மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.214
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.214.1
पुरा वै नैमिशारण्ये देवाः सत्रमुपासते ।
तत्र वैवस्वतो राजञ्शामित्रमकरोत्तदा ॥ १.२१४.१ ॥
முன்பொரு காலத்தில் நைமிச வனத்தில் தேவர்கள் சத்ர யாகம் செய்துகொண்டிருந்தனர். அரசனே, அப்போது அங்கே வைவஸ்வதன் (யமன்) சாமித்ர பணியை ஆற்றினான்.
1.214.2
ततो यमो दीक्षितस्तत्र राज-
न्नामारयत्कंचिदपि प्रजानाम्।
ततः प्रजास्ता बहुला बभूवुः ।
कालातिपातान्मरणप्रहीणाः ॥ १.२१४.२ ॥
அப்போது அங்கே தீக்ஷிதனாக இருந்த யமன், அரசனே, மக்களில் எவரையும் கொல்லவில்லை. அதனால் அந்த மக்கள் பெருகி, காலம் கடந்ததால் மரணமின்றி ஆயினர்.
1.214.3
सोमश्च शक्रो वरुणः कुबेरः ।
साध्या रुद्रा वसवोऽथाश्विनौ च।
प्रजापतिर्भुवनस्य प्रणेता ।
समाजग्मुस्तत्र देवास्तथाऽन्ये ॥ १.२१४.३ ॥
சோமன், சக்ரன் (இந்திரன்), வருணன், குபேரன், சாத்தியர்கள், ருத்திரர்கள், வசுக்கள், இரண்டு அசுவினிகள், உலகங்களின் தலைவரான பிரஜாபதி, மற்றும் பிற தேவர்களும் அங்கே ஒன்றுகூடினர்.
1.214.4
ततोऽब्रुवँल्लोकगुरुं समेता ।
भयात्तीव्रान्मानुषाणां विवृद्ध्या।
तस्माद्भयादुद्विजन्तः सुखेप्सवः ।
प्रयाम सर्वे शरणं भवन्तम् ॥ १.२१४.४ ॥
அப்போது ஒன்றுகூடிய தேவர்கள் உலகங்களின் குருவிடம் கூறினர்: மனிதர்களின் பெருக்கத்தால் உண்டான கடும் பயத்தால், அந்த பயத்தால் கலங்கி, இன்பத்தை விரும்பி, நாங்கள் அனைவரும் உம்மிடம் அடைக்கலம் புகுகிறோம்.
1.214.5
किं वो भयं मानुषेभ्यो यूयं सर्वे यदाऽमराः ।
मा वो मर्त्यसकाशाद्वै भयं भवितुमर्हति ॥ १.२१४.५ ॥
நீங்கள் அனைவரும் அமரர்களாக இருக்கும்போது மனிதர்களால் உங்களுக்கு என்ன பயம்? மரணமுள்ள மனிதர்களிடமிருந்து உங்களுக்கு பயம் வருவது தகாது.
1.214.6
मर्त्या अमर्त्याः संवृत्ता न विशेषोऽस्ति कश्चन ।
अविशेषादुद्विजन्तो विशेषार्थमिहागताः ॥ १.२१४.६ ॥
மரணமுள்ளவர்களும் மரணமற்றவர்களும் இப்போது ஒன்றுபோல் ஆகிவிட்டனர்; எந்த வேறுபாடும் இல்லை. இந்த வேறுபாடின்மையால் கலங்கி, வேறுபாட்டை நாடி நாங்கள் இங்கு வந்தோம்.
1.214.7
वैवस्वतो व्यापृतः सत्रहेतो-
स्तेन त्विमे न म्रियन्ते मनुष्याः।
तस्मिन्नेकाग्रे कृतसर्वकार्ये ।
तत एषां भवितैवान्तकालः ॥ १.२१४.७ ॥
வைவஸ்வதர் ஒரு வேள்விக்காக ஈடுபட்டிருப்பதால் இம்மனிதர்கள் இறப்பதில்லை. அவர் ஒருமுகமாக எல்லாப் பணிகளையும் முடிக்கும்போது இவர்களுக்கு அந்தக் காலம் நிச்சயம் வரும்.
1.214.8
वैवस्वतस्यैव तनुर्विभक्ता ।
वीर्येण युष्माकमुत प्रवृद्धा।
सैषामन्तो भविता ह्यन्तकाले ।
न तत्र वीर्यं भविता नरेषु ॥ १.२१४.८ ॥
வைவஸ்வதரின் உடலே பிரிந்து பிறந்தது; உங்கள் வீரியத்தால் அது பெருகியது. அதுவே அந்தக் காலத்தில் இவர்களின் முடிவாகும்; அப்போது மனிதர்களிடம் வீரியம் இருக்காது.
