ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 1.219
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.219.1
वृत्ते स्वयंवरे चैव राजानः सर्व एव ते ।
यथागतं विप्रजग्मुर्विदित्वा पाण्डवान्वृतान् ॥ १.२१९.१ ॥
ಸ್ವಯಂವರ ಮುಗಿದಾಗ, ಪಾಂಡವರು ಆಯ್ಕೆಯಾದರೆಂದು ತಿಳಿದು ರಾಜರೆಲ್ಲರೂ ಬಂದ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು.
1.219.2
अथ दुर्योधनो राजा विमना भ्रातृभिः सह ।
अश्वत्थाम्ना मातुलेन कर्णेन च कृपेण च ॥ १.२१९.२ ॥
ಆಗ ರಾಜ ದುರ್ಯೋಧನನು ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಿದವನಾಗಿ, ತನ್ನ ಸಹೋದರರು, ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ, ಮಾವ, ಕರ್ಣ ಮತ್ತು ಕೃಪರೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟನು.
1.219.3
विनिवृत्तो वृतं दृष्ट्वा द्रौपद्या श्वेतवाहनम् ।
तं तु दुःशासनोऽव्रीडो मन्दंमन्दमिवाब्रवीत् ॥ १.२१९.३ ॥
ದ್ರೌಪದಿ ಬಿಳಿಕುದುರೆಯವನಾದ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ವರಿಸಿದುದನ್ನು ಕಂಡು ಹಿಂದಿರುಗಿದ ನಾಚಿಕೆಗೆಟ್ಟ ದುಃಶಾಸನನು ಅವನೊಡನೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.
1.219.4
यद्यसौ ब्राह्मणो न स्याद्विन्देत द्रौपदीं न सः ।
न हि तं तत्त्वतो राजन्वेद कश्चिद्धनंजयम् ॥ १.२१९.४ ॥
ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಿರದಿದ್ದರೆ ದ್ರೌಪದಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಓ ರಾಜನೇ, ನಿಜವಾಗಿ ಧನಂಜಯನನ್ನು ಯಾರೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.
1.219.5
दैवं च परमं मन्ये पौरुषं चाप्यनर्थकम् ।
धिगस्तु पौरुषं मन्त्रं यद्धरन्तीह पाण्डवाः ॥ १.२१९.५ ॥
ದೈವವೇ ಪರಮ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಪೌರುಷವೂ ವ್ಯರ್ಥ. ಪಾಂಡವರು ಇಲ್ಲಿ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಆ ಪೌರುಷ ಮತ್ತು ಯುಕ್ತಿಗೆ ಧಿಕ್ಕಾರ.
1.219.6
बध्वा चक्षूंषि नः पार्था राज्ञां च द्रुपदात्मजाम् ।
उद्वाह्य राज्ञां तैर्न्यस्तो वामः पादः पृथासुतैः ॥ १.२१९.६ ॥
ಪೃಥೆಯ ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ, ದ್ರುಪದನ ಮಗಳನ್ನು ವಿವಾಹವಾಗಿ ಕೊಂಡೊಯ್ದು, ರಾಜರ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಎಡಗಾಲನ್ನು ಇರಿಸಿದ್ದಾರೆ.
1.219.7
विमुक्ताः कथमेतेन जतुवेश्मविर्भुजः ।
अस्माकं पौरुषं सत्वं बुद्धिश्चापि गता ततः ॥ १.२१९.७ ॥
ಈತನಿಂದ ಅರಗಿನ ಮನೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡವರು ಹೇಗೆ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡರು? ಆಗ ನಮ್ಮ ಪೌರುಷ, ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿಯೂ ಕಳೆದುಹೋದವು.
1.219.8
वयं हता मातुलाद्य विश्वस्य च पुरोचनम् ।
अदग्ध्वा पाण्डवानेतान्स्वयं दग्धो हुताशने ॥ १.२१९.८ ॥
ಮಾವಾ, ಇಂದು ನಾವು ನಾಶವಾದೆವು; ನಂಬಿಕಸ್ತ ಪುರೋಚನನೂ ನಾಶವಾದ. ಈ ಪಾಂಡವರನ್ನು ಸುಡದೆಯೇ ಅವನು ಸ್ವತಃ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟುಹೋದ.
1.219.9
मत्तो मातुल मन्येऽहं पाण्डवा बुद्धिमत्तराः ।
तेषां नास्ति भयं मृत्योर्मुक्तानां जतुवेश्मनः ॥ १.२१९.९ ॥
ಮಾವಾ, ಪಾಂಡವರು ನನಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅರಗಿನ ಮನೆಯಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡವರಿಗೆ ಮೃತ್ಯುಭಯವಿಲ್ಲ.
