Mahābhārata · Adhyāya 1.214
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.214.1
पुरा वै नैमिशारण्ये देवाः सत्रमुपासते ।
तत्र वैवस्वतो राजञ्शामित्रमकरोत्तदा ॥ १.२१४.१ ॥
Einst feierten die Götter im Naimiṣa-Wald eine lange Opfersitzung. O König, Vaivasvata (Yama) übte damals das Amt des Śāmitra-Priesters aus.
1.214.2
ततो यमो दीक्षितस्तत्र राज-
न्नामारयत्कंचिदपि प्रजानाम्।
ततः प्रजास्ता बहुला बभूवुः ।
कालातिपातान्मरणप्रहीणाः ॥ १.२१४.२ ॥
Da tötete Yama, dort für das Ritual geweiht, o König, keines der Geschöpfe. So vermehrten sich die Geschöpfe, und mit der Zeit wurden sie frei vom Tod.
1.214.3
सोमश्च शक्रो वरुणः कुबेरः ।
साध्या रुद्रा वसवोऽथाश्विनौ च।
प्रजापतिर्भुवनस्य प्रणेता ।
समाजग्मुस्तत्र देवास्तथाऽन्ये ॥ १.२१४.३ ॥
Soma, Śakra (Indra), Varuṇa, Kubera, die Sādhyas, die Rudras, die Vasus, die beiden Aśvins, Prajāpati, der Führer der Welten, und die übrigen Götter versammelten sich dort ebenfalls.
1.214.4
ततोऽब्रुवँल्लोकगुरुं समेता ।
भयात्तीव्रान्मानुषाणां विवृद्ध्या।
तस्माद्भयादुद्विजन्तः सुखेप्सवः ।
प्रयाम सर्वे शरणं भवन्तम् ॥ १.२१४.४ ॥
Da sprachen die versammelten Götter zum Lehrer der Welten: Aus Furcht vor der schweren Gefahr, die aus dem gewaltigen Anwachsen der Menschen entstand, erschüttert von dieser Furcht und nach Glück verlangend, sind wir alle zu dir als Zuflucht gekommen.
1.214.5
किं वो भयं मानुषेभ्यो यूयं सर्वे यदाऽमराः ।
मा वो मर्त्यसकाशाद्वै भयं भवितुमर्हति ॥ १.२१४.५ ॥
Was habt ihr für Furcht vor den Menschen, ihr alle, die ihr unsterblich seid? Es geziemt sich nicht, dass euch Furcht von den Sterblichen kommt.
1.214.6
मर्त्या अमर्त्याः संवृत्ता न विशेषोऽस्ति कश्चन ।
अविशेषादुद्विजन्तो विशेषार्थमिहागताः ॥ १.२१४.६ ॥
Die Sterblichen sind den Unsterblichen gleich geworden, und kein Unterschied bleibt. Durch diese Ununterscheidbarkeit beunruhigt, sind wir hierher gekommen, um einen Unterschied zu suchen.
1.214.7
वैवस्वतो व्यापृतः सत्रहेतो-
स्तेन त्विमे न म्रियन्ते मनुष्याः।
तस्मिन्नेकाग्रे कृतसर्वकार्ये ।
तत एषां भवितैवान्तकालः ॥ १.२१४.७ ॥
Vaivasvata ist mit einem Satra-Opfer beschäftigt, deshalb sterben diese Menschen nicht. Wenn er sich ganz gesammelt allen Aufgaben vollendet gewidmet hat, wird für sie gewiss die Todesstunde kommen.
1.214.8
वैवस्वतस्यैव तनुर्विभक्ता ।
वीर्येण युष्माकमुत प्रवृद्धा।
सैषामन्तो भविता ह्यन्तकाले ।
न तत्र वीर्यं भविता नरेषु ॥ १.२१४.८ ॥
Der Leib des Vaivasvata selbst ist zerteilt worden und ist durch eure Tapferkeit gewachsen. Derselbe wird zu ihrem Ende werden in der Todesstunde; dann wird es unter den Menschen keine Kraft mehr geben.
