مهابهاراتا · أدهيايا 1.214
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.214.1
पुरा वै नैमिशारण्ये देवाः सत्रमुपासते ।
तत्र वैवस्वतो राजञ्शामित्रमकरोत्तदा ॥ १.२१४.१ ॥
في زمن مضى، في غابة نايميشا، كانت الآلهة تقيم جلسة قربان طويلة. أيها الملك، قام فايفاسفاتا (ياما) حينئذ بمهمة الكاهن الشامِتْرا.
1.214.2
ततो यमो दीक्षितस्तत्र राज-
न्नामारयत्कंचिदपि प्रजानाम्।
ततः प्रजास्ता बहुला बभूवुः ।
कालातिपातान्मरणप्रहीणाः ॥ १.२१४.२ ॥
ثم إن ياما، وقد تهيأ للطقس هناك، أيها الملك، لم يقتل أحدًا من الكائنات. فكثرت تلك الكائنات، ومع مرور الزمن صارت بمنأى عن الموت.
1.214.3
सोमश्च शक्रो वरुणः कुबेरः ।
साध्या रुद्रा वसवोऽथाश्विनौ च।
प्रजापतिर्भुवनस्य प्रणेता ।
समाजग्मुस्तत्र देवास्तथाऽन्ये ॥ १.२१४.३ ॥
اجتمع هناك سوما وشكرا (إندرا) وفارونا وكوبيرا والساديا والرودرا والفاسو وكذلك الأشوينان، وبراجاباتي موجِّه العوالم، وسائر الآلهة.
1.214.4
ततोऽब्रुवँल्लोकगुरुं समेता ।
भयात्तीव्रान्मानुषाणां विवृद्ध्या।
तस्माद्भयादुद्विजन्तः सुखेप्सवः ।
प्रयाम सर्वे शरणं भवन्तम् ॥ १.२१४.४ ॥
فقال الآلهة المجتمعون لمعلّم العوالم: إنّا من الخوف الشديد الناشئ عن تكاثر البشر، ومن ذلك الخوف مضطربون، وطالبين للسعادة، قد جئنا جميعًا نلوذ بك.
1.214.5
किं वो भयं मानुषेभ्यो यूयं सर्वे यदाऽमराः ।
मा वो मर्त्यसकाशाद्वै भयं भवितुमर्हति ॥ १.२१४.५ ॥
ما الذي تخافونه من البشر، وأنتم جميعًا خالدون؟ ولا يليق أن يأتيكم الخوف من الفانين.
1.214.6
मर्त्या अमर्त्याः संवृत्ता न विशेषोऽस्ति कश्चन ।
अविशेषादुद्विजन्तो विशेषार्थमिहागताः ॥ १.२१४.६ ॥
لقد صار الفانون كالخالدين، ولم يبقَ أيّ فارق. ومن هذا التساوي المضطرب جئنا هنا لنطلب فارقًا.
1.214.7
वैवस्वतो व्यापृतः सत्रहेतो-
स्तेन त्विमे न म्रियन्ते मनुष्याः।
तस्मिन्नेकाग्रे कृतसर्वकार्ये ।
तत एषां भवितैवान्तकालः ॥ १.२१४.७ ॥
إن فايفاسفاتا مشغول بقربان الساترا، لذلك لا يموت هؤلاء الناس. فإذا فرغ من كل عمله وركز على شيء واحد، فسيحين لا محالة أجلهم.
1.214.8
वैवस्वतस्यैव तनुर्विभक्ता ।
वीर्येण युष्माकमुत प्रवृद्धा।
सैषामन्तो भविता ह्यन्तकाले ।
न तत्र वीर्यं भविता नरेषु ॥ १.२१४.८ ॥
إن جسد فايفاسفاتا نفسه قد انقسم، وبشجاعتكم ازداد نموًا. وهو نفسه سيكون نهايتهم عند حين الموت؛ وحينها لن تكون للناس قوة.
