Mahābhārata · Adhyāya 1.212
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.212.1
मा भूद्राजंस्तव तापो मनस्थः ।
पञ्चानां भार्या दुहिता ममेति।
मातुरेषा प्रार्थिता स्यात्तदानीं ।
पञ्चानां भार्या दुहिता ममेति ॥ १.२१२.१ ॥
Ó rei, que não permaneça em tua mente a aflição de que «a esposa dos cinco é minha filha». Então isto foi pedido pela mãe: «a esposa dos cinco é minha filha».
1.212.2
याजोपयाजौ धर्मरतौ तपोभ्यां ।
तौ चक्रतुः पञ्चपतित्वमस्याः।
तत्पञ्चभिः पाण्डुसुतैरवाप्ता ।
भार्या कृष्णा मोदतां वै कुलं ते ॥ १.२१२.२ ॥
Yāja e Upayāja, deleitando-se no dharma, pelas suas austeridades produziram para ela o estado de ter cinco maridos. Os cinco filhos de Pāṇḍu a obtiveram e tomaram Kṛṣṇā como esposa. Que a tua linhagem verdadeiramente se regozije.
1.212.3
लोके नान्यो विद्यते त्वद्विशिष्टः ।
सर्वारीणामप्रधृष्योऽसि राजन्।
भूयस्त्विदं शृणु मे त्वं विशोको ।
यथाऽऽगतं पञ्चपत्नीत्वमस्याः ॥ १.२१२.३ ॥
No mundo não há outro superior a ti; ó rei, és inatacável por todos os inimigos. Ouve isto de novo de mim, para que fiques livre da aflição: como o estado de cinco esposas lhe sobreveio.
1.212.4
एषा नालायनी पूर्वं मौद्गल्यं स्थविरं पतिम् ।
आराधयामास तदा कुष्ठिनं तमनिन्दिता ॥ १.२१२.४ ॥
Esta Nālāyanī, outrora, agradou e serviu o seu marido idoso Maudgalya, que era leproso; a mulher irrepreensível cuidava dele então.
1.212.5
त्वगस्थिभूतं कटुकं लोलमीर्ष्युं सुकोपनम् ।
सुगन्धेतरगन्धाढ्यं वलीपलितमूर्धजम् ॥ १.२१२.५ ॥
Reduzido a pele e osso, de língua amarga, inquieto, invejoso, pronto para a ira; cheio de mau cheiro em vez de fragrância, com rugas e cabelos grisalhos.
1.212.6
स्थविरं विकृताकारं शीर्यमाणनखत्वचम् ।
उच्छिष्टमुपभुञ्जाना पर्युपास्ते महामुनिम् ॥ १.२१२.६ ॥
Ela servia o grande sábio, velho e de forma disforme, cujas unhas e pele se desprendiam, comendo suas sobras.
1.212.7
ततः कदाचिदङ्गुष्ठो भुञ्जानस्य व्यशीर्यत ।
अन्नादुद्धृत्य तच्चान्नमुपभुङ्क्तेऽविशङ्किता ॥ १.२१२.७ ॥
Então, certa vez, enquanto ele comia, seu polegar caiu. Tirando-o da comida, ela comeu aquela comida sem hesitar.
1.212.8
तेन तस्याः प्रसन्नेन कामव्याहारिणा तदा ।
वरं वृणीष्वेत्यसकृदुक्ता वव्रे वरं तदा ॥ १.२१२.८ ॥
Então ele, satisfeito com ela e capaz de falar como queria, disse repetidamente: "Escolha uma bênção". Então ela escolheu uma bênção.
1.212.9
नाहं वृद्धो न कटुको नेर्व्यावान्नैव कोपनः ।
न च दुर्गन्धवदनो न कृशो न च लोलुपः ॥ १.२१२.९ ॥
Não sou velho, nem áspero, nem invejoso, nem irascível. Minha boca não tem mau cheiro, não sou magro, nem sou ganancioso.
1.212.10
कथं त्वां रमयामीह कथं त्वां वासयाम्यहम् ।
वद कल्याणि भद्रं ते यथा त्वं मनसेच्छसि ॥ १.२१२.१० ॥
Como posso te deleitar aqui, como posso fazer-te morar aqui? Diz-me, ó auspiciosa, que o bem te acompanhe, como deseja a tua mente.
1.212.11
सा तमक्लिष्टकर्माणं वरदं सर्वकामदम् ।
भर्तारमनवद्याङ्गी प्रसन्नं प्रत्युवाच ह ॥ १.२१२.११ ॥
Ela, de membros sem defeito, respondeu ao marido satisfeito, de feitos incansáveis, dador de bênçãos, realizador de todos os desejos.
1.212.12
पञ्चधा प्रविभक्तात्मा भगवांल्लोकविश्रुतः ।
रमय त्वमचिन्त्यात्मन्पुनश्चैकत्वमागतः ॥ १.२१२.१२ ॥
Ó venerável, cujo eu se dividiu em cinco e é famoso nos mundos, ó de eu inconcebível, torna à unidade e deleita-me.
1.212.13
तां तथेत्यब्रवीद्धीमान्महर्षिर्वै महातपाः ।
स पञ्चधा तु भूत्वा तां रमयामास सर्वतः ॥ १.२१२.१३ ॥
O sábio grande asceta disse-lhe: «Assim seja». Tomando cinco formas, deleitou-a por todos os lados.