1.214.9
ततस्तु ते पूर्वजदेववाक्यं ।
श्रुत्वा जग्मुर्यत्र देवा यजन्ते।
समासीनास्ते समेता महाबला ।
भागीरथ्यां ददृशुः पुण्डरीकम् ॥ १.२१४.९ ॥
Da gingen sie, nachdem sie die Worte der urahnenden Götter gehört hatten, dorthin, wo die Götter opfern. Dort zusammen sitzend, sahen die Mächtigen in der Bhāgīrathī eine weiße Lotusblüte.
1.214.10
दृष्ट्वा च तद्विस्मितास्ते बभूवु-
स्तेषामिन्द्रस्तत्र शूरो जगाम।
सोऽपश्यद्योषामथ पावकप्रभां ।
यत्र देवी गङ्गा सततं प्रसूता ॥ १.२१४.१० ॥
Als sie es sahen, staunten sie. Unter ihnen ging der tapfere Indra dorthin und sah eine Frau, strahlend wie Feuer, dort, wo die Göttin Gaṅgā stets geboren hatte.
1.214.11
सा तत्र योषा रुदती जलार्थिनी ।
गङ्गां देवीं व्यवगाह्य व्यतिष्ठत्।
तस्याश्रुबिन्दुः पतितो जले य-
स्तत्पद्ममासीदथ तत्र काञ्चनम् ॥ १.२१४.११ ॥
Weinend und Wasser suchend, stieg sie in die Göttin Gaṅgā hinab und blieb dort stehen. Ein Tropfen ihrer Tränen fiel ins Wasser, und dort wurde er zu einer goldenen Lotusblüte.
1.214.12
तदद्भुतं प्रेक्ष्य वज्री तदानी-
मपृच्छत्तां योषितमन्तिकाद्वै।
का त्वं भद्रे रोदिषि कस्य हेतो-
र्वाक्यं तथ्यं कामयेऽहं ब्रवीहि ॥ १.२१४.१२ ॥
Als der Blitzträger dieses Wunder sah, fragte er die Frau aus der Nähe: »Gute Frau, wer bist du, und aus welchem Grund weinst du? Ich wünsche ein wahres Wort; sprich.«
1.214.13
त्वं वेत्स्यसे मामिह याऽस्मि शक्र ।
यदर्थं चाहं रोदिमि मन्दभाग्या।
आगच्छ राजन्पुरतो गमिष्ये ।
द्रष्टाऽसि तद्रोदिमि यत्कृतेऽहम् ॥ १.२१४.१३ ॥
Du wirst hier wissen, wer ich bin, o Śakra. Ich Unglückliche weine um dessentwillen: Komm, o König, ich werde vorangehen. Du wirst sehen, um wessen willen ich weine.
1.214.14
तां गच्छन्तीमन्वगच्छत्तदानीं ।
सोऽपश्यदारात्तरुणं दर्शनीयम्।
सिद्धासनस्थं युवतीसहायं ।
क्रीडन्तमक्षैर्गिरिराजमूर्ध्नि ॥ १.२१४.१४ ॥
Er folgte ihr, als sie ging; aus der Ferne sah er einen schönen jungen Mann, in der Siddha-Haltung sitzend, von einer jungen Frau begleitet, wie er auf dem Gipfel des Bergkönigs mit Würfeln spielte.
1.214.15
तमब्रवीद्देवराजो ममेदं ।
त्वं विद्धि विद्वन्भुवनं वशे स्थितम्।
ईशोऽहस्मीति समन्युरब्रवी-
द्दृष्ट्वा तमक्षैः सुभृशं प्रमत्तम् ॥ १.२१४.१५ ॥
Der König der Götter sprach zu ihm: »Gelehrter, wisse, dass diese Welt unter meiner Gewalt steht. Ich bin der Herr.« Als er ihn beim Würfelspiel sehr achtlos sah, sprach er zornig.
