ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.214
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.214.1
पुरा वै नैमिशारण्ये देवाः सत्रमुपासते ।
तत्र वैवस्वतो राजञ्शामित्रमकरोत्तदा ॥ १.२१४.१ ॥
ପୂର୍ବେ ନୈମିଶାରଣ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ ସତ୍ରଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ। ହେ ରାଜନ୍, ସେତେବେଳେ ସେଠାରେ ବୈବସ୍ୱତ (ଯମ) ଶାମିତ୍ର କର୍ମ କଲେ।
1.214.2
ततो यमो दीक्षितस्तत्र राज-
न्नामारयत्कंचिदपि प्रजानाम्।
ततः प्रजास्ता बहुला बभूवुः ।
कालातिपातान्मरणप्रहीणाः ॥ १.२१४.२ ॥
ସେତେବେଳେ ସେଠାରେ ଦୀକ୍ଷିତ ଯମ, ହେ ରାଜନ୍, ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କାହାକୁ ବି ମାରିଲେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ସେ ପ୍ରଜାମାନେ ଅନେକ ହେଲେ ଏବଂ କାଳ ବିତିବା ସହିତ ମୃତ୍ୟୁହୀନ ହେଲେ।
1.214.3
सोमश्च शक्रो वरुणः कुबेरः ।
साध्या रुद्रा वसवोऽथाश्विनौ च।
प्रजापतिर्भुवनस्य प्रणेता ।
समाजग्मुस्तत्र देवास्तथाऽन्ये ॥ १.२१४.३ ॥
ସୋମ, ଶକ୍ର (ଇନ୍ଦ୍ର), ବରୁଣ, କୁବେର, ସାଧ୍ୟଗଣ, ରୁଦ୍ରଗଣ, ବସୁଗଣ, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ, ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରଣେତା ପ୍ରଜାପତି ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଏକତ୍ର ହେଲେ।
1.214.4
ततोऽब्रुवँल्लोकगुरुं समेता ।
भयात्तीव्रान्मानुषाणां विवृद्ध्या।
तस्माद्भयादुद्विजन्तः सुखेप्सवः ।
प्रयाम सर्वे शरणं भवन्तम् ॥ १.२१४.४ ॥
ତେବେ ଏକତ୍ର ହୋଇଥିବା ଦେବତାମାନେ ଲୋକଗୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ: ମାନବମାନଙ୍କର ପ୍ରବଳ ବୃଦ୍ଧିରୁ ଜାତ ଭୟ କାରଣରୁ, ସେ ଭୟରେ ଉଦ୍ବିଗ୍ନ ହୋଇ ଓ ସୁଖ ଇଚ୍ଛା କରି ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛୁ।
1.214.5
किं वो भयं मानुषेभ्यो यूयं सर्वे यदाऽमराः ।
मा वो मर्त्यसकाशाद्वै भयं भवितुमर्हति ॥ १.२१४.५ ॥
ଆପଣମାନେ ସମସ୍ତେ ଅମର ଥିବା ବେଳେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ଆପଣଙ୍କର ଭୟ କ'ଣ? ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ନିକଟରୁ ଆପଣଙ୍କର ଭୟ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
1.214.6
मर्त्या अमर्त्याः संवृत्ता न विशेषोऽस्ति कश्चन ।
अविशेषादुद्विजन्तो विशेषार्थमिहागताः ॥ १.२१४.६ ॥
ମର୍ତ୍ୟ ଓ ଅମର୍ତ୍ୟ ଏବେ ସମାନ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି; କୌଣସି ପାର୍ଥକ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହି ଅଭେଦରେ ଉଦ୍ବିଗ୍ନ ହୋଇ, ପାର୍ଥକ୍ୟ ପାଇଁ ଆମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ।
1.214.7
वैवस्वतो व्यापृतः सत्रहेतो-
स्तेन त्विमे न म्रियन्ते मनुष्याः।
तस्मिन्नेकाग्रे कृतसर्वकार्ये ।
तत एषां भवितैवान्तकालः ॥ १.२१४.७ ॥
ବୈବସ୍ୱତ ସତ୍ରଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିବାରୁ ଏହି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମରୁ ନାହାନ୍ତି। ସେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କଲେ ସେମାନଙ୍କର ଅନ୍ତକାଳ ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବ।
1.214.8
वैवस्वतस्यैव तनुर्विभक्ता ।
वीर्येण युष्माकमुत प्रवृद्धा।
सैषामन्तो भविता ह्यन्तकाले ।
न तत्र वीर्यं भविता नरेषु ॥ १.२१४.८ ॥