1.214.9
ततस्तु ते पूर्वजदेववाक्यं ।
श्रुत्वा जग्मुर्यत्र देवा यजन्ते।
समासीनास्ते समेता महाबला ।
भागीरथ्यां ददृशुः पुण्डरीकम् ॥ १.२१४.९ ॥
فلما سمعوا كلام الآلهة الأسلاف مضوا إلى حيث تقيم الآلهة القرابين. وهناك، وقد جلسوا مجتمعين، رأى أولئك الأقوياء في نهر بهاغيراثي لوتسًا أبيض.
1.214.10
दृष्ट्वा च तद्विस्मितास्ते बभूवु-
स्तेषामिन्द्रस्तत्र शूरो जगाम।
सोऽपश्यद्योषामथ पावकप्रभां ।
यत्र देवी गङ्गा सततं प्रसूता ॥ १.२१४.१० ॥
فلما رأوه دهشوا. فذهب إليه إندرا الشجاع من بينهم، فرأى امرأة تتلألأ كالنار، حيث كانت الإلهة غانغا تلد باستمرار.
1.214.11
सा तत्र योषा रुदती जलार्थिनी ।
गङ्गां देवीं व्यवगाह्य व्यतिष्ठत्।
तस्याश्रुबिन्दुः पतितो जले य-
स्तत्पद्ममासीदथ तत्र काञ्चनम् ॥ १.२१४.११ ॥
وهي تبكي وتطلب الماء، نزلت إلى الإلهة غانغا ووقفت هناك. فسقطت قطرة من دموعها في الماء، فصارت هناك لوتسًا ذهبيًا.
1.214.12
तदद्भुतं प्रेक्ष्य वज्री तदानी-
मपृच्छत्तां योषितमन्तिकाद्वै।
का त्वं भद्रे रोदिषि कस्य हेतो-
र्वाक्यं तथ्यं कामयेऽहं ब्रवीहि ॥ १.२१४.१२ ॥
فلما رأى تلك العجيبة سأل حامل الصاعقة (إندرا) حينها من قريب تلك المرأة: «أيتها الفاضلة، من أنتِ ولأي سبب تبكين؟ أريد كلمة صادقة، فأخبريني.»
1.214.13
त्वं वेत्स्यसे मामिह याऽस्मि शक्र ।
यदर्थं चाहं रोदिमि मन्दभाग्या।
आगच्छ राजन्पुरतो गमिष्ये ।
द्रष्टाऽसि तद्रोदिमि यत्कृतेऽहम् ॥ १.२१४.१३ ॥
ستعرف هنا من أنا، يا شكرا. أنا المنكوبة، ولأجل ما أبكي: تعال أيها الملك، سأمضي أمامك. ستبصر الذي أبكي من أجله.
1.214.14
तां गच्छन्तीमन्वगच्छत्तदानीं ।
सोऽपश्यदारात्तरुणं दर्शनीयम्।
सिद्धासनस्थं युवतीसहायं ।
क्रीडन्तमक्षैर्गिरिराजमूर्ध्नि ॥ १.२१४.१४ ॥
فتبعها حينها وهي تمضي؛ فرأى من بعيد فتىً حسن المنظر، جالساً في وضعية السيدها، يرافقه شابة، يلعب بالنرد على قمة ملك الجبال.
1.214.15
तमब्रवीद्देवराजो ममेदं ।
त्वं विद्धि विद्वन्भुवनं वशे स्थितम्।
ईशोऽहस्मीति समन्युरब्रवी-
द्दृष्ट्वा तमक्षैः सुभृशं प्रमत्तम् ॥ १.२१४.१५ ॥
قال له ملك الآلهة: «أيها العالِم، اعلم أن هذا العالم قائم تحت سلطاني. أنا الرب.» ولما رآه غافلاً جداً عند النرد، تكلم غاضباً.
1.214.16
क्रुद्धं च शक्रं प्रसमीक्ष्य देवो ।
जहाय शक्रं च शैरुदैक्षत।
संस्तम्भितोऽभूदथ देवराज-
स्तेनेक्षितः स्थाणुरिवावतस्थे ॥ १.२१४.१६ ॥
فلما رأى الإله إندرا غاضبًا تركه ونظر إلى نفسه، فتجمّد ملك الآلهة؛ وقد نظر إليه، فوقف كأنه عمود.