1.214.16
क्रुद्धं च शक्रं प्रसमीक्ष्य देवो ।
जहाय शक्रं च शैरुदैक्षत।
संस्तम्भितोऽभूदथ देवराज-
स्तेनेक्षितः स्थाणुरिवावतस्थे ॥ १.२१४.१६ ॥
Als der Gott den zornigen Indra sah, ließ er ihn los und blickte auf sich selbst. Da erstarrte der König der Götter; von ihm angesehen, stand er da wie ein Pfahl.
1.214.17
यदा तु पर्याप्तमिहास्य क्रीडया ।
तदा देवीं रुदतीं तामुवाच।
आनीयतामेष यतोऽहमारा-
न्नैनं दर्पः पुनरप्याविशेत ॥ १.२१४.१७ ॥
Als sein Spiel hier genug war, sprach er zu der weinenden Göttin: „Bring ihn her; ich stehe von fern, damit der Hochmut nicht wieder in ihn eindringt.“
1.214.18
ततः शक्रः स्पृष्टमात्रस्तया तु ।
स्रस्तैरङ्गैः पतितोऽभूद्धरण्याम्।
तमब्रवीद्भगवानुग्रतेजा ।
मैवं पुनः शक्र कृथाः कथंचित् ॥ १.२१४.१८ ॥
Da fiel Indra, kaum von ihr berührt, mit erschlafften Gliedern zu Boden. Da sprach der Erhabene von gewaltigem Glanz zu ihm: „Indra, tu so etwas nie wieder, auf keine Weise.“
1.214.19
निवर्तयैनं च महाद्रिराजं ।
बलं च वीर्यं च तवाप्रमेयम्।
छिद्रस्य चैवाविश मध्यमस्य ।
यत्रासते त्वद्विधाः सूर्यभासः ॥ १.२१४.१९ ॥
Gib ihn und den König der großen Berge zurück, und auch deine unermessliche Kraft und Tapferkeit. Tritt in die Spalte in der Mitte ein, wo Wesen von Sonnenglanz wie du wohnen.
1.214.20
स तद्विवृत्य विवरं महागिरे-
स्तुल्यद्युतींश्चतुरोऽन्यान्ददर्श।
स तानभिप्रेक्ष्य बभूव दुःखितः ।
कच्चिन्नाहं भविता वै यथेमे ॥ १.२१४.२० ॥
Als er die Spalte des großen Berges öffnete, sah er vier andere von gleichem Glanz. Als er sie erblickte, wurde er betrübt und dachte: „Werde ich nicht wie diese werden?“
1.214.21
ततो देवो गिरिशो वज्रपाणिं ।
विवृत्य नेत्रे कुपितोऽभ्युवाच।
दरीमेतां प्रविश त्वं शतक्रतो ।
यन्मां बाल्यादवमंस्थाः पुरस्तात् ॥ १.२१४.२१ ॥
Da öffnete der Gott Giriśa, zornig, seine Augen und sprach zu dem Donnerkeilträger: »O Śatakratu, tritt in diese Höhle, denn du hast mich einst aus Kindischkeit verachtet.«
1.214.22
उक्तस्त्वेवं विभुना देवराजः ।
प्रावेपताऽऽर्तो भृशमेवाभिषङ्गात्।
स्रस्तैरङ्गैरनिलेनेव नुन्न-
मश्वत्थपत्रं गिरिराजमूर्ध्नि ॥ १.२१४.२२ ॥
So angesprochen vom Mächtigen, zitterte der Götterkönig heftig in Qual; seine Glieder erschlafften, wie ein Aśvattha-Blatt, das der Wind auf dem Gipfel des Bergkönigs bewegt.