1.214.9
ततस्तु ते पूर्वजदेववाक्यं ।
श्रुत्वा जग्मुर्यत्र देवा यजन्ते।
समासीनास्ते समेता महाबला ।
भागीरथ्यां ददृशुः पुण्डरीकम् ॥ १.२१४.९ ॥
பின்பு அவர்கள் முன்னோர் தேவர்களின் சொல்லைக் கேட்டு, தேவர்கள் யாகம் செய்யும் இடத்திற்குச் சென்றார்கள். அங்கே ஒன்றுகூடி அமர்ந்த அந்த மாபெரும் வலிமையாளர்கள் பாகீரதியில் ஒரு வெண்தாமரையைக் கண்டார்கள்.
1.214.10
दृष्ट्वा च तद्विस्मितास्ते बभूवु-
स्तेषामिन्द्रस्तत्र शूरो जगाम।
सोऽपश्यद्योषामथ पावकप्रभां ।
यत्र देवी गङ्गा सततं प्रसूता ॥ १.२१४.१० ॥
அதைக் கண்டு அவர்கள் வியப்படைந்தனர். அவர்களில் வீரனாகிய இந்திரன் அங்கே சென்றான்; அக்னியைப் போன்ற ஒளியுடைய ஒரு பெண்ணைக் கண்டான் — தேவி கங்கை எப்போதும் பிரசவித்த இடத்தில்.
1.214.11
सा तत्र योषा रुदती जलार्थिनी ।
गङ्गां देवीं व्यवगाह्य व्यतिष्ठत्।
तस्याश्रुबिन्दुः पतितो जले य-
स्तत्पद्ममासीदथ तत्र काञ्चनम् ॥ १.२१४.११ ॥
அவள் அங்கே அழுதுகொண்டு நீருக்காக வந்தவளாய், தேவி கங்கையில் இறங்கி நின்றாள். அவளுடைய கண்ணீர்த் துளி நீரில் விழுந்தது; அதுவே அங்கே ஒரு பொன்னிறத் தாமரையாயிற்று.
1.214.12
तदद्भुतं प्रेक्ष्य वज्री तदानी-
मपृच्छत्तां योषितमन्तिकाद्वै।
का त्वं भद्रे रोदिषि कस्य हेतो-
र्वाक्यं तथ्यं कामयेऽहं ब्रवीहि ॥ १.२१४.१२ ॥
அதிசயமான அதைக் கண்ட வஜ்ரதாரி (இந்திரன்) அப்போது அருகிலிருந்து அந்தப் பெண்ணிடம் கேட்டான்: நல்லவளே, நீ யார், எதற்காக அழுகிறாய்? உண்மையான சொல்லை நான் விரும்புகிறேன், சொல்.
1.214.13
त्वं वेत्स्यसे मामिह याऽस्मि शक्र ।
यदर्थं चाहं रोदिमि मन्दभाग्या।
आगच्छ राजन्पुरतो गमिष्ये ।
द्रष्टाऽसि तद्रोदिमि यत्कृतेऽहम् ॥ १.२१४.१३ ॥
நீ என்னை இங்கே அறிவாய், சக்ரனே, நான் யார் என்பதை. அதிர்ஷ்டமற்ற நான் எதற்காக அழுகிறேனோ, வா அரசனே, நான் முன்னே செல்வேன். நான் யாருக்காக அழுகிறேனோ அதை நீ காண்பாய்.
1.214.14
तां गच्छन्तीमन्वगच्छत्तदानीं ।
सोऽपश्यदारात्तरुणं दर्शनीयम्।
सिद्धासनस्थं युवतीसहायं ।
क्रीडन्तमक्षैर्गिरिराजमूर्ध्नि ॥ १.२१४.१४ ॥
போகும் அவளை அவன் அப்போது பின்தொடர்ந்தான். தொலைவிலிருந்து அவன் ஒரு அழகிய இளைஞனைக் கண்டான். சித்தாசனத்தில் அமர்ந்து, ஒரு இளம்பெண்ணுடன், மலைகளின் அரசனின் உச்சியில் பகடைகளால் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்.
1.214.15
तमब्रवीद्देवराजो ममेदं ।
त्वं विद्धि विद्वन्भुवनं वशे स्थितम्।
ईशोऽहस्मीति समन्युरब्रवी-
द्दृष्ट्वा तमक्षैः सुभृशं प्रमत्तम् ॥ १.२१४.१५ ॥
தேவர்களின் அரசன் அவனிடம் சொன்னான்: அறிஞனே, இந்த உலகம் என் அதிகாரத்தில் நிலைத்திருக்கிறது என்பதை நீ அறிந்துகொள். நான் ஈசன். பகடைகளால் மிகவும் கவனமற்றிருந்தவனைக் கண்டு கோபத்துடன் அவன் சொன்னான்.