1.214.17
यदा तु पर्याप्तमिहास्य क्रीडया ।
तदा देवीं रुदतीं तामुवाच।
आनीयतामेष यतोऽहमारा-
न्नैनं दर्पः पुनरप्याविशेत ॥ १.२१४.१७ ॥
ولما اكتفى من لهوه هنا، قال للإلهة الباكية: «أحضريه؛ فأنا بعيد، حتى لا يدخله الكبرياء مرة أخرى.»
1.214.18
ततः शक्रः स्पृष्टमात्रस्तया तु ।
स्रस्तैरङ्गैः पतितोऽभूद्धरण्याम्।
तमब्रवीद्भगवानुग्रतेजा ।
मैवं पुनः शक्र कृथाः कथंचित् ॥ १.२१४.१८ ॥
فسقط إندرا على الأرض، وقد استرخت أطرافه لمجرد أن لمسته؛ فقال له الرب ذو البهاء الشديد: «يا إندرا، لا تعد إلى مثل هذا أبدًا بأي وجه.»
1.214.19
निवर्तयैनं च महाद्रिराजं ।
बलं च वीर्यं च तवाप्रमेयम्।
छिद्रस्य चैवाविश मध्यमस्य ।
यत्रासते त्वद्विधाः सूर्यभासः ॥ १.२१४.१९ ॥
أعِد هذا وملك الجبال العظيمة، واسترد قوتك وبأسك اللامحدودين. وادخل الشق الذي في الوسط، حيث يسكن أمثالك من ذوي البهاء الشمسي.
1.214.20
स तद्विवृत्य विवरं महागिरे-
स्तुल्यद्युतींश्चतुरोऽन्यान्ददर्श।
स तानभिप्रेक्ष्य बभूव दुःखितः ।
कच्चिन्नाहं भविता वै यथेमे ॥ १.२१४.२० ॥
فلما فتح شق الجبل العظيم، رأى أربعة آخرين مثله في الإشراق. فلما رآهم حزن، قائلاً في نفسه: «أفلا أصير مثل هؤلاء؟»
1.214.21
ततो देवो गिरिशो वज्रपाणिं ।
विवृत्य नेत्रे कुपितोऽभ्युवाच।
दरीमेतां प्रविश त्वं शतक्रतो ।
यन्मां बाल्यादवमंस्थाः पुरस्तात् ॥ १.२१४.२१ ॥
فقال الإله غيريشا، وقد غضب وفتح عينيه، لحامل الصاعقة: «يا شاتاكراتو، ادخل هذا الكهف، لأنك في طفولتك قد احتقرتني من قبل.»
1.214.22
उक्तस्त्वेवं विभुना देवराजः ।
प्रावेपताऽऽर्तो भृशमेवाभिषङ्गात्।
स्रस्तैरङ्गैरनिलेनेव नुन्न-
मश्वत्थपत्रं गिरिराजमूर्ध्नि ॥ १.२१४.२२ ॥
فلما خاطبه القدير بذلك ارتعد ملك الآلهة شديد الجزع، وارتخت أطرافه كورقة الأشواتا تحركها الريح على قمة ملك الجبال.
1.214.23
स प्राञ्जलिर्वै वृषवाहनेन ।
प्रवेपमानः सहसैवमुक्तः।
उवाच देवं बहुरूपमुग्र-
मद्याशेषस्य भुवनस्य त्वं भवाद्यः ॥ १.२१४.२३ ॥
فلما خاطبه صاحب الثور فجأة بذلك، قال له وهو مرتعد ومتكف اليدين، للإله الشديد ذي الصور الكثيرة: «اليوم أنت وحدك بهافا وسائر العالم كله.»
