மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.212
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.212.1
मा भूद्राजंस्तव तापो मनस्थः ।
पञ्चानां भार्या दुहिता ममेति।
मातुरेषा प्रार्थिता स्यात्तदानीं ।
पञ्चानां भार्या दुहिता ममेति ॥ १.२१२.१ ॥
அரசே, 'ஐவரின் மனைவி என் மகள்' என்ற துயர் உன் மனதில் இருக்க வேண்டாம். அப்போது தாயால் இது வேண்டப்பட்டதாகும்: 'ஐவரின் மனைவி என் மகள்' என்று.
1.212.2
याजोपयाजौ धर्मरतौ तपोभ्यां ।
तौ चक्रतुः पञ्चपतित्वमस्याः।
तत्पञ्चभिः पाण्डुसुतैरवाप्ता ।
भार्या कृष्णा मोदतां वै कुलं ते ॥ १.२१२.२ ॥
தர்மத்தில் மகிழ்ந்த யாஜனும் உபயாஜனும் தங்கள் தவத்தால் இவளுக்கு ஐந்து கணவர்கள் என்ற நிலையை உண்டாக்கினர். அதனை பாண்டுவின் ஐந்து மகன்கள் பெற்று கிருஷ்ணையை மனைவியாக அடைந்தனர். உம் குலம் உண்மையில் மகிழட்டும்.
1.212.3
लोके नान्यो विद्यते त्वद्विशिष्टः ।
सर्वारीणामप्रधृष्योऽसि राजन्।
भूयस्त्विदं शृणु मे त्वं विशोको ।
यथाऽऽगतं पञ्चपत्नीत्वमस्याः ॥ १.२१२.३ ॥
உலகில் உன்னைவிட உயர்ந்தவர் வேறு எவரும் இல்லை. அரசே, நீ எல்லா எதிரிகளுக்கும் வெல்ல முடியாதவன். மேலும் இதைக் கேள்: துயரற்றவனாக இருக்க, இவளுக்கு ஐந்து மனைவிகள் என்ற நிலை எவ்வாறு வந்தது என்று.
1.212.4
एषा नालायनी पूर्वं मौद्गल्यं स्थविरं पतिम् ।
आराधयामास तदा कुष्ठिनं तमनिन्दिता ॥ १.२१२.४ ॥
இந்த நாலாயனி முன்பு முதிய மௌத்கல்யனை கணவனாகக் கொண்டு, அவனை மகிழ்வித்து வழிபட்டாள்; அவன் குஷ்டரோகி. அப்போது அந்த குற்றமற்றவள் அவனுக்கு சேவை செய்தாள்.
1.212.5
त्वगस्थिभूतं कटुकं लोलमीर्ष्युं सुकोपनम् ।
सुगन्धेतरगन्धाढ्यं वलीपलितमूर्धजम् ॥ १.२१२.५ ॥
தோலும் எலும்பும் மட்டுமாகிய, கடுஞ்சொல் உடையவன், அலைபாயும், பொறாமை கொண்டவன், விரைவில் சினம் கொள்பவன்; நறுமணத்திற்கு பதிலாக துர்நாற்றம் நிறைந்தவன், சுருக்கங்களும் நரைமுடியும் கொண்டவன்.
1.212.6
स्थविरं विकृताकारं शीर्यमाणनखत्वचम् ।
उच्छिष्टमुपभुञ्जाना पर्युपास्ते महामुनिम् ॥ १.२१२.६ ॥
முதியவரும், உருக்குலைந்த தோற்றமுடையவரும், நகங்களும் தோலும் உதிர்ந்துகொண்டிருந்தவருமான அந்த மகாமுனிவரை, எச்சில் உணவை உண்டுகொண்டே அவள் பணிவிடை செய்தாள்.
1.212.7
ततः कदाचिदङ्गुष्ठो भुञ्जानस्य व्यशीर्यत ।
अन्नादुद्धृत्य तच्चान्नमुपभुङ्क्तेऽविशङ्किता ॥ १.२१२.७ ॥
பின்பு ஒரு சமயம் உண்டுகொண்டிருந்தவரின் கட்டைவிரல் உதிர்ந்தது. அதை உணவிலிருந்து எடுத்துவிட்டு, எவ்வித சந்தேகமும் இன்றி அவள் அந்த உணவை உண்டாள்.
1.212.8
तेन तस्याः प्रसन्नेन कामव्याहारिणा तदा ।
वरं वृणीष्वेत्यसकृदुक्ता वव्रे वरं तदा ॥ १.२१२.८ ॥
அப்போது அவளிடம் மகிழ்ந்த, விருப்பப்படி பேசக்கூடியவன், 'வரம் கேள்' என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறினான். அப்போது அவள் ஒரு வரம் கேட்டாள்.
