ॥
Entre las redes de los rayos de la luna, como el viento, aquel yogui, el gran sabio que había tomado forma de montaña, entonces volvió a moverse.
1.212.20
तत्प्रभावेन सा तस्य मध्ये जज्ञे महानदी ।
यदा पुष्पाकुलः सालः संजज्ञे भगवानृषिः ॥ १.२१२.२० ॥
Por su poder surgió en medio de ellos un gran río, cuando el árbol sāla, lleno de flores, se convirtió en el bendito sabio.
1.212.21
लतात्वमनुसंपेदे तमेवाभ्यनुवेष्टती ।
पुपोष च वपुर्यस्य तस्य तस्यानुगं पुनः ॥ १.२१२.२१ ॥
Tomando el estado de una enredadera, enroscándose en él, nutrió su cuerpo y de nuevo lo siguió.
1.212.22
सा पुपोष समं भर्त्रा स्कन्धेनापि चचार ह ।
ततस्तस्य च तस्याश्च तुल्या प्रीतिरवर्धत ॥ १.२१२.२२ ॥
Ella creció en igualdad con su esposo, y también se movió sobre su hombro. Entonces el afecto entre él y ella aumentó por igual.
1.212.23
तथा सा भगवांस्तस्याः प्रसादादृषिसत्तमः ।
विरराम च सा चैव दैवयोगेन भामिनी ॥ १.२१२.२३ ॥
Así aquel bendito, el mejor de los sabios, por su gracia (permaneció firme en la austeridad); y aquella radiante dama, por coincidencia divina, cesó allí.
1.212.24
स च तां तपसा देवीं रमयामास योगतः ।
एकपत्नी तथा भूत्वा सदैवाग्रे यशस्विनी ॥ १.२१२.२४ ॥
Mediante la austeridad y el poder del yoga complació a aquella diosa; siendo esposa única, siempre al frente, llegó a ser célebre.
1.212.25
अरुन्धतीव सीतेव बभूवातिपतिव्रता ।
दमयन्त्याश्च मातुः स विशेषमधिकं ययौ ॥ १.२१२.२५ ॥
Llegó a ser suma devota de su esposo, como Arundhatī y Sītā; y él alcanzó una distinción mayor que la de la madre de Damayantī.
1.212.26
एतत्तथ्यं महाराज मा ते भूद्बुद्धिरन्यथा ।
सा वै नालायनी जज्ञे दैवयोगेन केनचित् ॥ १.२१२.२६ ॥
Esta es la verdad, gran rey; que tu entendimiento no sea de otro modo. Ella, Nālāyanī, nació por algún poder del destino.
1.212.27
राजंस्तवात्मजा कृष्णा वेद्यां तेजस्विनी शुभा ।
तस्मिंस्तस्या मनः सक्तं न चचाल कदाचन ॥ १.२१२.२७ ॥
Oh rey, tu hija Kṛṣṇā, radiante y auspiciosa sobre el altar, tenía su mente fija en él y nunca vaciló.
1.212.28
तथा प्रणिहितो ह्यात्मा तस्यास्तस्मिन्द्विजोत्तमे ॥ १.२१२.२८ ॥
Así, su propio ser estaba plenamente fijo en aquel mejor de los brahmanes.