1.214.24
तमब्रवीदुग्रवर्चाः प्रहस्य ।
नैवंशीलाः शेषमिहाप्नुवन्ति।
एतेऽप्येवं भवितारः पुरस्ता-
त्तस्मादेतां दरीमाविश्य शेष्य ॥ १.२१४.२४ ॥
فضحك صاحب البهاء الشديد وقال له: «ذوو هذا الطبع لا ينالون هنا بقية؛ وهؤلاء أيضاً سيكونون هكذا من قبل. فلذلك ادخل هذا الكهف وابق باقياً.»
1.214.25
एषा भार्या भविता वो न संशयो ।
योनिं सर्वे मानुषीमाविशध्वम्।
तत्र यूयं कर्म कृत्वाऽविषह्यं ।
बहूनन्यान्निधनं प्रापयित्वा ॥ १.२१४.२५ ॥
ستكون هذه زوجتكم، لا شك. ادخلوا جميعاً رحماً بشرياً؛ وهناك، بعد أن تفعلوا أفعالاً لا تُحتمل وتُفضوا بكثيرين غيركم إلى الموت،
1.214.26
कर्तव्यमन्यद्विविधार्थयुक्तम् ॥ १.२१४.२६ ॥
هناك واجب آخر مرتبط بأغراض متعددة.
1.214.27
गमिष्यामो मानुषं देवलोका-
द्दुराधरो विहितो यत्र मोक्षः।
देवास्त्वस्मानादधीरञ्जनन्यां ।
धर्मो वायुर्मघवानश्विनौ च ॥ १.२१४.२७ ॥
سنذهب من عالم الآلهة إلى عالم البشر، حيث النجاة مقررة وإن كانت عسيرة. فليضعنا الآلهة في أرحام الأمهات: الدهرما، وفايو، ومغافان (إندرا)، والأشفينان.
1.214.28
एतच्छ्रुत्वा वज्रपाणिर्वचस्तु ।
देवश्रेष्ठं पुनरेवेदमाह।
वीर्येणाहं पुरुषं कार्यहेतो-
र्दद्यामेषां पञ्चमं मत्प्रसूतम् ॥ १.२१४.२८ ॥
فلما سمع ذلك، قال فاجرابانِي (إندرا) لأفضل الآلهة مرة أخرى: «بقوتي، ولغاية ما، سأهب رجلاً وُلد مني ليكون الخامس بينهم.»
1.214.29
विश्वभुग्भूतधामा च शिबिरिन्द्रः प्रतापवान् ।
शान्तिश्चतुर्थस्तेषां वै तेजस्वी पञ्चमः स्मृतः ॥ १.२१४.२९ ॥
فيشفابهوك، وبهوتادهاما، والإندرا شيبي الجبّار — والرابع بينهم شانتي؛ والمتألق يُذكر خامساً.
1.214.30
तेषां कामं भगवानुग्रधन्वा ।
प्रादादिष्टं सन्निसर्गाद्यथोक्तम्।
तां चाप्येषां योषितं लोककान्तां ।
श्रियं भार्यां व्यदधान्मानुषेषु ॥ १.२१४.३० ॥
فأنجز الربُّ المبارك أوغرادهنفا (شيفا) رغبتهم، كما ذُكر، بحسب طبيعتهم. وعيّن امرأتهم، شري، محبوبة العالم، زوجةً لهم بين البشر.
1.214.31
तैरेव सार्धं तु ततः स देवो ।
जगाम नारायणमप्रमेयम्।
अनन्तमव्यक्तमजं पुराणं ।
सनातनं विश्वमनन्तरूपम् ॥ १.२१४.३१ ॥
ثم ذهب ذلك الإله معهم إلى ناراياناً غير المحدود — الذي لا نهاية له، غير المتجلّي، غير المولود، القديم، الأزلي، الكون ذو الصور اللانهائية.
1.214.32
शुक्लमेकमपरं चापि कृष्णम् ॥ १.२१४.३२ ॥
واحد أبيض، وآخر أسود.
1.214.33
केशो योऽसौ वर्णतः कृष्ण उक्तः ॥ १.२१४.३३ ॥
من يُسمّى كيشا، يُقال له كرишنا بحسب لونه.