1.212.9
नाहं वृद्धो न कटुको नेर्व्यावान्नैव कोपनः ।
न च दुर्गन्धवदनो न कृशो न च लोलुपः ॥ १.२१२.९ ॥
நான் முதியவன் அல்ல, கடுமையானவன் அல்ல, பொறாமையுடையவன் அல்ல, கோபக்காரனும் அல்ல. என் வாய் துர்நாற்றம் வீசுவதில்லை, நான் மெலிந்தவனும் அல்ல, பேராசைக்காரனும் அல்ல.
1.212.10
कथं त्वां रमयामीह कथं त्वां वासयाम्यहम् ।
वद कल्याणि भद्रं ते यथा त्वं मनसेच्छसि ॥ १.२१२.१० ॥
நான் உன்னை இங்கே எவ்வாறு மகிழ்விப்பேன், எவ்வாறு உன்னை வாழவைப்பேன்? ஓ கல்யாணீ, உன் நலம் உண்டாகட்டும், உன் மனம் விரும்புவதைச் சொல்.
1.212.11
सा तमक्लिष्टकर्माणं वरदं सर्वकामदम् ।
भर्तारमनवद्याङ्गी प्रसन्नं प्रत्युवाच ह ॥ १.२१२.११ ॥
குறையற்ற அங்கங்களையுடைய அவள், அந்த அயராத செயல் செய்பவனும், வரம் அளிப்பவனும், எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுபவனுமான, மகிழ்ந்த கணவனுக்கு பதில் கூறினாள்.
1.212.12
पञ्चधा प्रविभक्तात्मा भगवांल्लोकविश्रुतः ।
रमय त्वमचिन्त्यात्मन्पुनश्चैकत्वमागतः ॥ १.२१२.१२ ॥
ஐந்து வடிவங்களாகப் பிரிந்த ஆத்மாவை உடையவரே, உலகெங்கும் புகழ்பெற்ற பகவானே, அசிந்திய ஆத்மாவை உடையவரே, மீண்டும் ஒன்றாகி என்னை மகிழ்விப்பீராக.
1.212.13
तां तथेत्यब्रवीद्धीमान्महर्षिर्वै महातपाः ।
स पञ्चधा तु भूत्वा तां रमयामास सर्वतः ॥ १.२१२.१३ ॥
ஞானியும் பெரும் தவம் செய்தவருமான அந்த மகரிஷி, 'அவ்வாறே ஆகட்டும்' என்று அவளிடம் கூறினார். பின்னர் ஐந்து வடிவங்கொண்டு எல்லாப் பக்கங்களிலும் அவளை மகிழ்வித்தார்.
1.212.14
नालायनीं सुकेशान्तां मौद्गल्यश्चारुहासिनीम् ।
आश्रमेष्वधिकं चापि पूज्यमानो महर्षिभिः ॥ १.२१२.१४ ॥
அழகிய கூந்தலும் இனிய புன்னகையும் கொண்ட நாலாயனியுடன் மௌத்கல்யர், ஆசிரமங்களில் மகரிஷிகளால் மிகவும் பூஜிக்கப்பட்டவராக.
1.212.15
स चचार यथाकामं कामरूपवपुः पुनः ।
यदा ययौ दिवं चापि तत्र देवर्षिभिः सह ॥ १.२१२.१५ ॥
அவர் விரும்பியபடி சஞ்சரித்தார், விருப்பம்போல் உருவம் கொள்ளும் உடலுடன். பின்னர் அவர் சொர்க்கத்திற்குச் சென்றபோது அங்கு தேவரிஷிகளுடன் சென்றார்.
1.212.16
चचार सोऽमृताहारः सुरलोके चचार ह ।
पूज्यमानस्तथा शच्या शक्रस्य भवनेष्वपि ॥ १.२१२.१६ ॥
அமிர்தத்தை உணவாகக் கொண்ட அவர் தேவலோகத்தில் சஞ்சரித்தார். சசியாலும், இந்திரனின் மாளிகைகளிலும் கூட அவர் பூஜிக்கப்பட்டார்.
1.212.17
महेन्द्रसेनया सार्धं पर्यधावद्रिरंसया ।
सूर्यस्य च रथं दिव्यमारुह्य भगवान्प्रभुः ॥ १.२१२.१७ ॥
மஹேந்திரசேனையுடன் இன்புற விரும்பி அவர் ஓடித் திரிந்தார். சூரியனின் தெய்வீகத் தேரில் ஏறிய பகவான் பிரபு அவ்வாறு செய்தார்.
