Mahābhārata · Adhyāya 1.214
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.214.1
पुरा वै नैमिशारण्ये देवाः सत्रमुपासते ।
तत्र वैवस्वतो राजञ्शामित्रमकरोत्तदा ॥ १.२१४.१ ॥
Outrora, na floresta de Naimiṣa, os deuses realizavam uma longa sessão sacrificial. Ó rei, Vaivasvata (Yama) então exerceu o ofício do sacerdote Śāmitra.
1.214.2
ततो यमो दीक्षितस्तत्र राज-
न्नामारयत्कंचिदपि प्रजानाम्।
ततः प्रजास्ता बहुला बभूवुः ।
कालातिपातान्मरणप्रहीणाः ॥ १.२१४.२ ॥
Então Yama, consagrado ao rito ali, ó rei, não matou nenhuma das criaturas. Assim, aquelas criaturas tornaram-se numerosas e, com o passar do tempo, ficaram livres da morte.
1.214.3
सोमश्च शक्रो वरुणः कुबेरः ।
साध्या रुद्रा वसवोऽथाश्विनौ च।
प्रजापतिर्भुवनस्य प्रणेता ।
समाजग्मुस्तत्र देवास्तथाऽन्ये ॥ १.२१४.३ ॥
Soma, Śakra (Indra), Varuṇa, Kubera, os Sādhyas, os Rudras, os Vasus, os dois Aśvins, Prajāpati, guia dos mundos, e os demais deuses também se reuniram ali.
1.214.4
ततोऽब्रुवँल्लोकगुरुं समेता ।
भयात्तीव्रान्मानुषाणां विवृद्ध्या।
तस्माद्भयादुद्विजन्तः सुखेप्सवः ।
प्रयाम सर्वे शरणं भवन्तम् ॥ १.२१४.४ ॥
Então os deuses reunidos disseram ao mestre dos mundos: Temerosos do grave perigo nascido do grande aumento dos humanos, perturbados por esse medo e desejando a felicidade, todos viemos buscar refúgio em vós.
1.214.5
किं वो भयं मानुषेभ्यो यूयं सर्वे यदाऽमराः ।
मा वो मर्त्यसकाशाद्वै भयं भवितुमर्हति ॥ १.२१४.५ ॥
Que temor tendes dos humanos, vós que sois todos imortais? Não é apropriado que o medo vos venha dos mortais.
1.214.6
मर्त्या अमर्त्याः संवृत्ता न विशेषोऽस्ति कश्चन ।
अविशेषादुद्विजन्तो विशेषार्थमिहागताः ॥ १.२१४.६ ॥
Os mortais tornaram-se como os imortais, e nenhuma distinção permanece. Perturbados por essa falta de distinção, viemos aqui para buscar uma distinção.
1.214.7
वैवस्वतो व्यापृतः सत्रहेतो-
स्तेन त्विमे न म्रियन्ते मनुष्याः।
तस्मिन्नेकाग्रे कृतसर्वकार्ये ।
तत एषां भवितैवान्तकालः ॥ १.२१४.७ ॥
Vaivasvata está ocupado com um sacrifício de sessão, por isso estes homens não morrem. Quando ele, concentrado e tendo concluído todas as suas tarefas, estiver livre, certamente chegará a hora da morte deles.
1.214.8
वैवस्वतस्यैव तनुर्विभक्ता ।
वीर्येण युष्माकमुत प्रवृद्धा।
सैषामन्तो भविता ह्यन्तकाले ।
न तत्र वीर्यं भविता नरेषु ॥ १.२१४.८ ॥
É realmente o corpo de Vaivasvata que foi dividido e que, pelo vosso valor, cresceu. Esse mesmo será o fim deles no momento da morte; naquele tempo não haverá força nos homens.
1.214.9
ततस्तु ते पूर्वजदेववाक्यं ।
श्रुत्वा जग्मुर्यत्र देवा यजन्ते।
समासीनास्ते समेता महाबला ।
भागीरथ्यां ददृशुः पुण्डरीकम् ॥ १.२१४.९ ॥
Então, tendo ouvido as palavras dos deuses ancestrais, foram aonde os deuses sacrificavam. Sentados ali juntos, aqueles poderosos viram no Bhāgīrathī um lótus branco.