1.214.16
क्रुद्धं च शक्रं प्रसमीक्ष्य देवो ।
जहाय शक्रं च शैरुदैक्षत।
संस्तम्भितोऽभूदथ देवराज-
स्तेनेक्षितः स्थाणुरिवावतस्थे ॥ १.२१४.१६ ॥
கோபமடைந்த இந்திரனைக் கூர்ந்து நோக்கிய தேவன் இந்திரனை விட்டுவிட்டு தன் பக்கம் பார்த்தான். அப்போது தேவராஜன் திகைத்து நின்றான்; அவனால் பார்க்கப்பட்டு அவன் ஒரு மரக்கட்டை போல் நின்றான்.
1.214.17
यदा तु पर्याप्तमिहास्य क्रीडया ।
तदा देवीं रुदतीं तामुवाच।
आनीयतामेष यतोऽहमारा-
न्नैनं दर्पः पुनरप्याविशेत ॥ १.२१४.१७ ॥
இங்கே இவனுடைய விளையாட்டு போதுமானதாகியபோது, அழுது கொண்டிருந்த தேவியிடம் அவன் சொன்னான்: 'இவனைக் கொண்டு வா; நான் தொலைவிலிருந்தே இருக்கிறேன், இவனில் மீண்டும் செருக்கு புகாதபடி.'
1.214.18
ततः शक्रः स्पृष्टमात्रस्तया तु ।
स्रस्तैरङ्गैः पतितोऽभूद्धरण्याम्।
तमब्रवीद्भगवानुग्रतेजा ।
मैवं पुनः शक्र कृथाः कथंचित् ॥ १.२१४.१८ ॥
அப்போது இந்திரன் அவளால் தொட்டவுடனேயே உறுப்புகள் தளர்ந்து தரையில் விழுந்தான். அப்போது உக்கிர தேஜஸ் கொண்ட பகவான் அவனிடம் சொன்னான்: 'இந்திரா, இனி ஒருபோதும் இவ்வாறு எந்த வகையிலும் செய்யாதே.'
1.214.19
निवर्तयैनं च महाद्रिराजं ।
बलं च वीर्यं च तवाप्रमेयम्।
छिद्रस्य चैवाविश मध्यमस्य ।
यत्रासते त्वद्विधाः सूर्यभासः ॥ १.२१४.१९ ॥
இவனையும் பெரிய மலைகளின் அரசனையும் திருப்பு; உன் அளவற்ற பலத்தையும் வீரியத்தையும் திரும்பப் பெறு. நடுவில் இருக்கும் பிளவுக்குள் நுழைந்துவிடு, அங்கே உன்னைப் போன்ற சூரியஒளியர் தங்கியுள்ளனர்.
1.214.20
स तद्विवृत्य विवरं महागिरे-
स्तुल्यद्युतींश्चतुरोऽन्यान्ददर्श।
स तानभिप्रेक्ष्य बभूव दुःखितः ।
कच्चिन्नाहं भविता वै यथेमे ॥ १.२१४.२० ॥
அவன் அந்த மகாமலையின் பிளவைத் திறந்து, அதில் சமமான ஒளியுள்ள மற்ற நால்வரைக் கண்டான். அவர்களைப் பார்த்து அவன் துக்கமடைந்தான்; இவர்களைப் போல் நானும் ஆவேனா என்று.
1.214.21
ततो देवो गिरिशो वज्रपाणिं ।
विवृत्य नेत्रे कुपितोऽभ्युवाच।
दरीमेतां प्रविश त्वं शतक्रतो ।
यन्मां बाल्यादवमंस्थाः पुरस्तात् ॥ १.२१४.२१ ॥
அப்போது தேவன் கிரீசன் வஜ்ரபாணியை நோக்கி கோபத்துடன் கண்களைத் திறந்து கூறினான்: ஹே சதக்ரதுவே, நீ இந்தக் குகையில் நுழைவாய், ஏனெனில் முன்பு சிறுமையால் நீ என்னை அவமதித்தாய்.
1.214.22
उक्तस्त्वेवं विभुना देवराजः ।
प्रावेपताऽऽर्तो भृशमेवाभिषङ्गात्।
स्रस्तैरङ्गैरनिलेनेव नुन्न-
मश्वत्थपत्रं गिरिराजमूर्ध्नि ॥ १.२१४.२२ ॥
வலிமைமிக்க அவனால் இவ்வாறு கூறப்பட்ட தேவராஜன் பெரும் துயரத்துடன் நடுங்கினான்; அவனுடைய அங்கங்கள் தளர்ந்தன, காற்றால் அசைக்கப்பட்ட அரச மரத்து இலை மலை அரசனின் உச்சியில் நடுங்குவது போல்.
1.214.23
स प्राञ्जलिर्वै वृषवाहनेन ।
प्रवेपमानः सहसैवमुक्तः।
उवाच देवं बहुरूपमुग्र-
मद्याशेषस्य भुवनस्य त्वं भवाद्यः ॥ १.२१४.२३ ॥
விருஷவாகனனால் திடீரென இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவன் கைகூப்பி நடுங்கியவாறு பல உருவம் கொண்ட உக்கிரத் தேவனிடம் பேசினான்: இன்று நீயே அனைத்து உலகங்களுக்கும் பவன் முதலானவன்.