1.214.34
ये ते पूर्वं शक्ररूपा निबद्धा-
स्तस्यां दर्यां पर्वतस्योत्तरस्य।
इहैव ते पाण्डवा वीर्यवन्तः ।
शक्रस्यांशः पाण्डवः सव्यसाची ॥ १.२१४.३४ ॥
أولئك الذين كانوا من قبل على هيئة إندرا وكانوا مقيدين في ذلك الكهف من الجبل الشمالي، هؤلاء البانداڤا الأشداء هنا. البانداڤا سافياسachin (أرجونا) جزء من إندرا.
1.214.35
एवमेते पाण्डवाः संबभूवु-
र्ये ते राजन्पूर्वमिन्द्रा बभूवुः।
लक्ष्मीश्चैषां पूर्वमेवोपदिष्टा ।
भार्या यैषा द्रौपदी दिव्यरूपा ॥ १.२१४.३५ ॥
هكذا وُلد هؤلاء البانداڤا، أيها الملك — أولئك الذين كانوا من قبل الإندراs. وقد أُعلنت لكشمي لهم من قبل؛ هذه دراوبدي ذات الهيئة الإلهية زوجتهم.
1.214.36
कथं हि स्त्री कर्मणा ते महीतला-
त्समुत्तिष्ठेदन्यतो दैवयोगात्।
यस्या रूपं सोमसूर्यप्रकाशं ।
गन्धश्चास्याः कोशमात्रात्प्रवाति ॥ १.२१४.३६ ॥
كيف يمكن أن تنشأ هذه المرأة — بأعمالك من وجه الأرض، أو بمصادفة إلهية من مكان آخر؟ صورتها تتلألأ كالقمر والشمس، وعطرها ينتشر كأنما من كأس اللوتس وحده.
1.214.37
इदं चान्यत्प्रीतिपूर्वं नरेन्द्र ।
ददानि ते वरमत्यद्भुतं च।
दिव्यं चक्षुः पश्य कुन्तीसुतांस्त्वं ।
पुण्यैर्दिव्यैः पूर्वदेहैरुपेतान् ॥ १.२१४.३७ ॥
وأمنحك نعمة أخرى، من محبة، أيها سيد الرجال، وهي أعجب ما يكون: احصل على العين الإلهية وانظر إلى أبناء كونتي، الموهوبين بأجسادهم الإلهية السابقة المستحقة.
1.214.38
ततो व्यासः परमोदारकर्मा ।
शुचिर्विप्रस्तपसा तस्य राज्ञः।
चक्षुर्दिव्यं प्रददौ तांश्च सर्वान् ।
राजाऽपश्यत्पूर्वदेहैर्यथावत् ॥ १.२१४.३८ ॥
فمنح فيّاسا، البراهمي الطاهر ذو الأعمال النبيلة الفائقة، الملك البصيرة الإلهية بقوة تقشفه. فرأى الملك جميعهم كما كانوا في أجسادهم السابقة على حقيقتها.
1.214.39
ततो दिव्यान्हेमकिरीटमालिनः ।
शक्रप्रख्यान्पावकादित्यवर्णान्।
बद्धापीडांश्चारुरूपांश्च यूनो ।
व्यूढोरस्कांस्तालमात्रान्ददर्श ॥ १.२१४.३९ ॥
ثم رأى شبانا إلهيين، يلبسون تيجان الذهب والأكاليل، يشبهون إندرا، بهاؤهم كنور النار والشمس، يعتمرون عمائم معقودة، جميلو الصورة، عريضو الصدور، طوال القامة كأشجار النخيل.
1.214.40
दिव्यैर्वस्त्रैरजोभिः सुगन्धै-
र्माल्यैश्चाग्र्यैः शोभमानानतीव।
साक्षात्त्र्यक्षान्वा वसूंश्चापि रुद्रा-
नादित्यान्वा सर्वगुणोपपन्नान् ॥ १.२१४.४० ॥
يتلألأون بهاء فائق في ثياب إلهية وأكاليل عطرة لا تذبل، كأنهم ذو الأعين الثلاث بعينه، أو الفاسو، أو الرودرا، أو الآديتيا، متحلون بكل الفضائل.