1.219.10
एवं संभाषमाणास्ते निन्दन्तश्च पुरोचनम् ।
पञ्चपुत्रां किरातीं च विदुरं च महामतिम् ॥ १.२१९.१० ॥
ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಅವರು ಪುರೋಚನನನ್ನೂ, ಐದು ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿಯಾದ ಕಿರಾತ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನೂ, ಮಹಾಮತಿ ವಿದುರನನ್ನೂ ನಿಂದಿಸಿದರು.
1.219.11
विविशुर्हास्तिनपुरं दीना विगतचेतसः ॥ १.२१९.११ ॥
ದೀನರಾಗಿ, ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಿದವರಾಗಿ ಅವರು ಹಸ್ತಿನಾಪುರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.
1.219.12
त्रस्ता विगतसंकल्पा दृष्ट्वा पार्थान्महौजसः ।
मुक्तान्हव्यभुजश्चैव संयुक्तान्द्रुपदेन च ॥ १.२१९.१२ ॥
ಮಹಾಬಲರಾದ ಪೃಥೆಯ ಮಕ್ಕಳು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡು ದ್ರುಪದನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಅವರು ಭಯಭೀತರಾಗಿ ಸಂಕಲ್ಪ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು.
1.219.13
धृष्टद्युम्नं तु संचिन्त्य तथैव च शिखण्डिनम् ।
द्रुपदस्यात्मजांश्चान्यान्सर्वयुद्धविशारदान् ॥ १.२१९.१३ ॥
ಧೃಷ್ಟದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಶಿಖಂಡಿಯನ್ನು, ದ್ರುಪದನ ಇತರ ಪುತ್ರರನ್ನು, ಎಲ್ಲ ಯುದ್ಧ ನಿಪುಣರನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ (ಅವರು ಭಯಪಟ್ಟರು).
1.219.14
विदुरस्त्वथ ताञ्श्रुत्वा द्रौपद्या पाण्डवान्वृतान् ।
व्रीडितान्धार्तराष्ट्रांश्च भग्नदर्पानुपागतान् ॥ १.२१९.१४ ॥
ನಂತರ ವಿದುರನು ದ್ರೌಪದಿಯು ಪಾಂಡವರನ್ನು ವರಿಸಿದುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಕ್ಕಳು ನಾಚಿ, ಗರ್ವ ಭಂಗವಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಿದರೆಂದು ಕೇಳಿದನು.
1.219.15
ततः प्रीतमनाः क्षत्ता धृतराष्ट्रं विशांपते ।
उवाच दिष्ट्या कुरवो वर्ध्त इति विस्मितः ॥ १.२१९.१५ ॥
ಆಗ ಸಂತುಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನ ವಿದುರನು ವಿಸ್ಮಿತನಾಗಿ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನಿಗೆ, "ಓ ರಾಜನೇ, ಭಾಗ್ಯದಿಂದ ಕುರುಗಳು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ" ಎಂದನು.
1.219.16
वैचित्रवीर्यस्तु नृपो निशम्य विदुरस्य तत् ।
अब्रवीत्परमप्रीतो दिष्ट्या दिष्ट्येति भारत ॥ १.२१९.१६ ॥
ವಿಚಿತ್ರವೀರ್ಯನ ಮಗ ರಾಜನು ವಿದುರನ ಆ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, "ಭಾಗ್ಯ! ಭಾಗ್ಯ!" ಎಂದನು, ಓ ಭರತನೇ.
1.219.17
मन्यते स वृतं पुत्रं ज्येष्ठं द्रुपदकन्यया ।
दुर्योधनमविज्ञानात्प्रज्ञाचक्षुर्नरेश्वरः ॥ १.२१९.१७ ॥
ಆ ರಾಜ, ಪ್ರಜ್ಞಾಚಕ್ಷು, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ದ್ರುಪದನ ಮಗಳು ತನ್ನ ಹಿರಿಯ ಮಗ ದುರ್ಯೋಧನನನ್ನು ವರಿಸಿದಳೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ.
1.219.18
अथ त्वाज्ञापयामास द्रौपद्या भूषणं बहु ।
आनीयतां वै कृष्णेति पुत्रं दुर्योधनं तदा ॥ १.२१९.१८ ॥
ಆಗ ಅವನು ದ್ರೌಪದಿಗಾಗಿ ಅನೇಕ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ತರಲು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು; "ಕೃಷ್ಣೆಯನ್ನು ಕರೆತನ್ನಿ" ಎಂದು, ಮತ್ತು ಮಗ ದುರ್ಯೋಧನನನ್ನೂ.
1.219.19
अथ स्म पश्चाद्विदुर आचख्यावम्बिकात्मजम् ।
कौरव्या इति सामान्यान्न मन्येथास्तवात्मजान् ॥ १.२१९.१९ ॥
ನಂತರ ವಿದುರನು ಅಂಬಿಕೆಯ ಮಗನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಕೌರವ್ಯರು ಎಂಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಹೆಸರಿನಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು (ಪಾಂಡವರಿಂದ) ಬೇರೆಯಾಗಿ ಭಾವಿಸಬೇಡಿ.'