1.214.24
तमब्रवीदुग्रवर्चाः प्रहस्य ।
नैवंशीलाः शेषमिहाप्नुवन्ति।
एतेऽप्येवं भवितारः पुरस्ता-
त्तस्मादेतां दरीमाविश्य शेष्य ॥ १.२१४.२४ ॥
உக்கிர ஒளியுடையவன் சிரித்துக்கொண்டு அவனிடம் கூறினான்: இத்தகைய இயல்புடையோர் இங்கு எஞ்சியிருப்பதில்லை; இவர்களும் முன்பு இவ்வாறே இருப்பார்கள். ஆதலால் இந்தக் குகையில் நுழைந்து நீ மிஞ்சியிரு.
1.214.25
एषा भार्या भविता वो न संशयो ।
योनिं सर्वे मानुषीमाविशध्वम्।
तत्र यूयं कर्म कृत्वाऽविषह्यं ।
बहूनन्यान्निधनं प्रापयित्वा ॥ १.२१४.२५ ॥
இவள் உங்களுக்கு மனைவியாவாள், சந்தேகமில்லை. நீங்கள் அனைவரும் மனிதப் பிறவியில் நுழையுங்கள். அங்கே நீங்கள் தாங்க முடியாத செயல்களைச் செய்து, பலரை மரணத்திற்கு ஆளாக்கி.
1.214.26
कर्तव्यमन्यद्विविधार्थयुक्तम् ॥ १.२१४.२६ ॥
வேறு பல நோக்கங்களுடன் கூடிய வேறொரு கடமையும் உள்ளது.
1.214.27
गमिष्यामो मानुषं देवलोका-
द्दुराधरो विहितो यत्र मोक्षः।
देवास्त्वस्मानादधीरञ्जनन्यां ।
धर्मो वायुर्मघवानश्विनौ च ॥ १.२१४.२७ ॥
தேவலோகத்திலிருந்து மனித உலகிற்குச் செல்வோம்; அங்கு கடினமானதாயினும் வீடுபேறு விதிக்கப்பட்டுள்ளது. தேவர்கள் எங்களைத் தாய்களின் கருப்பையில் நிறுவட்டும் — தர்மன், வாயு, மகவான் (இந்திரன்), மற்றும் இரு அஸ்வினிகள்.
1.214.28
एतच्छ्रुत्वा वज्रपाणिर्वचस्तु ।
देवश्रेष्ठं पुनरेवेदमाह।
वीर्येणाहं पुरुषं कार्यहेतो-
र्दद्यामेषां पञ्चमं मत्प्रसूतम् ॥ १.२१४.२८ ॥
இதைக் கேட்ட வஜ்ரபாணி (இந்திரன்) தேவச்ரேஷ்டரிடம் மீண்டும் இவ்வாறு கூறினான் — "என் வீரியத்தால் ஒரு செயலின் பொருட்டு, இவர்களில் ஐந்தாமவனாக என்னிடமிருந்து பிறந்த ஒரு புருஷனை நான் அளிப்பேன்."
1.214.29
विश्वभुग्भूतधामा च शिबिरिन्द्रः प्रतापवान् ।
शान्तिश्चतुर्थस्तेषां वै तेजस्वी पञ्चमः स्मृतः ॥ १.२१४.२९ ॥
விஶ்வபுக், பூததாமா, வலிமைமிக்க இந்திரன் சிபி — அவர்களில் நான்காமவன் சாந்தி; தேஜஸ்வியான ஐந்தாமவன் நினைவுகூரப்படுகிறான்.
1.214.30
तेषां कामं भगवानुग्रधन्वा ।
प्रादादिष्टं सन्निसर्गाद्यथोक्तम्।
तां चाप्येषां योषितं लोककान्तां ।
श्रियं भार्यां व्यदधान्मानुषेषु ॥ १.२१४.३० ॥
பகவான் உக்ரதன்வா (சிவன்) அவர்களின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றினார் — சொன்னபடியே இயல்பாக. மேலும் இவர்களுக்காக, உலகின் அன்பிற்குரிய அந்தப் பெண்ணான ஶ்ரீ-யை மனிதர்களிடையே மனைவியாக நியமித்தார்.
1.214.31
तैरेव सार्धं तु ततः स देवो ।
जगाम नारायणमप्रमेयम्।
अनन्तमव्यक्तमजं पुराणं ।
सनातनं विश्वमनन्तरूपम् ॥ १.२१४.३१ ॥
பின்னர் அவர்களுடன் கூடவே அந்த தேவன் அளவிட முடியாத நாராயணனிடம் சென்றான் — அவர் முடிவற்றவர், வெளிப்படாதவர், பிறப்பற்றவர், பழமையானவர், நித்தியர், பிரபஞ்சமானவர், எல்லையற்ற வடிவினர்.