ବୈବସ୍ୱତଙ୍କ ଶରୀରକୁ ହିଁ ବିଭକ୍ତ କରାଯାଇଛି; ଆପଣମାନଙ୍କ ବୀର୍ଯ୍ୟରେ ତାହା ବଢ଼ିଛି। ଅନ୍ତକାଳରେ ସେଇ ହିଁ ସେମାନଙ୍କର ଅନ୍ତ ହେବ; ସେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କଠାରେ ବୀର୍ଯ୍ୟ ରହିବ ନାହିଁ।
1.214.9
ततस्तु ते पूर्वजदेववाक्यं ।
श्रुत्वा जग्मुर्यत्र देवा यजन्ते।
समासीनास्ते समेता महाबला ।
भागीरथ्यां ददृशुः पुण्डरीकम् ॥ १.२१४.९ ॥
ତା'ପରେ ସେମାନେ ପୂର୍ବଜ ଦେବତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଏକତ୍ର ବସିଥିବା ସେହି ମହାବଳୀମାନେ ଭାଗୀରଥୀରେ ଏକ ଧଳା ପଦ୍ମ ଦେଖିଲେ।
1.214.10
दृष्ट्वा च तद्विस्मितास्ते बभूवु-
स्तेषामिन्द्रस्तत्र शूरो जगाम।
सोऽपश्यद्योषामथ पावकप्रभां ।
यत्र देवी गङ्गा सततं प्रसूता ॥ १.२१४.१० ॥
ତାହା ଦେଖି ସେମାନେ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶୂର ଇନ୍ଦ୍ର ସେଠାକୁ ଗଲେ; ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମତୀ ଏକ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ସେ ଦେଖିଲେ — ଯେଉଁଠାରେ ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା ସତତ ପ୍ରସବ କରୁଥିଲେ।
1.214.11
सा तत्र योषा रुदती जलार्थिनी ।
गङ्गां देवीं व्यवगाह्य व्यतिष्ठत्।
तस्याश्रुबिन्दुः पतितो जले य-
स्तत्पद्ममासीदथ तत्र काञ्चनम् ॥ १.२१४.११ ॥
ସେ ସେଠାରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି, ଜଳର ଇଚ୍ଛାରେ, ଦେବୀ ଗଙ୍ଗାରେ ଓହ୍ଲାଇ ଠିଆ ହେଲା। ତାହାର ଅଶ୍ରୁବିନ୍ଦୁ ଜଳରେ ପଡ଼ିଲା; ତାହା ସେଠାରେ ଏକ ସୁନା ପଦ୍ମ ହେଲା।
1.214.12
तदद्भुतं प्रेक्ष्य वज्री तदानी-
मपृच्छत्तां योषितमन्तिकाद्वै।
का त्वं भद्रे रोदिषि कस्य हेतो-
र्वाक्यं तथ्यं कामयेऽहं ब्रवीहि ॥ १.२१४.१२ ॥
ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବଜ୍ରଧାରୀ (ଇନ୍ଦ୍ର) ତେବେ ନିକଟରୁ ସେହି ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: ହେ ଭଦ୍ରେ, ତୁମେ କିଏ, କେଉଁ କାରଣରୁ କାନ୍ଦୁଛ? ମୁଁ ସତ୍ୟ ବାକ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, କୁହ।
1.214.13
त्वं वेत्स्यसे मामिह याऽस्मि शक्र ।
यदर्थं चाहं रोदिमि मन्दभाग्या।
आगच्छ राजन्पुरतो गमिष्ये ।
द्रष्टाऽसि तद्रोदिमि यत्कृतेऽहम् ॥ १.२१४.१३ ॥
ହେ ଶକ୍ର, ମୁଁ କିଏ ତାହା ତୁମେ ଏଠାରେ ଜାଣିବ। ଦୁର୍ଭାଗିନୀ ମୁଁ ଯେଉଁ କାରଣରୁ କାନ୍ଦୁଛି, ଆସ ରାଜନ୍, ମୁଁ ଆଗେ ଯିବି। ମୁଁ ଯାହା ନିମନ୍ତେ କାନ୍ଦୁଛି ତାହା ତୁମେ ଦେଖିବ।
1.214.14
तां गच्छन्तीमन्वगच्छत्तदानीं ।
सोऽपश्यदारात्तरुणं दर्शनीयम्।
सिद्धासनस्थं युवतीसहायं ।
क्रीडन्तमक्षैर्गिरिराजमूर्ध्नि ॥ १.२१४.१४ ॥
ଯାଉଥିବା ତାଙ୍କ ପଛେ ସେ ସେତେବେଳେ ଗଲା। ଦୂରରୁ ସେ ଜଣେ ସୁନ୍ଦର ଯୁବକଙ୍କୁ ଦେଖିଲା, ସିଦ୍ଧାସନରେ ବସିଥିବା, ଜଣେ ଯୁବତୀ ସହିତ, ପର୍ବତରାଜଙ୍କ ଶିଖରେ ପାଶା ଖେଳୁଥିବା।
1.214.15
तमब्रवीद्देवराजो ममेदं ।
त्वं विद्धि विद्वन्भुवनं वशे स्थितम्।
ईशोऽहस्मीति समन्युरब्रवी-
द्दृष्ट्वा तमक्षैः सुभृशं प्रमत्तम् ॥ १.२१४.१५ ॥
ଦେବରାଜ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: ହେ ବିଦ୍ୱାନ, ଜାଣ ଯେ ଏହି ଭୁବନ ମୋ ବଶରେ ସ୍ଥିତ। ମୁଁ ଈଶ୍ୱର। ପାଶାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସାବଧାନ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କ୍ରୋଧରେ ସେ କହିଲେ।
1.214.16
क्रुद्धं च शक्रं प्रसमीक्ष्य देवो ।
जहाय शक्रं च शैरुदैक्षत।
संस्तम्भितोऽभूदथ देवराज-
स्तेनेक्षितः स्थाणुरिवावतस्थे ॥ १.२१४.१६ ॥