1.214.10
दृष्ट्वा च तद्विस्मितास्ते बभूवु-
स्तेषामिन्द्रस्तत्र शूरो जगाम।
सोऽपश्यद्योषामथ पावकप्रभां ।
यत्र देवी गङ्गा सततं प्रसूता ॥ १.२१४.१० ॥
Ao vê-lo, ficaram maravilhados. Entre eles, o valente Indra foi até lá e viu uma mulher radiante como o fogo, onde a deusa Gaṅgā havia dado à luz continuamente.
1.214.11
सा तत्र योषा रुदती जलार्थिनी ।
गङ्गां देवीं व्यवगाह्य व्यतिष्ठत्।
तस्याश्रुबिन्दुः पतितो जले य-
स्तत्पद्ममासीदथ तत्र काञ्चनम् ॥ १.२१४.११ ॥
Chorando e procurando água, desceu à deusa Gaṅgā e ali ficou de pé. Uma gota de suas lágrimas caiu na água, e ali se tornou um lótus dourado.
1.214.12
तदद्भुतं प्रेक्ष्य वज्री तदानी-
मपृच्छत्तां योषितमन्तिकाद्वै।
का त्वं भद्रे रोदिषि कस्य हेतो-
र्वाक्यं तथ्यं कामयेऽहं ब्रवीहि ॥ १.२१४.१२ ॥
Ao ver aquele prodígio, o portador do raio perguntou então, de perto, àquela mulher: "Boa senhora, quem és tu e por que choras? Desejo ouvir a palavra verdadeira; fala."
1.214.13
त्वं वेत्स्यसे मामिह याऽस्मि शक्र ।
यदर्थं चाहं रोदिमि मन्दभाग्या।
आगच्छ राजन्पुरतो गमिष्ये ।
द्रष्टाऽसि तद्रोदिमि यत्कृतेऽहम् ॥ १.२१४.१३ ॥
Saberás aqui quem sou, ó Śakra. Sou desventurada, e pelo que choro: vem, ó rei, eu irei adiante. Verás aquilo por que choro.
1.214.14
तां गच्छन्तीमन्वगच्छत्तदानीं ।
सोऽपश्यदारात्तरुणं दर्शनीयम्।
सिद्धासनस्थं युवतीसहायं ।
क्रीडन्तमक्षैर्गिरिराजमूर्ध्नि ॥ १.२१४.१४ ॥
Então ele a seguiu enquanto ela andava; de longe viu um jovem belo de se contemplar, sentado na postura do siddha, acompanhado de uma jovem, jogando dados no cume do rei das montanhas.
1.214.15
तमब्रवीद्देवराजो ममेदं ।
त्वं विद्धि विद्वन्भुवनं वशे स्थितम्।
ईशोऽहस्मीति समन्युरब्रवी-
द्दृष्ट्वा तमक्षैः सुभृशं प्रमत्तम् ॥ १.२१४.१५ ॥
O rei dos deuses disse-lhe: "Sábio, sabe que este mundo está sob o meu domínio. Eu sou o Senhor." Vendo-o muito distraído com os dados, falou com ira.
1.214.16
क्रुद्धं च शक्रं प्रसमीक्ष्य देवो ।
जहाय शक्रं च शैरुदैक्षत।
संस्तम्भितोऽभूदथ देवराज-
स्तेनेक्षितः स्थाणुरिवावतस्थे ॥ १.२१४.१६ ॥
Ao ver Indra irado, o deus o soltou e voltou o olhar para si mesmo. Então o rei dos deuses ficou paralisado; visto por ele, permaneceu parado como um poste.
1.214.17
यदा तु पर्याप्तमिहास्य क्रीडया ।
तदा देवीं रुदतीं तामुवाच।
आनीयतामेष यतोऽहमारा-
न्नैनं दर्पः पुनरप्याविशेत ॥ १.२१४.१७ ॥
Quando seu jogo aqui foi suficiente, disse à deusa que chorava: 'Traga-o; eu estou distante, para que o orgulho não entre nele novamente.'
1.214.18
ततः शक्रः स्पृष्टमात्रस्तया तु ।
स्रस्तैरङ्गैः पतितोऽभूद्धरण्याम्।
तमब्रवीद्भगवानुग्रतेजा ।
मैवं पुनः शक्र कृथाः कथंचित् ॥ १.२१४.१८ ॥
Então Indra, mal tocado por ela, caiu ao chão com os membros enfraquecidos. Então o bem-aventurado de fulgor feroz lhe disse: 'Indra, nunca mais faças tal coisa de maneira alguma.'