1.214.32
शुक्लमेकमपरं चापि कृष्णम् ॥ १.२१४.३२ ॥
ஒன்று வெண்மையானது, மற்றொன்றும் கருப்பானது.
1.214.33
केशो योऽसौ वर्णतः कृष्ण उक्तः ॥ १.२१४.३३ ॥
கேசன் என்று அழைக்கப்படுபவர், நிறத்தால் கிருஷ்ணர் என்று கூறப்பட்டவர்.
1.214.34
ये ते पूर्वं शक्ररूपा निबद्धा-
स्तस्यां दर्यां पर्वतस्योत्तरस्य।
इहैव ते पाण्डवा वीर्यवन्तः ।
शक्रस्यांशः पाण्डवः सव्यसाची ॥ १.२१४.३४ ॥
முன்பு இந்திரனின் வடிவம் கொண்டவர்கள், வடக்கு மலையின் அந்தக் குகையில் கட்டுண்டிருந்தவர்கள், அந்த வீரமிக்க பாண்டவர்கள் இங்கேயே உள்ளனர். இந்திரனின் அம்சம் பாண்டவன் சவ்யசாசி (அர்ஜுனன்).
1.214.35
एवमेते पाण्डवाः संबभूवु-
र्ये ते राजन्पूर्वमिन्द्रा बभूवुः।
लक्ष्मीश्चैषां पूर्वमेवोपदिष्टा ।
भार्या यैषा द्रौपदी दिव्यरूपा ॥ १.२१४.३५ ॥
இவ்வாறு இந்த பாண்டவர்கள் தோன்றினர், ஓ அரசே; முன்பு இந்திரர்களாக இருந்தவர்கள். அவர்களின் லக்ஷ்மியும் முன்பே கூறப்பட்டாள்; தெய்வீக வடிவம் கொண்ட இந்த திரௌபதியே அவர்களின் மனைவி.
1.214.36
कथं हि स्त्री कर्मणा ते महीतला-
त्समुत्तिष्ठेदन्यतो दैवयोगात्।
यस्या रूपं सोमसूर्यप्रकाशं ।
गन्धश्चास्याः कोशमात्रात्प्रवाति ॥ १.२१४.३६ ॥
உன் செயலால் பூமியின் மேற்பரப்பிலிருந்தோ, தெய்வயோகத்தால் வேறிடத்திலிருந்தோ இந்தப் பெண் எவ்வாறு தோன்ற முடியும்? சந்திர சூரியனைப் போல ஒளிரும் உருவம் கொண்டவள், தாமரைக் கோசத்திலிருந்தே நறுமணம் பரவுகிறது.
1.214.37
इदं चान्यत्प्रीतिपूर्वं नरेन्द्र ।
ददानि ते वरमत्यद्भुतं च।
दिव्यं चक्षुः पश्य कुन्तीसुतांस्त्वं ।
पुण्यैर्दिव्यैः पूर्वदेहैरुपेतान् ॥ १.२१४.३७ ॥
இதோ இன்னொரு வரத்தை அன்புடன் உனக்கு அளிக்கிறேன், ஓ மன்னா, மிக அற்புதமானது. தெய்வீகக் கண்ணால் குந்தியின் மைந்தர்களைக் காண்; அவர்கள் புண்ணியமான தெய்வீக முந்தைய உடல்களைப் பெற்றவர்கள்.
1.214.38
ततो व्यासः परमोदारकर्मा ।
शुचिर्विप्रस्तपसा तस्य राज्ञः।
चक्षुर्दिव्यं प्रददौ तांश्च सर्वान् ।
राजाऽपश्यत्पूर्वदेहैर्यथावत् ॥ १.२१४.३८ ॥
பின்னர் மிக உயர்ந்த உதார கர்மங்கள் செய்த தூய பிராமணர் வியாசர், அந்த அரசனின் தவத்தால் அவனுக்கு திவ்ய பார்வையை அளித்தார். அரசன் அவர்கள் அனைவரையும் அவர்களின் முந்தைய உடல்களில் உள்ளபடியே கண்டான்.
1.214.39
ततो दिव्यान्हेमकिरीटमालिनः ।
शक्रप्रख्यान्पावकादित्यवर्णान्।
बद्धापीडांश्चारुरूपांश्च यूनो ।
व्यूढोरस्कांस्तालमात्रान्ददर्श ॥ १.२१४.३९ ॥
பின்னர் பொன் கிரீடங்களும் மாலைகளும் அணிந்த, இந்திரனுக்கு ஒப்பான, நெருப்பு மற்றும் சூரியனின் ஒளி கொண்ட, கட்டப்பட்ட தலைப்பாகை அணிந்த, அழகிய உருவம் கொண்ட, அகன்ற மார்புடைய, பனைமரம் போல் உயரமான திவ்ய இளைஞர்களை அவன் கண்டான்.