କ୍ରୁଦ୍ଧ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ଦେଖି ଦେବ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟିପାତ କଲେ। ତେବେ ଦେବରାଜ ସ୍ତମ୍ଭିତ ହୋଇଗଲେ; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇ ସେ ଖୁଣ୍ଟ ପରି ଠିଆ ହୋଇରହିଲେ।
1.214.17
यदा तु पर्याप्तमिहास्य क्रीडया ।
तदा देवीं रुदतीं तामुवाच।
आनीयतामेष यतोऽहमारा-
न्नैनं दर्पः पुनरप्याविशेत ॥ १.२१४.१७ ॥
ଏଠାରେ ତାଙ୍କ ଖେଳ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ହେଲେ, କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ସେ କହିଲେ: 'ଏଙ୍କୁ ଆଣ; ମୁଁ ଦୂରରୁ ଅଛି, ଯେପରି ଏଥିରେ ପୁନର୍ବାର ଅହଂକାର ପ୍ରବେଶ ନ କରେ।'
1.214.18
ततः शक्रः स्पृष्टमात्रस्तया तु ।
स्रस्तैरङ्गैः पतितोऽभूद्धरण्याम्।
तमब्रवीद्भगवानुग्रतेजा ।
मैवं पुनः शक्र कृथाः कथंचित् ॥ १.२१४.१८ ॥
ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରରେ ଅଙ୍ଗ ଶିଥିଳ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ତେବେ ଉଗ୍ରତେଜା ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆଉ କେବେ ବି ଏପରି କୌଣସି ପ୍ରକାରେ କରନାହିଁ।'
1.214.19
निवर्तयैनं च महाद्रिराजं ।
बलं च वीर्यं च तवाप्रमेयम्।
छिद्रस्य चैवाविश मध्यमस्य ।
यत्रासते त्वद्विधाः सूर्यभासः ॥ १.२१४.१९ ॥
ଏହାକୁ ଓ ମହାପର୍ବତରାଜକୁ ଫେରାଅ; ତୁମର ଅପ୍ରମେୟ ବଳ ଓ ବୀର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଫେରାଅ। ମଝିଆ ଫାଟରେ ପ୍ରବେଶ କର, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମ ପରି ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭ ବସନ୍ତି।
1.214.20
स तद्विवृत्य विवरं महागिरे-
स्तुल्यद्युतींश्चतुरोऽन्यान्ददर्श।
स तानभिप्रेक्ष्य बभूव दुःखितः ।
कच्चिन्नाहं भविता वै यथेमे ॥ १.२१४.२० ॥
ସେ ସେହି ମହାପର୍ବତର ଫାଟ ଖୋଲି ସେଠାରେ ସମାନ ପ୍ରଭାର ଆଉ ଚାରିଜଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ; ମୁଁ ବି ଏମାନଙ୍କ ପରି ହେବି ନାହିଁ କି ବୋଲି।
1.214.21
ततो देवो गिरिशो वज्रपाणिं ।
विवृत्य नेत्रे कुपितोऽभ्युवाच।
दरीमेतां प्रविश त्वं शतक्रतो ।
यन्मां बाल्यादवमंस्थाः पुरस्तात् ॥ १.२१४.२१ ॥
ତା'ପରେ ଦେବ ଗିରୀଶ ବଜ୍ରପାଣିଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି କହିଲେ: ହେ ଶତକ୍ରତୁ, ତୁମେ ଏହି ଗୁମ୍ଫାରେ ପ୍ରବେଶ କର, କାରଣ ପୂର୍ବରୁ ବାଲ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ମୋତେ ଅବମାନନା କରିଥିଲ।
1.214.22
उक्तस्त्वेवं विभुना देवराजः ।
प्रावेपताऽऽर्तो भृशमेवाभिषङ्गात्।
स्रस्तैरङ्गैरनिलेनेव नुन्न-
मश्वत्थपत्रं गिरिराजमूर्ध्नि ॥ १.२१४.२२ ॥
ସେହି ବିଭୁ ଏପରି କହିବାରୁ ଦେବରାଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟରେ କମ୍ପିଲେ; ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଶିଥିଳ ହେଲା, ଗିରିରାଜଙ୍କ ଶିଖରରେ ପବନରେ ହଲୁଥିବା ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ପତ୍ର ପରି।
1.214.23
स प्राञ्जलिर्वै वृषवाहनेन ।
प्रवेपमानः सहसैवमुक्तः।
उवाच देवं बहुरूपमुग्र-
मद्याशेषस्य भुवनस्य त्वं भवाद्यः ॥ १.२१४.२३ ॥
ବୃଷବାହନ ହଠାତ୍ ଏପରି କହିବାରୁ ସେ କରଯୋଡ଼ି କମ୍ପି ବହୁରୂପ ଓ ଉଗ୍ର ଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ: ଆଜି ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ଭବ ଆଦି।
1.214.24
तमब्रवीदुग्रवर्चाः प्रहस्य ।
नैवंशीलाः शेषमिहाप्नुवन्ति।
एतेऽप्येवं भवितारः पुरस्ता-