1.214.23
स प्राञ्जलिर्वै वृषवाहनेन ।
प्रवेपमानः सहसैवमुक्तः।
उवाच देवं बहुरूपमुग्र-
मद्याशेषस्य भुवनस्य त्वं भवाद्यः ॥ १.२१४.२३ ॥
Plötzlich so angesprochen vom Stiergefährten, sprach er zitternd und mit gefalteten Händen zu dem grimmigen Gott vieler Gestalten: »Heute bist du allein Bhava und alle übrigen der ganzen Welt.«
1.214.24
तमब्रवीदुग्रवर्चाः प्रहस्य ।
नैवंशीलाः शेषमिहाप्नुवन्ति।
एतेऽप्येवं भवितारः पुरस्ता-
त्तस्मादेतां दरीमाविश्य शेष्य ॥ १.२१४.२४ ॥
Der von grimmigem Glanz sprach lachend zu ihm: »Die von solcher Art erlangen hier keinen Rest; auch diese werden zuvor so sein. Darum tritt in diese Höhle ein und bleibe als Überrest.«
1.214.25
एषा भार्या भविता वो न संशयो ।
योनिं सर्वे मानुषीमाविशध्वम्।
तत्र यूयं कर्म कृत्वाऽविषह्यं ।
बहूनन्यान्निधनं प्रापयित्वा ॥ १.२१४.२५ ॥
Diese wird eure Gattin sein, kein Zweifel. Tretet alle in einen menschlichen Mutterleib ein; dort werdet ihr unerträgliche Taten vollbringen und viele andere dem Tod zuführen.
1.214.26
कर्तव्यमन्यद्विविधार्थयुक्तम् ॥ १.२१४.२६ ॥
Es gibt eine andere Pflicht, die mit vielfältigen Zwecken verbunden ist.
1.214.27
गमिष्यामो मानुषं देवलोका-
द्दुराधरो विहितो यत्र मोक्षः।
देवास्त्वस्मानादधीरञ्जनन्यां ।
धर्मो वायुर्मघवानश्विनौ च ॥ १.२१४.२७ ॥
Wir werden von der Welt der Götter in das Menschenreich gehen, wo die Befreiung vorgeschrieben ist, wenn auch schwer zu erreichen. Mögen die Götter uns in die Schöße der Mütter legen: Dharma, Vāyu, Maghavān (Indra) und die beiden Aśvins.
1.214.28
एतच्छ्रुत्वा वज्रपाणिर्वचस्तु ।
देवश्रेष्ठं पुनरेवेदमाह।
वीर्येणाहं पुरुषं कार्यहेतो-
र्दद्यामेषां पञ्चमं मत्प्रसूतम् ॥ १.२१४.२८ ॥
Als Vajrapāṇi (Indra) dies hörte, sprach er erneut zum Besten der Götter: "Durch meine Kraft werde ich, zu einem Zweck, einen von mir geborenen Mann als den Fünften unter ihnen geben."
1.214.29
विश्वभुग्भूतधामा च शिबिरिन्द्रः प्रतापवान् ।
शान्तिश्चतुर्थस्तेषां वै तेजस्वी पञ्चमः स्मृतः ॥ १.२१४.२९ ॥
Viśvabhuk, Bhūtadhāmā, der mächtige Indra Śibi — und der vierte von ihnen ist Śānti; der strahlende wird als der fünfte erinnert.
1.214.30
तेषां कामं भगवानुग्रधन्वा ।
प्रादादिष्टं सन्निसर्गाद्यथोक्तम्।
तां चाप्येषां योषितं लोककान्तां ।
श्रियं भार्यां व्यदधान्मानुषेषु ॥ १.२१४.३० ॥
Der gesegnete Herr Ugradhanvā (Śiva) gewährte ihren Wunsch, wie gesagt, aus ihrer eigenen Natur. Und er bestimmte ihre Frau, Śrī, die Geliebte der Welt, zu ihrer Gattin unter den Menschen.
1.214.31
तैरेव सार्धं तु ततः स देवो ।
जगाम नारायणमप्रमेयम्।
अनन्तमव्यक्तमजं पुराणं ।
सनातनं विश्वमनन्तरूपम् ॥ १.२१४.३१ ॥
Dann ging jener Gott zusammen mit ihnen zu Nārāyaṇa, dem Unermesslichen — dem Endlosen, Unmanifestierten, Ungeborenen, Uralten, Ewigen, dem All von unendlicher Gestalt.
1.214.32
शुक्लमेकमपरं चापि कृष्णम् ॥ १.२१४.३२ ॥
Einer weiß, und ein anderer schwarz.