1.214.19
निवर्तयैनं च महाद्रिराजं ।
बलं च वीर्यं च तवाप्रमेयम्।
छिद्रस्य चैवाविश मध्यमस्य ।
यत्रासते त्वद्विधाः सूर्यभासः ॥ १.२१४.१९ ॥
Devolva-o e ao rei das grandes montanhas, e também sua força e valor imensuráveis. Entra na fenda do meio, onde habitam seres de brilho solar como tu.
1.214.20
स तद्विवृत्य विवरं महागिरे-
स्तुल्यद्युतींश्चतुरोऽन्यान्ददर्श।
स तानभिप्रेक्ष्य बभूव दुःखितः ।
कच्चिन्नाहं भविता वै यथेमे ॥ १.२१४.२० ॥
Ao abrir a fenda da grande montanha, viu outros quatro de igual esplendor. Ao vê-los, entristeceu-se, pensando: 'Não me tornarei como estes?'
1.214.21
ततो देवो गिरिशो वज्रपाणिं ।
विवृत्य नेत्रे कुपितोऽभ्युवाच।
दरीमेतां प्रविश त्वं शतक्रतो ।
यन्मां बाल्यादवमंस्थाः पुरस्तात् ॥ १.२१४.२१ ॥
Então o deus Giriśa, irado, abriu os olhos e falou ao portador do raio: «Ó Śatakratu, entra nesta caverna, pois outrora, por infantilidade, me desprezaste.»
1.214.22
उक्तस्त्वेवं विभुना देवराजः ।
प्रावेपताऽऽर्तो भृशमेवाभिषङ्गात्।
स्रस्तैरङ्गैरनिलेनेव नुन्न-
मश्वत्थपत्रं गिरिराजमूर्ध्नि ॥ १.२१४.२२ ॥
Assim interpelado pelo poderoso, o rei dos deuses tremeu em grande aflição; seus membros afrouxaram, como folha de aśvattha agitada pelo vento no cume do rei das montanhas.
1.214.23
स प्राञ्जलिर्वै वृषवाहनेन ।
प्रवेपमानः सहसैवमुक्तः।
उवाच देवं बहुरूपमुग्र-
मद्याशेषस्य भुवनस्य त्वं भवाद्यः ॥ १.२१४.२३ ॥
Assim interpelado de repente pelo cavaleiro do touro, ele, tremendo e com as mãos postas, falou ao deus feroz de muitas formas: «Hoje tu és sozinho Bhava e os demais de todo o mundo.»
1.214.24
तमब्रवीदुग्रवर्चाः प्रहस्य ।
नैवंशीलाः शेषमिहाप्नुवन्ति।
एतेऽप्येवं भवितारः पुरस्ता-
त्तस्मादेतां दरीमाविश्य शेष्य ॥ १.२१४.२४ ॥
O de feroz esplendor, rindo, disse-lhe: «Os de tal natureza não obtêm aqui um resto; também estes serão assim antes. Portanto, entrando nesta caverna, permanece como remanescente.»
1.214.25
एषा भार्या भविता वो न संशयो ।
योनिं सर्वे मानुषीमाविशध्वम्।
तत्र यूयं कर्म कृत्वाऽविषह्यं ।
बहूनन्यान्निधनं प्रापयित्वा ॥ १.२१४.२५ ॥
Esta será vossa esposa, sem dúvida. Entrai todos num ventre humano; ali, tendo cometido feitos insuportáveis e levado muitos outros à morte.
1.214.26
कर्तव्यमन्यद्विविधार्थयुक्तम् ॥ १.२१४.२६ ॥
Há outro dever, ligado a diversos propósitos.
1.214.27
गमिष्यामो मानुषं देवलोका-
द्दुराधरो विहितो यत्र मोक्षः।
देवास्त्वस्मानादधीरञ्जनन्यां ।
धर्मो वायुर्मघवानश्विनौ च ॥ १.२१४.२७ ॥
Iremos do mundo dos deuses ao reino humano, onde a libertação é prescrita, embora difícil. Que os deuses nos coloquem nos ventres das mães: Dharma, Vāyu, Maghavān (Indra) e os dois Aśvins.