1.212.14
नालायनीं सुकेशान्तां मौद्गल्यश्चारुहासिनीम् ।
आश्रमेष्वधिकं चापि पूज्यमानो महर्षिभिः ॥ १.२१२.१४ ॥
Maudgalya, com Nālāyanī de belos cabelos e doce sorriso, muito honrado pelos grandes sábios nos eremitérios.
1.212.15
स चचार यथाकामं कामरूपवपुः पुनः ।
यदा ययौ दिवं चापि तत्र देवर्षिभिः सह ॥ १.२१२.१५ ॥
Movia-se como queria, com um corpo de forma mutável. E quando subiu ao céu, foi para lá junto com os sábios divinos.
1.212.16
चचार सोऽमृताहारः सुरलोके चचार ह ।
पूज्यमानस्तथा शच्या शक्रस्य भवनेष्वपि ॥ १.२१२.१६ ॥
Alimentando-se de néctar, movia-se pelo mundo dos deuses. Era honrado por Śacī e também nas moradas de Indra.
1.212.17
महेन्द्रसेनया सार्धं पर्यधावद्रिरंसया ।
सूर्यस्य च रथं दिव्यमारुह्य भगवान्प्रभुः ॥ १.२१२.१७ ॥
Com Mahendrasenā, desejoso de deleite, correu de um lado para outro; e o venerável senhor subiu ao carro divino do Sol.
1.212.18
पर्युपेत्य पुनर्मेरु मेरौ वासमरोचयत् ।
आकाशगङ्गामाप्लुत्य तया सह तपोधनः ॥ १.२१२.१८ ॥
Tendo voltado ao Meru, ele escolheu morar no Meru. Mergulhando no Ganges celeste, o asceta, cuja riqueza era a austeridade, permaneceu ali com ela.
1.212.19
रश्मिजालेषु चन्द्रस्य उवाच च यथाऽनिलः ।
गिरिरूपधरो योगी स महर्षिस्तदा पुनः ॥ १.२१२.१९ ॥
Entre as redes dos raios da lua, como o vento, aquele iogue, o grande sábio que tomara a forma de montanha, então voltou a mover-se.
1.212.20
तत्प्रभावेन सा तस्य मध्ये जज्ञे महानदी ।
यदा पुष्पाकुलः सालः संजज्ञे भगवानृषिः ॥ १.२१२.२० ॥
Pelo seu poder, surgiu entre eles um grande rio, quando a árvore sāla, cheia de flores, tornou-se o sábio bem-aventurado.
1.212.21
लतात्वमनुसंपेदे तमेवाभ्यनुवेष्टती ।
पुपोष च वपुर्यस्य तस्य तस्यानुगं पुनः ॥ १.२१२.२१ ॥
Assumindo a condição de trepadeira, enrolando-se nele, nutriu seu corpo e voltou a segui-lo.
1.212.22
सा पुपोष समं भर्त्रा स्कन्धेनापि चचार ह ।
ततस्तस्य च तस्याश्च तुल्या प्रीतिरवर्धत ॥ १.२१२.२२ ॥
Ela cresceu igualmente com seu marido, e movia-se até sobre seu ombro. Então o afeto entre ele e ela cresceu igualmente.
1.212.23
तथा सा भगवांस्तस्याः प्रसादादृषिसत्तमः ।
विरराम च सा चैव दैवयोगेन भामिनी ॥ १.२१२.२३ ॥
Assim aquele bem-aventurado, o melhor dos sábios, pela graça dela (permaneceu firme na austeridade); e aquela dama radiante, por coincidência divina, cessou ali.
1.212.24
स च तां तपसा देवीं रमयामास योगतः ।
एकपत्नी तथा भूत्वा सदैवाग्रे यशस्विनी ॥ १.२१२.२४ ॥
Pela austeridade e pelo poder do yoga agradou aquela deusa; sendo esposa única e sempre à frente, tornou-se ilustre.
1.212.25
अरुन्धतीव सीतेव बभूवातिपतिव्रता ।
दमयन्त्याश्च मातुः स विशेषमधिकं ययौ ॥ १.२१२.२५ ॥
Tornou-se extremamente devotada ao marido, como Arundhatī e Sītā; e ele alcançou uma distinção maior que a da mãe de Damayantī.
1.212.26
एतत्तथ्यं महाराज मा ते भूद्बुद्धिरन्यथा ।
सा वै नालायनी जज्ञे दैवयोगेन केनचित् ॥ १.२१२.२६ ॥
Esta é a verdade, grande rei; que a tua mente não pense de outro modo. Ela, Nālāyanī, nasceu por algum poder do destino.
1.212.27
राजंस्तवात्मजा कृष्णा वेद्यां तेजस्विनी शुभा ।
तस्मिंस्तस्या मनः सक्तं न चचाल कदाचन ॥ १.२१२.२७ ॥
Ó rei, tua filha Kṛṣṇā, radiante e auspiciosa sobre o altar, tinha a mente fixa nele e nunca vacilou.
1.212.28
तथा प्रणिहितो ह्यात्मा तस्यास्तस्मिन्द्विजोत्तमे ॥ १.२१२.२८ ॥
Assim, o seu próprio ser estava inteiramente fixo naquele melhor dos brâmanes.