1.214.33
केशो योऽसौ वर्णतः कृष्ण उक्तः ॥ १.२१४.३३ ॥
Derjenige, der Keśa genannt wird, heißt seiner Farbe nach Kṛṣṇa.
1.214.34
ये ते पूर्वं शक्ररूपा निबद्धा-
स्तस्यां दर्यां पर्वतस्योत्तरस्य।
इहैव ते पाण्डवा वीर्यवन्तः ।
शक्रस्यांशः पाण्डवः सव्यसाची ॥ १.२१४.३४ ॥
Jene, die einst die Gestalt Indras hatten und in jener Höhle des nördlichen Berges gebunden waren, diese mächtigen Pāṇḍavas sind hier. Der Pāṇḍava Savyasācin (Arjuna) ist ein Anteil Indras.
1.214.35
एवमेते पाण्डवाः संबभूवु-
र्ये ते राजन्पूर्वमिन्द्रा बभूवुः।
लक्ष्मीश्चैषां पूर्वमेवोपदिष्टा ।
भार्या यैषा द्रौपदी दिव्यरूपा ॥ १.२१४.३५ ॥
So entstanden diese Pāṇḍavas, o König — die einst die Indras waren. Auch ihre Lakṣmī wurde zuvor verkündet; diese Draupadī von göttlicher Gestalt ist ihre Gemahlin.
1.214.36
कथं हि स्त्री कर्मणा ते महीतला-
त्समुत्तिष्ठेदन्यतो दैवयोगात्।
यस्या रूपं सोमसूर्यप्रकाशं ।
गन्धश्चास्याः कोशमात्रात्प्रवाति ॥ १.२१४.३६ ॥
Wie könnte diese Frau entstehen — durch deine Taten von der Erdoberfläche oder durch göttlichen Zufall von anderswo? Ihre Gestalt leuchtet wie Mond und Sonne, und ihr Duft verbreitet sich, als entstamme er allein dem Lotuskelch.
1.214.37
इदं चान्यत्प्रीतिपूर्वं नरेन्द्र ।
ददानि ते वरमत्यद्भुतं च।
दिव्यं चक्षुः पश्य कुन्तीसुतांस्त्वं ।
पुण्यैर्दिव्यैः पूर्वदेहैरुपेतान् ॥ १.२१४.३७ ॥
Und ich gewähre dir noch eine weitere Gabe, aus Zuneigung, o Herr der Menschen, die überaus wunderbar ist: Erlange das göttliche Auge und schau die Söhne Kuntīs, die mit ihren verdienstvollen, göttlichen früheren Leibern begabt sind.
1.214.38
ततो व्यासः परमोदारकर्मा ।
शुचिर्विप्रस्तपसा तस्य राज्ञः।
चक्षुर्दिव्यं प्रददौ तांश्च सर्वान् ।
राजाऽपश्यत्पूर्वदेहैर्यथावत् ॥ १.२१४.३८ ॥
Da gab Vyāsa, der reine Brahmane von höchst edlen Taten, dem König durch die Kraft seiner Askese das göttliche Auge. Der König sah sie alle, wie sie waren, in ihren früheren Körpern.
1.214.39
ततो दिव्यान्हेमकिरीटमालिनः ।
शक्रप्रख्यान्पावकादित्यवर्णान्।
बद्धापीडांश्चारुरूपांश्च यूनो ।
व्यूढोरस्कांस्तालमात्रान्ददर्श ॥ १.२१४.३९ ॥
Dann sah er göttliche junge Männer, mit goldenen Diademen und Girlanden geschmückt, Indra gleich, mit dem Glanz von Feuer und Sonne, mit gebundenen Turbanen, schön von Gestalt, breitbrüstig und so hoch wie Palmen.