1.214.41
तान्पूर्वेन्द्रानभिवीक्ष्याभिरूपा-
त्र्शक्रात्मजं चेन्द्ररूपं निशम्य।
प्रीतो राजा द्रुपदो विस्मितश्च ।
दिव्यां मायां तामवेक्ष्याप्रमेयाम् ॥ १.२१४.४१ ॥
فلما رأى الملك دروباده أولئك الإندراوات السابقين، وابن إندرا الجميل، وهيئة إندرا، سُرّ وتعجّب من ذلك السحر الإلهي الذي لا يُقاس.
1.214.42
तां चैवाग्र्यां स्त्रियमतिरूपयुक्तां ।
दिव्यां साक्षात्सोमवह्निप्रकाशाम्।
योग्यां तेषां रूपतेजोयशोभिः ।
पत्नी मत्वा हृष्टवान्पार्थिवेन्द्रः ॥ १.२१४.४२ ॥
ولما رأى ملك الملوك تلك المرأة الفائقة، المتناهية الجمال، الإلهية، المشرقة كالقمر والنار، الجديرة بهم في الجمال والبهاء والشهرة، ظنها زوجة لهم فابتهج.
1.214.43
स तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यरूपं ।
जग्राह पादौ सत्यवत्याः सुतस्य।
नैतच्चित्रं परमर्षे त्वयीति ।
प्रसन्नचेताः स उवाच चैनम् ॥ १.२१४.४३ ॥
ولما رأى ذلك الشكل العظيم العجيب، أمسك بقدمي ابن ساتياوتي، وقال له بنفس صافية: «أيها الحكيم الأعظم، ليس هذا عجيبًا فيك».
1.214.44
इदं चापि पुरावृत्तं तन्निबोध च भूमिम ।
कीर्त्यमानं नृपर्षीणां पूर्वेषां दारकर्मणि ॥ १.२१४.४४ ॥
واسمع أيضًا يا سيد الأرض هذه الحكاية القديمة التي تُروى عن زواج الحكماء الملوك الأوائل.
1.214.45
नितन्तुर्नाम राजर्षिर्बभूव भुवि विश्रुतः ।
तस्य पुत्रा महेष्वासा बभूवुः पञ्च भूमिताः ॥ १.२१४.४५ ॥
كان في الأرض ملك حكيم اسمه نيتانتو، شاع ذكره، وكان له خمسة أبناء، رماة عظماء.
1.214.46
साल्वेयः शूरसेनश्च श्रुतसेनश्च वीर्यवान् ।
तिन्दुसारोऽतिसारश्च क्षत्रियाः क्रतुयाजिनः ॥ १.२१४.४६ ॥
سالفيا، وشورسينا، والقوي شروتاسينا، وتيندوسارا، وأتيساراً — كانوا محاربين يقيمون القرابين.
1.214.47
नातिचक्रमुरन्योन्यमन्योन्यस्य प्रियंवदाः ।
अनीर्ष्यवो धर्मविदः सौम्याश्चैव प्रियकराः ॥ १.२१४.४७ ॥
لم يتجاوز بعضهم بعضًا؛ كانوا يتكلمون بلطف فيما بينهم، خالين من الحسد، عارفين بالدهرم، لطفاء، وفاعلين لما يسر حقًا.
1.214.48
एतान्नैतन्तवान्पञ्च शिबिपुत्री स्वयंवरे ।
अवाप स्वपतीन्वीरान्भौमाश्वी मनुजाधिपान् ॥ १.२१४.४८ ॥
في حفل اختيارها لزوجها، نالت ابنة شيبي هؤلاء الأبطال الخمسة، أسياد البشر، النيتانتافا، أزواجًا لها — وكانت هي بهومَاشفي.