त्तस्मादेतां दरीमाविश्य शेष्य ॥ १.२१४.२४ ॥
ଉଗ୍ରତେଜା ହସି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: ଏପରି ସ୍ୱଭାବର ଲୋକ ଏଠାରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହନ୍ତି ନାହିଁ; ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ଏପରି ହେବେ। ତେଣୁ ଏହି ଗୁମ୍ଫାରେ ପ୍ରବେଶ କରି ତୁମେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରୁହ।
1.214.25
एषा भार्या भविता वो न संशयो ।
योनिं सर्वे मानुषीमाविशध्वम्।
तत्र यूयं कर्म कृत्वाऽविषह्यं ।
बहूनन्यान्निधनं प्रापयित्वा ॥ १.२१४.२५ ॥
ଏହି ନାରୀ ତୁମର ପତ୍ନୀ ହେବେ, ସଂଶୟ ନାହିଁ। ତୁମେ ସମସ୍ତେ ମାନବ ଯୋନିରେ ପ୍ରବେଶ କର। ସେଠାରେ ଅସହ୍ୟ କର୍ମ କରି ବହୁଲୋକଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇ।
1.214.26
कर्तव्यमन्यद्विविधार्थयुक्तम् ॥ १.२१४.२६ ॥
ବିବିଧ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ଆଉ ଏକ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅଛି।
1.214.27
गमिष्यामो मानुषं देवलोका-
द्दुराधरो विहितो यत्र मोक्षः।
देवास्त्वस्मानादधीरञ्जनन्यां ।
धर्मो वायुर्मघवानश्विनौ च ॥ १.२१४.२७ ॥
ଦେବଲୋକରୁ ମନୁଷ୍ୟଲୋକକୁ ଯିବା; କଠିନ ହେଲେ ହେଁ ସେଠାରେ ମୋକ୍ଷ ବିହିତ। ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ ମାତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତୁ — ଧର୍ମ, ବାୟୁ, ମଘବାନ (ଇନ୍ଦ୍ର) ଓ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର।
1.214.28
एतच्छ्रुत्वा वज्रपाणिर्वचस्तु ।
देवश्रेष्ठं पुनरेवेदमाह।
वीर्येणाहं पुरुषं कार्यहेतो-
र्दद्यामेषां पञ्चमं मत्प्रसूतम् ॥ १.२१४.२८ ॥
ଏହା ଶୁଣି ବଜ୍ରପାଣି (ଇନ୍ଦ୍ର) ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ଏହା କହିଲେ — "ମୋ ବୀର୍ଯ୍ୟରେ, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ, ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପଞ୍ଚମ ଭାବେ ମୋଠାରୁ ଜାତ ଜଣେ ପୁରୁଷ ମୁଁ ଦେବି।"
1.214.29
विश्वभुग्भूतधामा च शिबिरिन्द्रः प्रतापवान् ।
शान्तिश्चतुर्थस्तेषां वै तेजस्वी पञ्चमः स्मृतः ॥ १.२१४.२९ ॥
ବିଶ୍ୱଭୁକ୍, ଭୂତଧାମା ଓ ପ୍ରତାପୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଶିବି — ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚତୁର୍ଥ ଶାନ୍ତି; ତେଜସ୍ୱୀ ପଞ୍ଚମ ସ୍ମୃତ ହୁଅନ୍ତି।
1.214.30
तेषां कामं भगवानुग्रधन्वा ।
प्रादादिष्टं सन्निसर्गाद्यथोक्तम्।
तां चाप्येषां योषितं लोककान्तां ।
श्रियं भार्यां व्यदधान्मानुषेषु ॥ १.२१४.३० ॥
ଭଗବାନ ଉଗ୍ରଧନ୍ୱା (ଶିବ) ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲେ — କହିବା ପରି ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ। ଏବଂ ଏମାନଙ୍କ ସେହି ସ୍ତ୍ରୀକୁ — ଲୋକପ୍ରିୟା ଶ୍ରୀକୁ — ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପତ୍ନୀ ରୂପେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ।
1.214.31
तैरेव सार्धं तु ततः स देवो ।
जगाम नारायणमप्रमेयम्।
अनन्तमव्यक्तमजं पुराणं ।
सनातनं विश्वमनन्तरूपम् ॥ १.२१४.३१ ॥
ତା'ପରେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ସେହି ଦେବ ଅପ୍ରମେୟ ନାରାୟଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ — ଯିଏ ଅନନ୍ତ, ଅବ୍ୟକ୍ତ, ଅଜ, ପୁରାତନ, ସନାତନ, ବିଶ୍ୱରୂପ ଓ ଅନନ୍ତରୂପ।
1.214.32
शुक्लमेकमपरं चापि कृष्णम् ॥ १.२१४.३२ ॥