1.214.40
दिव्यैर्वस्त्रैरजोभिः सुगन्धै-
र्माल्यैश्चाग्र्यैः शोभमानानतीव।
साक्षात्त्र्यक्षान्वा वसूंश्चापि रुद्रा-
नादित्यान्वा सर्वगुणोपपन्नान् ॥ १.२१४.४० ॥
Äußerst strahlend in göttlichen Gewändern und unverwelklichen duftenden Girlanden, als wären sie der Dreiäugige selbst, die Vasus, die Rudras oder die Ādityas, mit allen Vorzügen begabt.
1.214.41
तान्पूर्वेन्द्रानभिवीक्ष्याभिरूपा-
त्र्शक्रात्मजं चेन्द्ररूपं निशम्य।
प्रीतो राजा द्रुपदो विस्मितश्च ।
दिव्यां मायां तामवेक्ष्याप्रमेयाम् ॥ १.२१४.४१ ॥
Als König Drupada jene früheren Indras, den schönen Sohn Indras und Indras Gestalt erblickt hatte, war er erfreut und erstaunt über jene unermessliche göttliche Täuschung.
1.214.42
तां चैवाग्र्यां स्त्रियमतिरूपयुक्तां ।
दिव्यां साक्षात्सोमवह्निप्रकाशाम्।
योग्यां तेषां रूपतेजोयशोभिः ।
पत्नी मत्वा हृष्टवान्पार्थिवेन्द्रः ॥ १.२१४.४२ ॥
Und als er jene vorzügliche Frau sah, von überragender Schönheit, göttlich, leuchtend wie Mond und Feuer, ihnen ebenbürtig an Gestalt, Glanz und Ruhm, da freute sich der Herrscher der Könige, sie für eine Gattin haltend.
1.214.43
स तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यरूपं ।
जग्राह पादौ सत्यवत्याः सुतस्य।
नैतच्चित्रं परमर्षे त्वयीति ।
प्रसन्नचेताः स उवाच चैनम् ॥ १.२१४.४३ ॥
Als er diese große, wunderbare Gestalt sah, ergriff er die Füße des Sohnes der Satyavatī und sprach mit heiterem Sinn zu ihm: »O höchster Weiser, das ist an dir nicht seltsam.«
1.214.44
इदं चापि पुरावृत्तं तन्निबोध च भूमिम ।
कीर्त्यमानं नृपर्षीणां पूर्वेषां दारकर्मणि ॥ १.२१४.४४ ॥
Höre auch diese alte Geschichte, o Herr der Erde, die man über die Heiratsbräuche der früheren königlichen Weisen erzählt.
1.214.45
नितन्तुर्नाम राजर्षिर्बभूव भुवि विश्रुतः ।
तस्य पुत्रा महेष्वासा बभूवुः पञ्च भूमिताः ॥ १.२१४.४५ ॥
Ein königlicher Weiser namens Nitantu wurde auf Erden berühmt. Er hatte fünf Söhne, große Bogenschützen.
1.214.46
साल्वेयः शूरसेनश्च श्रुतसेनश्च वीर्यवान् ।
तिन्दुसारोऽतिसारश्च क्षत्रियाः क्रतुयाजिनः ॥ १.२१४.४६ ॥
Sālveya, Śūrasena, der mächtige Śrutasena, Tindusāra und Atisāra – das waren Krieger, die Opfer vollzogen.
1.214.47
नातिचक्रमुरन्योन्यमन्योन्यस्य प्रियंवदाः ।
अनीर्ष्यवो धर्मविदः सौम्याश्चैव प्रियकराः ॥ १.२१४.४७ ॥
Sie überschritten einander nicht; sie sprachen freundlich miteinander, waren frei von Neid, kundig des Dharma, sanft und wahrhaft darauf bedacht, Gefallen zu tun.
1.214.48
एतान्नैतन्तवान्पञ्च शिबिपुत्री स्वयंवरे ।
अवाप स्वपतीन्वीरान्भौमाश्वी मनुजाधिपान् ॥ १.२१४.४८ ॥
Bei ihrem Svayaṃvara erlangte die Tochter Śibis diese fünf heldenhaften Herren der Menschen, die Naitantavas, als ihre Gatten — sie war Bhaumāśvī.