1.214.28
एतच्छ्रुत्वा वज्रपाणिर्वचस्तु ।
देवश्रेष्ठं पुनरेवेदमाह।
वीर्येणाहं पुरुषं कार्यहेतो-
र्दद्यामेषां पञ्चमं मत्प्रसूतम् ॥ १.२१४.२८ ॥
Ouvindo isso, Vajrapāṇi (Indra) disse novamente ao melhor dos deuses: "Pelo meu poder, para um propósito, darei um homem nascido de mim como o quinto deles."
1.214.29
विश्वभुग्भूतधामा च शिबिरिन्द्रः प्रतापवान् ।
शान्तिश्चतुर्थस्तेषां वै तेजस्वी पञ्चमः स्मृतः ॥ १.२१४.२९ ॥
Viśvabhuk, Bhūtadhāmā, o poderoso Indra Śibi — e o quarto deles é Śānti; o radiante é lembrado como o quinto.
1.214.30
तेषां कामं भगवानुग्रधन्वा ।
प्रादादिष्टं सन्निसर्गाद्यथोक्तम्।
तां चाप्येषां योषितं लोककान्तां ।
श्रियं भार्यां व्यदधान्मानुषेषु ॥ १.२१४.३० ॥
O bendito senhor Ugradhanvā (Śiva) concedeu-lhes o desejo, como foi dito, segundo a sua natureza. E designou a mulher deles, Śrī, amada do mundo, como esposa entre os homens.
1.214.31
तैरेव सार्धं तु ततः स देवो ।
जगाम नारायणमप्रमेयम्।
अनन्तमव्यक्तमजं पुराणं ।
सनातनं विश्वमनन्तरूपम् ॥ १.२१४.३१ ॥
Então, junto com eles, aquele deus foi a Nārāyaṇa, o imensurável — sem fim, não manifesto, não nascido, antigo, eterno, o universo de forma infinita.
1.214.32
शुक्लमेकमपरं चापि कृष्णम् ॥ १.२१४.३२ ॥
Um branco, e outro preto.
1.214.33
केशो योऽसौ वर्णतः कृष्ण उक्तः ॥ १.२१४.३३ ॥
Aquele que é chamado Keśa é dito Kṛṣṇa pela cor.
1.214.34
ये ते पूर्वं शक्ररूपा निबद्धा-
स्तस्यां दर्यां पर्वतस्योत्तरस्य।
इहैव ते पाण्डवा वीर्यवन्तः ।
शक्रस्यांशः पाण्डवः सव्यसाची ॥ १.२१४.३४ ॥
Aqueles que outrora tinham a forma de Indra e estavam presos naquela caverna da montanha do norte, esses poderosos Pāṇḍavas estão aqui. O Pāṇḍava Savyasācin (Arjuna) é uma porção de Indra.
1.214.35
एवमेते पाण्डवाः संबभूवु-
र्ये ते राजन्पूर्वमिन्द्रा बभूवुः।
लक्ष्मीश्चैषां पूर्वमेवोपदिष्टा ।
भार्या यैषा द्रौपदी दिव्यरूपा ॥ १.२१४.३५ ॥
Assim surgiram estes Pāṇḍavas, ó rei — aqueles que outrora foram os Indras. Sua Lakṣmī também foi declarada antes; esta Draupadī de forma divina é a sua esposa.
1.214.36
कथं हि स्त्री कर्मणा ते महीतला-
त्समुत्तिष्ठेदन्यतो दैवयोगात्।
यस्या रूपं सोमसूर्यप्रकाशं ।
गन्धश्चास्याः कोशमात्रात्प्रवाति ॥ १.२१४.३६ ॥
Como poderia esta mulher surgir — pelas tuas obras da superfície da terra, ou por acaso divino de outro lugar? Sua forma resplandece como a lua e o sol, e sua fragrância se espalha como se viesse apenas do cálice de lótus.
1.214.37
इदं चान्यत्प्रीतिपूर्वं नरेन्द्र ।
ददानि ते वरमत्यद्भुतं च।
दिव्यं चक्षुः पश्य कुन्तीसुतांस्त्वं ।
पुण्यैर्दिव्यैः पूर्वदेहैरुपेतान् ॥ १.२१४.३७ ॥
E concedo-te outra dádiva, por afeição, ó senhor dos homens, a mais maravilhosa: obtém o olho divino e contempla os filhos de Kuntī, dotados de seus corpos anteriores meritórios e divinos.