ଗୋଟିଏ ଧଳା, ଆଉ ଗୋଟିଏ କଳା।
1.214.33
केशो योऽसौ वर्णतः कृष्ण उक्तः ॥ १.२१४.३३ ॥
ଯିଏ କେଶ ନାମରେ ଖ୍ୟାତ, ସେ ବର୍ଣ୍ଣରେ କୃଷ୍ଣ ବୋଲି କଥିତ।
1.214.34
ये ते पूर्वं शक्ररूपा निबद्धा-
स्तस्यां दर्यां पर्वतस्योत्तरस्य।
इहैव ते पाण्डवा वीर्यवन्तः ।
शक्रस्यांशः पाण्डवः सव्यसाची ॥ १.२१४.३४ ॥
ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବେ ଇନ୍ଦ୍ରରୂପ ଥିଲେ ଓ ଉତ୍ତର ପର୍ବତର ସେହି ଗୁମ୍ଫାରେ ବନ୍ଧା ଥିଲେ, ସେହି ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶ ପାଣ୍ଡବ ସବ୍ୟସାଚୀ (ଅର୍ଜୁନ)।
1.214.35
एवमेते पाण्डवाः संबभूवु-
र्ये ते राजन्पूर्वमिन्द्रा बभूवुः।
लक्ष्मीश्चैषां पूर्वमेवोपदिष्टा ।
भार्या यैषा द्रौपदी दिव्यरूपा ॥ १.२१४.३५ ॥
ଏହିପରି ଏ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜନ୍ମିଲେ, ହେ ରାଜନ୍; ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ କୁହାଯାଇଥିଲା; ଦିବ୍ୟରୂପା ଏହି ଦ୍ରୌପଦୀ ସେମାନଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା।
1.214.36
कथं हि स्त्री कर्मणा ते महीतला-
त्समुत्तिष्ठेदन्यतो दैवयोगात्।
यस्या रूपं सोमसूर्यप्रकाशं ।
गन्धश्चास्याः कोशमात्रात्प्रवाति ॥ १.२१४.३६ ॥
ତୁମ କର୍ମରୁ ପୃଥିବୀପୃଷ୍ଠରୁ, କିମ୍ବା ଦୈବଯୋଗରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନରୁ ଏ ନାରୀ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇପାରେ? ଯାହାର ରୂପ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଆଲୋକିତ, ଏବଂ ଯାହାର ସୁଗନ୍ଧ କେବଳ ପଦ୍ମକୋଷରୁ ବାହାରେ।
1.214.37
इदं चान्यत्प्रीतिपूर्वं नरेन्द्र ।
ददानि ते वरमत्यद्भुतं च।
दिव्यं चक्षुः पश्य कुन्तीसुतांस्त्वं ।
पुण्यैर्दिव्यैः पूर्वदेहैरुपेतान् ॥ १.२१४.३७ ॥
ଏହି ଆଉ ଏକ ବର ପ୍ରୀତିପୂର୍ବକ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ହେ ନରେନ୍ଦ୍ର, ଯାହା ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ। ଦିବ୍ୟ ଚକ୍ଷୁରେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଦେଖ; ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟମୟ ଦିବ୍ୟ ପୂର୍ବଦେହରେ ଯୁକ୍ତ।
1.214.38
ततो व्यासः परमोदारकर्मा ।
शुचिर्विप्रस्तपसा तस्य राज्ञः।
चक्षुर्दिव्यं प्रददौ तांश्च सर्वान् ।
राजाऽपश्यत्पूर्वदेहैर्यथावत् ॥ १.२१४.३८ ॥
ତା'ପରେ ଅତି ଉଦାର କର୍ମ କରିଥିବା ପବିତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ବ୍ୟାସ ସେହି ରାଜାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ବଳରେ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ। ରାଜା ସେମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ପୂର୍ବ ଦେହରେ ଯଥାବତ୍ ଦେଖିଲେ।
1.214.39
ततो दिव्यान्हेमकिरीटमालिनः ।
शक्रप्रख्यान्पावकादित्यवर्णान्।
बद्धापीडांश्चारुरूपांश्च यूनो ।
व्यूढोरस्कांस्तालमात्रान्ददर्श ॥ १.२१४.३९ ॥
ତା'ପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କିରୀଟ ଓ ମାଳା ଧାରଣ କରିଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରତୁଲ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ବର୍ଣ୍ଣର, ବାନ୍ଧିଥିବା ପଗଡ଼ି ପିନ୍ଧିଥିବା, ସୁନ୍ଦର ରୂପର, ପ୍ରଶସ୍ତ ବକ୍ଷର, ତାଳଗଛ ପରି ଉଚ୍ଚ ଦିବ୍ୟ ଯୁବକମାନଙ୍କୁ ସେ ଦେଖିଲେ।
1.214.40
दिव्यैर्वस्त्रैरजोभिः सुगन्धै-
र्माल्यैश्चाग्र्यैः शोभमानानतीव।
साक्षात्त्र्यक्षान्वा वसूंश्चापि रुद्रा-