1.214.49
वीणेव मधुरारावा गान्धर्वस्वरमूर्च्छिता ।
उत्तमा सर्वनारीणां भौमाश्वी ह्यभवत्तदा ॥ १.२१४.४९ ॥
كانت ذات صوت عذب كالفينا، مفعمة بنغمات موسيقى الغاندهاروا، فأصبحت بهومَاشفي حينئذٍ أفضل جميع النساء.
1.214.50
यस्या नैतन्तवाः पञ्च पतयः क्षत्रियर्षभाः ।
बभूवुः पृथिवीपालाः सर्वैः समुदिता गुणैः ॥ १.२१४.५० ॥
وكان أزواجها الخمسة هم النيتانتافا، ثيران بين الكشاتريا، حماة الأرض، المتصفون بكل الفضائل.
1.214.51
तेषामेकाभवद्भार्या राज्ञामौशीनरी शुभा ।
भौमाश्वी नाम भद्रं ते तथारूपगुणान्विता ॥ १.२१४.५१ ॥
وكان لأولئك الملوك زوجة واحدة، ابنة مباركة من سلالة أوشيناراً اسمها بهومَاشفي — فليكن لك الخير — متصفة بمثل هذه الصفات.
1.214.52
पञ्चभ्यः पञ्चधा पञ्च दायादान्सा व्यजायत ।
तेभ्यो नैतन्तवेभ्यस्तु राजशार्दूल वै तदा ॥ १.२१४.५२ ॥
ومن هؤلاء الخمسة أنجبت خمسة ورثة بخمس طرق، يا نمر الملوك، لأولئك النيتانتافا، في ذلك الوقت.
1.214.53
पृथगाख्याऽभवत्तेषां भ्रातॄणां पञ्चधा भुवि ।
यथावत्कीर्त्यमानांस्ताञ्छृणु मे राजसत्तम ॥ १.२१४.५३ ॥
صار لأولئك الإخوة أسماء منفصلة على الأرض بخمس طرق. فاستمع إليها مني كما تُذكر على وجهها، يا أفضل الملوك.
1.214.54
साल्वेयाः शूरसेनाश्च श्रुतसेनाश्च पार्थिवाः ।
तिन्दुसारातिसाराश्च वंशा एषां नृपोत्तम ॥ १.२१४.५४ ॥
السالفيّون والشورسينيّون وملوك شروتاسينا، والتيندوساريّون والأتيساريّون — هذه سلالاتهم، يا خير الملوك.
1.214.55
एवमेकाऽभवद्भार्या भौमाश्वी भुवि विश्रुता ।
तथैव द्रुपदैषा ते सुता वै देवरूपिणी।
पञ्चानां विहिता पत्नी कृष्णा पार्षत्यनिन्दिता ॥ १.२१४.५५ ॥
وهكذا صارت بهوماشفي، المشهورة على الأرض، زوجةً واحدة. وكذلك هذه الابنة ذات الهيئة الإلهية لدروبدا، ابنتك — كريشنا من نسل بريشاتا، الطاهرة التي لا عيب فيها، المعيّنة زوجةً للخمسة.
1.214.56
आसीत्तपोवंने काचिदृषेः कन्या महात्मनः ।
नाध्यगच्छत्पतिं सा तु कन्या रूपवती सती ॥ १.२१४.५६ ॥
كانت في غابة التقشف ابنةٌ لحكيمٍ عظيم النفس؛ جميلةٌ وفاضلة، لكنّ تلك العذراء لم تنل زوجًا.
1.214.57
तोषयामास तपसा सा किलोग्रेण शङ्करम् ।
तामुवाचेश्वरः प्रीतो वृणु काममिति स्वयम् ॥ १.२१४.५७ ॥
أرضت شانكرا بتقشفٍ شديد، فقال لها الربّ وقد سُرّ: «اختاري ما تشائين من نعمة.»
1.214.58
सैवमुक्ताऽब्रवीत्कन्या देवं वरदमीश्वरम् ।
पतिं सर्वगुणोपेतमिच्छामीति पुनःपुनः ॥ १.२१४.५८ ॥
فقالت الفتاة لربّ الإله واهب النعم مرارًا وتكرارًا بعد أن خوطبت بذلك: «أريد زوجًا متحليًا بكل الصفات الحميدة.»