1.214.38
ततो व्यासः परमोदारकर्मा ।
शुचिर्विप्रस्तपसा तस्य राज्ञः।
चक्षुर्दिव्यं प्रददौ तांश्च सर्वान् ।
राजाऽपश्यत्पूर्वदेहैर्यथावत् ॥ १.२१४.३८ ॥
Então Vyāsa, o brâmane puro de feitos sumamente nobres, concedeu ao rei a visão divina pelo poder de sua austeridade. O rei viu a todos, como eram, em seus corpos anteriores.
1.214.39
ततो दिव्यान्हेमकिरीटमालिनः ।
शक्रप्रख्यान्पावकादित्यवर्णान्।
बद्धापीडांश्चारुरूपांश्च यूनो ।
व्यूढोरस्कांस्तालमात्रान्ददर्श ॥ १.२१४.३९ ॥
Então viu jovens divinos, usando diademas de ouro e guirlandas, semelhantes a Indra, com o esplendor do fogo e do sol, turbantes atados, belos na forma, de peito largo e altos como palmeiras.
1.214.40
दिव्यैर्वस्त्रैरजोभिः सुगन्धै-
र्माल्यैश्चाग्र्यैः शोभमानानतीव।
साक्षात्त्र्यक्षान्वा वसूंश्चापि रुद्रा-
नादित्यान्वा सर्वगुणोपपन्नान् ॥ १.२१४.४० ॥
Resplandecendo ao máximo em vestes divinas e guirlandas perfumadas que não murcham, como se fossem o próprio Senhor de três olhos, os Vasus, os Rudras ou os Ādityas, dotados de todas as excelências.
1.214.41
तान्पूर्वेन्द्रानभिवीक्ष्याभिरूपा-
त्र्शक्रात्मजं चेन्द्ररूपं निशम्य।
प्रीतो राजा द्रुपदो विस्मितश्च ।
दिव्यां मायां तामवेक्ष्याप्रमेयाम् ॥ १.२१४.४१ ॥
Ao contemplar aqueles antigos Indras, o belo filho de Indra e a forma de Indra, o rei Drupada ficou satisfeito e atônito diante daquela ilusão divina imensurável.
1.214.42
तां चैवाग्र्यां स्त्रियमतिरूपयुक्तां ।
दिव्यां साक्षात्सोमवह्निप्रकाशाम्।
योग्यां तेषां रूपतेजोयशोभिः ।
पत्नी मत्वा हृष्टवान्पार्थिवेन्द्रः ॥ १.२१४.४२ ॥
E, considerando aquela mulher excelsa, de beleza incomparável, divina, resplandecente como a lua e o fogo, digna deles em beleza, esplendor e fama, o soberano dos reis alegrou-se, julgando-a esposa.
1.214.43
स तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यरूपं ।
जग्राह पादौ सत्यवत्याः सुतस्य।
नैतच्चित्रं परमर्षे त्वयीति ।
प्रसन्नचेताः स उवाच चैनम् ॥ १.२१४.४३ ॥
Vendo aquela grande forma maravilhosa, ele agarrou os pés do filho de Satyavatī e, com ânimo sereno, disse-lhe: «Ó grande sábio, isto não é estranho em ti.»
1.214.44
इदं चापि पुरावृत्तं तन्निबोध च भूमिम ।
कीर्त्यमानं नृपर्षीणां पूर्वेषां दारकर्मणि ॥ १.२१४.४४ ॥
Ouve também, ó senhor da terra, este antigo relato que se conta acerca dos casamentos dos antigos sábios reais.
1.214.45
नितन्तुर्नाम राजर्षिर्बभूव भुवि विश्रुतः ।
तस्य पुत्रा महेष्वासा बभूवुः पञ्च भूमिताः ॥ १.२१४.४५ ॥
Um sábio real chamado Nitantu tornou-se célebre na terra. Teve cinco filhos, grandes arqueiros.
1.214.46
साल्वेयः शूरसेनश्च श्रुतसेनश्च वीर्यवान् ।
तिन्दुसारोऽतिसारश्च क्षत्रियाः क्रतुयाजिनः ॥ १.२१४.४६ ॥
Sālveya, Śūrasena, o poderoso Śrutasena, Tindusāra e Atisāra: eram guerreiros que celebravam sacrifícios.