1.214.40
दिव्यैर्वस्त्रैरजोभिः सुगन्धै-
र्माल्यैश्चाग्र्यैः शोभमानानतीव।
साक्षात्त्र्यक्षान्वा वसूंश्चापि रुद्रा-
नादित्यान्वा सर्वगुणोपपन्नान् ॥ १.२१४.४० ॥
திவ்ய ஆடைகளாலும், வாடாத நறுமண மாலைகளாலும் மிகவும் ஒளிர்ந்தவர்கள்; முக்கண்ணன் போலவும், வசுக்கள், ருத்திரர்கள், அல்லது ஆதித்யர்கள் போலவும், அனைத்து குணங்களும் நிறைந்தவர்கள்.
1.214.41
तान्पूर्वेन्द्रानभिवीक्ष्याभिरूपा-
त्र्शक्रात्मजं चेन्द्ररूपं निशम्य।
प्रीतो राजा द्रुपदो विस्मितश्च ।
दिव्यां मायां तामवेक्ष्याप्रमेयाम् ॥ १.२१४.४१ ॥
முந்தைய இந்திரர்களையும், அழகிய இந்திரனின் மகனையும், இந்திர வடிவில் கண்டு அரசன் துருபதன் மகிழ்ந்தான், அளவற்ற அந்த திவ்ய மாயையைப் பார்த்து வியப்பும் அடைந்தான்.
1.214.42
तां चैवाग्र्यां स्त्रियमतिरूपयुक्तां ।
दिव्यां साक्षात्सोमवह्निप्रकाशाम्।
योग्यां तेषां रूपतेजोयशोभिः ।
पत्नी मत्वा हृष्टवान्पार्थिवेन्द्रः ॥ १.२१४.४२ ॥
அந்த உயர்ந்த, மிக அழகான, தெய்வீகமான, சோமனையும் அக்னியையும் போல ஒளிரும் அப்பெண்ணை, அவர்களுக்குத் தகுந்தவளாக, அழகு, தேஜஸ், புகழ் ஆகியவற்றில் பொருந்தியவளாக எண்ணி, அரசர்களின் தலைவன் மகிழ்ந்தான்.
1.214.43
स तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यरूपं ।
जग्राह पादौ सत्यवत्याः सुतस्य।
नैतच्चित्रं परमर्षे त्वयीति ।
प्रसन्नचेताः स उवाच चैनम् ॥ १.२१४.४३ ॥
அந்த அற்புதமான பெரிய உருவத்தைக் கண்டு அவர் சத்தியவதியின் மகனின் பாதங்களைப் பற்றினார்; 'பரமரிஷியே, உம்மிடம் இது வியப்பானதல்ல' என்று மகிழ்ந்த மனத்தோடு அவரிடம் கூறினார்.
1.214.44
इदं चापि पुरावृत्तं तन्निबोध च भूमिम ।
कीर्त्यमानं नृपर्षीणां पूर्वेषां दारकर्मणि ॥ १.२१४.४४ ॥
ஓ மன்னா, பழைய அரச ரிஷிகளின் திருமணச் செயல் குறித்துச் சொல்லப்படும் இந்தப் பழைய வரலாற்றையும் கேள்.
1.214.45
नितन्तुर्नाम राजर्षिर्बभूव भुवि विश्रुतः ।
तस्य पुत्रा महेष्वासा बभूवुः पञ्च भूमिताः ॥ १.२१४.४५ ॥
நிதந்து என்ற பெயருடைய ஓர் அரச ரிஷி உலகில் புகழ்பெற்றவராக இருந்தார். அவருக்கு ஐந்து பெரும் வில்லாளர் மகன்கள் பிறந்தனர்.
1.214.46
साल्वेयः शूरसेनश्च श्रुतसेनश्च वीर्यवान् ।
तिन्दुसारोऽतिसारश्च क्षत्रियाः क्रतुयाजिनः ॥ १.२१४.४६ ॥
சால்வேயன், சூரசேனன், வீரியமுள்ள சுருதசேனன், திந்துசாரன், அதிசாரன் — இவர்கள் க்ஷத்திரியர்களாகவும், யாகம் செய்பவர்களாகவும் இருந்தனர்.
1.214.47
नातिचक्रमुरन्योन्यमन्योन्यस्य प्रियंवदाः ।
अनीर्ष्यवो धर्मविदः सौम्याश्चैव प्रियकराः ॥ १.२१४.४७ ॥
அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் மீறவில்லை; ஒருவருக்கொருவர் இனிமையாகப் பேசினர்; பொறாமையற்றவர்களாய், தர்மத்தை அறிந்தவர்களாய், சாந்தமானவர்களாய், நன்மை செய்பவர்களாய் இருந்தனர்.
1.214.48
एतान्नैतन्तवान्पञ्च शिबिपुत्री स्वयंवरे ।
अवाप स्वपतीन्वीरान्भौमाश्वी मनुजाधिपान् ॥ १.२१४.४८ ॥
சிபியின் மகள் சுயம்வரத்தில் இந்த ஐந்து நைதந்தவ வீரர்களை, மனிதர்களின் தலைவர்களை, தன் கணவர்களாகப் பெற்றாள்.