नादित्यान्वा सर्वगुणोपपन्नान् ॥ १.२१४.४० ॥
ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଓ ମଳିନ ନହେଉଥିବା ସୁଗନ୍ଧି ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭିତ; ଯେମିତି ସାକ୍ଷାତ୍ ତ୍ର୍ୟମ୍ବକ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର କିମ୍ବା ଆଦିତ୍ୟ, ସର୍ବଗୁଣ ସମ୍ପନ୍ନ।
1.214.41
तान्पूर्वेन्द्रानभिवीक्ष्याभिरूपा-
त्र्शक्रात्मजं चेन्द्ररूपं निशम्य।
प्रीतो राजा द्रुपदो विस्मितश्च ।
दिव्यां मायां तामवेक्ष्याप्रमेयाम् ॥ १.२१४.४१ ॥
ସେହି ପୂର୍ବ ଇନ୍ଦ୍ରମାନଙ୍କୁ, ସୁନ୍ଦର ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ରୂପକୁ ଦେଖି ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ, ସେହି ଅପ୍ରମେୟ ଦିବ୍ୟ ମାୟାକୁ ଦେଖି।
1.214.42
तां चैवाग्र्यां स्त्रियमतिरूपयुक्तां ।
दिव्यां साक्षात्सोमवह्निप्रकाशाम्।
योग्यां तेषां रूपतेजोयशोभिः ।
पत्नी मत्वा हृष्टवान्पार्थिवेन्द्रः ॥ १.२१४.४२ ॥
ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠା, ଅତିରୂପବତୀ, ଦିବ୍ୟା, ସାକ୍ଷାତ୍ ସୋମ ଓ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଦୀପ୍ତିମତୀ ସ୍ତ୍ରୀକୁ, ରୂପ, ତେଜ ଓ ଯଶରେ ସେମାନଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟା ଭାବି ରାଜାଧିରାଜ ହର୍ଷିତ ହେଲେ।
1.214.43
स तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यरूपं ।
जग्राह पादौ सत्यवत्याः सुतस्य।
नैतच्चित्रं परमर्षे त्वयीति ।
प्रसन्नचेताः स उवाच चैनम् ॥ १.२१४.४३ ॥
ସେହି ମହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରୂପ ଦେଖି ସେ ସତ୍ୟବତୀ ପୁତ୍ରଙ୍କ ପାଦ ଧରିଲେ; 'ହେ ପରମର୍ଷି, ଆପଣଙ୍କଠାରେ ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ' ବୋଲି ପ୍ରସନ୍ନଚିତ୍ତରେ ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
1.214.44
इदं चापि पुरावृत्तं तन्निबोध च भूमिम ।
कीर्त्यमानं नृपर्षीणां पूर्वेषां दारकर्मणि ॥ १.२१४.४४ ॥
ହେ ଭୂପତି, ପୂର୍ବକାଳର ରାଜର୍ଷିମାନଙ୍କ ବିବାହକର୍ମ ବିଷୟରେ କୁହାଯାଉଥିବା ଏହି ପୁରାତନ ବୃତ୍ତାନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ।
1.214.45
नितन्तुर्नाम राजर्षिर्बभूव भुवि विश्रुतः ।
तस्य पुत्रा महेष्वासा बभूवुः पञ्च भूमिताः ॥ १.२१४.४५ ॥
ନିତନ୍ତୁ ନାମକ ଜଣେ ରାଜର୍ଷି ପୃଥିବୀରେ ବିଖ୍ୟାତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପାଞ୍ଚ ଜଣ ମହାଧନୁର୍ଧର ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଥିଲେ।
1.214.46
साल्वेयः शूरसेनश्च श्रुतसेनश्च वीर्यवान् ।
तिन्दुसारोऽतिसारश्च क्षत्रियाः क्रतुयाजिनः ॥ १.२१४.४६ ॥
ସାଲ୍ୱେୟ, ଶୂରସେନ, ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ ଶ୍ରୁତସେନ, ତିନ୍ଦୁସାର ଓ ଅତିସାର — ଏମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଯଜ୍ଞକାରୀ ଥିଲେ।
1.214.47
नातिचक्रमुरन्योन्यमन्योन्यस्य प्रियंवदाः ।
अनीर्ष्यवो धर्मविदः सौम्याश्चैव प्रियकराः ॥ १.२१४.४७ ॥
ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁ ନଥିଲେ; ପରସ୍ପର ସହ ପ୍ରିୟ କଥା କହୁଥିଲେ; ଈର୍ଷାହୀନ, ଧର୍ମଜ୍ଞ, ସୌମ୍ୟ ଓ ପ୍ରକୃତରେ ପ୍ରିୟକାରୀ ଥିଲେ।
1.214.48
एतान्नैतन्तवान्पञ्च शिबिपुत्री स्वयंवरे ।
अवाप स्वपतीन्वीरान्भौमाश्वी मनुजाधिपान् ॥ १.२१४.४८ ॥
ଶିବିଙ୍କ କନ୍ୟା ସ୍ୱୟଂବରରେ ଏହି ପାଞ୍ଚ ନୈତନ୍ତବ ବୀରଙ୍କୁ, ମନୁଷ୍ୟାଧିପତିମାନଙ୍କୁ, ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ରୂପେ ପାଇଲେ।