1.214.49
वीणेव मधुरारावा गान्धर्वस्वरमूर्च्छिता ।
उत्तमा सर्वनारीणां भौमाश्वी ह्यभवत्तदा ॥ १.२१४.४९ ॥
Süß tönend wie eine Vīṇā und mit den Klängen der Gandharva-Musik begabt, wurde Bhaumāśvī damals die beste aller Frauen.
1.214.50
यस्या नैतन्तवाः पञ्च पतयः क्षत्रियर्षभाः ।
बभूवुः पृथिवीपालाः सर्वैः समुदिता गुणैः ॥ १.२१४.५० ॥
Deren fünf Gatten die Naitantavas waren, Stiere unter den Kṣatriyas, Beschützer der Erde, mit allen Vorzügen begabt.
1.214.51
तेषामेकाभवद्भार्या राज्ञामौशीनरी शुभा ।
भौमाश्वी नाम भद्रं ते तथारूपगुणान्विता ॥ १.२१४.५१ ॥
Diese Könige hatten eine einzige Gattin, die verheißungsvolle Tochter des Uśīnara-Geschlechts namens Bhaumāśvī — es möge dir wohlergehen —, mit solchen Vorzügen begabt.
1.214.52
पञ्चभ्यः पञ्चधा पञ्च दायादान्सा व्यजायत ।
तेभ्यो नैतन्तवेभ्यस्तु राजशार्दूल वै तदा ॥ १.२१४.५२ ॥
Von diesen fünf gebar sie fünf Erben auf fünf Arten, o Tiger unter den Königen, für jene Naitantavas, damals.
1.214.53
पृथगाख्याऽभवत्तेषां भ्रातॄणां पञ्चधा भुवि ।
यथावत्कीर्त्यमानांस्ताञ्छृणु मे राजसत्तम ॥ १.२१४.५३ ॥
Jene Brüder erhielten auf der Erde auf fünf Arten verschiedene Namen. Höre sie von mir, wie sie gebührend genannt werden, o Bester der Könige.
1.214.54
साल्वेयाः शूरसेनाश्च श्रुतसेनाश्च पार्थिवाः ।
तिन्दुसारातिसाराश्च वंशा एषां नृपोत्तम ॥ १.२१४.५४ ॥
Die Sālveyas, die Śūrasenas, die Könige der Śrutasena-Linie sowie die Tindusāras und Atisāras – dies sind ihre Geschlechter, Bester der Könige.
1.214.55
एवमेकाऽभवद्भार्या भौमाश्वी भुवि विश्रुता ।
तथैव द्रुपदैषा ते सुता वै देवरूपिणी।
पञ्चानां विहिता पत्नी कृष्णा पार्षत्यनिन्दिता ॥ १.२१४.५५ ॥
So wurde Bhaumāśvī, auf Erden berühmt, eine einzige Gattin. Ebenso wurde diese göttergestaltige Tochter Drupadas, deine Tochter – Kṛṣṇā, aus Pṛṣatas Geschlecht, makellos – als Gattin der Fünf bestimmt.
1.214.56
आसीत्तपोवंने काचिदृषेः कन्या महात्मनः ।
नाध्यगच्छत्पतिं सा तु कन्या रूपवती सती ॥ १.२१४.५६ ॥
Im Asketenwald lebte die Tochter eines hochherzigen Weisen; schön und tugendhaft, fand diese Jungfrau keinen Gatten.