1.214.49
वीणेव मधुरारावा गान्धर्वस्वरमूर्च्छिता ।
उत्तमा सर्वनारीणां भौमाश्वी ह्यभवत्तदा ॥ १.२१४.४९ ॥
வீணையைப் போல் இனிய குரலுடையவளும், கந்தர்வ இசையின் சுரங்களால் நிறைந்தவளுமான அவள், அப்போது எல்லாப் பெண்களிலும் சிறந்தவளானாள் — பௌமாஶ்வி.
1.214.50
यस्या नैतन्तवाः पञ्च पतयः क्षत्रियर्षभाः ।
बभूवुः पृथिवीपालाः सर्वैः समुदिता गुणैः ॥ १.२१४.५० ॥
அவளுக்கு ஐந்து கணவர்கள் இருந்தனர் — நைதந்தவர்கள், க்ஷத்ரியர்களில் காளைகள், பூமியைக் காப்பவர்கள், எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்தவர்கள்.
1.214.51
तेषामेकाभवद्भार्या राज्ञामौशीनरी शुभा ।
भौमाश्वी नाम भद्रं ते तथारूपगुणान्विता ॥ १.२१४.५१ ॥
அந்த அரசர்களுக்கு ஒரே மனைவி இருந்தாள் — உசீனர குலத்தின் மங்கலமான மகள், பௌமாஶ்வி என்ற பெயருடையவள், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும், இத்தகைய குணங்கள் நிறைந்தவள்.
1.214.52
पञ्चभ्यः पञ्चधा पञ्च दायादान्सा व्यजायत ।
तेभ्यो नैतन्तवेभ्यस्तु राजशार्दूल वै तदा ॥ १.२१४.५२ ॥
அவள் அந்த ஐவருக்கும் ஐந்துவகையாக ஐந்து வாரிசுகளைப் பெற்றாள் — ஓ அரசர்களில் புலியே, அந்த நைதந்தவர்களுக்கு, அப்போது.
1.214.53
पृथगाख्याऽभवत्तेषां भ्रातॄणां पञ्चधा भुवि ।
यथावत्कीर्त्यमानांस्ताञ्छृणु मे राजसत्तम ॥ १.२१४.५३ ॥
அந்தச் சகோதரர்களுக்குப் பூமியில் ஐந்து வகையாக வெவ்வேறு பெயர்கள் அமைந்தன — அவர்கள் முறையாகக் கீர்த்திக்கப்படுவதைப் போல, என்னிடமிருந்து கேள், ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே.
1.214.54
साल्वेयाः शूरसेनाश्च श्रुतसेनाश्च पार्थिवाः ।
तिन्दुसारातिसाराश्च वंशा एषां नृपोत्तम ॥ १.२१४.५४ ॥
சால்வேயர்களும், சூரசேனர்களும், சுருதசேனர்களும் அரசர்களும், திந்துசாரர்களும் அதிசாரர்களும் — ஓ மன்னர்களில் சிறந்தவனே, இவர்கள் அவர்களின் வம்சங்கள்.
1.214.55
एवमेकाऽभवद्भार्या भौमाश्वी भुवि विश्रुता ।
तथैव द्रुपदैषा ते सुता वै देवरूपिणी।
पञ्चानां विहिता पत्नी कृष्णा पार्षत्यनिन्दिता ॥ १.२१४.५५ ॥
இவ்வாறு பூமியில் புகழ்பெற்ற பௌமாஸ்வி ஒரே மனைவியாக ஆனாள். அதுபோலவே துருபதனின் இந்த தேவரூபிணி மகள், உன் மகள் — ஐவருக்கும் மனைவியாக நியமிக்கப்பட்ட கிருஷ்ணை, பார்ஷதி, குற்றமற்றவள்.
1.214.56
आसीत्तपोवंने काचिदृषेः कन्या महात्मनः ।
नाध्यगच्छत्पतिं सा तु कन्या रूपवती सती ॥ १.२१४.५६ ॥
தவவனத்தில் ஒரு மகாத்மா முனிவரின் மகள் ஒருத்தி இருந்தாள். அழகும் கற்பும் கொண்ட அந்தக் கன்னிகை கணவனை அடையவில்லை.
1.214.57
तोषयामास तपसा सा किलोग्रेण शङ्करम् ।
तामुवाचेश्वरः प्रीतो वृणु काममिति स्वयम् ॥ १.२१४.५७ ॥
அவள் கடும் தவத்தால் சங்கரரை மகிழ்வித்தாள். மகிழ்ந்த ஈசுவரன் அவளிடம் தானே சொன்னார்: 'உன் விருப்பத்தை வரமாகக் கேள்.'