1.219.20
वर्धन्त इति मद्वाक्याद्वर्धिताः पाण्डुनन्दनाः ।
कृष्णया संवृताः पार्था विमुक्ता राजसङ्गरात् ॥ १.२१९.२० ॥
'ವರ್ಧಂತಾಂ' (ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗಲಿ) ಎಂಬ ನನ್ನ ಮಾತಿನಿಂದ ಪಾಂಡುವಿನ ಮಕ್ಕಳು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದರು. ರಾಜನ ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಪೃಥೆಯ ಮಕ್ಕಳು ಕೃಷ್ಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದರು.
1.219.21
दिष्ट्या कुशलिनो राजन्पूजिता द्रुपदेन च ॥ १.२१९.२१ ॥
ರಾಜನೇ! ಅದೃಷ್ಟದಿಂದ ಅವರು ಕ್ಷೇಮವಾಗಿದ್ದಾರೆ; ದ್ರುಪದನಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
1.219.22
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं विदुरस्य नराधिपः ।
आकारच्छादनार्थाय दिष्ट्यादिष्ट्येति चाब्रवीत् ॥ १.२१९.२२ ॥
ವಿದುರನ ಈ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು ತನ್ನ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲು, 'ಅದೃಷ್ಟ! ಅದೃಷ್ಟ!' ಎಂದನು.
1.219.23
एवं विदुर भद्रं ते यदि जीवन्ति पाण्डवाः ।
न ममौ मे तनौ प्रीतिस्त्वद्वाक्यामृतसंभवा ॥ १.२१९.२३ ॥
'ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ, ವಿದುರ! ನಿನಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ. ಪಾಂಡವರು ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದರೆ, ನಿನ್ನ ಅಮೃತವಾಕ್ಯಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಸಂತೋಷ ನನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.'
1.219.24
साध्वाचारतया तेषां संबन्धो द्रुपदेन च ।
बभूव परमश्लाघ्यो दिष्ट्यादिष्ट्येति चाब्रवीत् ॥ १.२१९.२४ ॥
ಅವರ ಸದಾಚಾರದಿಂದ ದ್ರುಪದನೊಂದಿಗೆ ಅವರ ಸಂಬಂಧ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಶಂಸನೀಯವಾಯಿತು. 'ಅದೃಷ್ಟ! ಅದೃಷ್ಟ!' ಎಂದನು.
1.219.25
अन्ववाये वसोर्जातः प्रवरे मात्स्यके कुले ।
वृत्तविद्यातपोवृद्धः पार्थिवानां च संमतः ॥ १.२१९.२५ ॥
ವಸುವಿನ ವಂಶದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಮತ್ಸ್ಯ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವನು; ಆಚಾರ, ವಿದ್ಯೆ, ತಪಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧನು; ರಾಜರಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು.
1.219.26
पुत्राश्चास्य तथा पौत्राः सर्वे सुचरितव्रताः ।
तेषां संबन्धिनश्चान्ये बहवः सुमहाबलाः ॥ १.२१९.२६ ॥
ಅವನ ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಪೌತ್ರರು ಎಲ್ಲರೂ ಸದ್ವ್ರತಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವರು; ಅವರ ಅನೇಕ ಸಂಬಂಧಿಕರೂ ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠರು.
1.219.27
यथैव पाण्डोः पुत्रास्ते ततोऽप्यभ्यधिका मम ।
सेयमभ्यधिकान्येभ्यो वृत्तिर्विदुर मे मता ॥ १.२१९.२७ ॥
ಪಾಂಡುವಿನ ಪುತ್ರರು ಹೇಗೋ, ಅವರು ನನಗೆ ಅವರಿಗಿಂತಲೂ ಇನ್ನೂ ಅಧಿಕರು. ವಿದುರ, ನನ್ನ ಈ ನಡೆ ಇವರೆಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಅಧಿಕವೆಂದು ಭಾವಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.
1.219.28
या प्रीतिः पाण्डुपुत्रेषु न साऽन्यत्र ममाभिभो ।
नित्योऽयं चिन्तितः क्षत्तः सत्यं सत्येन शपे ॥ १.२१९.२८ ॥
ಪಾಂಡುಪುತ್ರರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ, ಓ ಸಮರ್ಥನೇ. ವಿದುರ, ಈ ಚಿಂತೆ ಸದಾ ಇದೆ; ಸತ್ಯದ ಮೇಲೆ ಸತ್ಯದಿಂದ ನಾನು ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.