1.214.49
वीणेव मधुरारावा गान्धर्वस्वरमूर्च्छिता ।
उत्तमा सर्वनारीणां भौमाश्वी ह्यभवत्तदा ॥ १.२१४.४९ ॥
ବୀଣା ପରି ମଧୁର ସ୍ୱରବିଶିଷ୍ଟା, ଗାନ୍ଧର୍ବ ସ୍ୱରରେ ଭରପୂର ସେ ସେହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ନାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମା ହେଲେ — ଭୌମାଶ୍ୱୀ।
1.214.50
यस्या नैतन्तवाः पञ्च पतयः क्षत्रियर्षभाः ।
बभूवुः पृथिवीपालाः सर्वैः समुदिता गुणैः ॥ १.२१४.५० ॥
ଯାହାଙ୍କର ପାଞ୍ଚ ସ୍ୱାମୀ ଥିଲେ — ନୈତନ୍ତବ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଋଷଭ, ପୃଥିବୀର ପାଳକ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଭରପୂର।
1.214.51
तेषामेकाभवद्भार्या राज्ञामौशीनरी शुभा ।
भौमाश्वी नाम भद्रं ते तथारूपगुणान्विता ॥ १.२१४.५१ ॥
ସେହି ରାଜାମାନଙ୍କର ଏକ ପତ୍ନୀ ଥିଲେ — ଉଶୀନର ବଂଶର ଶୁଭା କନ୍ୟା, ଭୌମାଶ୍ୱୀ ନାମରେ; ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ଏପରି ଗୁଣରେ ଭରପୂର।
1.214.52
पञ्चभ्यः पञ्चधा पञ्च दायादान्सा व्यजायत ।
तेभ्यो नैतन्तवेभ्यस्तु राजशार्दूल वै तदा ॥ १.२१४.५२ ॥
ସେ ସେହି ପାଞ୍ଚଙ୍କଠାରୁ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାରରେ ପାଞ୍ଚ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ପ୍ରସବ କଲେ — ହେ ରାଜଶାର୍ଦୂଳ, ସେହି ନୈତନ୍ତବମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ସେତେବେଳେ।
1.214.53
पृथगाख्याऽभवत्तेषां भ्रातॄणां पञ्चधा भुवि ।
यथावत्कीर्त्यमानांस्ताञ्छृणु मे राजसत्तम ॥ १.२१४.५३ ॥
ସେହି ଭାଇମାନଙ୍କର ପୃଥିବୀରେ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାରରେ ପୃଥକ ନାମ ହେଲା — ଯଥାବତ୍ କୀର୍ତ୍ତିତ ହେଉଥିବା ସେମାନଙ୍କୁ ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ, ହେ ରାଜସତ୍ତମ।
1.214.54
साल्वेयाः शूरसेनाश्च श्रुतसेनाश्च पार्थिवाः ।
तिन्दुसारातिसाराश्च वंशा एषां नृपोत्तम ॥ १.२१४.५४ ॥
ଶାଲ୍ୱେୟ, ଶୂରସେନ, ଶ୍ରୁତସେନ ରାଜାମାନେ, ଏବଂ ତିନ୍ଦୁସାର ଓ ଅତିସାର — ହେ ନୃପୋତ୍ତମ, ଏଇମାନେ ସେମାନଙ୍କର ବଂଶ।
1.214.55
एवमेकाऽभवद्भार्या भौमाश्वी भुवि विश्रुता ।
तथैव द्रुपदैषा ते सुता वै देवरूपिणी।
पञ्चानां विहिता पत्नी कृष्णा पार्षत्यनिन्दिता ॥ १.२१४.५५ ॥
ଏହିପରି ପୃଥିବୀରେ ବିଖ୍ୟାତା ଭୌମାଶ୍ୱୀ ଗୋଟିଏ ଭାର୍ୟା ହେଲେ। ସେହିପରି ଦ୍ରୁପଦଙ୍କର ଏହି ଦେବରୂପିଣୀ କନ୍ୟା, ଆପଣଙ୍କର ସେହି ସୁତା — ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କୃଷ୍ଣା, ପାର୍ଷତୀ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷା।
1.214.56
आसीत्तपोवंने काचिदृषेः कन्या महात्मनः ।
नाध्यगच्छत्पतिं सा तु कन्या रूपवती सती ॥ १.२१४.५६ ॥
ତପୋବନରେ ଜଣେ ମହାତ୍ମା ଋଷିଙ୍କର ଗୋଟିଏ କନ୍ୟା ଥିଲା। ରୂପବତୀ ଓ ସତୀ ସେହି କନ୍ୟା ପତି ପାଇପାରିଲା ନାହିଁ।
1.214.57
तोषयामास तपसा सा किलोग्रेण शङ्करम् ।
तामुवाचेश्वरः प्रीतो वृणु काममिति स्वयम् ॥ १.२१४.५७ ॥
ସେ ଘୋର ତପସ୍ୟାରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲା। ପ୍ରୀତ ହୋଇ ଈଶ୍ବର ନିଜେ ତାକୁ କହିଲେ, 'ତୁମ ଇଚ୍ଛା ବର ଭାବରେ ମାଗ।'
1.214.58
सैवमुक्ताऽब्रवीत्कन्या देवं वरदमीश्वरम् ।
पतिं सर्वगुणोपेतमिच्छामीति पुनःपुनः ॥ १.२१४.५८ ॥
ଏହିପରି କହିଲେ ସେହି କନ୍ୟା ବରଦାତା ଦେବ ଈଶ୍ବରଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର କହିଲା, 'ସର୍ବଗୁଣସମ୍ପନ୍ନ ପତି ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ।'