1.214.58
सैवमुक्ताऽब्रवीत्कन्या देवं वरदमीश्वरम् ।
पतिं सर्वगुणोपेतमिच्छामीति पुनःपुनः ॥ १.२१४.५८ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அந்தக் கன்னிகை, வரமளிக்கும் தெய்வமான ஈசுவரனிடம் மீண்டும் மீண்டும் சொன்னாள்: 'எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த கணவனை விரும்புகிறேன்.'
1.214.59
ददौ तस्यै स देवेशस्तं वरं प्रीतमानसः ।
पञ्च ते पतयो भद्रे भविष्यन्तीति शङ्करः ॥ १.२१४.५९ ॥
மகிழ்ந்த மனத்துடன் தேவேசனாகிய சங்கரர் அவளுக்கு அந்த வரத்தைக் கொடுத்தார்: 'ஓ நற்பேறுடையவளே, உனக்கு ஐந்து கணவர்கள் இருப்பார்கள்.'
1.214.60
सा प्रसादयती देवमिदं भूयोऽभ्यभाषत ।
एकं पतिं गुणोपेतं त्वत्तोऽर्हामीति शङ्कर ॥ १.२१४.६० ॥
அவள் தேவனை மகிழ்வித்தபடி மீண்டும் இவ்வாறு கூறினாள்: ஓ சங்கரா, உம்மிடமிருந்து குணங்கள் நிறைந்த ஒரே கணவனை நான் பெறத் தகுதியுடையவள்.
1.214.61
तां देवदेवः प्रीतात्मा पुनः प्राह शुभं वचः ।
पञ्चकृत्वस्त्वयोक्तोऽहं पतिं देहीति वै पुनः ॥ १.२१४.६१ ॥
தேவதேவன் மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவளிடம் மீண்டும் நல்ல சொற்களைக் கூறினார்: நீ என்னிடம் ஐந்து முறை 'கணவனைக் கொடு' என்று கூறினாய்.
1.214.62
तत्तथा भविता भद्रे वचस्तद्भद्रमस्तु ते ।
देहमन्यं गतायास्ते सर्वमेतद्भविष्यति ॥ १.२१४.६२ ॥
ஓ நல்லவளே, அது அவ்வாறே நிகழும்; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். நீ வேறு உடலை அடைந்தபின் இவை அனைத்தும் நடக்கும்.
1.214.63
द्रुपदैषा हि सा जज्ञे सुता वै देवरूपिणी ।
पञ्चानां विहिता पत्नी कृष्णा पार्षत्यनिन्दिता ॥ १.२१४.६३ ॥
துருபதனின் இந்த மகள் உண்மையிலேயே தெய்வ உருவினளாகப் பிறந்தாள். ஐவரின் மனைவியாக நியமிக்கப்பட்ட அவள், கிருஷ்ணை, பார்ஷதி, குற்றமற்றவள்.
1.214.64
सैव नालायनी भूत्वा रूपेणाप्रतिमा भुवि ।
मौद्गल्यं पतिमास्थाय शिवाद्वरमभीप्सती ॥ १.२१४.६४ ॥
அவளே நாலாயனியாகி, பூமியில் அழகில் ஒப்பற்றவளாக, மௌத்கல்யனை கணவனாகக் கொண்டு சிவனிடமிருந்து வரத்தை விரும்பினாள்.
1.214.65
एतद्देवरहस्यं ते श्रावितं राजसत्तम ।
नाख्यातव्यं कस्यचिद्वै देवगुह्यमिदं यतः ॥ १.२१४.६५ ॥
ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, இந்த தேவ இரகசியத்தை உனக்குக் கேட்கச் செய்தேன். இது தெய்வ மறைபொருள் ஆதலால் யாரிடமும் சொல்லக் கூடாது.
1.214.66
स्वर्गश्रीः पाण्डवार्थं तु समुत्पन्ना महामखे ।
सेह तप्त्वा तपो घोरं दुहितृत्वं तवागता ॥ १.२१४.६६ ॥
சுவர்க்கத்தின் லக்ஷ்மி பாண்டவர்களுக்காகவே அந்த மகாயாகத்தில் தோன்றினாள். அவள் இங்கே கடுந்தவம் புரிந்து உன் மகளாக வந்தாள்.
1.214.67
सैषा देवी रुचिरा देवजुष्टा ।
पञ्चानामेका स्वकृतेनेह कर्मणा।
सृष्टा स्वयं देवपत्नी स्वयंभुवा ।
श्रुत्वा राजन्द्रुपदेष्टं कुरुष्व ॥ १.२१४.६७ ॥
தேவர்களாலும் விரும்பப்பட்ட அந்த அழகிய தேவி, தன் சொந்த கர்மத்தால் இங்கே ஐவரில் ஒருத்தியாக ஆனாள். சுயம்பு அவளை தேவபத்தினியாகப் படைத்தார். அரசே, துருபதனின் விருப்பத்தைக் கேட்டு அவ்வாறே செய்வாயாக.