1.219.29
यत्ते कुशलिनो वीराः पाण्डुपुत्रा महारथाः ।
मित्रवन्तोऽभवन्पुत्रा दुर्योधनमुखास्तथा ॥ १.२१९.२९ ॥
ಪಾಂಡುಪುತ್ರರಾದ ವೀರ ಮಹಾರಥರು ಕ್ಷೇಮದಿಂದ ಮಿತ್ರರನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು ನಿನಗೆ ಶುಭವೇ; ದುರ್ಯೋಧನನನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ನನ್ನ ಪುತ್ರರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆದರು.
1.219.30
मया श्रुतं यदा वह्नेर्दग्धाः पाण्डुसुता इति ।
तदाऽदह्यं दिवारात्रं न भोक्ष्ये न स्वपामि च ॥ १.२१९.३० ॥
ಪಾಂಡುಪುತ್ರರು ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟುಹೋದರು ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ನಾನು ಸುಡುತ್ತಿದ್ದೆ; ಊಟ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ನಿದ್ರಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ.
1.219.31
असहायाश्चं मे पुत्रा लूनपक्षा इव द्विजाः ।
तत्त्वतः शृणु मे क्षत्तः सुसहायाः सुता मम।
अद्य वै स्थिरसाम्राज्यमाचन्द्रार्कं ममाभवत् ॥ १.२१९.३१ ॥
ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದವರು, ರೆಕ್ಕೆ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಪಕ್ಷಿಗಳಂತೆ. ವಿದುರನೇ, ಕೇಳು; ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಮಿತ್ರರಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದು ನನ್ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಚಂದ್ರ ಸೂರ್ಯರಿರುವವರೆಗೂ ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು.
1.219.32
को हि द्रुपदमासाद्य मित्रं क्षत्तः सबान्धवम् ।
न बुभूषेद्भवेनार्थी गतश्रीरपि पार्थिवः ॥ १.२१९.३२ ॥
ವಿದುರನೇ, ದ್ರುಪದನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಮಿತ್ರರಾಗಿ ಸೇರಿದರೆ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ರಾಜನೂ ಏಳಿಗೆಯನ್ನು ಬಯಸದಿರುವನೇ?
1.219.33
तं तथा भाषमाणं तु विदुरः प्रत्यभाषत ।
नित्यं भवतु ते बुद्धिरेषा राजञ्छतं समाः।
इत्युक्त्वा प्रययौ राजन्विदुरः स्वं निवेशनम् ॥ १.२१९.३३ ॥
ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ ಅವನಿಗೆ ವಿದುರನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ ಈ ಬುದ್ಧಿ ಸದಾ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಇರಲಿ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ರಾಜನೇ, ವಿದುರನು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋದನು.
1.219.34
ततो दुर्योधनश्चापि राधेयश्च विशांपते ।
धृतराष्ट्रमुपागम्य वचोऽब्रूतामिदं तदा ॥ १.२१९.३४ ॥
ಆಗ, ಪ್ರಜಾಪಾಲಕನೇ, ದುರ್ಯೋಧನನೂ ರಾಧೇಯ ಕರ್ಣನೂ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.
1.219.35
सन्निधौ विदुरस्य त्वां दोषं वक्तुं न शक्नुवः ।
विविक्तमिति वक्ष्यावः किं तवेदं चिकीर्षितम् ॥ १.२१९.३५ ॥
ವಿದುರನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ದೋಷವನ್ನು ಹೇಳಲು ನಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡೋಣ. ನಿನ್ನ ಈ ಉದ್ದೇಶವೇನು?
1.219.36
सपत्नवृद्धिं यत्तात मन्यसे वृद्धिमात्मनः ।
अभिष्टौषि च यत्क्षत्तुः समीपे द्विपदांवर ॥ १.२१९.३६ ॥
ತಂದೆಯೇ, ನೀನು ಶತ್ರುಗಳ ಏಳಿಗೆಯನ್ನು ನಿನ್ನ ಏಳಿಗೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ; ವಿದುರನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ, ಮನುಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ.
1.219.37
अन्यस्मिन्नृप कर्तव्ये त्वमन्यत्कुरुषेऽनघ ।
तेषां बलविघातो हि कर्तव्यस्तात नित्यशः ॥ १.२१९.३७ ॥
ನಿಷ್ಪಾಪ ರಾಜನೇ, ಬೇರೆ ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಬೇರೆಯದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ. ಪ್ರಿಯನೇ, ಅವರ ಬಲವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು ಸದಾ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯ.
1.219.38
ते वयं प्राप्तकालस्य चिकीर्षां मन्त्रयामहे ।
यथा नो न ग्रसेयुस्ते सपुत्रबलबान्धवान् ॥ १.२१९.३८ ॥
ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಚಿಂತಿಸುತ್ತೇವೆ; ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು, ನಮ್ಮ ಪುತ್ರರು, ಬಲ ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ನುಂಗದಂತೆ.