1.212.18
पर्युपेत्य पुनर्मेरु मेरौ वासमरोचयत् ।
आकाशगङ्गामाप्लुत्य तया सह तपोधनः ॥ १.२१२.१८ ॥
அவர் மீண்டும் மேருவை அடைந்து மேருவில் வாழ விரும்பினார். ஆகாசகங்கையில் மூழ்கி, தவமே செல்வமான அவர் அவளுடன் இருந்தார்.
1.212.19
रश्मिजालेषु चन्द्रस्य उवाच च यथाऽनिलः ।
गिरिरूपधरो योगी स महर्षिस्तदा पुनः ॥ १.२१२.१९ ॥
சந்திரனின் கதிர்க்கூட்டங்களினூடே காற்று போல, மலையுருவு தாங்கிய அந்த யோகியான மகரிஷி அப்போது மீண்டும் சென்றார்.
1.212.20
तत्प्रभावेन सा तस्य मध्ये जज्ञे महानदी ।
यदा पुष्पाकुलः सालः संजज्ञे भगवानृषिः ॥ १.२१२.२० ॥
அவருடைய ஆற்றலால் அவர்களின் நடுவே ஒரு பெரிய நதி தோன்றியது; பூக்கள் நிறைந்த சால மரம் பகவான் முனிவரானபோது.
1.212.21
लतात्वमनुसंपेदे तमेवाभ्यनुवेष्टती ।
पुपोष च वपुर्यस्य तस्य तस्यानुगं पुनः ॥ १.२१२.२१ ॥
ஒரு கொடியின் நிலையை அடைந்து அவரையே சுற்றிப் படர்ந்தவளாய், அவருடைய உடலை வளர்த்தாள்; மீண்டும் அவருக்குப் பின் தொடர்ந்தாள்.
1.212.22
सा पुपोष समं भर्त्रा स्कन्धेनापि चचार ह ।
ततस्तस्य च तस्याश्च तुल्या प्रीतिरवर्धत ॥ १.२१२.२२ ॥
அவள் கணவனுடன் சமமாக வளர்ந்து, தோளின்மேலும் படர்ந்து சென்றாள். பிறகு அவருக்கும் அவளுக்கும் சமமான அன்பு பெருகியது.
1.212.23
तथा सा भगवांस्तस्याः प्रसादादृषिसत्तमः ।
विरराम च सा चैव दैवयोगेन भामिनी ॥ १.२१२.२३ ॥
அவ்வாறு அந்த பகவான், முனிவர்களில் சிறந்தவர், அவளுடைய அருளால் (தவத்தில் நிலைத்தார்); அந்த அழகி தெய்வயோகத்தால் அங்கேயே ஓய்வுபெற்றாள்.
1.212.24
स च तां तपसा देवीं रमयामास योगतः ।
एकपत्नी तथा भूत्वा सदैवाग्रे यशस्विनी ॥ १.२१२.२४ ॥
அவர் தவத்தாலும் யோகத்தாலும் அந்தத் தேவியை மகிழ்வித்தார்; அவள் ஒரே மனைவியாக இருந்து, எப்போதும் முன்னணியில் நின்று புகழ்பெற்றாள்.
1.212.25
अरुन्धतीव सीतेव बभूवातिपतिव्रता ।
दमयन्त्याश्च मातुः स विशेषमधिकं ययौ ॥ १.२१२.२५ ॥
அவள் அருந்ததியையும் சீதையையும் போல மிகுந்த பதிவிரதையானாள்; அவன் தமயந்தியின் தாயை விடவும் மேலான சிறப்பை அடைந்தான்.
1.212.26
एतत्तथ्यं महाराज मा ते भूद्बुद्धिरन्यथा ।
सा वै नालायनी जज्ञे दैवयोगेन केनचित् ॥ १.२१२.२६ ॥
மகாராஜாவே, இது உண்மை; உமது புத்தி இதற்கு மாறாக இருக்கட்டும். அவள் நாலாயனி; ஏதோ ஒரு தெய்வயோகத்தால் பிறந்தாள்.
1.212.27
राजंस्तवात्मजा कृष्णा वेद्यां तेजस्विनी शुभा ।
तस्मिंस्तस्या मनः सक्तं न चचाल कदाचन ॥ १.२१२.२७ ॥
அரசே, உமது மகள் கிருஷ்ணை வேள்விப் பீடத்தில் ஒளிமிக்கவளும் மங்களமானவளுமாவாள்; அவள் மனம் அவனிடம் பொருந்தியிருந்தது; அது ஒருபோதும் அசையவில்லை.
1.212.28
तथा प्रणिहितो ह्यात्मा तस्यास्तस्मिन्द्विजोत्तमे ॥ १.२१२.२८ ॥
இவ்வாறு அவளுடைய ஆன்மா அந்தச் சிறந்த பிராமணனிடம் முழுமையாக நிலைத்திருந்தது.