1.214.59
ददौ तस्यै स देवेशस्तं वरं प्रीतमानसः ।
पञ्च ते पतयो भद्रे भविष्यन्तीति शङ्करः ॥ १.२१४.५९ ॥
ପ୍ରସନ୍ନମନା ଦେବେଶ ଶଙ୍କର ତାକୁ ସେହି ବର ଦେଲେ, 'ହେ ଭଦ୍ରେ, ତୁମର ପାଞ୍ଚ ପତି ହେବେ।'
1.214.60
सा प्रसादयती देवमिदं भूयोऽभ्यभाषत ।
एकं पतिं गुणोपेतं त्वत्तोऽर्हामीति शङ्कर ॥ १.२१४.६० ॥
ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି ପୁଣି କହିଲା: ହେ ଶଙ୍କର, ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ଗୁଣସମ୍ପନ୍ନ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱାମୀ ପାଇବାକୁ ମୁଁ ଯୋଗ୍ୟ।
1.214.61
तां देवदेवः प्रीतात्मा पुनः प्राह शुभं वचः ।
पञ्चकृत्वस्त्वयोक्तोऽहं पतिं देहीति वै पुनः ॥ १.२१४.६१ ॥
ଦେବଦେବ ପ୍ରସନ୍ନମନରେ ତାଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ଶୁଭ ବାକ୍ୟ କହିଲେ: ତୁମେ ମୋତେ ପାଞ୍ଚ ଥର କହିଛ 'ସ୍ୱାମୀ ଦିଅ'।
1.214.62
तत्तथा भविता भद्रे वचस्तद्भद्रमस्तु ते ।
देहमन्यं गतायास्ते सर्वमेतद्भविष्यति ॥ १.२१४.६२ ॥
ହେ କଲ୍ୟାଣୀ, ସେ ବାକ୍ୟ ସେପରି ହେବ; ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ତୁମେ ଅନ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ ଏ ସବୁ ଘଟିବ।
1.214.63
द्रुपदैषा हि सा जज्ञे सुता वै देवरूपिणी ।
पञ्चानां विहिता पत्नी कृष्णा पार्षत्यनिन्दिता ॥ १.२१४.६३ ॥
ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଏହି କନ୍ୟା ପ୍ରକୃତରେ ଦେବରୂପିଣୀ ହୋଇ ଜନ୍ମିଥିଲା। ପାଞ୍ଚ ଜଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ ରୂପେ ନିର୍ଧାରିତ ସେହି କୃଷ୍ଣା, ପାର୍ଷତୀ, ନିର୍ଦୋଷା।
1.214.64
सैव नालायनी भूत्वा रूपेणाप्रतिमा भुवि ।
मौद्गल्यं पतिमास्थाय शिवाद्वरमभीप्सती ॥ १.२१४.६४ ॥
ସେ ହିଁ ନାଳାୟନୀ ହୋଇ, ପୃଥିବୀରେ ରୂପରେ ଅତୁଳନୀୟା, ମୌଦ୍ଗଲ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ କରି ଶିବଙ୍କଠାରୁ ବର ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲା।
1.214.65
एतद्देवरहस्यं ते श्रावितं राजसत्तम ।
नाख्यातव्यं कस्यचिद्वै देवगुह्यमिदं यतः ॥ १.२१४.६५ ॥
ହେ ରାଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏ ଦେବରହସ୍ୟ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶୁଣାଇଲି। ଏହା ଦେବଗୁହ୍ୟ ହେତୁ କାହାକୁ କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
1.214.66
स्वर्गश्रीः पाण्डवार्थं तु समुत्पन्ना महामखे ।
सेह तप्त्वा तपो घोरं दुहितृत्वं तवागता ॥ १.२१४.६६ ॥
ସ୍ୱର୍ଗଶ୍ରୀ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେହି ମହାଯଜ୍ଞରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ଏଠାରେ ଘୋର ତପସ୍ୟା କରି ତୁମ୍ଭ କନ୍ୟା ହୋଇ ଆସିଛନ୍ତି।
1.214.67
सैषा देवी रुचिरा देवजुष्टा ।
पञ्चानामेका स्वकृतेनेह कर्मणा।
सृष्टा स्वयं देवपत्नी स्वयंभुवा ।
श्रुत्वा राजन्द्रुपदेष्टं कुरुष्व ॥ १.२१४.६७ ॥
ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସେହି ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବୀ ନିଜ କର୍ମଫଳରେ ଏଠାରେ ପାଞ୍ଚ ଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ହୋଇଛନ୍ତି। ସ୍ୱୟଂଭୁ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂ ଦେବପତ୍ନୀ ରୂପେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ହେ ରାଜନ୍, ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଶୁଣି ସେପରି କର।