1.214.47
नातिचक्रमुरन्योन्यमन्योन्यस्य प्रियंवदाः ।
अनीर्ष्यवो धर्मविदः सौम्याश्चैव प्रियकराः ॥ १.२१४.४७ ॥
Não se excediam uns aos outros; falavam amavelmente entre si, estavam livres de inveja, conheciam o dharma, eram gentis e verdadeiramente faziam o que agrada.
1.214.48
एतान्नैतन्तवान्पञ्च शिबिपुत्री स्वयंवरे ।
अवाप स्वपतीन्वीरान्भौमाश्वी मनुजाधिपान् ॥ १.२१४.४८ ॥
Na sua cerimônia de escolha própria, a filha de Śibi obteve como maridos estes cinco heróis, senhores dos homens, os Naitantava — ela era Bhaumāśvī.
1.214.49
वीणेव मधुरारावा गान्धर्वस्वरमूर्च्छिता ।
उत्तमा सर्वनारीणां भौमाश्वी ह्यभवत्तदा ॥ १.२१४.४९ ॥
De voz doce como uma vīṇā e dotada dos tons da música gandharva, Bhaumāśvī tornou-se então a melhor de todas as mulheres.
1.214.50
यस्या नैतन्तवाः पञ्च पतयः क्षत्रियर्षभाः ।
बभूवुः पृथिवीपालाः सर्वैः समुदिता गुणैः ॥ १.२१४.५० ॥
Cujos cinco maridos foram os Naitantava, touros entre os kṣatriyas, protetores da terra, dotados de todas as qualidades.
1.214.51
तेषामेकाभवद्भार्या राज्ञामौशीनरी शुभा ।
भौमाश्वी नाम भद्रं ते तथारूपगुणान्विता ॥ १.२१४.५१ ॥
Desses reis houve uma só esposa, a auspiciosa filha da linhagem de Uśīnara chamada Bhaumāśvī — que te vá bem —, dotada de tais qualidades.
1.214.52
पञ्चभ्यः पञ्चधा पञ्च दायादान्सा व्यजायत ।
तेभ्यो नैतन्तवेभ्यस्तु राजशार्दूल वै तदा ॥ १.२१४.५२ ॥
Desses cinco ela deu à luz cinco herdeiros de cinco maneiras, ó tigre entre os reis, para aqueles Naitantava, naquela época.
1.214.53
पृथगाख्याऽभवत्तेषां भ्रातॄणां पञ्चधा भुवि ।
यथावत्कीर्त्यमानांस्ताञ्छृणु मे राजसत्तम ॥ १.२१४.५३ ॥
Aqueles irmãos vieram a ter nomes distintos sobre a terra de cinco maneiras. Ouve-os de mim, como são devidamente nomeados, ó melhor dos reis.
1.214.54
साल्वेयाः शूरसेनाश्च श्रुतसेनाश्च पार्थिवाः ।
तिन्दुसारातिसाराश्च वंशा एषां नृपोत्तम ॥ १.२१४.५४ ॥
Os Sālveyas, os Śūrasenas, os reis da linhagem Śrutasena, e os Tindusāras e Atisāras: estas são as suas linhagens, ó melhor dos reis.
1.214.55
एवमेकाऽभवद्भार्या भौमाश्वी भुवि विश्रुता ।
तथैव द्रुपदैषा ते सुता वै देवरूपिणी।
पञ्चानां विहिता पत्नी कृष्णा पार्षत्यनिन्दिता ॥ १.२१४.५५ ॥
Assim, Bhaumāśvī, famosa na terra, tornou-se uma única esposa. Do mesmo modo, esta filha de Drupada, de forma divina, a tua filha — Kṛṣṇā, da linhagem de Pṛṣata, irrepreensível, destinada a ser a esposa dos cinco.
1.214.56
आसीत्तपोवंने काचिदृषेः कन्या महात्मनः ।
नाध्यगच्छत्पतिं सा तु कन्या रूपवती सती ॥ १.२१४.५६ ॥
Numa floresta de ascese havia uma filha de um sábio de grande alma; bela e virtuosa, aquela donzela não obteve marido.