1.214.59
ददौ तस्यै स देवेशस्तं वरं प्रीतमानसः ।
पञ्च ते पतयो भद्रे भविष्यन्तीति शङ्करः ॥ १.२१४.५९ ॥
فمنحها الإلهُ سيّدُ الآلهة شانكرا ذلك الوَرَد بقلبٍ مسرور: «أيتها المباركة، سيكون لكِ خمسةُ أزواج.»
1.214.60
सा प्रसादयती देवमिदं भूयोऽभ्यभाषत ।
एकं पतिं गुणोपेतं त्वत्तोऽर्हामीति शङ्कर ॥ १.२१४.६० ॥
وهي تستعطف الإله قالت مجددا: «يا شانكارا، إنني أستحق منك زوجا واحدا متحليا بالفضائل.»
1.214.61
तां देवदेवः प्रीतात्मा पुनः प्राह शुभं वचः ।
पञ्चकृत्वस्त्वयोक्तोऽहं पतिं देहीति वै पुनः ॥ १.२१४.६१ ॥
فقال إله الآلهة، وقد سُرّت نفسه، لها مجددا كلاما مباركا: «لقد قلتِ لي خمس مرات: أعطني زوجا».
1.214.62
तत्तथा भविता भद्रे वचस्तद्भद्रमस्तु ते ।
देहमन्यं गतायास्ते सर्वमेतद्भविष्यति ॥ १.२१४.६२ ॥
«ليكن ذلك كذلك، أيتها المباركة؛ ولتكن لك هذه البركة. وحين تنتقلين إلى جسد آخر، سيتحقق كل هذا.»
1.214.63
द्रुपदैषा हि सा जज्ञे सुता वै देवरूपिणी ।
पञ्चानां विहिता पत्नी कृष्णा पार्षत्यनिन्दिता ॥ १.२१४.६३ ॥
هذه ابنة دروبادا وُلدت حقا في هيئة إلهية. وقد قُدّرت زوجةً لخمسة، فكريشنا، ابنة بريشاتا، لا عيب فيها.
1.214.64
सैव नालायनी भूत्वा रूपेणाप्रतिमा भुवि ।
मौद्गल्यं पतिमास्थाय शिवाद्वरमभीप्सती ॥ १.२१४.६४ ॥
وهي نفسها صارت نالايني، لا مثيل لها في الجمال على الأرض، متخذةً موديغليا زوجا، راغبةً في نعمة من شيفا.
1.214.65
एतद्देवरहस्यं ते श्रावितं राजसत्तम ।
नाख्यातव्यं कस्यचिद्वै देवगुह्यमिदं यतः ॥ १.२१४.६५ ॥
«يا خير الملوك، لقد أُسمع إليك هذا السر الإلهي. لا ينبغي أن يُقال لأحد، فهو سرّ إلهي.»
1.214.66
स्वर्गश्रीः पाण्डवार्थं तु समुत्पन्ना महामखे ।
सेह तप्त्वा तपो घोरं दुहितृत्वं तवागता ॥ १.२१४.६६ ॥
وُلدت إلهة جلال السماء في تلك المحرقة العظيمة من أجل أبناء بانداو؛ وبعد أن مارست هنا تقشفًا شديدًا، جاءت إليك ابنةً لك.
1.214.67
सैषा देवी रुचिरा देवजुष्टा ।
पञ्चानामेका स्वकृतेनेह कर्मणा।
सृष्टा स्वयं देवपत्नी स्वयंभुवा ।
श्रुत्वा राजन्द्रुपदेष्टं कुरुष्व ॥ १.२१४.६७ ॥
تلك الإلهة الجميلة، المحبوبة من الآلهة، قد صارت هنا إحدى الخمس بفعلها الخاص. وقد خلقها سفايامبهو نفسه زوجةً لأحد الآلهة. أيها الملك، فاسمع رغبة دروبادا وافعل كذلك.