1.214.57
तोषयामास तपसा सा किलोग्रेण शङ्करम् ।
तामुवाचेश्वरः प्रीतो वृणु काममिति स्वयम् ॥ १.२१४.५७ ॥
Mit gewaltiger Askese stimmte sie Śaṅkara gnädig. Erfreut sprach der Herr selbst zu ihr: „Wähle, was du begehrst.“
1.214.58
सैवमुक्ताऽब्रवीत्कन्या देवं वरदमीश्वरम् ।
पतिं सर्वगुणोपेतमिच्छामीति पुनःपुनः ॥ १.२१४.५८ ॥
So angesprochen sagte die Jungfrau immer wieder zu dem gewährenden Gott, dem Herrn: „Ich wünsche mir einen Gatten, der mit allen guten Eigenschaften begabt ist.“
1.214.59
ददौ तस्यै स देवेशस्तं वरं प्रीतमानसः ।
पञ्च ते पतयो भद्रे भविष्यन्तीति शङ्करः ॥ १.२१४.५९ ॥
Der Gott, der Herr der Götter Śaṅkara, gab ihr mit erfreutem Sinn jene Gabe: „O Glückliche, du wirst fünf Gatten haben.“
1.214.60
सा प्रसादयती देवमिदं भूयोऽभ्यभाषत ।
एकं पतिं गुणोपेतं त्वत्तोऽर्हामीति शङ्कर ॥ १.२१४.६० ॥
Den Gott besänftigend, sprach sie wieder: "O Śaṅkara, von dir verdiene ich einen einzigen, mit Tugenden begabten Gemahl."
1.214.61
तां देवदेवः प्रीतात्मा पुनः प्राह शुभं वचः ।
पञ्चकृत्वस्त्वयोक्तोऽहं पतिं देहीति वै पुनः ॥ १.२१४.६१ ॥
Der Gott der Götter, im Herzen erfreut, sprach wieder heilvolle Worte zu ihr: "Fünfmal hast du zu mir gesagt: 'Gib mir einen Gemahl'."
1.214.62
तत्तथा भविता भद्रे वचस्तद्भद्रमस्तु ते ।
देहमन्यं गतायास्ते सर्वमेतद्भविष्यति ॥ १.२१४.६२ ॥
"So wird es sein, o Glückliche; möge dieser Segen dein sein. Wenn du zu einem anderen Leib gegangen bist, wird all dies geschehen."
1.214.63
द्रुपदैषा हि सा जज्ञे सुता वै देवरूपिणी ।
पञ्चानां विहिता पत्नी कृष्णा पार्षत्यनिन्दिता ॥ १.२१४.६३ ॥
Diese Tochter des Drupada wurde tatsächlich in göttlicher Gestalt geboren. Als Gattin von fünfen bestimmt, ist Kṛṣṇā, die Tochter des Pṛṣata, makellos.
1.214.64
सैव नालायनी भूत्वा रूपेणाप्रतिमा भुवि ।
मौद्गल्यं पतिमास्थाय शिवाद्वरमभीप्सती ॥ १.२१४.६४ ॥
Sie selbst wurde Nālāyanī, unvergleichlich an Schönheit auf Erden, nahm Maudgalya zum Gemahl und begehrte eine Gabe von Śiva.
1.214.65
एतद्देवरहस्यं ते श्रावितं राजसत्तम ।
नाख्यातव्यं कस्यचिद्वै देवगुह्यमिदं यतः ॥ १.२१४.६५ ॥
"O bester der Könige, dieses göttliche Geheimnis ist dir erzählt worden. Es darf niemandem gesagt werden, denn dies ist ein göttliches Mysterium."
1.214.66
स्वर्गश्रीः पाण्डवार्थं तु समुत्पन्ना महामखे ।
सेह तप्त्वा तपो घोरं दुहितृत्वं तवागता ॥ १.२१४.६६ ॥
Um der Pāṇḍavas willen wurde die Göttin der himmlischen Pracht bei jenem großen Opfer geboren; nachdem sie hier furchtbare Askese geübt hat, ist sie dir als deine Tochter zuteil geworden.
1.214.67
सैषा देवी रुचिरा देवजुष्टा ।
पञ्चानामेका स्वकृतेनेह कर्मणा।
सृष्टा स्वयं देवपत्नी स्वयंभुवा ।
श्रुत्वा राजन्द्रुपदेष्टं कुरुष्व ॥ १.२१४.६७ ॥
Jene liebliche Göttin, von den Göttern geschätzt, ist hier durch ihre eigene Tat eine von den Fünfen geworden. Svayaṃbhū selbst erschuf sie als Gattin eines Gottes. O König, handle, nachdem du Drupadas Wunsch gehört hast, entsprechend.