1.214.57
तोषयामास तपसा सा किलोग्रेण शङ्करम् ।
तामुवाचेश्वरः प्रीतो वृणु काममिति स्वयम् ॥ १.२१४.५७ ॥
Com ascese feroz, ela agradou a Śaṅkara. Satisfeito, o próprio Senhor lhe disse: "Escolhe o favor do teu desejo."
1.214.58
सैवमुक्ताऽब्रवीत्कन्या देवं वरदमीश्वरम् ।
पतिं सर्वगुणोपेतमिच्छामीति पुनःपुनः ॥ १.२१४.५८ ॥
Assim interpelada, a donzela repetiu várias vezes ao deus concedor de dons, o Senhor: "Desejo um marido dotado de todas as boas qualidades."
1.214.59
ददौ तस्यै स देवेशस्तं वरं प्रीतमानसः ।
पञ्च ते पतयो भद्रे भविष्यन्तीति शङ्करः ॥ १.२१४.५९ ॥
O deus, senhor dos deuses Śaṅkara, de mente satisfeita, concedeu-lhe aquele dom: "Ó bem-aventurada, terás cinco maridos."
1.214.60
सा प्रसादयती देवमिदं भूयोऽभ्यभाषत ।
एकं पतिं गुणोपेतं त्वत्तोऽर्हामीति शङ्कर ॥ १.२१४.६० ॥
Apaziguando o deus, ela falou novamente: "Ó Śaṅkara, de ti mereço um único marido dotado de virtudes."
1.214.61
तां देवदेवः प्रीतात्मा पुनः प्राह शुभं वचः ।
पञ्चकृत्वस्त्वयोक्तोऽहं पतिं देहीति वै पुनः ॥ १.२१४.६१ ॥
O deus dos deuses, com o coração satisfeito, voltou a dirigir-lhe palavras auspiciosas: "Cinco vezes me disseste: 'Dá-me um marido'."
1.214.62
तत्तथा भविता भद्रे वचस्तद्भद्रमस्तु ते ।
देहमन्यं गतायास्ते सर्वमेतद्भविष्यति ॥ १.२१४.६२ ॥
"Assim será, ó venturosa; que essa bênção seja tua. Quando tiveres passado a outro corpo, tudo isto acontecerá."
1.214.63
द्रुपदैषा हि सा जज्ञे सुता वै देवरूपिणी ।
पञ्चानां विहिता पत्नी कृष्णा पार्षत्यनिन्दिता ॥ १.२१४.६३ ॥
Esta filha de Drupada nasceu de facto com forma divina. Destinada a ser esposa de cinco, Kṛṣṇā, a filha de Pṛṣata, é irrepreensível.
1.214.64
सैव नालायनी भूत्वा रूपेणाप्रतिमा भुवि ।
मौद्गल्यं पतिमास्थाय शिवाद्वरमभीप्सती ॥ १.२१४.६४ ॥
Ela mesma, tornada Nālāyanī, incomparável em beleza sobre a terra, tendo tomado Maudgalya como marido, desejando uma dádiva de Śiva.
1.214.65
एतद्देवरहस्यं ते श्रावितं राजसत्तम ।
नाख्यातव्यं कस्यचिद्वै देवगुह्यमिदं यतः ॥ १.२१४.६५ ॥
"Ó melhor dos reis, este segredo divino foi-te contado. Não deve ser dito a ninguém, pois é um mistério divino."
1.214.66
स्वर्गश्रीः पाण्डवार्थं तु समुत्पन्ना महामखे ।
सेह तप्त्वा तपो घोरं दुहितृत्वं तवागता ॥ १.२१४.६६ ॥
A deusa da glória celeste nasceu naquele grande sacrifício em favor dos Pāṇḍavas; tendo praticado aqui austeridades severas, veio a ti como tua filha.
1.214.67
सैषा देवी रुचिरा देवजुष्टा ।
पञ्चानामेका स्वकृतेनेह कर्मणा।
सृष्टा स्वयं देवपत्नी स्वयंभुवा ।
श्रुत्वा राजन्द्रुपदेष्टं कुरुष्व ॥ १.२१४.६७ ॥
Aquela bela deusa, amada pelos deuses, tornou-se aqui uma das cinco por sua própria ação. O próprio Svayaṃbhū a criou como esposa de um deus. Ó rei, tendo ouvido o desejo de Drupada, age em conformidade.